Opinions

Grappig.

Ben zelf geen wijnkenner, maar ken wel een paar liefhebbers en na deze docu gezien te hebben lijken ze ook veel overeenkomsten te vertonen met de whiskeykenners. Kijk echter door de geurbullshit heen en het is best amusant wat deze heren doen.

Wel een beetje freakish natuurlijk, maar dat moet ook wil je de beste zijn in wat je doet. Gelukkig maakt deze docu er geen circus van en volgt Wise gewoon 3 kerels die hopen Master Sommelier te worden. Wie dus hoopt op scheve gevallen en een karrevracht aan dome quotes kan deze gewoon links laten liggen.

Wise richt zich (gelukkig) vooral op de heren en het wereldje zelf, het "familiedrama" (want het is studeren, studeren, studeren) komt wel aan bod maar is eerder een zijweggetje. Zo geeft Wise een leuke inkijk in een eigenaardig wereldje, zonder daarbij teveel show te willen verkopen. Erg spectaculair is het niet, maar het kijkt wel aardig weg verder.

3.0*

Degelijk "vervolg".

Beetje anders wel. Zo wordt er niet meer ingezoomed op één verhaallijn, maar wordt de docu in 10 segmenten verdeeld, die elks wat meer vertellen over de magie van wijn. Iets onderwijzender dus, iets minder real-life soap.

Er komen wel wat bekende gezichten terug uit de eerste film, maar het zijn toch vooral de wijnmakers zelf die het interessants zijn om bezig te horen. Ik heb nog steeds niet zo heel veel met wijn (vind het af en toe wel lekker maar daar blijft het ook bij), maar da's niet echt een voorwaarde om deze docu te kunnen smaken. Het is toch meer die toewijding en diepgewortelde interesse die de aandacht opeist.

Wel een beetje jammer dat het een erg Amerikaanse bedoening blijft allemaal. Uiteraard wordt er wel wat over Europa verteld en het gaat ook zeer kort even over Australië, maar het is net allemaal wat te blaaskaak-Amerikaans, wat nogal schril afsteekt tegen de charme die hier centraal hoort te staan.

De insteek mag dan anders zijn, vond de docu qua kwaliteit verder niet veel verschillen van de eerste film. Niet geweldig hoogstaand, maar wel vermakelijk en voor een leek ook wel leerrijk op sommige momenten.

3.0*

Zeer fijn filmpje.

Vooral de eerste helft van de film wordt het allemaal subtiel genoeg in beeld gebracht. Het thema is ondertussen een beetje uitgekauwd (weer eentje die inziet dat hij homo is en worstelt om het aan z'n omgeving te vertellen), het toeval ligt er nogal dik bovenop, maar het is een sympathiek filmpje en dat vergeef je de film dan maar.

Tweede helft wordt het wat dikker aangezet en naar het einde toe wordt het zelfs een beetje vervelend. Een cover van The Pet Shop Boys was toch echt niet nodig. Nu was die hele soundtrack geen ruk aan, maar ik werd er wat flauw van op het einde. De cast is wel aangenaam, en alles is mooi in beeld gebracht. Lekker rustig en speels. Tikkeltje idyllisch ook.

Jammer dus dat het allemaal wat doorzichtig wordt. Ook het weer als symbool voor de stemming is nogal nodeloos. 't Voelt allemaal wat leeg en gemakkelijk aan op het einde, en da's toch wel jammer voor een film die het merendeel van de speeltijd het hart op de juiste plaats lijkt te hebben.

Had 4* geweest, 3.5* nu.

Niet goed.

Het drama gedeelte zou verfrissend moeten werken, maar voelt aan als een saaie sleur. Teveel drama dat op potsierlijke wijze doorheen de film gegooid wordt. De personages blijven extreem doods, waardoor het hele drama deel helemaal niks voorstelt.

Ook het horrorluik is weinig verheffend. Amper gore of smerigheid, het feit dat het op kannibalen gaat is zowat het volledige horrorgegeven. Toch wat minnetjes voor een films als deze. Deed me wat denken aan The Hamiltons (al waren het daar vampieren), die vond ik alleen stukken beter uitgewerkt.

Visueel is het wel een fijn filmpje, al draagt de cinematografie hier ook wel wat bij aan de saaiheid en zijn de beelden niet zó mooi dat ze de film kunnen dragen. Soundtrack vond ik redelijk goedkoop, povere poging om erg gewichtig over te komen.

Had veel beter kunnen zijn, maar de film faalt zowel als drama en als horror. Wat rest zijn een aantal aardige plaatjes en veel dode momenten.

1.5*

Fijn.

Geen film die meedingt voor een originaliteitsprijs, maar punten wint vanwege de strakke uitvoering. Het stukje gevangenisfilm in het begin, de misdaad middenin, het vleugje humor tussendoor en het twistje op het einde. In de handen van een matig regisseur was het waarschijnlijk een doodsaaie film geworden, maar Avery weet het voldoende op te leuken.

