Opinions

De film is wat minder dan de poster doet vermoeden.

Op zich wel een degelijk filmpje. Leuk concept van een overlevende die bevriend raakt met de dochter van de moordenaar van haar gezin.

Op zich is deze film vooral een drama met een duister randje. Maar het draait toch vooral rond de twee hoofdrolspeelsters die elkaar steeds beter leren kennen. Vooral fijn dat je als kijker de hele tijd blijft raden naar het motief van Kako, maar ook het motief van de moord.

Visueel is het redelijk saai, hoewel dat naar het einde toe wel wat verbetert. Toch wat ondermaats voor een Japanse film vind ik. De soundtrack is niet mis, maar ook een beetje identiteisloos. Degelijke thriller dus, die een mooi eind kent, maar verder wat te doorsnee aandoet om echt hoge ogen te scoren.

3*

Nog steeds fijn.

Moet wel zeggen dat ik nog amper wist waar deze film over ging, dus het was een echte herontdekking deze keer. Eigenlijk wel apart, want Tezuka weet toch voldoende opmerkelijk zaken in deze film te proppen, best een aantal aparte zaken die bijblijven.

Op zich ben ik geen al te groot fan van dit soort politieonderzoek/serial killer verhaaltjes, maar de moorden zijn een stuk leuker en de stilering mag er ook wel zijn. Dat zorgt er toch voor dat vooral het eerste en laatste deel dik de moeite zijn.

In het middenstuk heeft Tezuka het net wat lastiger, allicht omdat de film daar wat teveel op het plot leunt, terwijl dat veruit het minst boeiende element is. Gelukkig is de rest meer dan op niveau. En nu hopen dat Tezuka's nieuwste niet al te lang meer op zich laat wachten.

4.0* en een uitgebreide review

Niet echt Ninja-bendes, maar Shinboi clans.

Mooie film, weinig origineel, maar stijlvol uitgevoerd. Beetje vergelijkbaar met Ninja Scroll misschien. Meer fantasy, zeker qua vechtstijlen, minder zwaardwerk. En dat komt de film wel ten goede. Zo kan je eens naar wat anders (en originelers) kijken.

Vooral de vechtkunsten van Tak Sakaguchi (leuk weerzien, fijne rol) zijn geweldig. De kerel in het zwart met de lange mouwen dus. Een typisch verhaaltje, met verdacht veel aandacht voor het drama element. Maar best stijlvol uitgevoerd. Zelfs enkele indrukwekkende scenes, met name dan wanneer het meisje op het einde haar eigen ogen uitsteekt. Niet al te veel vechtscenes, maar wel enkele erg indrukwekkend. Zeker de scene van Tak in het bos. Weer eens wat nieuws, en sterk geregisseerd.

Fijne film van Ten, die een bekend concept een beetje opfleurt met wat nieuwe vechtstijlen, en daarmee ook kan rekenen op een leuke stilering van de personages zelf. Wel apart, na z'n werk voor About Love. Totaal ander genre, al is ook deze film met meer liefde uitgevoerd dan de doorsnee Feudal Japan action flick.

De moeite, paar erg knappe dingen gezien. Ietwat foute CGi in het begin van de film, maar ook dat duurt niet al te lang. 4*

Zoals zovele Nakamura films.

Wel leuk, niet super. Hij maakt eigenlijk zelden een slechte film, geregeld is het erg vermakelijk, maar hij mist ook duidelijk iets wat zijn films boven de middelmaat uittilt. Ook deze Mumon is daar een goed voorbeeld van. Geen seconde verveeld, maar een favoriet zou ik het zeker niet noemen.

Ninja film met een zekere luchtigheid gebracht. Zit wel wat actie in, een échte comedy zou ik het niet willen noemen, maar het is toch vooral die luchtigheid die de film kenmerkt. Vooral ook Mumon's personage, de wat atypische ninja die ondanks zijn makke houding toch de held wordt van de film.

Het ziet er best netjes uit, ondanks de lange speelduur zakt het nergens echt in en hier en daar zit ook wel een geslaagde gag. Maar tegelijkertijd is er ook niks dat er echt bovenuit steekt. Geen echte scenes of momenten die blijven hangen, geen magnifieke shots of een stukje soundtrack dat echt wat bijdraagt. Geen acteurs die wat meer doen met hun rol.

