Opinions

Verrassend goede Howard.

Na A Beautiful Mind had ik Howard eigenlijk helemaal opgegeven. Nu is deze film ook niet vrij van opgeklopt Hollywood sentiment, maar Howard weet het beter te kanaliseren.

Crowe vond ik matig, doet ook niet echt veel, behalve dan een nogal duf karikatuur neerzetten. Giamatti daarentegen kan z'n lol weer niet op in deze film. Heeft een paar foute filmkeuzes gemaakt maar over het algemeen toch een acteur die ik meer en meer begin te waarderen.

Visueel een vreselijk draak van een film en ook de muziek is eigenlijk niet om aan te horen. Sterktepunt zijn de bokswedstrijden die qua opbouw en inleving erg sterk uitgevoerd zijn. Bij het eindgevecht kon er zelfs een inwendige "yeah!" vanaf. Misschien ook wel een beetje omdat ik op een slecht einde zat te wachten, maar het is natuurlijk geen Eastwoord film.

Amusant voor hoelang het duurt, Howard weet gedurende de speeltijd het melodrama steeds te camoufleren. Toch is het daarbuiten een oerlelijk ding om 140 minuten tegenaan te staren.

2.5*

Jerry zonder Dean meets Cinderella.

Tashlin was al verantwoordelijk voor de betere Lewis/Martin films, met deze film toont hij dat hij het ook enkel met Lewis kan. 't Is wel een beetje wennen in het begin, zeker omdat het met Lewis een stuk drukker is en meer naar pure slapstick neigt, maar na een 10 minuutjes was ik het wel gewoon.

Het eerste uur was veruit het beste. Hierin krijgt Lewis alle tijd om z'n ding te doen en hoeft het plotje niet al te veel aandacht. Lewis is best geinig en elke (komische) film die ik van hem zie herinnert me eraan hoe veel Jim Carrey van hem geleend heeft. Vooral de muzikale solo van Lewis is leuk.

Maar na een uur lijkt Tashlin zich te herinneren dat hij eigenlijk ook een Cinderella film aan het maken is en moet het plot plots afgeraffeld worden zodat alle bekende hooks van het sprookje nog even voorbijkomen. Lewis krijgt nog maar weinig tijd om grappig te zijn en wat er overblijft aan tijd wordt vooral door muziek en dans ingevuld. Vond ik toch een stuk minder leuk dan het begin.

Gelukkig is het best kort en is Lewis een goed genoege komiek om de film te dragen. Begint best lollig, maar het laatste half uur zuigt toch een hoop pret uit de film.

1.5*

Njah, niet om aan te gluren.

Zoals kos al opmerkte, dit is aapjes kijken. Met filmliefde heeft dit niet zo heel veel meer te maken, wel met neuroses en wereldvreemdheid. Mensen die cinema duidelijk als een belangrijk substituut voor het leven zelf zien omdat ze daar nu eenmaal niet zo heel veel in kunnen bewerkstellingen.

Allemaal leuk en aardig, maar dat is niet echt de kern zoals de documentaire laat uitschijnen. Dit zijn gewoon vijf losers die belachelijk obsessief met films omgaan, geen geharde filmliefhebbers. Erg veel hebben ze ook niet te vertellen, buiten wat elitair gemompel links en rechts, of wat verbrokkelde zelfreflectie.

Ik vind dit soort docus eigenlijk enkel werken als er enige sympathie voor de onderwerpen kan opgewekt worden. Dat was hier totaal afwezig. Verder ook compleet gespeend van enige kwaliteit. 't Is een onderwerp dat aansluit bij deze website natuurlijk, maar dat maakt het nog niet goed (en ondertussen toch ook wel hopeloos verouderd).

0.5*

Supercommerciële Yau.

Op zich is Yau best ondergewaardeerd, maar af en toe heeft hij van die films waarbij je je afvraagt waarom hij zelfs maar de moeite heeft gedaan. Allicht zitten er commerciële belangen achter deze film, hoop ik dan maar.

Een flauw sportverhaaltje, erg pover acteerwerk en vooral veel nietszeggendheid. Yau volgt het boekje en dan valt toch wel op dat hij als regisseur pur sang niet zo héél sterk is. Yau is op z'n best wanneer hij volle controle heeft over een film en wat anders kan en mag doen.

Het enige wat deze film nog een beetje verteerbaar maakt is de luchtigheid en de best korte speelduur. Voor je het weet is het allemaal weer voorbij, maar veel zal er niet blijven hangen van dit niemendalletje.

1.5*

Erg fijn.