Visueel is het oké, maar niet héél bijzonder. Muzikaal is het dat wel. Fijn en opvallend gebruik van muziek. Van het eindnummer (nummer zelf is weinig speciaal maar wel mooi gebruikt) tot een stukje industrial op het feestje, de muziek weet altijd wel iets toe te voegen. Meest opvallend bij de wapenhandelaar uiteraard, met een ware mellow/happy hardcore medley. Geen idee hoe dat in deze Australische film verzeild is geraakt, zo'n 20 jaar nadat het genre op z'n hoogepunt was, maar ik kon het best pruimen. Zelfs als werd het dan volgens alle brave clichés op een marginale manier gebracht.

Acteerwerk is ook meer dan behoorlijk. McGregor, Thwaites en in mindere mate Vikander spelen allen op niveau. De vaart zit er ook aardig in en het dunne laagje humor werkt best goed. Het zorgt er in ieder geval voor dat het nergens saai wordt of begint te slepen, ondanks dat het verloop vanaf het begin al redelijk vastligt.

Erg geinig tussendoortje dus. Erg veel meer is het niet, maar Avery heeft wel talent. 't Is alweer een tijdje stil rondom hem, hopelijk mag hij zich nog een tweede keer bewijzen.

3.5*

Blijft heerlijk.

Al is het ondertussen visueel wel wat verouderd. Een wat grijze film, zoals toen wel meer de gewoonte. Gelukkig zorgt de editing en cadrage er nog steeds voor dat het visueel boeiend blijft.

Sonatine blijft toch vooral de film waar Kitano's stijl voor het eerst volledig klikte. Een geweldig personage, vluchtig maar hard geweld en veel tijd voor onnozelheden. Vooral het middenstuk blinkt daarin uit, met enkele geniale scenes (het sumo worstelen, de wasbeurt, de gaten in de grond). Samen met de muziek van Hisaishi en de screen presence van Kitano een geweldige troef.

Ondanks dat de ouderdom steeds zichtbaarder wordt, blijft het een erg fijne film. Verplichte kost voor liefhebbers van Aziatische cinema.

4.5* en een uitgebreide review

Stijgende lijn.

Visueel liet Moore al zien dat hij wat in z'n mars had. Kells was vooral visueel een boeiende film, dus was ik best benieuwd wat hij met z'n opvolger zou klaarspelen. Als film is het in ieder geval beter dan Kells, maar helemaal verkocht ben ik nog niet.

Visueel erg bijzonder. Prachtige achtergronden, vaak ook best abstract (en dan niet gewoon in de zin van vormloze kleurvlekjes) en met mooie effecten. Film deed me qua stijl (en misschien ook wel qua setting) soms wat denken aan Wind Waker (het Zelda spel), zeker wanneer de wind en golfjes als krulletjes werden getekend.

Wél storend vond ik het character design. Past niet bij de geweldige achtergronden en is iets te kinderachtig. Bij Saoirse werkte het nog wel, maar broer, vader en ook vooral hond zijn flauwe, soms wat lelijke figuurtjes. Ook jammer de povere dub, iets waar Kells ook al last van had. Deze film is opvallend beter wanneer er gezwegen wordt. De mooiste scenes zijn die waar beeld en muziek het tempo en toon van de film bepalen, jammer genoeg zijn die iets te zeldzaam. Muziek trouwens ook wel de moeite. Niet zo mooi als het poogde te zijn denk ik, maar absoluut fijn.

Verhaaltje is fantasierijk, het zonder emoties is alles beter anti-moraaltje is wat pusherig en zit de film een beetje in de weg, maar uiteindelijk blijft dat beperkt tot een aantal scenes. De legende is echter mooi en brengt voldoende bijzondere momenten met zich mee. Al moet ik toch toegeven dat ik af en toe ook wel wat Miyazaki flashbacks kreeg. Kleintjes en vanuit de verte, maar een beetje Ponyo (Saoirse onder de zee), Totoro (de trip over de vlakten) en Chihiro (de uilheks) zit er toch wel in. Maar het zijn eerder knipoogjes dan echt volwaardige verwijzingen.

Moore is op de goeie weg, alleen moet hij een betere dub cast zien te vinden en moet hij z'n character design wat bijschaven zodat z'n personages beter met de achtergronden en animatie samengaan. Maar verder zeker de moeite.

3.5*

Verboden is altijd leuker.

Song of the South is dan wel niet écht verboden, maar Disney is een bedrijf zorgt draagt voor z'n reputatie, dus is het misschien ook niet geheel verwonderlijk dat deze film al een tijd lang niet meer is uitgebracht. Niet dat het inhoudelijk nu zo bezwaarlijk is, maar gezien de lange teentjes tegenwoordig kan je maar beter de discussies gewoon volledig vermijden. Njah, geen bezwaar ten tijde van het internet (en bootlegs), wie wil vindt wel manieren op de film alsnog te kijken.

