Opinions

Oef.

Ooit al eens Podium gezien, dat was best een leuke film. Verder kende ik wel wat nummers van Francois en de Sinatra connectie was mij ook niet onbekend. Maar daarbuiten wist ik niet al te veel over de persoon achter de zanger.

Blijkbaar was Francois geen al te gezellig persoon. Al van jongs af aan is het een drammer die zonder veel interesse in de mensen rondom hem zijn eigen richting uitwil. Die eigen richting lijkt ook vooral om succes te draaien, niet zozeer kwaliteit.

Buiten het eerste half uur en het laatste kwartier valt er ook niet veel te beleven. Francois maak een liedje, stelt een nieuwe vriendin voor, vindt zichzelf opnieuw uit, stelt een nieuwe vriendin voor, doet een nieuw genre, stelt een nieuwe vriendin voor etc etc. De meeste van z'n nummers zijn flauwe covers en zijn persoonlijke leven is er niet bepaald eentje om trots op te zien.

Renier (en de rest van de cast) doen het wel goed en de film ziet er ook verzorgd uit, maar buiten een scene of twee weinig bijzonders te melden. Voor de echte fans zal het wel een keer interessant zijn, maar ik heb weinig met Francois en na het zien van deze film is er niet bepaald respect gewonnen.

1.5*

Best goed.

Het verhaal is redelijk 13 in een dozijn, maar da's ook niet zo verwonderlijk wanneer je aan een redelijk basic actiefilmpje begint. Deze film pretendeert ook absoluut niet veel meer te zijn en richt zich dan ook voornamelijk op actie en thriller elementen.

Wat wel opvalt is dat het visueel net wat strakker is. Van de opvallende intro tot de gevechtscene onder water, het zijn scenes die vér boven niveau liggen van wat dit soort films normaal laten zien. Ook de soundtrack is net wat beter trouwens.

Rapacen en Nélisse doen het verder beiden goed, hoewel hun rollen ook niet al te moeilijk zijn. Veel diepgang hebben ze niet, maar ook dat stoort nauwelijks in een films als deze. En dan netjes afklokken onder de 100 minuten .. best een goed filmpje van Jewson.

3.5*

Ach Spielberg.

Troosteloze film vond ik het. Sowieso sleept de hele boel al veel te lang aan, maar wat er gebeurt is dan ook nog eens veel te braaf. Het is en blijft natuurlijk Spielberg en de sleet zit er qua leeftijd al aardig op, maar dan nog wil het gewoon niet pakken.

Begin lijkt nog wel aardig. Wat rare gebeurtenissen die de komst van de aliens aankondigen. In 30 jaar is het natuurlijk allemaal al 100 keer beter gedaan, toch weet het wel een beetje te intrigeren. Jammer genoeg komen al snel wat flauwe special effects die vooral fake overkomen, echte spanning werd er niet gecreëerd.

Het middenstuk is echter zo traag en zo saai dat het redelijke eerste deel al snel overbodig leek. Een hoop knutselwerk en een berg, wat halfbakken plannetjes (hoe die drie ontsnappen uit de legerbasis) en een flauw overstapje naar een finale nemen volgens mij meer dan een heel uur in beslag.

De finale zelf is ook véél te melig en kitsch, al kan het ook gewoon liggen aan het slechte middenstuk waardoor m'n aandacht volledig verloren was gegaan. Kon me in ieder geval niet meer boeien, wat jammer is voor dé scene waarom de hele film draait.

Best jammer want dit leek me vooraf nog één van Spielberg's betere films te zijn. Maar met z'n 2+ uur, slechte effecten en trage verloop is dit amper te behappen.

1.0*

Yukisada & Iseya.

Een wel zéér zachtaardige Yukisada. Meestal zijn z'n dramas wel iets donkerder, deze Closed Note is toch vooral van de opgewekte pianomelodietjes en frivole liefdesperikelen. Zou als kortfilm bijvoorbeeld niet misstaan hebben in de About Love omnibus.

Maar 140 minuten is natuurlijk wel te lang voor een film als deze. Ook al omdat Yukisada teveel zijpaadjes bewandelt die een eigen subgenre vormen binnen het Japanse drama aanbod. Enerzijds is er het lerarengebeuren (waarvoor je beter bij Hiroki kan aankloppen), anderzijds het muzikantengebeuren (dat, toegegeven, pas na deze film in vogue is geraakt).

Maar centraal staat een lief en schattig liefdesverhaaltje dat op zich wel weet te overtuigen. Iseya blijft een fijn acteur, Takeuchi en Sawajiri doen een beetje onder maar weten zich toch ook wel te redden. Het resultaat is een luchtige, opgewekte romance met een wat droever einde (maar dan wel weer met een berustende afsluiter).

