Opinions

Fijn.

Leuk om te zien dat Miura zichzelf wat heeft weten verbeteren. Hij is toch al eventjes bezig en ondanks dat hij zeker een talent is ontbrak het nog een beetje aan dat stapje extra. De sprong van de fijne 3.5jes naar de echte 4* films. Dat was Call Boy voor mij.

Vooral denk ik omdat het een stuk gestileerder is dan z'n vorige films. Past ook wel een beetje bij het universum van deze film, maar de kille belichting en het strakke camerawerk spraken mij wel aan. In combinatie met de muziek zorgde het voor een erg fijne, stijlvolle stilering.

Ook inhoudelijk best de moeite. Redelijk direct, dat wel, maar het hoofdpersonage is intrigerend en de verandering die hij doormaakt boeit ook, zonder dat het daarom erg uitleggerig of drammerig wordt. Al bij een al een erg mooi en fijn drama, dat wat extra kracht krijgt vanwege de ruwe randjes. Hopelijk blijft Miura deze trend doorzetten.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Maar toch had er weer meer ingzeten. Net zoals zovele recente Japanse comedies schort het een beetje in de afwerking. Waar dit soort cinema vroeger steeds fris, kleurrijk en verzorgd oogde sluipen er nu steeds meer slordigheden in. Jammer.

Visueel is het iets te druilerig voor een hyperactieve comedy als dit. Af en toe wel leuke visuele vondsten en toffe dingetjes, maar het duurt 125 minuten en dan mag het toch echt wel wat meer zijn. Ook iets teveel het drama dat gaat overheersen soms.

Vervelend wordt de film nergens, echt slepen doet het ook niet maar toch mist de film hier en daar wat scherpte. Een jammerlijke constatatie voor een film die een 6-tal jaar na Taste of Tea of SS5+ komt.

Wel iets beter dan Yaji and Kita, maar Kudô heeft nog aardig wat groeiwerk voor de boeg om aan een 4.0* te komen, wat toch mijn minimum verwachting is bij een film als deze. Progressie zit er in ieder geval wel al in, al zie ik eerlijk gezegd niet al te veel potentiële groei meer. Hopen dat ik fout zit.

3.5*

Uiterst vermakelijk filmpje in de lijn van The Transporter en Crank.

Ietwat gestileerder wat leuk is, muziek is daarentegen stevig kut en Owen is een strijkplank waar Reeves z'n meerdere in moet herkennen. Verneukt bijna de film, moest Giamatti er niet geweest zijn. Prachtige rol voor de normaal zoveel dufheid uitstralende acteur, mag zichzelf naast Oldman zetten (Léon).

Verder veel overdreven actie met een leuke scheut originaliteit, blijft een brainless filmpje maar levert wel topvermaak en genoeg humor om makkelijk de 90 minuten vol te maken. Meer van dit, jammer van de score alweer. Blijft als "toerist" moeilijk dit soort films op te sporen op MM.

Langere review, 4.0*

Aardig actietussendoortje.

En de laatste tijd komen er weer meer en meer van dat soort aardige tussendoortjes uit Amerika. Niet genoeg om mij vol op het genre te storten, maar af en toe ééntje meepikken is best fijn.

Visueel vond ik het wel aardig, zeker qua kleurgebruik. Camerawerk was verzorgd, beetje saai wel. Geheel had wel wat snediger geëdit mogen worden, maar viel al bij al goed mee.

Soundtrack was jammer genoeg redelijk kut, daarmee verlies je toch altijd wat sfeer.

Verhaal is verder even onbelangrijk als de acteerprestaties. Beiden voldeden wat mij betreft, beter plot of acteerwerk had de film echt niet beter gemaakt.

Aardige 3.5*, begrijp sommige mensen wel dat ze de film liever wat "moderner" (Tony Scott?) hadden willen zien, maar visueel toch best afgewerkt, en vermakelijke actiescenes.

Die mannetjes in de napalm waren geweldig

Best interessant.