Behalve dan die laatste minuut. Het leuke van deze film is toch dat er elke 2 minuten iemand doodgaat, zonder uitweg. Geen puzzeltjes om op te lossen, geen build-up van spanning naar elke moord, gewoon *knip* dood elke 2 minuten. De film richt zich dan ook veel meer op de groepsdynamiek en het maken van keuzes wanneer er amper houvast is om een keuze te maken.

Wie teveel opvalt gaat er uit, wie er tegendraadse meningen op nahoudt gaat er uit, wie te jong/oud is gaat er uit ... en dat tegen een tempo van 1 per 2 minuten, dat maakt een film die uiteindelijk maar weinig overeenkomsten heeft met Saw en soortgenoten.

Vanuit dat idee was het dan ook perfect geweest was iedereen gewoon doodgegaan op het eind, jammer genoeg komt er dan nog dat minuutje waarin toch iemand het overleeft en waarin een soort van alien-spin gegeven wordt. Geen idee wat dat nu eigenlijk bijdraagt. Nu kan ik dat wel redelijk makkelijk naast me neerleggen. Die fascinaties met eindes heb ik nooit helemaal begrepen, maar toch is het jammer dat de regisseurs daar nog de fout ingaan, want je kan echt gewoon die laatste minuut schrappen en je hebt een betere film.

Stilering is aardig (beetje ala Cube, veel effect met weinig middelen), acteerwerk volstaat en eens het concept goed en wel op gang blijft de spanning er aardig inzitten, hoewel de hele film zich op één locatie afspeelt en er toch vooral gepraat wordt. Hann en Miscione mogen zeker nog een poging wagen, hopelijk weten ze het dan iets passender af te ronden.

3.5*

Leuk.

Het onderwerp is zelf is niet zo boeiend. De gay community van LA door de jaren heen, met een boekenwinkel als spil.Het koppel dat de winkel beheerde is echt een gouden vondst. En dan vooral Barry, zo'n opa wiens gezicht continue op lachen staat. Een immer vrolijk en innemend figuur, die wat overvleugeld wordt door z'n strictere vrouw, maar ook daar geen probleem van kan maken.

Het leukste aan de twee is echter dat ze tot aan het schouders in de gay scene zaten (tot aan het produceren van hardcore porn toe), maar zelf een nogal braaf koppeltje zijn. Ook niet het type activisten, gewoon oerdegelijke mensen wie het verder niet zo boeit wat anderen doen. Dat maakt hen ook zo sympathiek.

In de tweede helft gaat de aandacht teveel naar de andere leden van het gezin, maar dat komt ervan als je dochterlief een docu als deze laat regisseren. Al moet ik zeggen dat het mentaal geworstel van de moeder wanneer blijkt dat haar zoon gay is wel een meerwaarde is. Had alleen wat korter en compacter gemogen.

Maar op zich wel een fijne docu. Inspirerende mensen.

3.0*

Aardig.

Beetje kinderachtig misschien, komt vooral door de kereltjes die erg vervelend staan te acteren, en het nogal luchtige en lollige sfeertje. Op zich niet eens zo verkeerd, want de setting leent zich uiteindelijk ook niet echt tot serieux.

Volwassenen zijn een stuk leuker, met toffe rollen voor Reilly, Dafoe en dat dikke ventje. Effecten zijn ook wel aardig, hoewel het visueel toch niet helemaal netjes is afgewerkt.

De freaks zijn ook best een leuk stelletje en het wordt allemaal aardig fantasievol gebracht. Toch blijft er een nogal vluchtig sfeertje over de film hangen. Duidelijk de start van een reeks en eentje waar ze wat geld hopen uit te pieren.

Mooiste aan de film is ongetwijfeld de optiteling. Erg gaaf gedaan, maar begint wel meer een euvel te worden de laatste jaren. Het beste heb je meestal al na 5 minuten gezien.

Maar vermakelijk ... niet hoogstaand, ook niet echt serieus, maar lollig en lekker vlot.

3.0*

Erg sterk.

Ik begrijp MM niet meer, qua horror films gaat het hier echt alle kanten met de gemiddelden. Vooral de kleinere films hebben er onder te lijden zo lijkt het. Citadel is makkelijk één van de beste horrors van 2012, maar gisteren stond het gemiddelde nog onder de 2.5*

Er vallen veel links te maken naar andere films. Mutants, Eden Lake, Outcast, The Brood ... het is vooral de combinatie die deze film zo sterk maakt. Laat je niet teveel leiden door de poster trouwens (niet deze hier), het is zeker geen The Raid of La Horde (of Dredd bij uitbreiding).