Enkel jammer dat ze dit soort films in Japan altijd zolang gerekt worden, nergens voor nodig.

3.5*

Toch wel tegenvallend.

Voelt vooral nogal fake aan. Acteurs die hun ding staan te doen. Scenes die helemaal niet lekker lopen, emoties die een beetje willekeurig floreren. Ook het verhaaltje is niet al te best. Nogal flauw liefdesverhaaltje, terwijl het begin toch heel wat serieuzer beloofde.

Opvallend ook dat in een film met Portman, Roberts en Law de enige goed acterende mens "die andere vent" is. Het sfeertje zat bij momenten wel goed, maar jammer dat de film op zoveel andere vlakken faalt. Visueel nog saai, onopvallende soundtrack, behalve het slechte openings/closing nummer. En verder een film die goed start en dan totaal de verkeerde richting uitgaat. Had veel meer ingezeten.

2*, paar goeie momenten, aardige sfeer, maar overschaduwd door knulligheid.

Niet geweldig.

De film begin met niet één, maar twee quotes van klassieke regisseurs. Beiden al even zinloos, maar het geeft wel meteen een goed idee wat voor soort film je kan verwachten. Eentje van een typische arthouse regisseur die z'n eigen stem nog niet echt gevonden heeft.

Het constante gedweep met regisseurs uit het verleden is eerder vervelend, vooral omdat het verder niet zo past bij de personages. Kobayashi wil een film maken over mensen in de rand van de maatschappij, maar de conversaties zijn van het pompeuze niveau dat je verwacht bij één of andere kunstpresentatie.

Het ritme van de film is nog wel aardig en er zitten best een aantal interessante personages in, maar het is erg fragmentarisch en leidt niet meteen naar een interessant einde.Gelukkig zou Kobayashi later betere films maken, dit vond ik een matige vingeroefening.

2.0*

Trejo!

Niet meer dan een posteracteur. Komt opdraven in 2 or 3 scenes puur als excuus zodat hij vol gefeatured kan worden op poster en in trailers. Hetzelfde verhaal met Eric Roberts heb ik de indruk, al ken ik die dan wat minder.

Dan de introscene, zowat alle trailer materiaal komt daaruit, dus logischerwijs werd aan die scene aan het meeste aandacht besteed. Op zich niet verkeerd, maar ook niet bepaald iets wat al niet 100 keer gedaan is.

Vanaf het moment dat die scene voorbij is en Holmes/Willett hun mond opentrekken weet je het wel. C-Film. Al snel komen er twijfelachtige special effects voorbij en zakt het acteerwerk naar een droevig niveau. En toch doet Price z'n best. Het is vaak wat klungelig, maar er straalt best wat goede wil uit. Visueel soms nog sfeervol, maar qua soundtrack en tempo te melig en kitscherig.

Njah, Price is een hardcore amateur die op de één of andere manier mensen rondom hem weet te overtuigen dat hij een aardig regisseur is. Jammer genoeg zal hij véél meer z'n best moeten doen als hij z'n publiek ook wil overtuigen. Er zitten aardige momentjes in, maar die verzuipen vaak in pure kitsch en slecht omgaan met gebrek aan middelen.

1.5*

Fijn.

Maar had toch op wat meer gehoopt. Een nieuwe Mr Nobody is het zeker niet, maar gelukkig wel weer eens een film die 3 uur lang weet te entertainen, ondanks een aantal stevige flaws en zwaktes.

Grootste probleem is de gehele cast die ofwel erg slecht is, ofwel slecht presteert. Weaving en Hanks zijn helemaal niet te pruimen, des te erger dat ze telkens weer terug komen in een andere vorm. Maar ook Doona Bae en Xun Zhou leveren pover werk af en voelen zich duidelijk niet gemakkelijk met hun Engelstalige rollen. Een project als dit zou toch moeten durven iets internationaler te gaan, al wordt dat moeilijk als je hen ineens ook blanke personages gaat laten spelen. Ik begrijp het concept erachter wel, maar het werkt voor geen meter.

Komt bij dat ook de make-up niet voldeed. Acteurs ouder doen lijken blijft tricky business en de crew achter Cloud Atlas is er niet in geslaagd om het naar behoren uit te voeren. Personages zagen er vaak erg "off" uit, vooral Zhou als rosse sproetenkop kon echt niet, onbedoeld komisch. De enige die zich eigenlijk doorheen de verhalen wat staande wist te houden was Jim Broadbent, vooral dan in z'n rol als Cavendish.