Maar als tussendoortje is het zeker wel geslaagd. Valt genoeg lol te beleven met deze film, alleen is er niks wat echt heel lang zal bijblijven.

3.5*

Fijn dramatje van een geroutineerde regisseur.

Op zich wel begrijpelijk dat hier ook een serie van bestaat, de formule van deze film is daar uitermate geschikt voor. Een midnight diner met een aantal gasten die één voor één hun verhaal mogen vertellen. Eén verhaal per aflevering (en wat rode draad als filler), 4 verhaaltjes maken één film.

Toch is het wel fijn, want Matsuoka heeft duidelijk ervaring in het genre. Weinig spectaculairs, verwacht zeker niks unieks of speciaal, maar warme belichting, aangename personages, klein drama en veel rustpuntjes maken van deze Midnight Diner een fijne onthaastende film.

Na verloop van tijd gaat de structuur de film wel een klein beetje in de weg zitten en er zijn misschien iets te weinig personages die écht kunnen ontroeren, maar deze is erg makkelijk aan te raden aan fans van het genre. Zeker niet de beste, maar wie al wat Japanse dramas achter de rug heeft en op zoek is naar meer kan hier weinig fout mee doen.

3.5*

Fijn genrewerk.

De film mist jammer genoeg alleen dat beetje extra om zich echt te onderscheiden. Het verhaaltje gaf z'n geheimen ook iets te snel prijs naar mijn mening, waardoor de rek iets te snel uit het concept is en de film teveel moet terugvallen op z'n genreclichés.

Visueel fijn al zijn dit soort Chinese films tot iets meer in staat. Er zitten in ieder geval wel een paar plaatjes in. Verhaaltje is oké maar zoals gezegd had het iets mysterieuzer gemogen. Vond het ook niet altijd geslaagd dat de film een aantal van de boekscenes verfilmd, haalde het tempo wat uit de film.

Voor een geweldig origineel plot of een compleet eigen sfeertje moet je in ieder geval niet kijken, The Zodiac Mystery is een aardig standaard mixje van wat drama geleid door een mysterie met een scheutje horror bij.

Leuk dus, maar niet super.

3.5*

Fijn.

Maar ... deze film heeft een probleem dat wel meer Sakura Ando films hebben. Op zich een geweldige actrice die enorm naturel kan spelen, maar daarom kiest ze ook vaak films uit die erg naturel ogen. Niet onlogisch, daarin komt haar acteerwerk ook het best tot z'n recht, alleen heb ik liever wat meer gestileerd werk.

Asleep is zo'n typisch Japans dramatje. Klein qua opzet, weinig sentiment, eerder subtiel en zonder grote gebaren. Sterk acteerwerk en enkele mooie scenes maken het tot een erg fijne ervaring. Maar tegelijkertijd mist ook dat beetje wat het naar een écht hoog niveau zou kunnen tillen. Het blijft allemaal net iets te vlak en netjes.

Ando speelt grandioos, ook de rest van de cast doet het aardig. Visueel is het aardig, soundtrack is rustig en passend. Het is allemaal erg klein en beleefd, maar uiteindelijk misschien net iets té. Wel een mooi drama voor de liefhebbers van het genre, maar een uitschieter is het jammer genoeg niet.

3.5*

Vlotte Nakamura.

Een best leuke whodunnit, die het inderdaad iets minder nauw neemt met het in stand houden van het mysterie, maar daarvoor wel een leukere verpakking in de plaats heeft. 't Is een omschakeling die niet zo heel moeilijk te maken was, aangezien Nakamura eigenlijk al vanaf het begin in z'n kaarten laat kijken.

De film begint naar goede gewoonte met een lijk, daarna is het aan een journalist en een op hol geslagen internet community om de dader op te sporen. Twitter is het unieke personage in deze film, niet zo makkelijk voor een Japanse film omdat het toch een hoop onscreen tekst is waar je met relatief onhandig geplaatste subtitles doormoet.

Maar Nakamura leidt het allemaal in goede banen. De film ziet er verzorgd uit, het tempo is aangezien, de lichtkomische noot zorgt voor wat extra vlotheid en voor een film die makkelijk had kunnen uitmonden in een stoffige 120 minuten is dat best een geslaagde balans. Maar zoals wel vaker mist bij Nakamura dat beetje extra. Er is even een kleine hype rond zijn persoon geweest, maar als topregisseur heeft hij het nooit echt kunnen waarmaken. Dat lukt hem ook niet met deze film, maar een aardige subtopper is het zeker.