Had ik niet gezocht achter Anderson in ieder geval. Maakt in Hollywood toch vooral érg commerciële (maar slicke) actie vehikels, dit is een wat ruwere film over een stelletje nietsnutten. Enige probleem is misschien dat Anderson niet veel richting in z'n film steekt.

Gaat niet echt nergens heen. Law, Frost en Pertwee zijn te onaangenaam, maar ook de politie wordt lullig afgeschilderd. Dus zit je naar twee kanten te kijken zonder echt een favoriet te hebben. Ook veel boodschap is er niet te vinden, niet noodzakelijk natuurlijk maar gezien het thema toch een beetje vreemd.

Je kan deze film misschien zien als spirituele voorganger van Trainspotting, mede dankzij de goeie soundtrack (Orbital's Halcyon ), maar Boyle doet toch veel meer met z'n film. Shopping is een leuke eerste poging van Anderson waar hij z'n talent toont, maar voor een film van dit type toch ook weer wat tekort komt.

3.0*

Inderdaad een soort blauwdruk van Magnolia dit.

De verhaaltstructuur, de lengte, de aardbeving. Toch heb ik me niet vermaakt met deze film. Het deed teveel denken aan een prototype. Een goed concept waar snel een eerste gooi naar werd gedaan. Die achteraf geëvalueerd werd, waar de minpunten vervangen en verbeterd werden en die uiteindelijk uitmondde in Magnolia.

Short Cuts had enkele zagen die mij nogal irriteerden. Waar Magnolia lange, magistrale scenes heeft, is dit in Short Cuts (what's in a name) anders. Snelle wisselingen, op het soapachtige af. Dan dit weer, even snel wat drama daar, ongelukkige huisvrouw ginder ... ook de problematiek en het drama situeerde zich iets teveel rond de zagende goegemeente. Alles om gelukkig te zijn en maar zeuren in hun zelfverzonnen midlife-crisis. Het acteerwerk was matig, Robbins die nogal vervelend acteerde, en hier en daar zelfs barslechte acteurs (die nieuwslezer onder andere). Het geheel is een oninteressante soep van futloze personages. Het concept is erg goed, sceneovergangen zijn vaak erg leuk (van een gesprek over de visvangst naar het aquarium) en een fijn einde, maar wat er allemaal tussenligt heeft teveel weg van Neighbors.

Des te meer respect voor PT Anderson, die schrapte wat niet paste, en met Altmann's concept een waardige film maakte. Deze krijgt 2*. Te lang, te pover, maar een sterk concept.

Heerlijk in ieder geval.

In het verlengde van Memories, Genius Party en Neo-Tokyo. Japanse geanimeerde omnibus die de grens van het mogelijke opzoekt qua animatie technieken. Ondertussen al weer 3 jaar oud, maar mooier dan wat ik de laatste 3 jaar gezien heb.

Normaal gezien een klassiek Studio 4°C project, alleen ditmaal geen Studio 4°C. Wel regisseurs als Otomo en Morimoto, dus veel maakt het niet uit. De creatieve vrijheid hebben ze duidelijk gekregen, het resultaat is er ook naar.

Geen zwakke schakels, prachtige animatie, creatieve nieuwe tekenstijlen en alles lekker kort maar krachtig. Het steeks schrill af tegen de creatieve dip waarin de animatie industrie zich momenteel bevindt. Ouderwets genieten dit.

4.5* en een uitgebreide review

Erg doorsnee.

Maar uiteindelijk ook niet erg vervelend. Je krijgt wel weer een selectie kutjong, maar ze zijn wat uitstaanbaarder dan normaal.

Verder een uiterst onorigineel verhaaltje. Dat hebben wel meer horrors, maar hier was ook niet echt een duidelijke vorm van dreiging. Een paar kinderen zijn bang van een wat vage oude vent die misschien (!) hondjes vermoordt.. daar moet je het toch echt een 60-tal minuten mee doen.