Visueel sterk, de geluidsband vormt absoluut een hoogtepunt en ook het acteerwerk is meer dan in orde . Foy heeft het erg goed voor elkaar en weet een geweldige genrewerkje te brouwen. Alles wat een genre film wenst, dikke aanrader dus.

4.0* en een uitgebreide review

Bijft gaaf.

Misschien wel de puurste Jeunet/Caro, waarin het duistere wereldje met laconieke, vreemde personages het best tot leven komt. Maakt wel dat het als film een beetje losjes aanvoelt soms, het gaat hen ook meer om het verkennen van de wereld zelf dan het volgen van het plotje.

Visueel nog steeds erg knap. Mooi belicht, geweldig gedetailleerd en toffe decors. Acteerwerk bepaalt sterk de sfeer (en maakt het geheel wel wat luchtiger), maar zal niet ieder's smaak zijn. Emilfork steelt in ieder geval wel de show wat mij betreft, wat heeft die vent een geweldige kop.

Aparte, wat duisterdere soundtrack ook voor een Jeunet, verder vooral genieten van de gekke personages, de geweldige decors en de geweldige ideetjes van Jeunet en Caro. Na 20 jaar nog niet teveel van z'n pluimen verloren. Jammer genoeg blijft het een wat vergeten Jeunet.

4.5* en een uitgebreide review

Had de film een jaar of 20 jonger gegokt dan hij uiteindelijk bleek te zijn.

Vooral het eerste stuk na de documentaire intro is boeiend. Mooie sneeuwshots en enkele geweldige "silhouette shots voor lichtbron" deden enige hoop opflakkeren. Het eerste uur was nog wel om aan te zien, al waren sommige scenes enkel nagelbijtend door te komen (eerste dag op kantoor, dat afscheidsfeestje, ...).

De film richt zich steeds meer op het personage Kane, begint hoe langer en hoe meer verhaaltjes op te dissen, en hoe langer hoe minder kon hij me boeien. Op z'n toppunt was ik Kane beu, en dan mocht het "fall" gedeelte nog beginnen.

Film had wat mij betreft makkelijk 40 minuten korter gemogen. Zal verder allemaal wel erg revolutionair geweest zijn, vond het er bij momenten te gelikt en proper uitzien. Beetje grit, dirt, korrel in zwart/wit kan zo mooi zijn.

1*

Interessant onderwerp.

Ik wist voor deze docu niet echt van het bestaan van deze steden. Het klinkt ook lekker mysterieus, alleen komt dat stuk niet echt helemaal tot z'n recht. Ofwel ontbrak het Goetschel aan zulke spannende verhalen, anders ontbreekt hij de skills om ze naar behoren in beeld te brengen. Maar deze docu is bijna ontnuchterend te noemen. Niet dat overdramatisering geholpen zou hebben, maar ik had toch iets spannendere verhalen verwacht.

Wel wat interessante beelden van binnenin de stad en een aantal aardige interviews, maar al snel blijken die ook wat aan spanning te ontbreken. De docu duurt niet echt lang, maar halverwege leek de koek een beetje op te zijn.

Op zich wel leuk om een keer gezien te hebben. Had er mij op basis van de beschrijving misschien iets teveel van voorgesteld, maar uiteindelijk vond ik het een beetje underwhelming en gaat de docu iets te lang op hetzelfde elan door.

2.5*

"Science".

Aan het begin van de docu wordt er soort van stelling geponeerd. Het komt duidelijk voort uit een soort van emotionele/sentimentele overpeinzing en hoewel Cheney het probeert te kaderen als een welgemeende vraag, blijkt toch al snel dat er een zeker antwoord nagestreefd wordt.

Cheney mist de sterren en de nacht in deze immer verlichtte tijden. Zijn vraag is dan ook of we daar al die verlichting niet wat kwijt zijn geraakt. De docu is niet meer dan het afgaan van een aantal invalshoeken die Cheney vermoedelijk na een avondje brainstormen op een papiertje heeft geklad. De uitwerking is slordig en weinig overtuigend en wat er verteld/getoond wordt lijkt enig gewicht te missen.

Tussendoor zien we wat (te) korrelige fotos en beeldopnames van sterrehemels, maar toch vooral de lichtvervuiling die het vaak onmogelijk maakt nog wat van onze sterrenhemel te zien. Of dat uiteindelijk een probleem is, is me na het zien van de docu nog steeds niet echt duidelijk. Dat het een zekere impact heeft is duidelijk, maar hoe ernstig/disruptive die impact dan is blijft maar wat mistig.

