Opinions

Geweldige onderneming van Teddy Chan.

Heel de oude stad van Hong Kong is nagebouwd op één enorme set, en dat is er ook echt aan te zien. Prachtig de scenes in de straten van Hong Kong in het tweede uur.

Wel een duidelijke scheiding tussen drama (uur 1) en actie (uur 2). Vond het best goed werken, al blijft daar nogal wat kritiek op te zijn.

Verder een belachelijk coole cast met een waslijst aan grote namen. Ze doen het allemaal naar behoren, toch is het de relatief onbekende Xueqi Wang die de beste performance levert.

Duidelijke aanrader voor iedereen die de laatste jaren films als Ip Man, Fearless, The Banquet en andere gevolgd heeft. Alleen wat minder actie, of in ieder geval wat anders verdeeld.

4.0* en een uitgebreide review

Ondergewaardeerd, maar vooral onderbekeken hier.

Geen oninteressante film.

Al begint het wel allemaal erg bleekjes. Erg matig tot soms gewoon slecht acteerwerk en vaak erg inspiratieloos in beeld gebracht. Het begint heeft erg veel weg van een suffe, goedkoop gedraaide geestenhorror.

Enige wat er uitspringt zijn de nogal zwaar aangedikte en ingekleurde scenes. Niet allemaal even mooi maar het voegt wel wat toe.

Halverwege draait de film, plots visueel véél interessanter, best leuke plottwist en ook de muziek krijgt een belangrijker plekje. Dit leidt tot een fijn tweede deel met enkele erg fijne scenes. Zelfs het acteerwerk is hier beter te pruimen, misschien ook wel omdat de regie een deel van de verantwoordelijkheid op zich neemt.

Film met twee gezichten dus, waardoor het boeiende einde het positieve het meest blijft hangen. En verder altijd leuk om Matsuda aan het werk te zien, al is dit verre van z'n beste rol.

Nipte 3.5*, maar je moet je wel eerst door een lauw begin heenworstelen.

Zelfde verhaal als deel 1, alleen is deze net iets beter.

Vooral dan omdat het geestje er beter uitziet, verder blijft het een typische, run of the mill Aziatisch suspensefilmpje. Enkel voor die hard fans van het genre, de rest kan dit betere gewoon mijden.

Vraag me trouwens wel af hoe dat telkens zit met die kleine kindjes die als geesten moeten opdraven in dit soort films. Je zou er medelijden mee krijgen

Anyway, voor deze een half sterretje meer. 1.5*, nog 7 delen te gaan en Kie heeft een meesterwerk vast.

(Versie gezien: 206 minuten)

Tot nu de beste samurai film van Kurosawa die ik gezien heb.

Allereerst complimenten voor de rol van Shimura. Had best wat kritiek op hem in Ikiru (die blijft ook gewoon) maar hier zet hij een erg mooi personage neer. Draagt de film perfect. Mifune weet zoals steeds de balans te vinden tussen licht irritant en zwaar irritant. Bij momenten is hij gewoon onuitstaanbaar. Niks voor mij dit soort overacting.

Visueel is er weinig storends, ook dat is ooit anders geweest. Ook weinig mooie dingen gezien verder, het enige wat mij echt irriteerde was de editing. De momenten waarop één scene over een ander schuift vind ik vreselijk. Niet in het minst als dan ook nog een keer de geluidsband bruusk mee afgebroken wordt (wanneer Mifune met die baby in z'n handen staat). Beetje onbegrijpelijk.

Verhaal bestaat uit drie brokken waarvan het eerste en derde het leukst waren om volgen. Het tussenbruggetje (nu ja, -tje ... duurt bijna anderhalf uur) in het dorp boeide mij veel minder. Los daarvan mochten ook het begin en het einde half zo lang zijn. De film kent daar ook veel te veel herhaling. Zo is de verdediging van het dorpje grappig om zien, maar als je voor de 10de keer iemand van z'n paard ziet vallen achternagezeten door houten speren had ik het wel gehad.

Hier en daar lees ik wat over de humor, kon mij persoonlijk niet bekoren en vond ik van extreem laag kolderniveau. Zo'n Mifune die z'n paard niet de juiste richting inkrijgt of (cliché cliché) achter een scherm verdwijnt op paard en hinkend vanachter het scherm weer tevoorschijn komt ... njah.