3.5*

Eindelijk gezien!

Hoewel ik op dezelfde score als Mochizuki Rokuro uitkom, ben ik het niet echt eens met zijn analyse. Hoewel Aoyama hier duidelijk wat van zichzelf inlegt, komt er ook gewoon érg veel uit het Maiku Hama personage gerold.

Nagase is een held in deze film. Eén en al cool, beetje gay en weird ook wel. Toffe mix van karaktertrekken. Het verhaaltje is wat mysterieuzer en iets fluffier dan de andere Hama films, dat zeker. Cool moment met de boom bijvoorbeeld.

Muziek is sterk, zeker naar het einde toe, visueel is het jammer genoeg iets te el cheapo. Jammer want dat het de film net dat beetje extra nog kunnen geven. Maar qua sfeer zit het wel goed, het mysterie blijft sterk behouden, zelfs na de aftiteling en Nagasa zit gegoten in z'n rol.

Toffe ontdekking en Aoyama blijft z'n unieke oeuvre waardig.

3.5*

Best geinig.

Het verhaal achter een verloren gewaande film, verteld door de maaksters. Op zich zit er best wel wat intrige in het verhaal, dat op een gepaste manier naar boven wordt gehaald. Niet alsof het helemaal uit het niks kwam terwijl men toevallig een docu aan het maken was (waar soortgelijke docus zich toch al eens schuldig aan maken).

Maar het is vooral de montage die van deze docu een leuke zit maakt. Alles wordt vlotjes aan elkaar geregen, met voldoende afwisseling, voldoende zijpaadjes en toch een goede, verzorgde focus, zodat het nooit al te warrig wordt. Het is eigenlijk zelden dat docus visueel wat te melden hebben, dat doet Tan dan toch wel goed.

Omdat het een persoonlijk verhaal is lijken sommige zaken me wel een beetje aangedikt, maar nooit zo dat het echt storend wordt. De film duurt verder ook niet te lang en weet zo makkelijk de hele speelduur te boeien.

3.0*

Wat een draak.

Dat J-pop groepje is echt enorm drakerig. Bij het minste lopen ze een hoop lawaai te maken om niks, als ze daar niet mee bezig zijn dan oefenen ze wat van hun overjolige routines. Niet echt een ideaal concept voor een horrorfilm.

Less is more enzo, maar less is hier toch wel érg mak. Erg gebeurt amper iets, enkel op het einde een klein klein beetje, maar ook dat wil nooit nergens spannend worden. Nu hebben ze ook gewoon teveel van dit soort filmpjes gemaakt en de hype is dan ook al een tijdje gaan liggen, maar dan nog is dit echt één van de slechtste in z'n soort.

Een compleet gebrek aan spanning, irritante "actrices", lelijk geschoten en opleukt met vervelende J-pop nummertjes. Shiraishi heeft echt wel een paar degelijke horrorfilmpjes gemaakt, geen idee wat hem hier is overkomen. Allicht een verloren weddenschap ofzo.

1.0*

Doe mij maar onderste plank. Tijd geleden gezien, maar had toen geen degelijke poster. Had ook weinig zin om 'm toe te voegen, want dit is best slecht eigenlijk.

Vond het maar een trieste film, die hier en daar wel enkele geinige scenes bevat, maar algemeen helemaal niks te bieden heeft. 1*. Gelukkig maakt hij ze zo niet meer.

Grappig filmpje dit, al kan het niet genoeg verdoezelen dat het gaat om een rasechte B-film.

Acteerprestaties, special effects en het overgrote deel van de shots zijn erbarmelijk. Gelukkig zijn zoals killalot al zei de moordscenes wel leuk, en komen er af en toe filmische hoogstandjes (niet zozeer technisch) voorbij. Doet soms zelfs wat Tetsuo achtig aan, alleen zijn die stukjes veel te kort.

Film begint leuk, zakt gaandeweg wat in, maar eindigt wel spetterend (redelijk onverwacht ook). Logica is volledig zoek, maar het is wel geinig allemaal, en daar draait het toch om. 2.5*

Verhaaltje dat mij bekend voorkwam.