Ander probleem is dat de 6 verhalen te verschillend in toon zijn. Het 70s gebral met Berry (wat is zij een slechte actrice) was erg saai, het scifi holbewonergebeuren met Hanks eigenlijk ook niet geweldig boeiend. Neo Seoul was leuker, net als het Cavendish gedeelte en stuk rond de compositie van Cloud Atlas. Maar al die verschillende genres en verhaallijnen zorgen eigenlijk nooit voor één film, hoe hard de vertelstructuur en montage ook z'n best deed.

Vooral een boeiende film door gepoogde grandeur en opzet, maar de uiteindelijke uitwerking liet geregeld te wensen over. Een povere cast en een gebrek aan overkoepelende sfeer zorgen ervoor dat dit niet het meesterwerk is waar de regisseurs op gehoopt hadden, maar verder wel een vlotte, afwisselende film die de aandacht makkelijk 3 uur lang vasthoudt.

3.5*

Zeer matig.

Zoals in de meeste van deze films is er één enorm pijnpunt. De immer aanwezige ongrappige humor. De humor is zo aanwezig, wordt continue door je strot geramd (zowel in voorgrond als achtergrond) en weet, met uitzondering van 2 a 3 momenten, echt nooit grappig te worden. Irritant onleuk allemaal.

Het concept is gelukkig wel wat geslaagder. Aardig out there wat het redelijk onvoorspelbaar en fris houdt. Enige leuke personage is de vader, die is wel heerlijk droog. Vooral dat emailen, of komt dat gewoon erg bekend voor?

Animatie is povertjes, vooral het character design weet echt niet te overtuigen. Sommige sets zijn nog wel aardig (jello!), verder heeft dit visueel niks te bieden behalve plastieke poppetjes en eten waar je je haar in kan kammen.

Hoewel het filmpje kort genoeg is wordt het aardig saai naar het einde toe. Hadden zo nog 20 minuten uitgekund, verder moet men dringend eens werken aan de humor in dit soort animatiefilms. Zou leuk zijn moest je meer dan 3 keer kunnen lachen. Zeker in een film waar er minstens 10 pogingen tot grappen per minuut voorbij komen.

1.5*, had erg tof kunnen zijn, was het helaas niet. Meh.

Je-zus.

Ik was geen fan van de eerste maar binnen het Amerikaanse animatiesegment was het zeker niet één van de slechtere films. Dit tweede deel wel. Zelfs nog erger dan die Madagscar vehikels. Het is gewoon vanaf seconde 1 tot minuut 90 helemaal niet te pruimen.

VIsueel barlelijk. In alles. Animatie is hyperactief, de character design zijn lame, de afwerking slordig, kleurgebruik doet pijn aan de ogen ... serieus dramatisch. De muziek is van hetzelfde niveau. De hele tijd popnummertjes die zo van een Disney-kanaal lijken geplukt. Dan is het nummer van McCartney nog het best. Dat ik dat ooit nog zou zeggen.

Maar het is toch vooral de humor die gewoon baffling slecht is. "Just let us" met een shot van een slablaadje. "Piece of cake" met een stukje taart en het "leek" grapje niet één, maar gewoon twee keer. Twee keer dezelfde domme pun in dezelfde situatie in één film. Nog nooit eerder gezien denk ik. En zo raast het gewoon 90 minuten door. Hoop dat de makers er zelf mee kunnen lachen hebben, ik geen enkele keer en met een grappendichtheid als in deze film is dan een ware ramp.

Een vreselijk onding en zonder twijfel één van de slechtste Amerikaanse animatiefilms die er de laatste 20 jaar zijn uitgekomen. Hoop dat die hele studio kopje onder gaat zodat er hier onder geen beding ooit nog een vervolg op komt.

0.5*

Herziening met de bibber.

Want wat is er nog over van een film als deze nu het found footage genre zowat een parodie op zichzelf is geworden. Toen was het héél verfrissend en een geweldige rush, de vraag was of dat nog steeds het geval was.

Moet zeggen dat het absoluut erg goed meeviel. Het blijft opvallen dat er niet zomaar wat met een camera gegooid wordt, maar de juiste dingen op de juiste momenten getoond worden. Nooit teveel, nooit teweinig.

Verder een lekker tempo, genoeg variatie, genoeg budget voor de money shots en een meer dan uitstekend einde. Nog steeds een voorbeeld voor alle nakomelingen, én de film heeft dat beetje extra omdat het hier toch meer om een Kaiju films gaat ipv een volbloed horror.

4.5* (blijven staan) en een uitgebreide review

Goed.

Ik weet niet zo heel goed hoe mensen de tweede film beleefd hebben ... maar Paradox past wat mij betreft perfect in het concept dat Abrams aan het opzetten is. Zoals steeds staat de gebeurtenis centraal, daarrond worden op zichzelf staande films gebouwd, elk in een ander genre (maar oké, gerelateerd aan horror) die een puzzelstukje vormen.