Al bij al is het een extreem simplistisch filmpje, waarvan de grote lijnen al na 10 minuten getekend en bekend zijn (iemand getwijfeld aan de goede afloop ?). Het wordt overmatig gerokken, soms tot het irritante toe (dat liefdesdramatje net voor de laatste battle iemand ?). Gelukkig draagt Shimura de film stevig en zitten er genoeg aardige scenes in om een leukere film van 90 minuten te vullen.

De eindbattle zelf vond ik weinig interessant (voorloper van die dodelijk saaie grote battles die nu vele films ontsieren), het echt einde was er voor mij ook iets teveel aan. Deed mij verlangen naar de Shaw Brothers eindes.

2*, wil vooral nog eens een keer een normaal drama van Kurosawa zien.

Leuke herziening.

Wist het niet zo heel goed met deze film. 't Was erg lang geleden en toen was ik ook nog niet zo bekend met het Japanse drama, maar het bleek toch al snel dat Iwai gewoon een erg sterk regisseur is wanneer het op dit type licht drama aankomt.

Veel gewichtigheid of echt drama hoef je niet te verwachten, dit is zo'n filmpje waar alles wel goed gaat en probleempjes snel uit de weg geruimd worden, of kleine misverstanden blijken te zijn. Veel kleine momentjes zijn geluk ook, zelfs simpele dingen als een regenbui.

Verder een verzorgde film, er wordt niks onnodig gerekt en Matsu doet het ook erg goed (beetje verrassend na haar rol in Confessions, toch een héél ander type rol). Dikke meevaller dus, ook de tweede keer dat ik hem nu zie. Iwai is een meester in dit soort werk.

4.0* en een [url=https://www.onderhond.com/blog/april-story-review-shunji-iwai]uitgebreide review

Ik kon hier toch ook wel wat mee. Deed me terugdenken aan Wicked City.

Af en toe wel erg lekker, zo'n anime zonder alle bullshit. Je wordt in een wereld gegooid waar je niks vanaf weet, waar geen tijd besteed wordt aan het uitdiepen van personages en achtergrondinfo, je moet het maar uit de gebeurtenissen zelf zien te halen. Wat zo'n filmpje dus perfect maakt als superspeed hap-slik-weg materiaal, maar wel uiterst aangenaam dan.

Grafisch verouderd, voor een anime uit 1997, maar net dat retrosfeertje heeft ook wel weer wat. Enige wat ik me nog afvraag of hier een prequel van bestaat, maar nodig heb je hem zeker niet. Film voldeed aan alles wat ik van een aangenaam tussendoortje verwacht. 3.5*

Unknown Pleasures lag mij niet zo, deze film liep heel wat beter.

Waar de eerste rijkdom in arme gebieden bracht, brengt The World de armoede tussen de rijkdom. Prachtige locaties, zoals Koekebakker al zei, maar de personages hebben nog steeds weinig geld, en hebben nog steeds dezelfde problemen als waarvan ze gevlucht zijn.

Opvallend, dit keer wel erg knappe shots, mooie sfeervolle beelden en een erg aangename score. Nogal een verschil met z'n vorige film. Alleen is het zoals Koekebakker ook al aangaf net iets te soapachtig allemaal. Soms werkt het erg goed, vooral wanneer het Tao verhaaltje gevolgd wordt, maar al te veel wijkt de film af van het hoofdduo.

Zweeft tussen 3.5* en 4*. Moeilijk een cijfer te kiezen, dus speel ik maar op veilig en ga voo de 3.5*. Een mooie, aangename film. Had alleen iets beter gefocussed kunnen zijn, waardoor de speelduur ook een iets kleiner probleem is. Maar verder wel een aanrader(tje).

Redelijke maar beetje nutteloze remake van het origineel.

Onduidelijk is de verhaallijn absoluut niet, zelfs erg rechttoe rechtaan. Gekker vond ik de uitwerking van het project. Ik neem aan dat je als regisseur toch niet zomaar een wat obscure klassieker opnieuw verfilmd. Maar bij Ogata mis ik een beetje een eigen stempel.

Ogata probeert wel een beetje, maar het resultaat blijft toch redelijk mak. Oké, best stijlvol camerawerk en Abe doet het erg goed. Ook de rest van de cast is meer dan aardig. Verhaaltje is wat statischer dan het origineel, maar wel goed aangepast.

Maar er mist gewoon een handtekening van een regisseur die wat te vertellen heeft. Voor een film die duidelijk geen geld-gebaseerde remake is, kan de film zich niet genoeg onderscheiden. Het is absoluut niet slecht en die 110 minuten vliegen best snel voorbij, maar daarmee heb je het dan wel gehad.

3.0*

Uitzonderlijk.