Redelijk typische J-Horror, die alleen wat meer probeert te doen door middel van wat kleurexperimentjes en wat apartere editing. Op die momenten wordt het dan ook wat leuker.

Verder een aantal aardige schrikmomenten, maar uiteindelijk niks wat elders al niet beter gedaan werd. Film weet niet helemaal te ontsnappen uit z'n goedkope (hoop ik) roots, al worden bij momenten wel leuke pogingen gedaan.

2.5*

Leuke film.

Wie gelachen heeft met Shark Skin Man, Party 7, Survive Style 5+ of Taste of Tea hoeft zich niet al te veel vragen te stellen, deze film zal waarschijnlijk best bevallen.

Het is jammer dat dit genre niet wat meer films kent. De zelfzame pogingen om het weer leven in te blazen (LoveDeath, Donju) zijn allen mislukt (qua buzz dan, want verder leuke films) dus een groot publiek lijkt er niet te zijn voor dit soort films.

Luchtig, warm en grappig filmpje. Lekker hip en stijlvol, leuke personages en een paar nifty dingetjes houden het makkelijk 100 minuten leuk. Heel veel voegt het niet toe tov de andere genregenoten, maar met één of twee films per jaar is dat amper iets waar ik me zorgen over maak.

4.0* en een [uitgebreide review

Matig.

Deed inderdaad wat aan Whispering Corridors denken. Deze film is alleen iets minder goed. Het schoolmysterie valt op zich nog wel mee (heeft trouwens ook wat weg van Curse of Lola, zeker met dat toneel), de uitwerking laat alleen soms wat te wensen over.

Het is allemaal iets teveel TV-film. Visueel karig, ook het acteerwerk van sommigen is erg pover. Wat melige romatische momenten voorzien van een nog meligere soundtrack en zo komt het mysterie nooit echt goed van de grond.

Beetje jammer want op zich zat het scriptgewijs allemaal nog redelijk in elkaar. Niks echt verheffends, maar genoeg om nieuwsgierig te worden naar de uiteindelijke ontknoping.

Shinohara had duidelijk nog wat te leren, gelukkig heeft hij dat door de jaren heen ook wel gedaan. Meer dan een redelijk oeuvrevulsel is dit dan ook niet.

2.5*

Anime anno 2016.

Vond deze film een goed voorbeeld van wat je van een anime film anno 2016 kan verwachten. Jammer genoeg is dat niet geheel positief. 't Is niet dat Empire of Corpses echt een slechte film is geworden, maar het is toch allemaal minder hoogstaand als films uit de hoogdagen van Oshii en gevolg.

Visueel is het een beetje dubbel. Af en toe wel erg mooi gedetailleerd, ook meer animatie dan ik van een anime gewend ben. Maar de character designs zijn vlak en de filters en effecten die overheen de tekeningen liggen zijn vaak kitscherig en ronduit lelijk. Beetje een teken van goedkoop ook, het oogt en voelt vaak als een wat opgeleukte TV anime.

Verhaal is ook te complex en zwaarwichtig voor wat het eigenlijk is. Het wordt dan ook nog eens heel schreeuwerig en bombastisch gebracht, waardoor je je na een tijdje afvraagt of ze er niet beter aan hadden gedaan om gewoon een half uur te schrappen. Op zich is het idee wel leuk, de wereld wordt ook wel netjes uitgewerkt, maar echt boeien kon het niet.

Zeker niet vervelend om een keer gezien te hebben, maar ik heb nogal wat Japanse animatie tussen m'n absolute favorieten staan, en daarbij komt deze film nog in geen lichtjaren in de buurt. Het is allemaal wat vlakker en gelikter geworden, des te gekker dat ze een film als deze dan nog naar 120 minuten rekken. Volgende keer 30 minuten korter en dat gespaarde budget herinvesteren en de resterende 90 minuten.

3.0*

Vreemde Sabu film.

Eigenlijk de eerste film waar hij volledig toespitst op drama. Misschien niet compleet onverwacht na Blessing Bell, wel de manier waarop.

Alle quircky zaken die we van Sabu gewoon zijn, zijn verdwenen. Niet enkel is het een redelijk hard drama, het vertoont zelfs kenmerken van het nihilistische Pornostar. De personages worden niet gespaard, het noodlot slaat vaak erg hard toe.