10CL was ook geen normaal vervolg. De eerste was een Amerikaanse found footage kaiju film, de tweede een hillbilly thriller, deze zoekt het meer als scifi/thriller. Allen hebben beperkte horror elementen (de eerste allicht nog het meest), maar ze beoordelen als horrorfilms (wat ik hier en daar zie gebeuren) is idioot. Zéker dit deel.

Mij deed het vooral wat denken aan Boyle's Sunshine. Ook zo'n internationale crew die in de penarie komen te zitten op hun ruimteschip, met een Aarde onder hen die het niet al te best stelt. Onah is uiteraard niet de regisseur die Boyle is, maar verder oogt het toch allemaal best behoorlijk en is dit duideljk bioscoopvoer. Wat de reden ook mag geweest zijn om direct naar Netflix te gaan, betere scifi kom je in de bios niet tegen. Slechtere wel (cfr The Last Jedi). Vraag me ook af onder welke verdovende middelen iedereen die over het script van deze film klaagt bij die film zat.

Grootse cinema is dit niet, maar dat was de tweede ook al niet. Het is gewoon oerdegelijk genrewerk, hoe sterk dat dan bevalt hangt een beetje af van hoe hard je zit te wachten op een genrefilm als deze. Ik mag ze wel smaken, als er dan wat budget, een aardige crew en geen al te domme afleiding (hello Geostorm) in gegooid wordt ben ik niet geneigd om te gaan zeuren over details.

Wat mij betreft kan Abrams nog wel even doorgaans met z'n Cloverfield project. Nog genoeg horrorniches en aanverwanten om aan z'n franchise vast te hangen. Een iets bekwamere regisseur zou leuk zijn om het weer boven de bovengemiddelde middelmaat te trekken, maar als vlotte genrefiller vind ik het ook absoluut niet verkeerd.

3.5*

Iets meer van verwacht.

Vond het jammer dat een film die "Clown" heet helemaal niet om clowns draait. Er wordt één of andere melige origin story bovengehaald die de clown als vroege demoon afschildert, waarna de film eigenlijk verandert in een creature flick.

In het begin blijft het aardig luchtig door wat zwarte humor toe te voegen, naarmate de film verdwijnt die en probeert Watts te mikken op spanning en gore. De gore zelf vond ik niet eens zo slecht, maar qua spanning kwam het allemaal niet zo goed tot z'n recht.

Oogt ook allemaal iets te losjes en goedkoop vond ik, verder weinig wat de film boven het gros laat uitsteken. Op zich kan het er nog net mee door als filler horrortje, maar het concept krijgt niet de uitwerking die het verdient.

2.0*

Pover.

Derde keer goeie keer. Na eerst Legally Blond en daarna Mean Girls gezien te hebben, dan toch eindelijk de grootste girly high school cult film te pakken gekregen. Het mag eigenlijk geen verrassing zijn dat ik dit uiteindelijk de minste van de drie vond. Heckerling heeft voor sommigen een positief imago, ikzelf heb erg weinig met haar films.

De 90s, ondertussen hopeloos gedateerd, maar de komende jaren zullen er wel meerdere opflakkeringen komen van dat tijdperk. Vind het zelf niet zo interessant om het allemaal terug te zien, al helemaal niet in een Amerikaanse high school setting. En dan zeker niet wanneer de uitvoering ook best lauw is.

Want deze film mist toch duidelijk wat scherpte, zeker na eerder deze week Mean Girls gezien te hebben Flauwe typetjes, 't is allemaal best braafjes, een erg melig laatste half uur en mager acteerwerk. Zo'n Silverstone heeft echt zeer weinig uitstraling, iets waar dit soort films toch op steunen. Verder is het ook gewoon een erg makke romantische comedy.

Hier en daar een geslaagd grapje, maar veel te weinig om een film van 90 minuten mee te vullen. Veel meer dan wat kitscherige 90s onzin valt er niet meer te bewonderen hier, daar maak je mij gewoon niet echt blij mee.

1.5*

Vond er niet zoveel aan.

Toegegeven, de vorm is redelijk apart. Een mix van brakke oude filmpjes, interviews en animatie om de boel wat extra op te leuken. Er zit niet zo héél veel lijn in deze docu, behalve dan dat de vertelling gewoon chronologisch is. Maar uiteindelijk wil de film toch vooral een impressie van de persoon Cobain geven.

Dat lukt ook aardig, alleen is het geschetse beeld er eentje waar ik niet zo heel veel waardering of interesse in had. Ondanks wat triest gejengel over Cobain's jeugd blijft hij toch voornamelijk een vervelend figuur die héél populair werd, die populariteit ook opzocht en dan maar ging klagen dat hij liever niet populair wilde zijn.