Ik vind het toch wel jammer dat vaak interessante vragen op een soort van hobbie-achtige huis, tuin en keuken manier tot docu verwerkt worden. Aan dit soort prullaria heb ik gewoon zeer weinig en los van het informatieve werkt het ook gewoon niet genoeg als stimulans om zelf naderhand op zoek te gaan naar extra informatie. En wat zit je dan uiteindelijk te kijken?

1.0*

Tja.

Charlie Chaplin was voor mij altijd iemand die op hetzelfde niveau stond als "den dikke en den dunne". Oud volksvermaak, zoiets als De Kampioenen of Zeg Eens A, maar dan gewoon wat ouder.

Het is pas sinds een half jaar dat ik (dankzij moviemeter) erachter kwam dat Chaplin een stevige reputatie als filmmaker had. De man van de lach en de traan.

Wat die lach betreft, ik heb niks tegen slapstick persé, maar dit kon echt niet. Niet alleen waren de grapjes van een uiterst bedenkelijk en verjaard niveau (steen op voet, duw in water, pak stoel af - man gaat zitten en valt), ze werden ook per scene een keer of 3 herhaald. Bepaalde pasjes in de boksscene heb ik wel 5 keer terug zien komen (al dan niet in lichte variaties). En wat de eerste keer al alles behalve grappig was, is dat de vijfde keer al helemaal niet meer.

Van traantjes heb ik ook weinig gemerkt, al zat de humor daar misschien wel een groot stuk voor tussen. Ik vind Chaplin een weinig boeiend figuur om gade te slaan, gooi daarbij totaal ongrappige en verouderde scenes en veel kans maakt het drama niet meer. Ook die laatste scene vond ik alles behalve speciaal.

Visueel en qua muziek vond ik het verder ook totaal niks. Editing was brak, shots slecht gekadreerd en verder ook niks te zien.

Misschien als de humor niet mateloos irritant geweest was. Maar als de tafel een koe was hadden we nu melk.

0.5*

PS: wel een prachtige poster!

Mooie film.

Herziening, al was deze best lang geleden. Vooral het eerste uur vind ik het mooist. Lekker rustig, Cage die z'n rol ideaal vervult. Mooie beelden maar vooral erg mooie rustige ambient die veel sfeer bijdraagt.

Ben het niet eens met het einde, volgens mij niet de juiste keuze (was is het origineel ook al zo). Vergelijkingen met het origineel zijn verder weinig op z'n plaats. Andere film die vooral het uitgangspunt van het origineel overneemt. Vind ik wel positief.

3.5*, mooi romantisch filmpje met een jammere keuze op het eind.

Oef.

Underwood had een leuke film met Tremors, maar zo te zien was dat eerder een lucky shot. Deze City Slickers stort zich vol op het comedy genre, maar gaat zwaar de mist in. Of je moet een geweldige fan zijn van belegen dad humor, dan valt er nog wel wat te rapen.

Drie mid-life crisis droeftoeters gaan op retraite. Naar één of ander jolig cowboykamp waar ze hopelijk weer tot zichzelf komen. Prachtig plot voor wat licht overdreven komisch gedoe. En een hoop levenswijsheden, type "spendeer het meeste tijd aan wat je het belangrijkst vindt in het leven". Underwood zorgt ervoor dat de filosoof in ons niet op z'n honger blijft zitten.

Crystal is allesbehalve grappig, maar van de acteurs die komen opdraven is hij zowaar nog het best. De rest is nog flauwer. Visueel is het brak en ongeïnspireerd, de soundtrack is vooral een afterthought. En wie een happy end wil wordt ook op z'n wenken bediend, al is het meer een aanhangsel dan een logisch einde van de film.

Nee, dit is goedkoop video materiaal. Een comedy die wel poogt grappig te zijn, maar dat nooit wordt. Werkelijk geen enkele keer kunnen lachen, da's pijnlijk. Onbegrijpelijk dat men hier nog een vervolg van gemaakt heeft.

1.0*

Nogal droeve film.

Er staat wel comedy bij, hier en daar probeert het ook wel expliciet grappig te zijn, maar het grootste deel van de film heb ik toch wel als een downer ervaren. Komt een beetje vanwege het kritische plot in combinatie met de personages, die toch echt wel op de humor wegen.