Het eerste uur is relatief kalm. Erg mooi begin, waar ook Terajima weer zijn sterke bijdrage levert. Jammer genoeg ook hier weer zijn rol erg beperkt in tijd. Daarna ontvouwt zich een mooi drama tussen twee tieners en een priester. Film kent een klein dipje rond het uur maar slaat dan stevig om qua sfeer. Het wordt allemaal erg guur, de gebeurtenissen bevreemdend en dus met dat nihilistische kantje.

Erg onsympathieke personages met vreemde beslissingen en acties, maar uiteindelijk wel een mooi drama. Vooral de harde rol van Ren Osugi weet te verbazen het laatste half uur. Mooi einde, en daarmee ook een mooie film. Maar zeker geen typisch Sabu product.

Film ziet er mooi uit, maar het kleurgebruik is soms iets te donker. Score is vaak prachtig en begeleidt de beelden perfect. Het drama is kil, koud en genadeloos, maar uiteindelijk mooi en de film wordt met een zekere warmte afgesloten.

Aparte draai aan een verder redelijk typisch Japans drama. Mooie film, maar toch liggen Sabu's kwaliteiten in de luchtigere films denk ik. Zeker genoten, maar het hinkt soms op teveel benen tegelijkertijd.

4*

Cronenberg is zo enorm opzichtig dat dat bij de inleidende commercial al volop duidelijk was. De film is dan ook een doorzichtig dubbel moralistisch gedoe.

Verder is dit echt een film die op alle vlakken faalt. Het acteerwerk is echt schabouwelijk slecht, visueel is het pure miserie en het budget voor de soundtrack zal dat van de setkoffie niet overschreden hebben. Daarbij wordt de soundtrack op de meest vreselijke manieren verkracht binnen de film.

Erger dan dit alles is dat de parasieten er totaal niet uitzien en de enge/creepy/gore (of wat het dan ook moest voorstellen) scenes compleet niet uit de verf komen. Wat bibberende benen en een gillend smoelwerk, maar verder krijgen we niks te zien. Dieptepunt de scene waar zo'n parasiet op die ouwe haar wandelstok kruipt. De montage alleen al is ludiek slecht.

Povere onzin die zelfs met een dikke 80 minuten nog veel te lang aansleept. Het hele sociaal/medisch moralistisch toontje van Cronenberg maakt het alleen maar dubbel zo erg.

Trieste film, in z'n beginperiode was hij écht wisselvallig. Dikke, vette verdiende 0.5*.

Kijk nog liever een klassieke Hollywoodfilm.

Amper doorheen te komen.

Nochthans vond ik de opzet wel interessant. Laat mensen die het van dichtbij hebben meegemaakt hun verhaal doen, en dan vooral vanuit enkele perspectieven (dus niet enkel de klassieke verhalen van gevangenen). Maar dat is dan vooral op papier, in realiteit is het een stuk minder boeiend.

Komt omdat Lanzmann eindeloos door blijft bomen over kleine details die eigenlijk niet zo heel veel boeien. Fijn dat je een gedetailleerd relaas wil brengen, maar de mensen kunnen zo amper hun verhaal doen omdat ze de hele tijd in een bepaalde, weinig interessante richting gestuwd worden.

De overdub/tolk is trouwens ook echt dramatisch. Wat mij betreft onverdedigbaar, ik was telkens blij wanneer er stukken waren waar er op een normale manier geïnterviewd kon worden. Het vertraagt daarnaast de film nog eens eindeloos, terwijl het toch al een slome bedoening is.

De troosteloze cinematografie zal wel voor het effect gekozen zijn, maar die was ik na een tijdje ook wel beu gezien. Hier en daar wel een aardig shot, maar ook veelal droge registraties. Rest het onderwerp, daar staat of valt de docu dan mee voor de meesten gok ik. Mij kon het eerlijk gezegd niet geweldig meer boeien, maar het is dan ook een onderwerp waar al tal van docus over gemaakt zijn.

De lengte zal verder wel meewegen in de waardering, zo gaat dat wel vaker bij dit soort projecten, maar is ben er deze keer toch echt in een aantal etappes doorgemoeten.

1.0*

Leuke Yau.

Typische Hong Kong actiefilm die je tegenwoordig niet al te vaak meer tegenkomt. Meestal zijn de regisseurs die dit type films maakten naar China getrokken en daar zijn dit soort films toch net wat anders qua sfeer en uitvoering.