Toch zit het allemaal wel redelijk in elkaar. Echt zowat alles is doorsnee aan deze film, waardoor het ook weer niet echt slecht wil zijn. Gelukkig ook lekker kort, dus ook daar scoort de film wel een paar puntjes mee.

Het einde is op zich wel aardig maar komt compleet niet uit de verf. Hoe het echter "de intelligentie van de kijker" zou moeten beledigen" is mij absoluut niet duidelijk.

Doorsnee dus. Ken veel slechter horrorwerk en voor de tijd dat het duurt redelijk ok.

2.0*

Matig.

Een film die nauwgezet een mysterie probeert op te bouwen. Daarna zijn er steevast twee opties. Ofwel probeer je het gevoelsmatig goed af te ronden, ofwel kom je met een meer logisch onderbouwde uitleg. Ik hou doorgaans meer van de eerste soort, dit is er eentje van de tweede. Brace yourself voor een hoop semi-wetenschappelijke onzin dus.

Maar ook qua stilering schiet Phillips een beetje tekort. Niet omdat hij het niet probeert. Visueel is er vanalles gaande en de soundtrack is bijna continue aanwezig. Maar erg veel indruk maakt het niet. Het zit niet zozeer erg ver verwijderd van een knappe stilering, maar het is de hele tijd gewoon net niet, wat ook een beetje gaat irriteren.

De toevoeging van wat horrorelementen werkte verder ook niet echt in het voordeel. Wat rest is een film die z'n uiterste best doet om een mysterieus verhaaltje op gestileerde manier neer te zetten. Een moedige poging en er zit ook best veel goeds in, maar het komt er op geen enkele manier echt een keertje vol uit.

2.5*

Vond deze tegenvallen.

Grappig was het zeker niet, eerder een luchtig drama. Alleen deed het mij allemaal niet zoveel.

Doorheen de hele film zat gewoon erg weinig ziel. Niet in het acteerwerk of de reacties van de personage, maar ook niet in het visuele.

Hoewel alles erg verzorgd is vlot het gewoon allemaal niet zo. De film is statisch en emotieloos, wat het resultaat uiteindelijk wel opbreekt.

2.5*

Middelmaat.

Jing Wong op horror pad deze keer, samen met Marco Mak. Een rare combinatie die een nogal vreemde film oplevert. Het verhaaltje zelf lijkt wat van Saw weg te hebben, maar de film wil nooit echt een horror worden. Het duo richt zich wat meer op het politiewerk van Anthony Wong. Is ook wel nodig want buiten A.Wong heeft deze film ook weer niet zoveel te bieden.

Los daarvan krijgen de regisseurs hun eigen kuren ook niet echt onder controle. Zo is de film best serieus, maar gooit JWong er toch een hele Dumplings parodie tussen. Best leuk want het zijn dit soort verwijzigingen die ik vaak wel leuk vind in JWong's films, maar of dit daar nu de juiste film voor was?

Het resultaat is best vermakelijk, beetje horror, beetje politieperikelen, af en toe wat luchtigheid en een twistje dat op zich wel werkt maar verder niet echt boeit. Niet één van JWong's betere momenten, maar als hersenloos tussendoortje nog net te behappen.

2.5*

Spannend!

Vooral dan of een Chinese niet-arthouse film wel of niet op MM geraakt is. Des te meer films die Chinezen maken, des te kleiner de kans lijkt te worden. Maar leuk dat deze er dan toch opstaat, want het is ook zeker geen verkeerde film. Laat deze recensie een aanrader zijn voor die ene andere geïnteresseerde die er aan twijfelt of hij deze film wel of niet moet zien.

Anderzijds ook weer geen geweldig opvallend werkje. Gewoon een leuke mix van misdaad en zwarte humor, waarbij twee tricksters een nogal extreem plan bedenken om aan geld te komen. Qua cinematografie is het zeker bovengemiddeld, acteerwerk is ook aardig en er zitten een paar leuke twists in. En de film zakt nergens echt in, ook zeker niet onbelangrijk.