Qua opzet is het redelijk eenvoudig. Drie geanimeerde verhaaltjes rond het Br'er Rabbit personage, verweven met een live-action stuk wat alles wat aan elkaar moet binden. In een paar scenes worden animatie en live-action gemixed, maar dat was in '46 eigenlijk al niet zo héél uitzonderlijk meer.

Het probleem met deze film lijkt mij niet zozeer direct racisme, wel de vrolijkheid waarmee alles wordt neergezet. Dat doen dan een beetje denken aan La Vita è Bella, waar Benigni met soortgelijke kritiek te maken kreeg. Wie echt wat zoekt om negatief te doen kan het geschiedenisvervalsing noemen, maar dan moet je wel even heel hard vergeten dat je naar een Disneyfilm zit te kijken.

't Is in ieder geval nogal jammer voor James Baskett, die als allereerste zwarte Amerikaan een Oscar beeldje voor een (hoofd?)rol in ontvangst mocht nemen. En voor mensen die geïnteresseerd zijn in de afkomst van het welbekende Zip-a-Dee-Doo-Dah nummer, geschreven voor deze film.

Historisch en maatschappelijke allemaal leuk enzo, maar de film zelf vond ik amper door te komen. De live-action dingen zijn mij véél te blij, de animatiestukjes deden wat denken aan Road Runner (maar dan nog saaier) en het gebrek aan enig doel zorgt ervoor dan een film van 90 minuten toch best lang duurt.

1.0*

Weer niet best.

In principe vind ik Malick's doel nog wel lovenswaardig. Niet elke film hoeft vastgebeiteld te zitten in genreclichés of braaf een narratief neer te leggen. Malick's pogingen om visual poem op te dienen werken alleen voor geen meter.

Het doet mij meer denken aan een 2 uur durende reclame van één of ander healthy lifestyle merk. Met veel fluisterende en mijmerende voice-overs, wat mooie natuurshots en een overmatig gefocus op kleine maar veelbetekenende gebaren.

Het is zo gewichtig, maar ook zo cheap en cheesy. En het duurt vooral ook zo lang allemaal. Voor een kwartiertje is het nog behapbaar (hoewel nog steeds niet geweldig boeiend), maar 129 minuten is minstens een uur van het goede teveel. Vooral wanneer er verder ook niet bijster veel gebeurt. Noch qua narratief, noch qua stijl.

Muziek wordt verder ook maar matig aangewend. Wat klassieke nummertjes, brakke rock en de andere pop verdwijnt vaak erg snel naar de achtergrond. Mnee, ik sta best achter het idee, maar de uitwerking is niet om te pruimen.

Maar nog wel steeds iets beter dan Tree of Life, vanwege het ontbreken van die intro.

1.0*

Dit weekend mogen aanschouwen, in de bios.

Wat mij betreft blijft Ki-duk zichzelf verbeteren, stapje per stapje. Mooie film, wat speelser dan z'n eerdere film vooral. De muzikale intermezzos en Ki-duk zelf achter het scherm maken de film toch iets lichtvoetiger, hoewel een sterk drama met zowaar erg boeiende personages aan de basis blijft.

Visueel ook steeds boeiender, prachtige score en enkele uiterst krachtige scenes. Mooie bioservaring, wat langere review hier.

Verder heb ik totaal niks met het idee dat de man en de gevangene hetzelfde personage zijn. Gespeculeer dat wat mij betreft nergens op gebaseerd is, of ik moest het van Ki-duk zelf horen.

4.5*, behoort bij z'n mooiste werk, en ik ben ook weer bij met z'n films.

Aardig Thais horrotje.

Visueel mooi maar het genre kent mooiere films. Weer fijne kleurrijke plaatsen met een heerlijk contrast, al moet ik zeggen dat de scare scenes wat te donker waren. Het verbergt de horror een beetje, wat de film uiteindelijk niet echt ten goede komt. Op het einde wel enkele erg gave plaatjes, met name de zwembadscene mocht er zijn.

Verder een wat te doordeweeks horrortje. De abortus-horror begint zo'n beetje een subgenre op zichzelf te worden, deze film heeft daar jammer genoeg niet zoveel aan toe te voegen. Foetusgeestjes die hun mamas en papas achterna komen, een stel lockers die dienst doen als massagraf en verder wat typisch Aziatisch geestenspul.

Blijkt verder ook weer gebaseerd te zijn op een bestaande zaak, de film komt op het einde ook nog met een zeer directe moraal (als in "deze film is gemaakt om mensen te informeren over abortus). Had voor mij ook weer niet gehoeven, want hoe informatief een horror film kan zijn is mij een raadsel.

Vermakelijk is het zeker, verder ook mooi afgewerkt, maar origineel is het al lang niet meer. Daarnaast mist een beetje de spanning en kent het genre gewoon betere films.