Helms speelt een doorsnee kerel die kalmpjes door het leven probeert te komen, maar overvallen wordt door media aandacht. Aandacht waar hij niet om gevraagd heeft en die z'n hele leventje om zeep helpt. Hoe meer hij toegeeft aan de media (om dingen recht te zetten en van de aandacht af te zijn), hoe meer zijn wereldje in duigen valt.

Qua maatschappijkritiek kan dat wel tellen. In naame van entertainment en lompe media wordt namelijk nogal wat goed gepraat, voor een keer kon ik me ook best herkennen in het personage van Helms. Misschien daarom dat ik het maar weinig humoristisch vond, ondanks de duidelijke pogingen van de regisseur.

Ook daarom allicht dat ik het einde een redelijk stevige cop-out vond. Een happy end past gewoon niet zo in deze film. Qua filmisch gebeuren is het verder best matig, nogal ongeïnteresseerd indie met wat matig-hippe toetsjes (zoals de half-geanimeerde intro), maar voor een keertje maakt de opzet veel goed. Jammer genoeg durft Montiel het niet finaal doortrekken, of er had zeker nog een halfje bijgekund.

3.0*

Stompzinning maar bij momenten nog wel oké.

Ik wist niet bepaald waar deze film over zou gaan, kan je nagaan dat ik vooraf dacht dat het één soort van retro-scifi zou zijn (ala Conan). Het was dus al snel de verwachtingen bijstellen wanneer bleek dat het om een of andere Griekse mytheverbastering ging. Niet bepaald mijn favoriete filmvoer, gelukkig laat de film het na om teveel stil te staan bij de historische achtergrond.

Leuk waren een aantal designs en creaturen. De schorpioenen in het bijzonder zagen er cool uit. Maar ook de Djinn en de heksen verdienden wat meer schermtijd. Illustere personages die de film wat extra flair geven. Daar staat tegenover dat Medusa was flauwtjes was, dat Kraken meer op familie van Gamera leek en dat die Pegasus véél te gay was voor een film als deze. En over sissies gesproken, het pakje van Zeus ... ugh.

Acteurs waren niet bijster goed. Worthington is een zoutzak, Neeson en Fiennes kunnen niet overtuigen en Mikkelsen vind ik sowieso zwaar overrated, het helpt hem niet om ook in dit soort filmpjes één of ander plat bijpersonage te spelen. Verhaaltje is verder ook zo simpel als maar zijn kan. Anderzijds zit het ook niet in de weg en houdt Leterrier het tempo er goed in.

Wat leuke creaturen en redelijk spectaculaire actiescenes. Verder is het niet de moeite, maar voor een keertje kan het er nog wel mee door. Helpt ook dat de film aardig onder de 120 minuten grens blijft. Dat is vaak anders bij dit soort epische ondernemingen.

2.0*

Beetje teleurgesteld.

Keane vond ik toen een erg leuke film. Wist voor het kijken niet dat dit van dezelfde regisseur was, maar kon de films tijdens het kijken wel aan elkaar linken. Verhaaltje komt ook wat overeen natuurlijk, alleen dan vanuit een ander standpunt gezien (en een andere afwikkeling).

Met het moraaltje op het eind heb ik niet veel, ook het verloop van deze film is redelijk simpel. Het is Kerrigan meer om de sfeer te doen en daar laat hij toch wat steekjes vallen. Ik moet jeroentjuhhhhh bijtreden en concluderen dat beeld en geluid niet geweldig bij elkaar aansluiten.

Visueel is het wel erg mager. Film als dit behoeft geen mooifilmerij, maar iets als Pop Skull had een stuk beter gewerkt. Of inderdaad Grandrieux. Die kunnen armoedige omgevingen toch veel krachtiger in beeld brengen. De geluidsband viel me uiteindelijk ook wat tegen. Kerrigan probeert wel maar het is allemaal nog flets en simpel. Vond het dan ook nergens beklemmend of duister worden.

Greene helpt ook niet echt mee, hij blijft teveel hangen in geforceerde maniertjes. Kwam niet echt naturel over. En dan heeft een film als deze toch een probleem. Want als de acteur én de stilering niet meewil, en het plotje toch al niet zo heel veel voorstelt, dan blijft er ook niet veel over.

Gelukkig is Kerrigan wel beter geworden. Wil de rest nog wel eens zien, maar dit was toch een redelijk mager debuutje.

1.5*

Redelijk thrillertje.

De film heeft vooral baat bij een ietwat originelere opzet. Het beroep van cleaner maakt het eerst half uur wat interessanter dan doorgaans het geval. Daarna vervalt de film echter al best snel in de typische clichés, met een hoop achterhands gedoe binnen de eigen rangen van de politie.