Echter de editing laat de film hier en daar wat in de steek en qua plot heb je toch ook wel het gevoel dat je het al een keertje eerder gezien hebt. Het levert een film op die erg makkelijk wegkijkt en er in enkele scenes ook wel bovenuit springt, maar over het algemeen toch net iets te gezapig en weinig speciaal aanvoelt. Erg leuke filler.

3.5*

Zeer opvallende Shinohara.

Toch een apart regisseur, als je deze naast Breath In, Breath Out zet is het amper voor te stellen dat hjier dezelfde man aan het werk is. Spreekt 100% in Shinohara z'n voordeel, maar een meesterwerk(je) vond ik het toch niet.

Wel erg vermakelijk. Weird zeker, maar op een wel erg droge en doordeweekse manier. Het schept een zeer raar sfeertje wat zeker in het begin moeilijk te doorgronden is. Eens de vete goed op gang is het vaak best genieten, al mist de film hier en daar wel een beetje aan afwerking. Soms ietwat slordig geschoten.

Leuk om Ando weer eens bezig te zien, maar Matsuda (niet eens bij de credits?) steelt uiteraard de show. Verder is Kayoko Kishimoto ook zoals steeds een opvallende verschijning. Lijkt soms wat op een zus van Oshii.

Leuk filmpje dus, droog en weird, maar niet op een extravagante manier, ondanks het plot. Vermakelijk en memorabel, maar net iets te slordig.

3.5*

Niet zo heel bijzonder.

Blijkbaar is er vroeger aardig wat te doen geweest rond deze film, in ieder geval vreemd om te lezen dat dit als één van de slechtere films (ooit?) werd gezien. Ik vond het een redelijk typisch Hollywood dingetje, met dat beetje extra dat Verhoeven er doorgaans in Amerika bijgooit.

Zo'n showbiz drama dat eigenlijk amper interessant is. Het verhaaltje is redelijk banaal, acteerwerk is eerder pover en de film duurt veel te lang. Het zijn gewoon genreclichés van dit soort films. Dan komt het neer op de regie, waarin Verhoeven zijn typische zelf kan zijn.

Net iets zwierderiger dan gewoon, net wat riskanter dan ze gewend zijn in Hollywood. Zal allemaal wel shockerend zijn voor de gemiddelde Amerikaan, maar dat maakt verder mijn zaak niet. Misschien dat Verhoeven ook wat pech heeft dat de wereld ondertussen iemand als Luhrmann heeft ontdekt, die zou van dit type verhaaltje ongetwijfeld iets veel beter gemaakt hebben.

Zit wel genoeg zwier in de film en Verhoeven doet dat beetje extra, maar dat is niet genoeg om deze film in z'n geheel te kunnen redden.

2.0*

Jammer dat je alsnog je visie hebt bijgesteld Yak

Positief : De semi-2D look die de achtergronden soms hadden. Leverde vaak erg mooie en sfeervolle plaatjes op, tegen alle verwachtingen in.

Verder : Moeilijk om een slechtere soundtrack in te denken, voice acting is vreselijk, vooral Murphey, consequent niet grappig, slappe en voorspelbare humor, al wat beweegt is vreselijk geanimeerd.

1.5*, voor de mooie achtergronden. Heb ze nog niet beter gezien in die Amerikaanse CGi tekenfilms.

Ugh.

Jammer dat ik bij deze de eerste keer niet gewoon m'n mening op een deftige manier had neergepend, had me weer 90 minuten slechte cinema bespaard. Al is een herziening van een film als deze dan ook weer geen complete ramp. Het herinnert je er aan wat je nu weer zo slecht vond aan dit soort werk.

Visueel stelt het ondertussen niet veel meer voor, ook technisch niet. Esthetisch is het nooit wat geweest, jammer genoeg is dat wel hetzelfde gebleven. Je zou nog kunnen beweren dat het zich grafisch afstelt op de klassieke sprookjeslook, maar wat meer kennis van de Amerikaanse CG animaties laat duidelijk zien dat er gewoon weinig stijl en identiteit inzit.