3.5*

Mooi.

Hoofdattractie is Terajima's hoofdrol, maar ook Kikuchi vervult haar rol met verve. Veel meer dan de band tussen beide personages is er niet echt, maar het volstaat voor alweer een mooi Japans drama.

Niet zo lichtvoetig deze film, al biedt het einde wel weer hoop en rust. Visueel had het wat sterker gemogen, vooral het kleurgebruik laat soms wat te wensen over. De soundtrack is verder erg klassiek maar dat is wel te verwachten bij een film als deze.

Zeker ééntje voor de fans. Stille personages, trage cinema, ondoorgrondelijke acties. Beauty is in the eye of the beholder, geen film die veel nieuwe zieltjes zal winnen, maar fans kunnen hier weinig verkeerd mee doen denk ik.

4.0* en een uitgebreide review

Yummy.

Inderdaad keert Ishii terug naar z'n roots, maar niet zonder z'n naamswissel toch nog enige eer aan te doen. Het is dan ook een soort van mix tussen Sogo en Gakuryu geworden. Mij hoor je niet klagen in ieder geval.

Film ziet er érg smakelijk uit (wild camerawerk, scherp geëdit, leuke effecten), het klinkt goed en qua acteurs weet Ishii weer de meest coole acteurs voor z'n camera te plaatsen. Verhaal komt moeilijk op gang, maar wie naar een Ishii kijkt voor het verhaal komt sowieso bedrogen uit.

De switch naar kleur iets na halverwege is even wennen, maar Ishii weet dat best kundig op te vangen. Verder viel me vooral de wilde mix van genres op, weet amper hoe deze film te omschrijven, behalve dat het gewoon weer als een echte Ishii aanvoelt, maar dan wel mét evolutie en niet enkel nostalgie.

4.5* en een uitgebreide review

Oef.

Geld gestoken in een aardig postertje en de film bevat zo'n 2 a 3 minuten aan degelijk materiaal om een trailertje van te draaien. Met dat achter de rug hoef je eigenlijk al geen goeie film meer te hebben, want eventueel tijd en geld is toch al geïnvesteerd.

Sorrow is weer zo'n amateurproductie die zich beter probeert voor te doen dan hij in werkelijkheid is. Te merken aan de dramatische acteurs, het brakke geluid (iedereen klinkt alsof ze in de badkamer staan) en de vaak lelijke beelden.

Verhaaltje zelf is ook niet zo heel veel waard. Typisch horror materiaal dat het moet hebben van de uitwerking. Die is jammer genoeg zo slecht dat de film elke vorm van impact mist. Als alle gruwelijkheden dan ook nog eens offscreen gebeuren dan vraag je je af waarom deze film uiteindelijk nog gemaakt is.

Gewoon vermijden dit soort prullaria, 't is niet om aan te zien.

0.5*

Mooi mooi.

Een wat apartere Tsukamoto. Wat kalmer en gecontroleerder, daarom misschien wel erg geschikt als entry voor Tsuka's oeuvre. Anderzijds staat de film niet echt model voor z'n andere films.

Mooie mix van Rampo's verhalen en Tsuka's filmstijl . Een contrast tussen twee werelden die langzaam samenkomen. Het upper class gebeuren is stijlvol en strak, het slum gebeuren kleurrijk en wild. Naarmate de film vordert komt alles dichter bij elkaar, om te eindigen tot een perfecte mix.

Blijft een uniek filmer met een compleet eigen stijl. De film heeft amper van z'n kwaliteiten moeten inboeten, hopelijk blijft Tsukamoto nog eventjes actief.

4.5* en een uitgebreide review

Heerlijk.

Koreeda is er weer. Een film waarvan de premisse alleen al volstaat voor 120 minuten aan intrige. En eerlijk gezegd, ik ben er nog steeds niet over uit wat ik zou kiezen ...

Ingetogen drama. De brave stilering is typisch, maar voor een keer wél uiterst functioneel. Aangezien Koreeda rekent op acteerprestaties, sterke personages en de premisse zorgt het audiovisuele niet voor afleiding. Koreeda drijft het op papier misschien nét iets teveel op de spits, maar door het naturel acteerwerk heb je daar tijdens de film nooit echt last van.

Krachtig drama dat nazindert. Blij dat de man weer een beetje op niveau is, hopelijk kan hij dit nu wat langer aanhouden.

4.0* en een uitgebreide review.

Matig.

Toch duidelijk een Chinees werkje, HK regisseurs zouden er iets anders van gemaakt hebben. Kaige Chen maakt een modernere film, maar de setting gaat hem eigenlijk niet zo goed af, waardoor het een nogal angstig, jammerend filmpje is bij momenten.

Eén slecht moment, vastgelegd op een telefoontje en het leven van Ye ligt overhoop. Jammer genoeg is het flauwtjes uitgewerkt en ik de kritiek best plat. Het is dan ook meer een angstig aankaarten van een recenter probleem, zonder daarbij veel nuance te hanteren.