Moet zeggen dat ik verder ook helemaal niks met Nirvana had vroeger. Het was een andere scene en zo bekend waren ze hier nu ook weer niet. Wat hitparadehitjes, maar verder niet de wereldschokkende band die er doorgaans van gemaakt werd. Vind de muziek nog steeds helemaal niks, net zoals ik de lyrics nog steeds erg flauw vind en maar weinig geboeid kan zijn door de "kunst" achter het klagen.

De animaties tussendoor zijn ook niet van hoog niveau, de interviews blijven een beetje leeg en je ziet vooral de ondergang van een niet zo interessant figuur die vaak worstelt met zichzelf. Allicht interessant voer voor de fans en kudos dat ze eens wat anders geprobeerd hebben met deze docu, maar veel indruk maakte het niet.

1.5*

Leuke van McCarthy.

Na The Station Agent een beetje uit het oog verloren, maar nu hij weer boven water komt met wat bekendere acteurs toch maar weer eens opgepikt. En geen spijt van gehad moet ik zeggen, ook dit is weer een lichtelijk weird maar zeer smakelijk filmpje.

Het begin is een beetje depri, had al schrik dat dit weer een dramedy uit een dozijn zou worden. Gelukkig neemt de film een vreemde en erg leuke wending, waarna het de hele speelduur lang gissen blijft welke richting McCarthy nu net uit wil.

Sandler laat zien dat hij meer kan dan enkel boertige typetjes spelen (niet de eerste keer trouwens, maar hij laat tussen dit soort rollen wel veel tijd), Buscemi, Hoffman en Method Man zijn ook zeer te pruimen. Wel een beetje persoonsverwarring wanneer Barkin enorm hard op familie van Cameron (Diaz) lijkt, terwijl de échte Diaz in deze film iemand anders is.

Film schiet een aantal kanten op, maar dat maakt het net leuk. Uiteindelijk is het toch vooral warm en luchtig. Erg fijn einde ook, soort van sprookjesachtig, low-key Batman einde dat deze film best goed kan hebben. McCarthy doet het goed, misschien toch maar eens z'n vorige films meepikken.

3.5*

Wat Winterbottom betreft, deed deze me denken aan 24 Hour Party People. Half docu, half film, half film in film. En één grote warboel.

Maar wel een gezellige. De review die aegron hierboven poste helpt ook wel een beetje te begrijpen waar Winterbottom naartoe wou met deze film. Maar los daarvan is het ook gewoon een erg leuke ervaring. Een trosje goeie acteurs bij elkaar, bij momenten erg grappig, erg fijne montage en tussendoor een paar aandoenlijke scenes.

Vooral die laatste zorgen ervoor dat het niet één grote farce wordt. Fijn filmpje, dat qua concept misschien een beetje aan Adaptation doet denken, maar totaal anders uitgewerkt is. Winterbottom blijft een groot talent, alleen mist hij nog steeds het echte genie. Houdt niet tegen dat ik nog geen slechte film van de man gezien heb.

Voor deze, 3.5*

Iets betere Pixar.

Maar het concept is wél een double whammy voor de studio, waarin de klassieke tegenstelling maar weer eens de basis vormt voor een hele film. Niet enkel is Miguel het muzikaal aangelegde mannetje in een familie die muziek verafschuwt, hij is ook nog eens het enige levende ventje in de wereld van de doden. De moraaltjes die eruit voortvloeien laten zich al raden.

De vergelijking met Book of Life is niet zo heel vreemd, hoeveel Día De Los Muertos animaties worden er nu eenmaal per decennium gemaakt. Vond die film ook stukken beter, zowel qua esthetiek, humor en zelfs qua plot, maar in vergelijking met andere Pixar films is Coco wel een duidelijke stap voorwaarts. Zeker in de omgevingen zit een stuk meer klasse en inventiviteit. Technisch gezien is het onovertroffen, maar zoals wel vaker bij Pixar maakt dat het niet meteen echt mooi om kijken, al is het ook op dat vlak wel één van hun beste films.

De personages zijn echter nog steeds het grote minpunt, althans, wanneer ze druk en pratend zijn. Zo'n beetje alle hoofdpersonen dus. Een typische Amerikaanse animatie met brede gebaren en plastische bewegingen, maar verder wel in een braaf keurslijfje gegoten. Het omatje (stil en vredig) is de welgekomen uitzondering, maar net als in Up worden dat soort figuurtjes naar de achtergrond geschoven. Daar tegenover staat dan Dante, een zéééér vervelende sidekick die te pas en te onpas komt opduiken.