Een veel betere omschrijving heb ik er niet voor. Een film die sterk maar erg direct drama weet te combineren met een prachtige audiovisuele ervaring zonder daarbij al te abstract te worden, ik kan niet meteen een soortgelijke film opnoemen.

Anno is een meester achter z'n camera, Fujitani en Iwai lossen het voor de camera op. Het helpt natuurlijk ook dat Fujitani de schrijfster is van het boek waarop deze film gebaseerd is, én dat het boek over haar eigen ervaringen gaat. Het maakt haar personage alleen maar boeiender. Iwai is een sterke opponent, beiden zijn ze ongetwijfeld één van de sterkste filmkoppels ooit.

Jammer dat Anno deze stijl nooit verder ontwikkeld heeft, volgens mij zit er nog enorm veel potentieel in.

5.0* en uiteraard een uitgebreide review

Hmmm, speciaal filmpje. Goed concept, al liet de uitwerking wel wat te wensen over. Met dank aan het berichtje van JayLunar, dat alles wat in perspectief plaatst .

De eerste 30 minuten zijn het lastigst om door te komen, van dan af loopt alles wat beter. Vond de film eigenlijk hoe langer hoe beter worden. Visueel is dit totale non-cinema, maar conceptueel is dit wel sterk (hoewel het toch een beetje van een studentenproject weg heeft).

Toen de film eindigde zat it tussen de 3* en 3.5*, gezien de omstandigheden waarin deze gemaakt ik ben ik wat guller, en geef ik 3.5*. Vreemd drama, maar wel een goeie indicatie van Ki-duk Kim's talent. Leuk als je eens wat anders wil.

Wat een film is dit. "Lolita gone Berserk". Voor diegene die Dolls gezien hebben, probeer dat J-Pop liedje even voor de geest te halen, en bedenk dan het equivalent in de filmwereld. Dit is het resultaat. (Trouwens, de hoofdrolspeelster hier is dat zangeresje. Toeval ? )

Geschifte kleuren (geen idee met welk waspoeder ze deze film gewassen hebben, maar het ziet er buitenaards uit), trippy kledij (Rococo stijl dus), extreem weirde personages en zelfbewuste filmmakerij.

Qua hip Japans filmwerk is dit zowat een verzameling van alles. Prachtige kleuren, wat anime hier en daar, alle mogelijke stijlmiddelen tentoon gespreid, J-Pop muziek en over-the-top esthetiek. Een ware belevenis deze film. Plot is standaard, maar uhm, wie heeft het ook over plot bij zo'n fillm.

Stevige 4* waard, en kan em aan iedereen aanraden. Niet dat hij door iedereen goed bevonden zal worden, maar is toch zo'n film die gewoon uniek is, en je zelf moet gezien hebben. Weird stukje cinema dit.

Blijkbaar in mijn verwarring met het tweede deel begonnen. Heh.

Maakt op zich niet uit. Verbaasde mij wel een beetje over de schichtige intro, maar alles is na een goed minuutje duidelijk, binnenkort dan maar het eerste deel kijken voor de volledige versie. Veel spoilers zullen er waarschijnlijk toch niet inzitten.

Film die perfect past in Miike's Yakuza filmerij. Niet al te veel plaats voor gekte en mafdoenerij. In een tweetal scenes komt het wel even doorgeschemerd, maar verder is het weer een redelijk droge vertelling.

Hoofdpersonage heeft best wat charisma, verder een hoop gedoe rond regels, eer en codes. Toch in zekere zin fascinered, Miike weet het ook altijd wel goed te brengen.

Visueel inderdaad erg karig, ook de soundtrack voegt niet echt veel toe. Het is dan ook ver verwijderd van de hoogdagen van Miike, maar het is een kort filmpje dat met z'n verhaal wel weet te vermaken.

Wel blij dat het in twee delen gesplitst is. 180 minuten zou een beetje teveel van het goede geweest zijn. Voor de completisten, want ook in dit genre heeft hij beter werk afgeleverd.

2.5*

Aardige opvolger.

Sluit naadloos aan bij het eerste deel van dit tweeluik. Blijkbaar is er ook nog een echt eerste deel, jammer genoeg nog niet kunnen vinden.

Weer een typisch "rustig" Miike filmpje dat me soms wat deed denken aan Rainy Dog. De mafia insteek is nog steeds erg aanwezig, maar er is ook tijd voor wat kalmere momenten, zoals bij dat vismeertje.