Visueel wel verzorgd, al is het misschien iets te slick bij momenten. Acteerwerk wisselt een beetje en de soundtrack is eigenlijk vooral opvallend vrolijk voor de film. Interessant wordt het verrassend genoeg pas wanneer er op het einde een kleine romance openbloeit. Het maakt de film nog wat conventioneler maar het werkte wel.

Niet echt iets om over naar huis te schrijven. Brave, degelijke en slicke film. Klinkt geschikt voor een Oscarinzending, dat wel.

2.5*

Niet zo eenvoudig een plaatsje te geven.

Met de opkomst van het "visual album" wordt het steeds lastiger de lijn tussen film en videoclip te trekken, zeker als men zoals hier voor een anthologie/omnibus aanpak kiest. Die ligt het medium wel iets beter, want de cohesie is daar sowieso al minder, maar je kan je gaan afvragen waar nu nog net de lijn tussen een collectie videoclips en een film ligt.

Al valt het hier zeker nog wel mee, aangezien er een steeds weerkerend personage is en er toch een soort van verhaal als rode draad wordt aangehouden. Omdat de visuele stijlen steeds wisselen is het niet altijd even makkelijk om volgen, maar de coherentie is er echt wel.

De muziek van Simpson boeit me niet en past eigenlijk ook niet zo geweldig als soundtrack, met het lijstje regisseurs heb ik dan weer wat meer. Misuzaki en Arias zijn echt wel namen binnen het wereldje, met Morimoto hebben ze meteen ook de koning van de kortfilm te pakken. Ook hier weer is zijn bijdrage veruit de meest speciale en geniale.

Enkel de short van Thurlow valt wat tegen, verder varieert het van erg leuk tot geniaal. Een mooi projectje dit, al is het wel zo dat het als anthology beter werkt dan als visual album. Daarvoor vind ik de synergie tussen muziek en beeld wat minnetjes en werkt de muziek ook gewoon niet goed genoeg. Maar da's maar klein groot qua kritiek, naast de geweldige animatie die je hier voorgeschoteld krijgt.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Maar toch wat onevenwichtig, vooral het laatste half uur dan. Met het eerste half uur had ik geen problemen. Misschien niet zoveel met dance te maken, maar echt OH ZO Belgisch. Met aardig wat humor in elkaar gestoken en vaak leuk geëdit.

Het stuk over de New Beat zelf was ook boeiend. Ik was nog iets te jong om het bewust mee te maken, maar ken wel een paar nummers en herinner me uiteraard ook nog de commerciële uitwassen. Verder wel wat "talking heads" maar alleen al dankzij het lekker platte accent best aardig. Niet van dat opgepoetste kneuterige Neder-Vlaams in deze docu.

Maar dan gaat het wat de mis in tijdens het laatste half uur. De uitgekozen personen klinken iets te melancholisch (zoiets als toen bestaat nu niet meer, blah blah), de focus is warrig en vooral het gemis van het Bonzai label vond ik maar moeilijk te verkroppen. Misschien wilden ze niet graag meewerken, maar aangezien ze zelf aangeven de dance scene tot 1995 te coveren had ik graag wat meer gezien dan 5 seconden Thunderball en Jones & Stephenson op de soundtrack. Volgens mij zat daar Fiocco nog even voor, om maar aan te geven wat een bende dat stukje was.

Ook een link naar Nederland miste ik een beetje. Je kan allemaal wel stoer gaan doen over "de donkere en harde Belgische sound van toen, maar net over de grens ontstand er nog een hardere variant. Begrijp dat ze daar niet teveel op in willen gaan (het heet niet voor niks The Sound of Belgium), maar een vermelding was toch niet verkeerd geweest.

Ook het ontbreken van de "Jump" is apart, toch ook een subgenre waar België aan de grondlegger stond. Niet mijn ding, maar ook dat wordt aardig stilgezwegen op het eind.

Njah, komt er eigenlijk op neer dat van het deel dat ik actief heb meegemaakt is de samenvatting erg pover vond. Het eerste deel was leuker, maar dat komt dan waarschijnlijk door mijn gebrek aan kennis over het onderwerp.

Toch leuk verder, want heb me zeker het eerste uur kostelijk vermaakt. Laatste half uur komt er vooral wat leuke muziek voorbij.

3.5*

Geen beste musical.

Eén van de redeeming qualities van musicals is dat het vaak allemaal vlot en happy is. Veel stijver dan in The Sound of Music ga je het jammer genoeg niet vinden. Vreselijke setting, wanneer het laatste uur dan nog eens een hoop overbodig drama introduceert (stop gewoon
na die bruiloft) had ik het helemaal gehad met deze film.