Coco is zo'n film waar ik meer kan genieten van wat er zich op de achtergrond afspeelt, maar dat met moeite kan doen omdat ik te vaak afgeleid wordt door de drukke voorkant. Verder mag alles er Mexicaans genoeg uitzien, de hele film zelf voelt zo Amerikaans als de pest aan, dus wie zich druk wil maken over whitewashing en cultural appropriation heeft nog steeds genoeg voer voor discussie.

Qua drama, moraal en humor is dit nog steeds absoluut niks voor mij. Vervelende personages en een wat onoprechte feel-good toon maken dit een erg herkenbare Pixar film, gelukkig valt er visueel wel wat meer te beleven deze keer.

2.0*

Aardige biopic.

Leuk dat de film de geijkte biopic paden links laat liggen, maar dat kon je vooraf al wel uit de titel afleiden. Het gaat vooral over de beginjaren van de persoon achter Coco Chanel, wie zit te wachten op haar gloriejaren kan maar beter een andere film opzetten.

Tautou doet het best goed, maar wordt toch van het scherm gespeeld door Poelvoorde. Dat valt vooral op wanneer de laatste langzaam uit het verhaal verdwijnt en de film toch een beetje begint in te zakken. De presence en vlotheid van Poelvoorde maakt het eerste deel gewoon erg geinig, het geeft Tautou ook veel meer om tegenaan te leunen.

Verder een redelijk klassieke aankleding, maar dat is niet zo verwonderlijk. Camera werk is niet zo speciaal, de soundtrack soms iets te nadrukkelijk aanwezig, maar echt storend werd het niet. Niet verkeerd, zeker niet voor een film over iemand die ik verder niet echt kende (behalve dan van naam).

3.0*

Ah cool, staat er eindelijk op!

Erg gaaf projectje. Mooie animatie, toffe stijl, tof concept. En aparte totstandkoming ook. De laatste tijd weer een aantal films die met beperkte middelen gemaakt zijn, maar toch erg sterk weten uit te pakken.

4.5* en een uitgebreide review

Tijd dan maar voor een positief berichtje.

Leuke (kleine) film die op alle gebied wist te bekoren. Nee, hier geen "overweldigende" (lees lelijke) CGI, flashy actiescenes en robotten. Leuk verhaal dat geen zware levensbeschouwende vragen in zich draagt, en ook geen ongemeen boeiende concepten als tijdreizen uitlegt, of de voor-en nadelen van cyborgs onderzoekt. Niets van dit zogenaamd "intelligent" geneuzel.

Nee, stel je voor, een simpele romantische film in een sci-fi setting. Het lijkt wel ongehoord. Persoonlijk vond ik de toekomstvisie fantastisch om zien. Een soort van "opgeruimde" wereld zoals we hem nu kennen. Futuristisch, maar ook uitermate realistisch. Haal alle oudere elementen weg uit onze samenleving, en smuk ze wat op met enkele futuristische toesten. Leuk detail dat hier in bijdraagt is de smeltkroes van culturen die door de film loopt, met personages die naast Engels ook veel leenwoorden uit andere talen in de conversaties voorkomen. Ik persoonlijk vond het een enorme verademing om eens dit soort sci-fi te kijken.

De film ziet er zeer verzorgd en mooi uit, de score is fantastisch en het verhaaltje heel aangenaam om volgen. 't Is geen meesterwerk of grootse film, maar danig onderschat hier. Jammer. 4*

PS: trouwens, wat is dat nummer wanneer ze in de oude auto vluchten net voor die crash. Ik weet dat ik het ken, maar kan het niet plaatsen. Altijd zeer vervelend.

Erg matig.

Met name de mix van scifi en het superheldengebeuren zorgt ervoor dat deze film al snel aanvoelt als een TV pilot eerder dan een echte film. Sowieso geen geslaagde mix vind ik, maar binnen een film van 100 minuten ook niet echt voldoende tijd om het plotje en de personages eer aan te doen.

Het vervalt dan ook al snel in "mutants" met simpele krachten als vuur, electriciteit etc etc.En dan uiteraard een plotje waar de "gewone" mensen de mutants proberen te beheersen met wat leglislatie en extra blauw op straat. Erg origineel is het in ieder geval niet.

De effecten zijn nog best aardig, het acteerwerk is echter ietwat ondermaats en ook het plotje wil niet echt pakken. Wat rest is een kort genrefilmpje dat poogt iets anders te brengen, maar zich beter wat op de stilering had gericht in plaats van de premisse. Eentje om snel weer te vergeten, maar voor een keertje te kijken nog wel net te doen.

2.5*

Kleine tegenvaller.

De film deed veel goed, maar de hele tijd leek het mij of de film een uitbreiding was op een bestaande TV-serie. Iets in de manier waarop alles aan elkaar geknipt was en voorzien was van muziek lag me niet zo.