De humor blijft pijnlijk ongrappig. Geen enkel leuk personage, geen enkele geslaagde grap en een bombardement aan drakerige popmuziek (van weleer) maken dit toch nog best een lange zit. En wat er dan al aan referentie naar andere films inzit ... is meestal niet meer dan dat. Een droge referentie.

Mnee, ik zit weer goed voor een paar jaar. Vreselijke films dit.

0.5*

Een onstabiele reeks.

De eerste en derde film hadden wat positieve elementen, de tweede en (deze) vierde film zijn verfoeilijk slecht. Al hebben ze het hier wel erg bont gemaakt.

Shrek humor is niet echt mijn humor, maar wie het bedacht heeft om de humor naar het achterplan te schuiven heeft ook niet erg goed opgelet. Zeker niet omdat je het met een vreselijk brak "hij had alles maar besefte het pas toen hij het kwijtraakte" verhaaltje moet stellen. Sure, dat cliché waren we vast wel weer vergeten.

Het verhaaltje staat redelijk los van de rest. Zo kunnen ze er in ieder geval nog wel 10 verzinnen zonder al te veel aan de oorspronkelijke delen te moeten raken. Alternate universes doen het altijd wel goed in sequels. Het levert in ieder geval niet veel boeiends op. De geinige side characters worden ook al tot een minimum beperkt, ik moest het deze keer vooral stellen met herintroducties van bekende (maar niet zo geliefde) personages. Enkel dat knorrige jong aan het begin van de film was wel grappig.

De muziek is Shrek is altijd al een enorm minpunt geweest, deze film bewijst in ieder geval dat er nog steeds manieren zijn om verder af te glijden. En het ligt niet eens zozeer aan de muziek, maar vooral de manier waarop deze gebruikt wordt.

Halverwege lag ik al bijna te slapen. Vreselijke duffe personages, bijna volkomen humorloos en voorzien van een enorm stompzinnig moraaltje. Eindelijk een dik groen punt achter deze reeks.

0.5*

On par met de eerste vond ik.

Visueel zag het er regelmatig aardig uit, al blijf ik vinden dat realisme dit soort films visueel in de weg staat. Het meest genoten van de flashback van het koekje en het toneel op het einde.

De humor komt ook vooral van de randpersonages, wat uiteindelijk toch redelijk jammer is. Ook hier weer de flashback van het koekje dat erg grappig is (meer van dit soort scenes de volgende keer).

De jonge prins was irritant, prins Charming echt vreselijk, Shrek is nogal duf en ook Donkey vind ik maar vervelend. Misschien is het tijd om eens een spin-off te maken dan.

Aardig vermaak maar iets te pover, de muziek is écht niet mijn ding en voor humor kan je best naar de randpersonages kijken.

1.5*

Vlotte film, maar iets te basic.

Al begint het wel een klein beetje stroef, Knautz laat toch al snel zien dat het hier niet om het zoveelste semi-amateuristische C-horrortje gaat. Aan de acteerprestaties zou je het soms niet merken, de regie is gelukkig een stuk beter.

Dat vertaalt zich halverwege in een zeer degelijke mistscene, die eigenlijk het hoogtepunt van de film vormt. Daarna keert de film zich en ploegt de film door een aantal subgenres. Het blijft zeker vermakelijk, maar de film heeft de hele tijd problemen om zich te onderscheiden van andere (betere) horror films.

Het keldertje, de demonen en de excorcismen, het is allemaal best vermakelijk maar niks echt opvallends. Ook het twistje is grappig, maar komt niet echt onverwacht. Audiovisueel is het allemaal best verzorgd, maar ook hier komt de film net wat te kort om echt blij van te worden.

Zo heb je een aardig horrorfilmpje dat teert op een leuk sfeertje, maar iets teveel watertjes doorzwemt en er nergens in slaagt om echt boven het korenveld uit te steken.