Een hoop personages, waardoor het binnen de korte speelduur soms een beetje warrig is. Volgens mij ook best om dit tweeluik snel achter elkaar te zien. Maar ook zonder het eerste deel van dit tweeluik gezien te hebben moet de film nog best te volgen zijn.

Opvallend ook weer de Léon referentie trouwens. Volgens mij toch echt wel een grote hit geweest daar in het Oosten. Ook wel lollig dat Miike de plant lostrekt van de muts en het brilletje. Om één of andere gekke reden komt de plant steeds voorbijgerold, geduwd door één of ander oud vrouwtje.

Miike's mafia filmpjes zijn zeker niet het beste wat hij te bieden heeft, toch stralen ze een zekere charme uit. Vond dit deel beter dan deel 1, nu nog eens op zoek naar de originele film.

En dan maar beweren dat Miike geen sequels maakt. Tsss.

3.0*

Leuk leuk.

Na een wederopleving van de Amerikaanse Godzilla is het fijn om te zien dat Japan Gojira ook weer even vanonder het stof gehaald heeft. Vind de Japanse versies toch vaak heel wat charmanter, dat bewijst deze Shin Gojira nog maar eens.

Met Anno en Higuchi hebben ze in ieder geval twee interessante regisseurs weten strikken. Higuchi verzamelde wel wat credits met z'n live-action Attack on Titan, Anno hoeft hopelijk geen introductie meer. Deze twee die zich achter een Gojira film scharen ... boeiend in ieder geval.

En de film is zo ook wel ongeveer wat je ervan verwacht. Iets meer CG dan de oude versies, maar dat is geen verrassing. Toch oogt het niet super geweldig serieus of dramatisch. Zeker de eerste versie van Gojira is lekker maf en onbeholpen. Zijn oogjes blijven ook nog steeds star vooruit kijken en ondanks dat hij iets groter en indrukwekkender is dan in de oude films (vooral wanneer hij z'n fire beam krijgt - gave scene), toch zit de basischarme er nog steeds wel in.

Mede natuurlijk door de vele politieke scenes. Gojira is altijd wat een bijfiguur geweest in z'n eigen films, deze blaast die traditie weer volop leven in. Japan worstelt niet alleen met z'n nucleaire verleden, maar vooral toch ook met z'n na-oorlogse verleden waarin ze zelf nooit de volledige controle over hun land meer teruggekregen hebben. Komt verrassend sterk naar voren.

Daartussen ook wat leuke knipoogjes naar zaken als de Japans/Amerikaanse naamgeving van het monster, maar 't is gelukkig geen 120 minuten aan fanboygedweep. Al bij al weer een erg fijne Gojira film, mag van mij betreft de start zijn van een nieuwe reeks.

3.5*

Shin! "All new" met andere woorden.

Een complete J-Horror hype later zit er een zekere ironie in die woorden.

Anyway, Tsuruta heeft wel wat geleerd in de tussentijd, want op zich is het wel een vooruitgang.

Zeker het eerste filmpje heeft wel iets eng over zich. De typische witte geest die later (veelvuldig) terug zou komen in vol ornaat!. Andere filmpjes zijn ook wel tof. Het spookhuis is lekker tense, Paralysis nogal freaky.

Blijft lelijk geschoten en het brakke acteerwerk blijft ook dit deel soms parten spelen, maar al bij al een filmpje dat enkele leuke momenten kent. Een genre wordt gevormd.

2*

(nu de andere 3 - 1xNakata en 2xShimizu nog zien te vinden)

Zal ik dan maar weer als eerste wat neerpennen ?

Het origineel heb ik eerder gezien maar daar kon ik niks mee. Miike maakt een meer dan verdienstelijke update.

Wie bekend is met het werk van Miike kan deze makkelijk in zijn "yakuza" sectie schuiven. Hoewel het thematisch toch een andere richting uitgaat. Het eerste deel van de film is op zich nog best erg typisch. Hoewel de film doorheen een hele yakuza geschiedenis raast duurt het toch nog een tijdje voor iedereen is voorgesteld en alle relaties duidelijk gemaakt zijn.

De film keert halverwege, na het noodlottige tandartsbezoekje. Tot dan was het een aardige film maar een nogal saaie doorsnee Miike yakuza prent.

Dan is het tijd dat Goro Kishitani z'n kunstjes toont. Wat volgt is een harde, genadeloze en pijnlijke afdaling in de hel. (ogenschijlijk) verraden, pienter en immoreel dwaalt Goro door het tweede deel, waar alles van kwaad naar erger evolueert. En hoe dieper Goro gaat, des te indrukwekkender wordt het. Miike heeft nog niet veel films achter z'n naam staan waar personages een echt emotioneel gewicht dragen, met deze pakt hij toch weer even mooi uit.