Maar daar trekt Yau zich uiteraard niks van aan, die man doet zoals steeds gewoon waar hij zin in heeft. Dus trekt hij lekker met Andy Lau op pad om een vlotte actie thriller te maken. Eentje met een eervolle werkmier uit de ontmijningsdienst, wat de film toch een eigen gezicht geeft. Zie je toch niet zo vaak in Hong Kong films.

Wen Jiang is een gave bad guy, Andy Lau de ultieme good guy. En het einde een typisch Yau stukje, een zeldzaamheid in Hong Kong. De spanning is voldoende aanwezig, Yau heeft voldoende budget en ondanks de speelduur van 120 minuten wordt het nergens saai.

Hoogstaande cinema is het niet (uiteraard), wel erg vlot en fijn uitgevoerd vermaak. Leuk om te zien dat Yau gewoon lekker zijn ding blijft doen, ondertussen ligt er van hem ook alweer een horrorwerkje uit 2017 klaar. Fijne regisseur toch, iemand waarop je bijna blindelings kan rekenen.

3.5*

3-in-1 film.

Craven maakt het veel te bont in deze simpele film. Het eerste deel is nog best te pruimen, tot zo'n beetje de scene op de electrische stoel voorbij komt. Tot dan is het best vermakelijk, hoewel de film een compleet belachelijke soundtrack kent, buiten Horace aardig slecht geacteerd is en visueel geen ene moer voorstelt (al is dat nog niks vergeleken met wat later te zien is).

Na zo'n 50 minuutjes begint Craven met deel 2, het body switch gedeelte. Hij laat de film compleet opnieuw beginnen, iets waar ik op dat moment al niet meer echt de moed voor had. De film vertraagt teveel, de scenes in het park zijn zo onnozel dat het ook helemaal niet aangewezen is opnieuw te starten. Het tweede deel bereikt z'n climax wel een stukje sneller (bij de zendmast), maar weet al lang niet meer te entertainen.

En dan zet Craven z'n eposje lekker verder in het derde deel. Ik lag toen al half slapend op de bank en had helemaal geen zin meer in nog een bijvoegsel. De laatste 20 minuten zijn ook onbeschrijflijk belachelijk, met mensen die in TVsetjes springen, door bestaande beelden lopen en weirde plotpoints waardoor je TVfiguurtjes met je afstandsbediening kan besturen(de Wii remote avant la lettre?). Een te hoge bullshit factor voor iemand die al voor de tweede keer geen zin meer heeft in nog een aanhangsel.

Hij had het eerste deel gewoon mogen rekken tot een minuutje of 80, dan was het ten minste vermakelijk geweest. Nu is het een zooitje dat maar liefst twee keer opnieuw begint en bij elke herstart ridiculer wordt.

1.0*

De democratisering van film.

Vanuit een idealistisch standpunt betekent dit dat elk talent in staat wordt gesteld om zijn film te maken. De realiteit ligt jammer genoeg dichter bij films als deze. Pipos die denken een geweldig idee te hebben en die op goedkope wijze een project eromheen optrekken, met een draak van een film als gevolg.

Jay Weisman is vast trots op zichzelf, met z'n verhaaltje over oorlog en religie, verpakt als scifi filmpje. Hij had beter een blogpostje geschreven dan zich in dit project te storten, want niks in deze film doet eer aan Weisman's eigen overtuiging, integendeel zelfs. De CG is aanstootgevend, het acteerwerk plat en de sets ogen goedkoop. Je moet al half blind zijn wil je maar de illusie krijgen dat dit zich op een andere planeet zou afspelen.

En als klap op de vuurpijl is Weisman's plotje niet eens zo boeiend. Er wordt wel érg gewichtig gedaan, maar veel meer dan wat dronken (of stoned) gebazel is het jammer genoeg niet. Veel head in the sky gebrabbel dat het niveautje kroegpraat niet overstijgt.

Mnee, dit soort films moeten niet gemaakt worden. Of verdienen een soort platform als hetgeen Amazon heeft voor amateurschrijvers. Leuk voor wie zich er aan wil wagen, maar mensen die het liever bij professionele films houden, weze gewaarschuwd.