Best jammer, want verder toch wel de moeite. Een leuk mysterie (sowieso niet zo populair daar in Japan) en genoeg sfeervolle shots en settings. Ook fijn dat niet iedereen in Shanghai gewoon Japans praat, maar er ook plaats is voor de lokale dialecten.

Visueel meer dan in orde dus, maar de soundtrack is niet goed en ook de editing laat sterk te wensen over. Iets meer rust en klasse hadden de film veel goed gedaan. Toch een aardig curiosum, maar zo te zien zal deze film vooral een stille dood sterven.

3.0*

Op zich had ik hier wel interesse in omdat ik er beroepshalve ook al mee in aanraking ben gekomen.

Jammer genoeg is het een redelijk typische docu geworden. Dat wil zeggen dat men zich moeilijk aan het onderwerp zelf weet te houden, dat het allemaal nogal op de vlakte blijft en dat men er ook nog één of ander monter narratiefje in probeert te steken dat compleet niet overtuigt.

Bij dit soort docus mis ik toch vooral context hoe erg het probleem nu werkelijk is. Eerder dan wat voorbeeldjes ben ik meer geïnteresseerd hoe dekkend het gebruik van AI & machine learning nu is en hoe het zich verhoudt tegenover de alternatieven. Dat vereist een stuk meer inzichten van de makers zelf uiteraard.

Maar ach, leuk dat ze over dit onderwerp een docu gemaakt hebben. En positief dat ze tussen de soep en de patatten komaf maken met het oubollige killer AI cliché.

Ik zou de docu nog een keertje kijken dan, want dit wordt zelfs expliciet ontkracht. Het is niet de code die discrimineert, het is het "lesmateriaal" van de AI die zorgt voor de bias.

Niet best.

Women in tech is een hot topic en aangezien ik zelf in die sector rondzweef (alleen dan wel meer aan de kant waar het gebrek aan vrouwen al danig is opgeklaard) trok deze docu m'n interesse wel.

Wie hoopt wat over de problematiek te weten te komen komt bedrogen uit. Code Girls valt in de categorie "inspirational" en daarmee voor mij al een pak minder interessant. Vooral omdat ik de basis van het thema al achter de kiezen had. Deze docu draait eigenlijk alleen maar rond een competitie waar vrouwelijke scholenteams het tegen elkaar opnemen door het bouwen en promoten van een app.

Ze moeten een businessplan opstellen, met een sterk idee komen én het ook volledig in code uitwerken. Van dat alles krijg je weinig te zien, de docu richt zich meer op het wedstrijdelement en de meisjes zelf. Meisjes die nog op school zitten en naast veel gegiechel vooral voorgefabriceerde marketingpraat uitkramen.

En dat is het eigenlijk. Leuk misschien wie écht interesse heeft in het onderwerp en er werkelijk helemaal niks vanaf weet, of leuk voor meisjes die hierin inspiratie kunnen vinden. Jammer genoeg zag ik maar weinig kwaliteit in de producten zelf en gaat men uiteraard slim voorbij aan de échte moeilijkheden om een app te laten slagen (met een pitch, goed idee en coding skills kom je nergens).

Jammer, want het onderwerp verdient een betere docu. Eentje die de problematiek in alle serieux aankaart zonder daarbij over te slaan in lomp feminisme. Geen makkelijke taak, maar deze doet niet eens z'n best. Mnee, we eindigen met het weetje dat één van de deelnemers derde is geworden in het single-handed oplossen van een Rubik's cube.

Boeiend.

1.0

Ik zie het niet. Gebeurt me niet veel, maar ik zie het echt niet. Bij de meeste slechte films (wat ik dan onder slecht versta uiteraard) besef ik ergens nog wel waarom anderen de film goed vinden, en op welke vlakken een film een persoon kan aanspreken. Van Spielberg film tot een Tarkovsky, ik wil het best aannemen.

Het enige wat ik kan verzinnen is het gebrek aan voorkennis. Ik ken enkele personen van naam, maar verder zijn het allemaal onbekenden. Iggy Pop ? Zal best, ik zie de mens voor het eerst. Misschien zat daar wel de humor verborgen, da's het enige wat ik kan bedenken.

De titel van de film is in ieder geval toepasselijk. Twee personen rond een kop koffie met een sigaret in hun handen, die eindeloos over voorgenoemde hun zegje doen. Boeide mij niet, want ik vind beide koffie en cigaretten ruk. Wanneer er niet over dit gepraat wordt, wordt er voornamelijk gezwegen, of wordt er één of andere anecdote verteld. De pointe ontgaat mij echt totaal.