Geen film voor hen die graag de maffe Miike zien. Ook geen film voor zij die graag meeleven met mensjes enzo. Geen sympathieke personages in deze film, Goro is een echte klootzak. Een onstopbare losse flodder die mede- en tegenstander mee het graf in neemt.

Het begin is wat worstelen en aan de saaie kant maar gaandeweg wordt de film indrukwekkender en indrukwekkender, om uit te monden in een prachtige finale. Enorm sterke rol van Goro en Miike die op een ander vlak z'n kunnen weer even toont. Wat een verschil met het origineel.

Kleine 4*.

* vreemd hoe Miike zich 129 minuten weet in te houden met het freaky gedoe en dan toch de laatste minuut nog even over the top gaat.

* Miike is zelf even te zien als gunman in het begin van de film. Meende hem al herkend te hebben

* Echt een beestig nummer in die nachtclub. Beetje nutteloos om het hier te vragen, maar als iemand zou weten om welk nummer het gaat. Nog nooit dit soort distorted '95 rave in een film gehoord.

Matig.

Niet zo héél verschillend van F91. De stijl is net iets cleaner, maar verder weer de typische mix van soap opera en mecha gevechten. Al moet ik zeggen dat ik het hier net iets minder goed vond werken. F91 is toch wat ingenieuzer had ik het gevoel.

Vooral de gevechten dan. In F91 had ik het gevoel dat er meer tijd in de fysica van het hele gebeuren was gestoken. In Endless Waltz zijn het meer fantasy gevechten, waardoor het toch iets minder indrukwekkend oogt.

Het verhaal en de personages vind ik nog steeds het minst boeiende aan het hele Gundam gebeuren, gelukkig maakt de setting nog wel een beetje goed. Ook het grootse van de wereld is duidelijk voelbaar, anderzijds is deze story arc misschien net wat te groot om in één film te passen.

Het is verre van geniaal en eigenlijk veel te serieus voor wat het is, maar echt dramatisch is het ook weer niet. Al moet je wel een beetje into mecha zijn.

2.0*

Nooit een fan van Evangelion geweest.

Maar toch herinnerde ik me deze film als erg cool. Ben er bij herziening alles behalve laaiend over.

De pluspunten zijn beperkt. Het concept is op zich wel interessant. Veel conceptueel mooie en interessante weirdness.

Maar de uitwerking is zo ongelofelijk pover. Erg overblown, Anno pretendeert (en ik haat dit woord) toch echt enige wijsheid, maar hij heeft het al beter weten verpakken. De animatie is pover, zeker voor iets wat zich als film wil verkopen. Ook de designs (die Eva's, personages, algemeen gebrek aan detail ) zijn erg belabberd. Muziek is verder klassiek en weinig creatief gebruikt.

Maar vooral de personages ... want een bende overdreven zeurkousen. Het enige wat het hoofdpersonage in deze film klaarspeelt is huilen. En dat mag je erg letterlijk nemen. Allemaal zijn ze getormeneerd door een erg moeilijke jeugd, voelen ze zich eenzaam, reageren ze dit af op anderen of op zichzelf. Niet meer dan een stelletje uberpubers, die na twee minuten al erg vervelend geworden zijn. Het goth concept tot hysterische hoogtes gebracht.

Nee, dit doet mij niks. Enkel de live action stukken, en de concepten boeiden, maar ofwel breng je dit met stijl, ofwel met een vlaag relativerende humor (ik zie hier wel een Miike film insteken). Wat nu overblijft is een film die van minuut 1 loopt te zeurend als een misnoegd jong. 1.5*

Toch echt niet best.

Veel meer dan een veredelde samenvatting van de serie is het niet. Evangelion is een kluwen van heruitgaves en aangeplakte content, dus wie even in sneltreinvaart de serie nog eens wil zien heeft hier een perfecte kans. Maar buiten dit praktische nuttigheidje heeft deze "film" niet te bieden.

Sowieso valt goed op hoe énorm beperkt de animatiekwaliteit van het origineel was. Het ziet er nergens mooi uit, en daar kan het snelle knip/plak werk maar weinig aan veranderen. Het brengt in ieder geval wel wat meer tempo in het verhaal (anders uitgesmeerd over 26 afleveringen) en het knipt alle filler consequent weg, Wat rest is alleen nog steeds niet echt interessant.