3.0*

Edit: trouwens een leuk detail om de Poolse gesproken teksten niet te ondertitelen. Wel opvallend aangezien er best wat Poolse converstaties inzitten, al zou de film denk ik ook niet echt meer werken zonder subs. Moet wel lastig zijn voor mensen die Pools verstaan.

Bof.

Link met Blairwitch is er enkel op wat oninteressante punten. Verder kan dit hypergestileerd werkje amper vergeleken worden met fake-amateuristische van BWP.

Visueel een aantal sterke shots, leuk gebruik van licht/kleur en soms goed editwerk. Jammer genoeg evenveel slecht editwerk en scenes die maar pover werken. Heeft er ook mee te maken dat het gezicht van de bad guys echt zo belachelijk is. Had die cape er gewoon overgehouden en het was al 10 keer spannender geweest.

Gedoe met de paddos vond ik maar flauw. Het vee was al geweldig irritant, al het geschreeuw maakte het er niet beter op. Ook een wat goedkope oplossing voor het "wat wel en wat niet echt" gedoe, goedkoop omdat je het al van ver ziet aankomen vanwege de setup.

Einde was ook bagger, eens met Reinbo dat ze die twist beter hadden laten varen. Zet Haute Tension wel weer op wil ik zo'n einde zien.

Had veel kunnen zijn. Betere editor, iemand die wat slimmer met de scares en enge beelden omging, het verhaaltje dat toch iets slimmer mocht en een bende toffere tieners. Voor de look van de film nog 2.5*, die draagt een verder erg slechte horror.

Ietwat teleurstellend.

Hoewel dat redelijk typerend is voor die HK cloons van Amerikaanse actiefilms. Het is allemaal wat ruwer (meer onschuldige slachtoffers die op wredere manieren aan hun eind komen - zowaar onthoofd door de wieken van een helicopter) maar het actiewerk blijft ver onder het niveau van Woo. Enige wat het nog leuk maakt is de hoeveelheid.

Verder inderdaad een nogal directe Die Hard cloon. Cheung is eigenlijk hoofdpersonage en loopt doorheen de film als Lee persiflage, Jet Li heeft jammer genoeg maar weinig om handen en komt bijna niet aan de bak in de vechtscenes.

Duurde ook allemaal iets te lang, te pover uitgewerkt en pas het laatste half uur een beetje amusant. Na '94 heeft de hele HK industrie toch ook echt een harde klap gekregen. Ongelofelijk als je dit vergelijkt met de film die amper een jaar of twee eerder uitkwamen.

(en dubs kijken is natuurlijk uit den boze, dan kijk je toch gewoon niet )

2.0*

Leuke film inderdaad.

Start erg sterk, deed me een beetje denken aan Koma (of een iets mindere versie van Diary). Nouvelle Riche volkje dat ondanks al hun materiële rijkdom het aardig lastig heeft op relationeel gebied.

Eerste half uur is best sterk, je weet ook eigenlijk niet welke richting het opgaat. Daarna volgt inderdaad een dipje en met de titel in het achterhoofd wordt het allemaal iets te snel duidelijk wat er gaande is. Toch is het idee best leuk en origineel, en je krijgt er aardig honger van (want weer heel wat lekker uitziend dampend Chinees voedsel.

Francis Ng is een kleine acteerheld, de dames doen het naast hem best aardig maar verbleken toch een beetje. Einde is weer wat beter, toch weet de film net niet helemaal te overtuigen voor een hoge score. Visueel aantrekkelijk, een aantal knappe scenes en een best intrigerend plotje, maar echt veel indruk maakt het nergens.

Wel een vlotte 3.5*

Heeft ooit zelfs in de Vlaamse bios gedraaid als ik me niet vergis.

Al bij al een mooi tussendoortje dat hier opvallend laag gewaardeerd wordt. Zeer consistente stijl en sfeer, blijft geheel boeien en weet er nog een mooi laatste half uur aan te breien.

Visueel zeer stabiel. Steeds mooi, maar nooit indrukwekkend. Enkel de CGi laat het af en toe afweten (het vuur enzo). Maar qua belichting en camerawerk zeker niks te klagen. Muziek is weinig opvallend maar wel passend.