Visueel is het net iets hipper dan normaal, maar ook dat houdt Harlin niet al te lang vol. Jackson doet het verder wel aardig, al speelt hij weer een rol die dicht aanleunt bij wat hij normaal doet. Ed Harris vond ik een stuk minder, hij legt het er af en toe iets te dik op. En Mendes is eigenlijk amper een actrice te noemen.

Tweede deel bolt redelijk anoniem voorbij. Gelukkig duurt de film niet lang, waardoor het tempo er uiteindelijk voor zorgt dat het nooit té vervelend wordt. Maar het niveau van het begin wordt nooit meer gehaald.

Geen vervelende film, maar ook niet al te opvallend. Als je al drie soortgelijke films in een niet zover verleden gekeken hebt zou ik deze even wat rust gunnen, maar verder een aardig genrefilmpje met een leuke premisse, maar die iets te snel vervalt in de gebruikelijke clichés van het genre.

3.0*

Vlotte film.

Nog niks van Varda gezien, na haar overlijden een tijdje geleden de perfecte moment om een start te maken. Wist niet zo goed wat te verwachten, al was het al redelijk snel duidelijk dat het een typisch Nouvelle Vague filmpje zou worden.

Ik hou wel van die luchtigheid en frivoliteit waarmee dit soort films gemaakt zijn. Niet alle ideetjes werken even goed, sommige maken de film zelfs wat stroever dan nodig (zoals de chapters), maar over het algemene wordt er wel een fijn sfeertje opgezet. Een camera die achter een vrouw dwarrelt doorheen het Parijs van de jaren 60, veel meer is het niet.

De zwart/wit cinematografie is erg netjes, maar goed ook want enkele kleurscenes in het begin oogden een stuk minder aangenaam. De conversaties zijn gezellig genoeg en Marchand is perfect voor haar rol. Vond het een beetje jammer dat de film niet 5 minuutjes eerder stopte (want het antwoord op haar ziektevraag had weinig meerwaarde). Daar tegenover staat dan weer het leuke intermezzo met Godard himself in een hoofdrol.

Ondanks het strakke zwart/wit voelt het toch erg fris en zomers aan. Best oké.

3.0*

Fijn filmpje weer.

Niet veel beter of slechter dan het origineel. Fijn dat ze deze keer in kleur geschoten hebben (was een beetje idioot in het origineel), weer een paar typisch erg grappige dialogen, het soort internethumor dat in weinig andere films te vinden is.

Wel weer jammer dat Smith zich niet tot de essentie van zijn kunnen weet te houden. De emotionelere, romantischere, vol levenswijsheid gedouwde stukjes zijn echt niet Smith's ding, met als dieptepunt de go-kart rit.

En verder een fijne verderzetting van Smith's universum. Persoonlijk lijkt het mij ook best dat Smith zich daarbij houdt, want erg veel anders lijkt hij niet te kunnen. Niet dat het erg is, maar het verbaast mij een beetje dat sommigen lijken te verlangen dat Smith een andere weg in slaat.

Net zoals de eerste Clerks. 3.5*

Vermakelijke nonsens.

Zoals verwacht wat beter dan Mallrats, wat minder dan Dogma. Leuke dialogen dragen deze film. Vooral die Star Wars dialoog was heerlijk onnozel. Grappig om er nog een contracter bij te gooien.

Acteerwerk is erg matig, zwart/wit is totaal onnodig en leidt vaak zelfs wat af. Een comedy filmpje als dit werkt toch iets beter in kleur, ipv dat groezelige sfeertje.

Verder valt er niet zoveel over te zeggen. Ligt de humor je, dan vergeef je de tekortkomingen van de film, ligt de humor je niet dan is er een hoop om je druk over te maken.

Ik kan de humor wel pruimen.

3.5*

Tegenvallend.

Een verhaaltje dat wat meer wil zijn dan het doorsnee romantisch comedietje, maar veel en veel te licht uitvalt. Denk niet eens zozeer dat het Sandler's fout is, Coraci lijkt me gewoon weinig aan te kunnen met het concept.

Er zit zeker genoeg potentieel in, maar zeker het laatste half uur blijkt dat de film niet veel meer kan dan terugvallen op een aantal oeroude, niet-leuke clichés. Eerste uur wat leuker, al moet ik ook daarvan zeggen dat ik al grappigere en leukere stukken van Sandler gezien heb.

Audiovisueel zwak, slecht uitgewerkt verhaaltje en ultramelig einde. Resten een paar leuke, individuele scenes en een geinige rol voor Walken.