Evangelion zal nooit mijn ding worden, ik zie het appeal gewoon niet van deze serie. Het blijkt jankerig (zelfs in deze rush-montage) het blijft lelijk en de honderd pogingen om vanalles te recyclen voegen weinig tot niks toe.

1.5*

Geniaal.

Dit soort film maken dat Japan mijn favoriete filmland is. Belachelijk maar geweldig uitgangspunt, erg sterk uitgevoerd, magnifieke climax en zowaar echt laugh out loud funny op bepaalde momenten.

Matsumoto is nu al een held. Na Big Man Japan is Symbol wat toegankelijker, maar de droge humor blijft door het Mexicaanse verhaallijntje, de scenes in de witte kamer zijn stuk voor stuk geniaal en ongezien.

Erg gelachen met die Afrikaanse krijger, het stugge poortschakeltje en de swing/ontstopper acties. Zien om te geloven, en verder zo blank mogelijk dit filmpje aanvangen.

Mag weer eens 5.0* uitdelen, met erg veel plezier ook.

5.0* en een uitgebreide review

Vroege Ishii.

Nog niet echt de man die later bekend zou staan voor het maken van wat gedurferdere films, maar dan op een eigenwijze en stijvolle manier. Het oogt allemaal erg braaf hier en doet meer denken aan de wat typischere 90s crime films uit Japan, niet in het minst aan z'n eigen Gonin, die drie jaar later zou komen.

Wel geinig om een jonge Nagase te zien, blijft een erg fijn acteur, ook al op jonge leeftijd. De rest van de cast is ook wel aardig, maar het verschil in talent is toch wel duidelijk. Verhaaltje is verder niet zo heel spannend, zeker gezien de speelduur, maar toch weet de film wel te vermaken.

Dat komt verder vooral door de goede regie van Ishii, die er toch het tempo weet in te houden en er af en toe een erg mooie/stijlvolle of zelfs aandoenlijke scene weet tussen te gooien. Blijft een unieke regisseur waarvan de meeste films toch echt de moeite waard zijn om een keertje gezien te hebben, ook z'n oudere films.

3.0*

Net iets beter dan het eerste deel.

Nog steeds de anime niet gezien en die behoefte is er ook niet zo. Twee films is meer dan genoeg, vooral omdat de niet-Titan stukken telkens wat te saai uitvallen. Dat zal vast niet beter zijn in een serie die geloof ik 12 or 13 afleveringen bevat (en ondertussen ook een tweede seizoen aangekondigd zag).

Dit tweede deel is op zich niet zo verschillend van de eerste film. Een direct vervolg met een zeer gelijkaardige opbouw. De leuke momenten zitten in het begin en het eind, wat daartussen valt (de menselijke invalshoek) is een stuk saaier. Al vond ik het hier wel net iets beter te behappen.

De Titans blijven wel gaaf. Mooi vormgegeven, niet met de meest moderne CG maar wél erg effectief. De gewone Titans blijven ook erg freaky, terwijl de grotere monsters echt wel indrukwekkend en creepy overkomen. Zij maken deze film en met de uberTitan op het eind kent deze sequel een fijn en passend einde.

Mizuhara blijft te goed voor deze film, dat kind met die bril op was onuitstaanbaar. Verder wel blij dat de speelduur beperkt werd gehouden tot 90 minuten en het blijft ook wel apart dat je soms naar een young adult ding lijkt te kijken, waarna 5 minuten later alles lekker uit elkaar spat.

Higuchi heeft zich ondertussen samen met Anno ook bewezen met de nieuwe Gojira film, hem staat nog wel een leuke carriere te wachten als hij dit niveau aanhoudt. Best vermakelijke film, al begrijp ik wel waarom het niet zo toegankelijk is.

3.5*

Had toch op iets meer gehoopt.

Ik heb de reeks dus nooit gezien, ooit aan begonnen maar het kon me gewoon niet echt boeien. Had het bij het begin van de film ook eventjes moeilijk. Die semi-Middeleeuwse omgeving (inclusief riedeltjes) deed me zeer weinig en qua introductie leek het sterk op die Maze Runner reeks.

Het vreemde aan Attack on Titan is dat het toch een stuk freaker en bloederiger is dan je van een young adult reeks zou verwachten, toch is de film zo wel een beetje opgezet. De acteurs zijn echt pover (behalve Mizuhara, maar die loopt echt verloren in deze cast), het acteerwerk is dan ook erg lame. Film stopt ook halverwege het verhaal, maar dat zijn we ondertussen wel een beetje gewoon van dit soort reeksfilms.