0.5*

Leuke, maar nogal vreemde mix van comedy en drama. Ik kan me best voorstellen dat velen hierover zullen vallen ("velen" ... who am I kidding )

Mooi en aangrijpend drama over verboden liefde, zo uitgewerkt dat nu net niet dat aspect in de kijker staat, maar wel de liefde tussen de hoofdpersonages zelf. Geen ellenlange scenes over geniepig gedoe en "tension" die komt van het wel dan niet ontdekken van de relatie tussen beiden, maar een mooie kijk op een liefde die eigenlijk niet mag zijn, maar toch juist aanvoelt.

Bij momenten zeer mooi vorm gegeven, met enkele magistrale shots (vooral dan die shots met rustig voorbijdrijvende wolken) en een aangename soundtrack. Acteerprestaties mogen ook best vermeld worden, samen met de quirky humor die verspreid werd doorheen de film. Voor velen waarschijnlijk afbraak aan het drama, maar ik vond het wel passend. Geen loodzware bedoening dus, maar de film dringt wel door. Op enkele schoonheidsfoutjes na (soms is het net wat te droog allemaal), een film die makkelijk twee uur weet te boeien. 4*

Erg fijne film.

Een eerder typisch Japans drama, maar dan gestileerd als een mystery. Liefhebbers zullen de (ietwat edgy) school problematiek snel herkennen, ook een aantal typische setups zijn kenmerkend voor het Japanse drama genre, maar qua uitwerking is het toch een stuk duisterder en mysterieuzer.

Beetje raar dat stilering en inhoud redelijk ver van elkaar afstaan, maar het maakt deze film wel een stuk opvallender. Bronmateriaal komt van dezelfde schrijver als Kokuhaku, op zich is dat geen slechte richting om aan te duiden in welke hoek je het een beetje moet zoeken, al is dit toch nog wel een ander soort film.

Visueel zeker op niveau. Er gebeurt altijd iets boeiends in het frame en ook het kleurgebruik springt positief in het oog. Soundtrack is aardig maar een beetje onopvallend, acteerwerk wel erg goed voor een cast die toch vooral bekend is van TV werk.

Erg toffe film dit. Apart, erg mooi in elkaar gezet en het drama werkt, ondanks dat je de hele tijd het gevoel krijgt naar een ander soort film te kijken. Benieuwd of dit een lucky shot was voor Mishima (want haar eerdere films lijken me niet echt wat), ik hou haar in ieder geval in de gaten.

4.0* en een uitgebreide review

Freaky.

Was toch wel benieuwd hoe ze de anime (origineel manga) naar live action zouden vertalen. De anime is best nasty, maar qua animatie was het redelijk karig. Deze film draait het gewoon om, waardoor ook hier weer wat potentieel onbenut blijft. Beiden zijn leuke films, maar de combinatie van wat beide films uniek maakt zou tot een meesterwerkje kunnen leiden denk ik.

Midori vergaat het toch iets beter dan in de anime. Haar omgeving is nog steeds weird en wacky, maar niet zo pervers en onmenselijk hard. Gewoon doorsnee pervers en doorsnee onmenselijk. Dat maakt het eerste half uur tot een leuke verkenning, maar daarna wordt het net iets saaier, vooral wanneer de film iets verhalender wordt.

Visueel is het wel leuk. Erg kleurrijk, maffe kostuums en leuke setting. CG is erg matig uiteraard, maar gelukkig is het meeste gewoon klassieke aankleding. Erg duur zal de film niet geweest zijn, dat gebrek aan budget zie je er ook wel aan af, vooral wanneer Torico met een hoop weinig subtiele filtertjes aan de slag gaat, maar het ziet er nooit brak of amateuristisch uit (een reële mogelijkheid bij soortgelijke films).

Gelukkig duurt het niet te lang, toch is het jammer dat het naar het einde toe toch net wat braver is. In plaats van een zinderende finale, is het meer een verhalende afwikkeling, niet meteen de kracht van deze film. Toch overheerst een positief gevoel, want best een uniek, weird en leuk uitgevoerd filmpje. Alleen wat braafjes in vergelijking met de anime.

3.5*

Verrassend.

Doet erg sterk denken aan de films van Teruo Ishii, maar dan wat korter en vinniger. Zo mag je de introductie van dit filmpje best noemen. Erg naar begin die zelfs het negatieve imago van anime overstijgt.