Verder een aardig verhaaltje dat wetenschap en geloof weer eens laat clashen maar daar niet al te ver op ingaat (gelukkig). Vond het einde daarbij erg leuk en niet al te zwaar.

Fijn tussendoortje, zakte nergens in en wist de gehele speelduur te boeien. Maar groots wordt het nergens.

En nee, hij komt niet terug tot leven!

3.5*

Oude Ping He.

Toch iemand die ik vooral ken als drama regisseur, dus ik had niet echt een idee wat hij met het martial arts gebeuren zou doen. Wie een typische martial arts film verwacht kan maar beter iets anders kijken, want deze film is niet echt een typisch genrefilmpje.

Het is vooral traag, met in het begin een sterke focus op drama. De setting en het verhaal mogen dan wel de tekenen dragen van het martial arts genre, maar het gebrek aan actie spreekt dat gevoel redelijk hard tegen. Gelukkig dat He er visueel nog wel iets van weet te maken, aardig kleurgebruik en goed gebruik van de setting houden de aandacht nog enigszins vast, maar het drama is povertjes.

Naar het einde komen er iets meer genre elementen piepen, maar het tempo blijft laag en de actie zet zich nooit echt door. Er zijn echt wel enkele momenten die eruit springen, maar wat ertussen zit is toch echt te minnetjes.

2.5*

En terecht zo blijkt.

Al viel het (zeker het eerste half uur dan) best nog wel mee. Redelijk vlotte filmstijl en een groepje aardige personages zorgen dat de eerste 30 minuten opvallend vlot door te komen zijn. Daarna komt het zelfs nog even tot een stylistisch hoogtepunt (in de Happy Night gangen) waar Oguri laat zien erg eenvoudig tussen comedy en drama te kunnen schakelen.

Maar halverwege verandert deze film teveel in het zoveelste Japanse rock-bandjes verhaaltje, wordt de humor wat repetitief en raakt de rek gewoon uit de film. Dat het dan uiteindelijk ook allemaal twee uur moet duren helpt absoluut niet.

Films als deze moeten gewoon korter, anders verliezen ze na halfweg hun frisheid. Dat blijkt tegenwoordig lastig in Japan want zowat elke (grotere) film lijkt minstens 120 minuten te moeten duren.

Echt vervelend wordt het niet, maar als je dit vergelijkt met werk van 8-10 jaar geleden dan kan je niet anders zeggen dat de Japanse cinema aan een verjongingskuur toe is.

3.0*

Oude punk Ishii!

Voelt echt wel aan als een voorlopertje van Tetsuo.Een 12-tal jaar geleden al een keertje gezien, toen vond ik het zelfs nog net wat indrukwekkender. Ondertussen mis ik een klein beetje intensiteit, al komt dat puur door de korte lengte van deze film.

Visueel is het fijn. Ruw en contrastrijk zwart/wit, maar nog niet op het niveau van Tsuka's meesterwerk. De soundtrack is een ander verhaal. Heerlijk opbouwend en een geweldige muur van geluid. De muziek zorgt er eigenhandig voor dat dit filmpje een echte ervaring wordt.

Eindscene is verder ook indrukwekkend, maar het was wat mij betreft net allemaal iets te snel voorbij. Ik had het graag dubbel zo lang gezien, dan had ik hier zeker 4* aan kwijtgekund. Voor het verhaal moet je deze trouwens niet kijken, dat past op een half A4-tje, de helft van de film is ook gewoon een ren-scene. Maar wat boeit het als de presentie geweldig is.

Aanrader voor de liefhebber van Japanse cyberpunk, Ishii is een held.

3.5*

Redelijk.

Op zich wel leuk dat de Shaw Bros af en toe toch een beetje buiten de lijntjes durden te kleuren, alleen is het resultaat zelden echt geslaagd. Deze film is best oké op sommige punten, maar over de gehele lijn viel het toch een beetje tegen.