Visueel hinkt het ook op twee gedachten. De Titans zien er op zich wel erg stoer uit. Freaky dingen, met hun licht opgeblazen menselijke designs. Maar ze passen nooit echt goed in de wereld van de film. De effecten zien er niet echt goedkoop uit, de mix van CG en echte acteurs is gewoon zéér slecht. Weer vis noch vlees dus, dan had ik misschien liever een échte Kaiju film gehad, met wat rubberen pakken en een hoop extra camp.

Tijdens de actiescenes gelukkig veel vaart, enkel in het middenstuk komt de film bijna geheel tot stilstand. Sowieso erg oninteressante personages en een verhaallijn die voor geen meter boeit, het is dus echt wachten tot er weer wat Titan-actie is. Die is er gelukkig ook wel voldoende en het freaky effect wint het uiteindelijk ook wel van de negatieve/mindere kanten.

Wel jammer dat die kerel op het eind nog blijkt te leven. Vond het wel gedurfd om zo'n hoofdpersonage lekker in deel 1 af te maken, maar dan krijg je weer zo'n lame twistje waardoor hij weer gewoon mag aantreden in deel 2. Meh.

Vond het best vermakelijk, maar is het niet goed genoeg voor een blockbuster en te gelikt voor een B-film. En ik zie niet echt in hoe datt in het tweede deel verholpen gaat worden, ik verwacht vooral meer van hetzelfde. Uitkijken dan maar naar nog wat nieuwe Titans.

3.0*

Matig.

Al start de serie wel redelijk aardig. Eerste twee delen vond ik ook nog best te doen, maar in het laatste deel gaat deze serie toch finaal onderuit.

Courtland Mead maar vooral Steven Weber zijn echt niet te pruimen. Die laatste faalt compleet in het laatste deel (wanneer hij door het lint moet gaan), die eerste is gewoon een barslecht kindacteurtje. De Mornay acteert eigenlijk nog het best, tekenend voor het acteerniveau.

De opzet en sfeer zitten nog wel redelijk goed, maar de scares zijn vaak pover uitgewerkt. Visueel ook weer ietwat karig, 't is dan ook made for TV. Verder natuurlijk wel het originele King verhaal, al kan ik niet zeggen dat ik de aanpassingen nu zo cruciaal vond. Leuke cameo van King ook, al is dat ook niet iets wat een serie van 4.5 uur redt.

Redelijk dus, laatste uur is echter een serieuze sof. Wat daarvoor komt valt nog best mee, al laat Garris toch weer een hoop kansen liggen.

2.0*

Interessant filmpje.

Allereerst kan het best op zichzelf staan. Visueel leuke dingen, al mist het een hoop frisse aardigheidjes waar Miike in latere films mee uitpakt. Verhaaltje loopt lekker, hoofdrolspeler is enigmatisch genoeg en de actiescenes aardig.

Maar natuurlijk ook leuk voor Miike fans om te zien waar het allemaal begon. Het Yakuza thema is uiteraard erg sterk aanwezig, maar ook hier reeds de mix van nationaliteiten, het harde (maar nog niet excessieve) geweld en een klein voorproefje van Miike's wackyness (met het riedeltje en het dansje tijdens de moorden.

Aardig tijdverdrijf, 3*. Beetje extra meerwaarde omdat het een Miike is, maar niet zodanig dat het de score beïnvloed.

Ben het wel eens met wat hierboven staat. Miike heeft constant de grenzen van het gekke verlegd in z'n werk, dus is het logisch dat z'n eerste films wat minder zijn.

Toch viel deze me nog goed mee. Enkele zeer coole scenes (die vechtscene tussen beide broers), enkele grappige scenes (dat kleine Chineesje dat die getuige .. uhm ... assraped, wat mooie shots maar jammer genoeg ook weer wat mindere scenes. Heb het hardst gelachen met de introductie van die kleine Chinees trouwens. Is het bijna een dwerg, zoeft Miike er in birdeye perspectief met z'n camera op af. Zeer indrukwekkend was dat .

Al bij al een geinige film, Miike's nieuwe werk is pakken beter, maar leuk voor de fans om deze een keer gezien te hebben. 3*, waarvan een halfje voor die mooie ambient die hier en daar in de film opduikt.

Weer een fijne oude Wakamatsu.

Al moet gezegd dat het begin inderdaad veel beter is dan het einde. De zoektocht van een vader naar de moordenaar(s) van z'n zoon door een losgeslagen Japan (Shinjuku) heeft potentieel genoeg, maar eens de vader goed en wel op weg is gaat Wakamatsu wat op de rem staan.