Als concept voor 1 kortfilmpje zat er misschien wat in, maar 9 of 10 stuks achter elkaar geplakt ? No way. 1* omdat het qua sfeerzetting classier is dan de gemiddelde baggerfilm, en dus niet in het rijtje 0.5* thuishoort.

Slecht.

Inderdaad nogal slecht gejat van Buried. Om het niet te opzichtig te doen lijken wordt er wat andere crap doorheen gegooid. Daarmee is meteen ook het hele claustrofobische sfeertje om zeep.

Verder weer een soort van spelletje, met een typisch twist einde. Nu viel die twist zelf op zich nog wel mee, maar het after-einde is echt te triest voor woorden. Het hoofdpersonage is sowieso al niemand waar je veel sympathie voor opbrengt, dus waarom hij uiteindelijk z'n gram nog moet halen is mij een raadsel.

Verder visueel pover, het acteerwerk vooral lachwekkend slecht.

Een wat goedkope productie dus die meelift op het magere succesje dat Buried was.

1.5*

Niet best.

Gemaakt voor geen geld, of dat mag je ten minste hopen. Ondermaats acteerwerk, onafzichtelijk camerawerk en ... was er eigenlijk een soundtrack? Ik zou het nu al niet meer kunnen zeggen. Het voelt aan als een afstudeerprojectje.

Verder erg veel dialoog. Met een team van 8 personages die constant hun mening moeten geven is het een erg drukke film voor eigenlijk iets wat best sfeervol had kunnen zijn. Een hoop conversaties die continue door elkaar lopen verstoren de sfeer, geen beste keuze.

Rest eigenlijk alleen nog maar het concept, waarvan duidelijk was dat Byrkit vermoedde dat het de film in z'n geheel wel kon dragen. De mindfuck is ongeveer 10 minuten effectief, daarna wordt het plot al héél snel uit de doeken gedaan door een of andere onnozele plottwist (de notities van een broer van een van de mannen legt haarfijn uit wat er aan het gebeuren is ... serieus?). Er wordt wat gegoocheld met populaire theorietjes maar het is allemaal even intrigerend dan een doordeweekse horoscoop. Lame pseudo-wetenschap die echt verkeerd ingezet wordt.

Het enige voordeel dat een filmpje als dit dan nog heeft is dat het alle kanten uitkan. Daar maakt Byrkit dan ook wel goed gebruik van, waardoor het nooit echt oeverloos saai wordt. Maar als regisseur valt hij compleet door de mand. Derderangscinema.

1.5*

Fijn.

De intro (eigenlijk tot ze in het kamp aankomen) duurt jammer genoeg wat lang. Veel klimmen en wandelen in sneeuwlandschappen, met wat oninteressante gesprekken tussendoor. Wel wat dooie dieren onderweg, maar er had toch best wat meer afwisseling in mogen zitten, na een tijdje had ik het wel gezien.

Maar dan begint het tweede deel. De spanning stijgt snel, zo ook de body count. De film is een mix van Blair Witch en Bigfoot, niks origineels dus, maar weet vooral erg effectief te zijn in het opbouwen van spanning. Je ziet net genoeg om een goed idee te krijgen van wat er gaande is, maar niet genoeg om je ook maar een seconde veilig te voelen.

Beetje jammer dat het evenwicht dus wat zoek is in deze film, maar voor de liefhebbers van found footage films absoluut een aanrader. De mensen die het maar niks vinden kunnen deze makkelijk overslaan, want op dat gebied is het gewoon een herhaling van zetten, maar in een iets andere setting, met een iets andere vijand.

3.5*

Matig.

Furst gaat er wel een beetje op vooruit ivm de vorige film die ik van hem zag, al moet gezegd dat het ook niet héél veel slechter kon worden. Deze Cold Moon is zeker geen openbaring, daarvoor is het teveel een standaard horrorwerkje geworden, maar voor een keertje kan het er nog wel nét mee door.

Met dank toch wel aan Stewart, die een dik aangezette rol neerzet, maar het toch ook wel draaiende weet te houden. De small town USA setting en het duistere filmwerk helpen daar ook wel aan mee, al kan geen van allen verhullen dat er niet al te veel talent en budget aanwezig was voor deze film.

De horror zelf is redelijk mager. Foute CG en erg veel random dingetjes zorgen ervoor dat het nergens echt spannend of sfeervol wordt. Het voelt bij momenten ook wat gezocht, want deze film had evengoed als thriller kunnen werken.

't Is de periode voor horrorfilms dus wat extra filler kan geen kwaad, maar deze hoort toch thuis op één van de onderste laadjes. Niet zo erg dat je de film best kan mijden, maar daarmee is het meeste dan ook wel gezegd.

2.0*