Journey of the Doomed is wat grover en ruwer dan de meeste SB films, het grote probleem is dat dit vooral voor het begin en het eind van de film geldt. Da's best leuk allemaal, maar het middenstuk is gewoon oersaai. Misschien omdat het contrast wat groter is dan normaal, maar het valt echt op dat de film bijna stilvalt halverwege.

Zo begint het hoopvol, deemstert het helemaal weg om dan op het einde weer wat op te fleuren. Leuke actie, weinig extra aandacht voor plot en vooral vol inzetten op genre elementen en dat zo'n dikke 45 minuten lang. Daartussen een plotje, erg matig acteerwerk en vervelend getalm. Eentje voor de echte SB liefhebber dus, die ook een beetje aanvoelt hoe deze film zich onderscheidt van een leger aan soortgelijke films.

2.5*

Blijft fijn.

Maar niet zo fijn als weleer. De eerste keer dat ik deze zag was ook wel al een paar jaartjes geleden, toen ik nog niet zo into Hong Kong was én vele van Hark's trucjes nog wat frisser aanvoelden. Ondertussen is de film wel een beetje bijgebeend.

Maar de betere actiescenes blijven wel overtuigen, vooral die in het apartementsgebouw blijft geweldig indrukwekkend. Verder een degelijke cast, leuk in beeld gebracht en regelmatig adrenalineverhogend, maar het échte indrukwekkende is er met de tijd wel een beetje vanaf gegaan.

Blijft verder wel een leuke film. Redelijk puur actiegeweld, met wat aparte toetsen voor een Hong Kong film (buitenlanders met name) en vooral nog steeds een paar knappe actiescenes. Maar wat er binnen 15 jaar nog van over blijft is maar de vraag. Snel zien dus.

4.0* en een uitgebreide review

Een teveel aan plot, maar vooral geforceerde character development, da's wat deze film voor mij nekt.

Enorm aantal overbodige scenes, dikwijls slecht geacteerd en enorm melig. Dat het plot kant nog wal raakt, of dat de retro-sci/fi wereld niet genoeg uitgebouwd worden vind ik persoonlijk loze argumenten. Je weet wat voor film je in de kuip krijgt. Het plot en de setting in zo'n films zijn sowieso van bedenkelijk niveau, en nogal besides the point.

Wat hier belangrijk zijn, zijn de actiescenes. Jammer genoeg zijn ook hier de acteurs niet bekwaam (zelfde effect als Kill Bill of The Matrix), en zien shots van op afstand er dus barslecht uit. Wat snappy editing en effectjes zorgen er gelukkig wel voor dat de gevechten op bepaalde momenten toch nog leuk zijn. Daarnaast zijn er over de gehele film verspreid nog wel wat leuke shots op te merken.

Hiervoor nog een 1.5*, de rest is pure bagger. Stomme film.

Fijn debuut van Schindler.

Een rustige opbouw, klein beetje drama inclusief, lijkt tegenwoordig wel de norm te zijn. Daarna gaat Schindler op de slingertoer. De vergelijking me Hush is snel gemaakt, al lijdt de hoofdpersoon hier dan aan agoraphobia. Maar echt héél veel wordt daar ook niet mee gedaan.

Het leidt meer naar het middenstuk waar er een aardige twist in zit. Goed geacteerd door Riesgraf vooral, wiens personage een indrukwekkende 180 maakt. Maar als je dan denkt dat je het tweede deel zo'n beetje beet hebt, blijkt er nog wat anders achter te zitten, waardoor het allemaal weer wat dramatischer wordt. Vooral dat laatste was er een klein beetje te veel aan wat mij betreft.

Verder goed geacteerd, mooi geschoten en voorzien van een aardige soundtrack. Schindler's stijl is net iets commerciëler en minder gedurfd, lijkt me dat als hij op dit elan voortgaat hij wel eens een film in de bios zou kunnen krijgen. Geen grootse horror, maar er zitten een paar sterke momenten en het is een fijne productie over de gehele lijn.

3.5*