Misschien dat het hele hippiegebeuren vroeger wat confronterender/choquerender was, hoewel Wakamatsu in eerdere films toch al had laten zien dat hij z'n werk beter kon weren tegen de tand des tijds. In ieder geval is het nog moeilijk meeleven met een vader die zich drukmaakt om bijv. wat gefriemel in een semi-openbare ruimte waar niemand is.

Eerste half uur vond ik wél volledig op niveau. Dit me soms een klein beetje aan een voorloper van Tsuka's Tetsuo denken. Iets in het camerawerk in de metro deed me denken aan die film. Mooie intro ook en een redelijk brute binnenkomer meteen daarna. Verder kan ik die jazzy soundtrack bij Wakamatsu films af en toe best smaken, al is het verre van m'n favoriete genre.

Leuk om eens gezien te hebben dus. Vind het niet bij z'n betere werk behoren, daarvoor is het tweede deel wat te traag (en ook iets te braaf), zeker na de blitsstart, maar zeker een goede aanvulling op de rest van z'n oeuvre.

3.0*

Fijn.

Sono maakt een soort van Yakuza film, maar dan in een andere setting en met duidelijk Crows Zero invloeden. Dat vat Shinjuku Swan wel zo'n beetje samen. Het is zeker niet Sono's meest gewaagde film, het is dan ook een manga bewerking, maar de uitvoering is meer dan solide.

Het is ook gewoon leuk om het Yakuza gegeven eens in een wat andere setting te zien. Visueel erg keurig met af en toe een knap shot, de soundtrack viel me jammer genoeg wel wat tegen. Niet zozeer de muziek zelf, die me doorgaans bij Sono's films wat minder ligt, maar vooral de weinig speelse bewerking ervan. Cast gelukkig wél erg sterk, met een aantal uitstekende rollen. Vooral Takayuki Yamada laat zich toch wel positief opmerken.

Fijne film, zou op zich niet zo heel moeilijk te marketen zijn, zeker niet als je deze Shinjuku Swan aan het Crows Zero universum kan koppelen, maar denk niet dat het er van gaat komen. Voor Sono fans blind te kijken, anderen zou ik aanraden eerst Crows Zero en een paar goeie Yakuza flicks te kijken.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn vervolg.

Waar de eerste film nog vooral leek op een typische Yakuza film, worden hier ook daadwerkelijke Yakuza elementen toegevoegd. Het wordt daardoor allemaal net iets grimmiger, anderzijds zorgt het er ook voor dat de dynamiek net iets anders komt te liggen en je niet gewoon naar een herhaling van zetten zit te kijken.

Ook erg fijn dat Asano van de partij is. Hij leekt weer wat meer dit soort rollen en films te gaan opzoeken, kan ik alleen maar toejuichen. Sowieso een goed acteur, ook in drogere dramas, maar zie hem toch liever in wat opvallendere rollen.

Verder is dit een film waarin Sono Miike weer achterna gaat. Zijn eerste fullblown sequel, manga bron en wat commerciëler qua insteek, maar zonder die typische Sono touch te verliezen. Wie Miike en de Crows films kent zit nu waarschijnlijk met een stevige deja vu. Maar net als Miike brengt Sono het er gewoon erg goed vanaf.

4.0* en een uitgebreide review

Weet niet wat het is met deze film.

Elke keer als ik er voor ga zitten verwacht ik dat hij wat gaat tegenvallen. Achteraf vind ik het ook moeilijk te zeggen wat deze film nu zo goed maakt. Op papier oogt het ook allemaal redelijk saai en Shinohara neemt een aantal beslissingen die tegennatuurlijk lijken.

Vooral het feit dat de film eens niet dieper ingaat op ieder's problemen en dat niet iedereen zijn "10 minuutjes drama" krijgt maakt dit voor mij een boeiende film. In de plaats wordt er dan wat meer gewerkt op het veld, wat niet echt boeiend klinkt, maar uiteindelijk toch goed blijkt te werken.

Voor mij een film die érg dicht aanleunt bij Omohide Poro Poro. Er gebeurt weinig, het drama is klein maar de menselijkheid zo groot dat het gewoon 2 uurtjes heerlijk wegdrijven is. Een lucky shot voor Shinohara, die nooit meer in de buurt van de kwaliteit van deze film kwam, alleen daarom een redden om nog iets meer te koesteren.

En hopelijk deze keer niet meer te vergeten waarom dit zo'n aparte film is die keer op keer zichzelf blijft bewijzen.

4.5* en een uitgebreide review