Andrews en Plummer zijn een droog koppel. Enige levendigheid (en dan niet het rare ADHD gedrag van Andrews) moet van de kinderen komen, maar da's ook een sullige bende bij elkaar. Eerste twee uur verloopt verder volgens het boekje. Een paar liedjes (maar geen al te beste), een romance die in een verwachte richting gestuwd wordt en veel truttigheid. Je ziet zo waar The Nanny de mosterd heeft gehaald.

Maar dan nog is het beter dan wat Wise het laatste uur van de film probeert te maken. De rek is er dan compleet uit, het drama overtuigt voor geen meter en alsnog laat de afloop zich veel te makkelijk raden.

Ondertussen al een berg musicals gezien, dit is veruit één van de minste.

0.5*

Niet verkeerd deze.

Al moet gezegd, wie graag iets van originaliteit ziet hoeft geen enkele moeite te doen. Ook mensen die op zoek zijn naar een redelijk geanimeerde horror kunnen The Sound zorgeloos links laten liggen. 't Is een film die puur op sfeer en duisternis speelt.

Dat infrasound de bron is van menig "paranormaal" fenomeen is al lang geen geheim meer, The Sound gebruikt dat om nog maar eens een verhaaltje over een debunker aan op te hangen. De eerste case wordt succesvol (en in sneltreinvaart) ontwapend, de tweede (waar de film om draait) is van een ander kaliber.

Klinkt bekend? Allicht omdat dit zeker niet de eerste film in deze niche is. Maar zoals bij veel van dit soort genrewerk draait het om uitwerking, niet om het vernieuwende en/of verrassende plot. En die uitwerking is best behoorlijk hier, al moet je er wel tegenkunnen dat een groot deel van de film zich in het bijna-duister afspeelt.

Erg veel schrikeffecten zijn er niet, gore of echt enge zaken zijn ook grotendeels afwezig. Maar het sfeertje is benauwend en des te langer men ondergronds zit, des te drukkender het wordt. Acteerwerk is oké, visueel is het sfeervol en het continue gebrom om de soundtrack bepaalt een groot deel van de sfeer.

Leuk tussendoortje, zeker nu Halloween niet zo veraf meer is. Al is dit wel voor een specifiek type horrorfan, eentje die wél graag puur genrewerk ziet, maar ook films die gaan voor onversneden onderhuidse spanning kan waarderen.

3.5*

Zeker één van de interessantere films in de reeks.

Geen of weinig gore te vinden inderdaad, maar Anderson doet weer een gooi naar manie.

Had er wel zin in, want filmpjes die hun soundtrack serieus nemen mag ik wel, zeker wanneer er heel wat geluiden uitvergroot worden. Goed concept dus.

Wat mij betreft had Anderson nog wel wat verder mogen gaan, maar had nu niet meteen een enorm experimenteel werkje verwacht. Wat hij doet is erg leuk en goed, met als hoogtepunt de regenscene. Oorverdovend. Leeft ook leuk mee met het hoofdpersoon, acteert goed en het moet ook een serieuze hel zijn lijkt me.

De vrouw is een beetje vaag, blijkbaar is zij ook hypergevoelig maar daar wordt verder weinig mee gedaan.

Visueel had het beter bij het auditieve mogen aanleunen vond ik, en het had ook nog veel harder en freakier mogen zijn, maar Anderson levert hier een leuk stukje cinema af.

Erg leuk tussendoortje. 3.5*

Aardige docu.

Sowieso is dat hele wijnwereldje best grappig. Zit vol opgeblazen eikels en mensen met véél te véél geld, daarnaast komt er ook aardig wat marketing en mythevorming bij kijken, maar toch is het ook wel weer grappig hoe zo iets relatiefs simpel (een drankje) uitgegroeid is toch zo iets gespecialiseerd.

En dan komt er zo'n jong ventje dat wereldje binnenvallen, met aardig wat charme te koop, en gaan de poppen aan het dansen. De opbouw is misschien iets te opportunistisch (men wil het graag iets té mysterieus hebben), heel subtiel is het ook niet, maar gaandeweg ga je je toch afvragen wat er net achter de persoon Rudy zit.

Vond het vooral leuk dat beide kanten hun verhaal mogen doen, al blijft Rudy zelf wel volledig uit de docu (behalve wat archiefmateriaal dan). Er blijft zelfs op het einde nog enige mystiek over zijn persoon hangen, verder zitten er best wat kritische noten naar het wereldje zelf in, maar toch ook veel warmte en passie. Een goeie mix van verschillende invalshoeken.

Grootse cinema is het niet, maar verder wel een redelijk opgezet mystery waar ik verder het bestaan niet vanaf wist. Duurt gelukkig ook niet te lang en ondanks dat het soms wat overdreven Amerikaans aandoet toch geloofwaardig.

3.0*

Zeer melig.