1.5*

Zeer povere Schumacher.

Zelfs z'n mindere films weet hij meestal wel wat flair mee te geven, maar deze The Client is toch echt wel te droog. Sarandon is sowieso al niet echt een actrice waar ik warm voor loop, dat jonge ventje is niet te harden. In combinatie met het arme Zuiden levert dat een redelijk vervelende basis op.

De criminelen zijn ook redelijk belachelijk, veel dreigend gaat er allemaal niet van uit. Het leukste waren nog wat bekende gezichten bij de feds, waaronder een aantal echte 90s kopjes. Verder zijn er links en rechts wel wat scenes die een basisinteresse in de film bewaren, maar het is allemaal maar kantje boordje.

Zo vlak na Falling Down zou dit echt een enorme teleurstelling geweest zijn. Mnee, zo zie ik Schumacher liever niet aan het werk.

1.0*

Matig 90s werk.

Heb deze ooit wel eens eerder gezien, maar heeft ook toen geen grote indruk achterlaten. Die impressie blijft overeind. Het is een erg doorsnee actiefilmpje, dat veel te lang duurt, veel onnodige filler bevat en maar spaarzaam kan uitpakken met een spannende scene. Niet echt iets waar je 2 uur voor wil gaan zitten.

Acteerwerk is erg pover, desondanks krijgen de acteurs toch aardig wat werk voorgeschoteld. Half uurtje eraf had deze film echt veel goed gedaan, want het achterliggend drama is echt duf. Ook de bad guy is niet best. Sowieso is Lithgow daar een slechte cast, het gebikkel tussen Stallone en Rooker maakt het ook al niet interessanter.

Resten wat leuke scenes in de bergen. Cinematografie is eerder grijs en ook de soundtrack te bombastisch, maar sommige momenten bevatten toch voldoende spanning om effectief te zijn. Niet genoeg om de film te redden, wel voldoende om er geen complete martelgang van te maken. Maar dit soort films zijn ondertussen toch hopeloos verouderd.

2.0*

Erg gaaf, maar met een maar.

Climax is na Love toch een kleine opluchting. Noé vindt zichzelf niet bepaalde opnieuw uit, maar keert weer terug naar z'n vroegere gekheid. Een lekkere gevoelstrip die niet al te fijne gevoelens oprakelt. Narratief wordt opzij geschoven, terwijl de beleving de volle aandacht krijgt.

Debie verdient ondertussen ook wel een co-director credit wat mij betreft. Zijn inbreng is essentieel in het succes van Noé en ook hier weer is het camerawerk 70% van de algemene appeal. Een aantal geweldige tracking shots (kan Roma nog wat van leren), de dans van bovenaf en al het creepy gedoe in de achtergrond, visueel is het duidelijk genieten.

Over het hele 90s gebeuren en de soundtrack ben ik minder positief. Toffe tracks hoor, het werkt ook echt goed, maar anno 2019 niet écht meer het ultieme wat je van een film als deze zou mogen verwachten. Het helpt ook niet dat de stevigere nummers soms wat naar de achtergrond gedwongen worden.

En dan moet je je toch afvragen of dit het nog verdient om het summum binnen z'n genre te zijn. Ik heb toch meer heb gevoel dat Climax zo geweldig is vanwege gebrek aan directe concurrentie, eerder dan dat het cinema tot het uiterste gedreven is. Volgens mij kan je tegenwoordig gewoon strakker en harder gaan, maar daarvoor moet je uiteraard niet kijken naar een 50-jarige Noé.

Vond het een geweldige film, maar toch met een asteriksje bij. Ik zit eigenlijk een beetje te wachten op een opvolger van Noé. Zolang die er niet is blijven dit soort films erg tof natuurlijk, maar waar blijft die jonge generatie die er nog een paar schepjes bovenop weet te doen.

4.5* en een uitgebreide review

.. en het einde doet misschien wat denken aan Martyrs.

Toch weet deze film niet het niveau te halen van voorgenoemde films. The Clinic is een oké horrortje, maar weer z'n clichés meestal niet genoeg sfeer weer te geven.

Het begin is erg standaard, met een koppeltje dat onderweg is (baan, auto!) en strandt in een nogal shabby motel. Lijkt eerst een wat modale outback hillbilly horror te worden, maar wanneer de film zich naar het slachthuis verplaatst blijkt het toch allemaal iets origineler.