Toch wel erg duidelijk stellen dat de echte animatieliefhebbers niet teveel moeten verwachten op animatiegebied. Een schoolvoorbeeld van een film die bijna niks animeert, de eerste 40 minuten bestaan bijna uitsluitend uit stills met karig geanimeerde figuurtjes. Enkel tijdens de uitzinnigere scenes blijkt dat er toch ook wat animatietalent achter deze film zit. De stijl is dan wel weer erg gaaf. Heel ruw, maar erg passend.

Filmpje loopt in sneltreinvaart doorheen het verhaal. Een lugubere vertelling waarin Midori centraal staat, en waarin geen taboe geschuwd wordt. Misschien is het omdat het toch wel lang geleden is dat ik een film als deze gezien heb, maar schrok er in het begin even van.

Ik begrijp de link naar Kite en FOTNS, maar vond Hidori wat artistieker en rauwer. Niet het vlotte geweld, maar bitter en effectief deprimerend.

Qua animatie zelf is het niks, verder een boeiend en kort filmpje.

3.5*

Zeer matig.

Was alweer even geleden dat ik nog wat van Kaneko gezien had, na deze film weet ik weer zo'n beetje waarom. Ondanks dat het eigenlijk nog wel leuk begint (die alternatieve wereld is best lachen, met Bush als redder van de planeet), vervalt het eigelijk al snel in een definitieve plooi.

Danger Dolls is een vehikel opgebouwd rond een iets té overtuigend popgroepje dat de wereld poogt te redden op z'n Sailor Moon's. Of Power Ranger's, maar dan zonder het plastiek en de rubber. Leuk voor de camp fans, maar het is toch allemaal wat te braaf om te kunnen boeien.

De martial arts scenes zijn te beperkt, het acteerwerk is aardig goedkoop en ondanks dat er links en recht toch een beetje campy fun inzit oogt het ook allemaal wat te goedkoop om echt leuk te worden. Eentje voor de échte fans dus, uitgezonderd een paar leuke momentjes kon ik er niet zoveel mee.

2.0*

Gewelige film!

Tominaga's stijltje mag er best wezen. Ze leunt aan bij regisseurs als Katsuhito Ishii en Satoshi Miki, maar haar personages zijn tragischer waardoor het geheel wat minder feel-good is.

Dat belet haar niet om hier een fleurig filmpje van te maken, want het cartoonesque gevoel blijft duidelijk behouden. Het is een aparte combinatie die je moet liggen, maar het maakt haar stijltje in ieder geval aardig uniek.

Visueel mooier, de soundtrack is jammer genoeg iets minder gedurft dan in Wool 100%. Verder vele memorabele scenes, sterk acteerwerk en weer heerlijke kookscenes. Ik kan Observator alleen maar bijtreden, zorg dat je maag gevuld is, of toch zeker dat je wat bij de hand hebt om te eten.

Heerlijk filmpje, voor de fans van de kleurrijke en quirky Japanse comedies, maar dan wel gesteld dat ze het tragische karakter van de personages kunnen aanvaarden.

4.0* en een uitgebreide review

Redelijk.

Wel duidelijk een mini-serie van origine. Kan je dan wel als film uitbrengen, maar de 5 segmenten zijn elk mooi een aflevering lang en de herhalende intro is duidelijk iets té herhalend om binnen het concept van een film goed te werken.

Visueel niet héél slecht, maar toch duidelijk dat ook hier iets meer op TV gespeeld wordt. Kurosawa poogt er wel wat van te maken, maar echt geweldig wordt het nergens. Plotje is verder redelijk, jammer genoeg ligt het zwaartepunt wel al in het begin. Het eerste segment is veruit het beste, de drie daaropvolgende zijn een beetje kaal. Laatste deel is weer wat beter, met een redelijk effectieve finale, maar dan valt toch op dat 5 uur eigenlijk wat lang is voor dit plotje (heb de film trouwens in 3 delen gekeken, kan best gezien de opzet).

Wél een resem erg bekende acteurs. Van Ryo Kase tot Yu Aoi, Kurosawa heeft best een bende goede namen weten te verzamelen. Het geeft de personages wat extra kracht. Al bij al niet verkeerd om gezien te hebben, maar 5 uur is teveel van het goeie, visueel schiet het toch wat te tekort soms en het plot is iets te magertjes, buiten het eerste segment om. Van Kurosawa verwacht ik toch net iets meer.

3.0*