Geen idee waar het nu juist aan lag, maar het eerste deel werkte gewoon niet. Gyllenhaal's gemopper en gekreun tussen de Source Code sessies door was enorm vervelend, het werkte ook echt voor geen meter vond ik. Iets in de keuze van vragen en twijfels vond ik enorm stompzinnig en zo ongeloofwaardig dat het mij voor een keer echt uit de film haalde.

Halverwege de film lijkt het iets boeiender te worden, al is er van opbouw niet veel sprake. Drie of vier keer klungelt Gyllenhaal wat, dan plots valt alles op z'n plaats.

Het einde is een al even grote sof; ineens heb je wat parallelle werelden zodat onze held lekker kan voortleven met z'n liefje? Echt het meest debiele Hollywood einde dat ik in lange tijd gezien heb.

Jammer, want het concept verdiende veel beter. Werd ook al een keer veel beter uitgewerkt in Deja Vu, deze Source Code is een zeer matig alternatief. Jammer, want het potentieel van Moon wordt niet verbeterd en de film krijgt er een zeer belabberd melig randje bij.

1.5*

Meh.

South Park is altijd volledig langs me heen gegaan. Nooit echt begrepen wat er nu zo geweldig grappig aan is, maar aangezien deze film her en der hoog geprezen wordt me er toch maar aan gewaagd. Ik kan het moeilijk vergelijken met de serie (nooit een aflevering volledig gezien), maar het sluit wel gewoon aan bij het idee dat ik over SP heb.

De humor steunt toch wel erg hard op verwoede pogingen om vulgair te zijn. Veel fucks, shits enzo, maar dat an sich is niet bepaald grappig. Opvallend afwezige in het hele vloegarsenaal is trouwens "cunt" ... als er nu één scheldwoord is waar je een Amerikaan nog kan shockeren, maar dat wordt kundig vermeden in deze film.

Verder herken ik de maatschappijkritische nootjes wel, maar ook daar vind ik dat ze gewoon niet grappig of leuk zijn. Eerder makkelijk scoren. Beetje met Saddam dwepen en de Canadezen te kakken zetten, lange brainstorm sessies heeft Parker er vast niet voor nodig gehad. Links en rechts wordt er wel een leuke sneer naar bekende personen gegeven (Bryan Adams), maar die momenten zijn zeldzaam en zeker ook niet altijd grappig (de Baldwins?).

Qua animatie stelt het 3 keer niks voor uiteraard, de CG maakt het alleen maar lelijker. Verder vond ik de nummertjes ook niet bepaald leuk of catchy, toch ook een gebrek voor een film die toch verwoed probeert een musical te zijn.

Mnee, gelukkig duurde het maar 80 minuten, al moet ik zeggen dat ik het laatste kwartier met moeite nog kon opbrengen om met volle aandacht te kijken. Niet mijn humor.

1.0*

Degelijke anthology.

Voor mij hoeft het niet zo dat de verschillende verhaaltjes op deze manier aan elkaar verweven worden. De overgangetjes zijn lame en makkelijk en voegen niks toe, vooral niet omdat de film zich sowieso niet in eenzelfde universum afspelen, waardoor die illusie nogal overbodig is. Ook het cyclische zie je al van mijlenver aankomen.

Maar kom, dat is vooral wat geklooi in de marge, uiteindelijk krijg je gewoon 5 afzonderlijke verhaaltjes voorgeschoteld, waarvan de meeste toch wel wat te bieden hebben. 2 en 4 vond ik persoonlijk het minst, maar ook die shorts hebben nog steeds interessante elementen. Die broertjes bijvoorbeeld, niet bepaald origineel maar wel geweldig effectief. Of dat barretje in het begin van deel 4, maar de plastieken zeilen.

1 en 5 sluiten op elkaar aan, vond daar vooral de engelen sfeervol weergegeven (en dan vooral in dee 1). Onheilspellend is het juiste woord, het is alleen een beetje jammer dat de film uiteindelijk zich toch nog genoodzaakt voelt iets meer uitleg te geven dan nodig is.

Zoals de meesten hier vond ik het 3de fragment het sterkst. Erg plastische horror en een mysterieus, nogal ziekelijk uitgangspunt. Ook het beste qua regie wat mij betreft, al was het lege ziekenhuis dan misschien iets té cliché uitgewerkt.

Maar een fijn ritje. Redelijk consistent qua kwaliteit, elke short heeft wel z'n moment en een paar memorabele dingetjes, maar tegelijkertijd ook niet echt een short die er sterk bovenuit steekt en het geklungel om alles tot één geheel te verweven komt wat onbeholpen over.

Dikke 3.0*

Veruit de beste Kelly die ik gezien heb.

Het is jammer dat hij niet wat meer films weet te maken. Ik ben absoluut geen fan van Kelly, maar boeiend zijn z'n films meestal wel, al is het maar vooraf. In deze film komt het nog het best tot z'n recht vond ik.