Best een naar verhaaltje eigenlijk, alleen wil het in het slachthuis nooit écht spannend of écht sfeervol worden. De film zit best aardig in elkaar, visueel, soundtrack en acteerwerk ook wel oké, maar het wil nooit echt gaan beklijven. Wat toch een beetje tegenvalt, gezien het gemene onderwerp.

Al bij al niet slecht, duurt niet te lang en weet een aardig naar verhaaltje te brengen, alleen is de sfeer nog niet half zo gemeen, waardoor het een redelijk braaf slashertje met twist filmpje wordt.

3.0*

Nogal flauw.

Doet wat denken aan een doorsnee 90s thriller, inclusief zeer matige twist op het einde. Legrand (en Netflix) maken geen al te beste beurt met dit thrillertje, wat vooral gekenmerkd wordt door een gebrek aan karakteristieke elementen.

De psychiater die zelf langzaam de grip op realiteit begint te verliezen is een makkelijk excuus voor wat waanbeelden en dromen. Maar zelfs die weet Legrand maar matig in beeld te brengen. Toch puurt hij er hier en daar wat spanning uit, zeker wanneer Mathis 's avonds alleen thuis vertoeft.

Ook is de film opvallend bloederig. Vooral het kurkentrekkermomentje mocht er best zijn. Meestal zijn dit soort films op dat gebied toch net wat braver. Maar het zijn kleine lichtpuntjes in een verder nogal uitgedoofd geheel. Vooral de twist op het einde (jammer genoeg niet zo onverwacht, zowel het bestaan van de twist als de twist zelf) komt erg goedkoop en gemakzuchtig over.

Mnee, dit was een redelijk levenloos thrillertje. De basiskwaliteit is er nog wel (geldt voor al die Netflix Originals), maar daar is het meeste dan wel mee gezegd.

2.0*

't begon allemaal best fris.

Je ziet Bakhuyzen erg z'n best doen. Het komt er niet altijd even goed uit, maar de poging is minstens erg aardig te noemen. Zo zijn de zooms aan het begin best sfeervol al kan je uiteindelijk niet spreken van een vlotte scene. Zo zitten er wel meer in het eerste half uur, wat de film best aangenaam om kijken maakt.

Jammer genoeg is het vatje te snel leeg en gaat het daarna nogal neerwaarts met deze film. Het einde vond ik zelfs een redelijke domper. 't Gaat na verloop van tijd nergens heen, de muziek wordt een herhaling van zichzelf en weet niet meer de sfeer op te roepen van het begin, visueel gaat het fors achteruit het laatste uur.

Rest een moedige poging die het jammer genoeg niet haalt bij films als van een Boe. Uiteindelijk leek het teveel op stijlimitatie dan dat het gemeend was, maar het resultaat mocht er bij momenten wel best zijn.

3*

Klassiekers, ze zullen nooit m'n ding worden. Nu had ik nog wel lichte hoop voor deze aangezien Eyes Wide Shut en The Shining er nogal vlot ingingen. Ik moet zeggen dat ik de film met moeite heb kunnen uitkijken.

Niet dat er niks gebeurt, maar uiteindelijk boeide me het maar weinig. Na 30 jaar is alle shock er wel zowat uit, en het sarcasme in de film kan ik met een beetje goeie wil zelf wel opbrengen.

De vormgeving (hier sterk gelauwerd) vond ik eigenlijk zeer gewoontjes, hoewel de kostumering ed wel zeer specifiek en consistent was. Jammer genoeg heb ik een hemelhoge aversie van de jaren '70 esthetiek, en die knalt letterlijk van het scherm. Verder was Kubrick's liefde voor klassieke muziek weer aanwezig, een liefde die ik absoluut niet deel, wat het effect van de film een aantal keer totaal teniet doet (voor Kubrick moet de gedachte dat je niet meer van Beethoven's 9de houdt best wel gruwelijk geweest zijn ... ik kan alleen maar sympathie tonen voor de situatie).

Binnen het kader (tijd en persoon Kubrick) verdient deze film eigenlijk een 2.5*, maar jongens wat een belerend toontje. En subtiel was het ook allerminst. Weer zo'n het gaat de slechte kant uit met de jongeren / in hoeverre mag de mens god spelen moraaltje dat ik echt niet meer in mijn strot geramd hoef. Een laatste punt van kritiek zijn de uiterst lange en verhalende dialogen (buiten de voiceovers van Alex), vooral dan die tergend lange laatste scene.

Dus kom ik uit op 2.5*, voor een film met een duidelijke visie, maar dan wel één die totaal haaks staat op wat mij boeit, verlaagd naar 1* voor een veel te belerend toontje.