Echt geniaal is de film niet. Daarvoor moet Kelly het afleggen tegen soortgelijke megalomane producties (Mr Nobody of beter zelfs, Love Exposure). In vergelijking daarmee is Southland Tales zelfs nog redelijk braaf, al is het chaotische en compleet ridicule verhaal toch wel eentje om te onthouden. Was af en toe ook aardig de draad kwijt, maar dat kon de pret niet drukken.

Vooral een leuke mix van genres, een grappige cast en een paar zeer memorabele momenten. Soundtrack vond ik nog het sterkst van allemaal, zorgt voor een aantal sterke en sferische scenes, visueel heeft Kelly echter nog een lange weg voor de boeg. Zeker als er CG aan te pas komt.

Het heeft even geduurd vooraleer ik eindelijk de tijd heb genomen deze film te kijken, had het best wat eerder kunnen doen eigenlijk. Een leuke en vermakelijke film. Duurt iets te lang, maar dat is vooral omdat het nog net iets meer had mogen sprankelen.

3.0*

Vond het best oké.

Een boksfilm maken heeft toch een zeker cachet voor een regisseur. Fuqua gaat Scorsese, Howard en Eastwood achterna en komt met een redelijk klassiek boksverhaal. Écht rise & fall is het niet, eerder rise, fall & rise.

Ik heb het doorgaans niet echt met dit soort filmpjes, zeker niet wanneer het een aaneenschakeling van clichés is. Toch zijn er een aantal zaken die deze film boven het gemiddelde uittrekken. Allereerst de rollen van Gyllenhaal (al is het wel op het randje) en Whitaker (altijd goed), maar ook de bijrollen worden aardig ingevuld. Ook 50 Cent trouwens, zal z'n imago wel tegenhebben maar vind hem nooit echt slecht acteren.

Verder is de regie ook naar behoren, vooral tijdens de boksmatchen weet hij toch net dat ietsje extras te brengen. Ook wel nodig, want het drama is als vanouds dit aangezet en het is allemaal iets te veel en iets te makkelijk. Had wel een streepje minder gemogen.

Twee uur vind ik ook meestal wat lang, maar heb me niet verveeld en eigenlijk geen enkele keer op de klok moeten kijken. Fuqua doet het beter dan z'n soortgenoten, want doorgaans vind ik dit vreselijke cinema. Deze film kon ik dan wel weer pruimen.

3.5*

Beter dan gedacht.

Komt vooral door de flashy animatiestijl. Ondanks dat de tekenstijl zwaar verouderd is zorgt de drukke animatie ervoor dat er steeds wel wat te zien valt.

Personages zijn best grappig, het tempo is uitermate vlot en de film bevat genoeg geinige ideetjes om de 100 minuten goed te vullen. Het verhaaltje zelf is wat aan de melige kant, op bepaalde momenten is het ook echte space opera maar gelukkig wordt het één en ander niet al te lang gerekt

Ondertussen een regelrechte klassieker, als is het maar omdat het één van de eerste "Manga" films was die hier gereleased werden. Los van de lelijke tekenstijl valt er genoeg lol te beleven, daar krijgt de film dan ook een kleine voldoende voor.

3.0*

Iffy.

Met en door Eastwood. Ik ben sowieso al niet de grootste fan van Eastwood als acteur, als regisseur vind ik hem doorgaans ook veel te heavy-handed, maar daar heeft hij nog net iets meer krediet. Maar wetende wat voor uitspraken hij soms naar de set doet én gezien de overheersende opa-dromerij in deze film had ik een best nare nasmaak na het kijken van deze Space Cowboys.

Vooral het eerste deel is maar een beetje vies. De oude mannetjes die de jonge garde te kakken zetten, er met de vrouwen vandoor gaan én de computer even vliegles geven. Ehm, ja Clint, net ook een motor aangeschaft en misschien zelfs een scharrel op de filmset? Het ligt er veel te dik bovenop.

Sutherland was dan nog wel leuk, de rest van de cast is niet al te best. Ook Jones niet, vond hem niet al te goed in z'n rol zitten. Het hele bonding gebeuren in het begin duurt voornamelijk erg lang en komt weinig overtuigend over, maar aangezien de luchtigheid in deze film sowieso redelijk hoog ligt, ligt daar waarschijnlijk de verklaring.

Tweede deel is ietsjes beter, al krijg ik wel weer jeuk als ze op het einde hetzelfde onmogelijk geachte manoeuvre moeten doen als tijdens de training én dan ook nog eens door iemand die er niet voor geschikt is. Die eindscene op de maan neem je dan maar gewoon voor lief, de meligheidspieken zijn toch al doorgeslagen.

Eigenlijk is dit een film die Eastwood's angst om oud te worden behandelt, alleen heeft hij daar een aardig omweggetje voor nodig en vraag ik me af of hij het zelf beseft heeft tijdens het maken. Ik vond het in ieder geval niet echt gepast, het verneukt de film.

1.0*