Opinions

Nice try.

Maar goed is het jammer genoeg niet. Greg Emetaz doet wel z'n best, dat is duidelijk. De film is ook wel met voldoende liefde gemaakt, maar de kwaliteit ontbreekt gewoon een beetje. Het is bij momenten wat te amateuristisch allemaal.

Wie zomerkamp en USA zegt, zegt 80s en horror. In dat sfeertje probeert deze film zich ook te nestelen, maar dan vooral met een komische knipoog erbij. Alleen mist het een beetje aan grappige acteurs en een sfeervolle uitvoering. Het leunt er vaak wel tegenaan, maar vooral in het camerawerk en de goedkope horroroplossingen merk je dat het veel aanpoten is.

Uiteindelijk leunt Emetaz vooral op zijn idee, dat verder ook niet echt sterk of vernieuwend is. Wat rest is een filmpje dat links en rechts nog wel een charmant momentje kent, maar in z'n geheel helemaal niet kan overtuigen. Misschien nog net wat leuker voor de echte 80s die-hards, maar verder zie ik hier weinig mensen plezier aan beleven.

1.5*

Leuk.

Ferrell en Galifianakis maken er een klein feestje van, Roach als regisseur had er iets meer mee kunnen doen. Grootste voordeel is dat hij de film wel lekker kort houdt, zodat het niet nodeloos begint te slepen.

Een paar erg leuke scenes, zoals de babypunch of de tafelscene met Galifianakis waar iedereen z'n zonden opbiecht. Zo'n scene waarvan je bijna zeker weet dat de extras nog een lading aan extra "cutouts" te bieden heeft. Normaal iets waar een Ferrell erg goed in is (moest meteen denken aan de extras van Step Brothers).

De film zelf heeft niet erg veel om het lijf, het typische verloop met voorspelbaar moralistisch einde, al viel het hier nog best goed mee vond ik. Melig was het wel, maar gelukkig erg beknopt. Verder een paar leuke bijrolletjes, al komt de meeste humor absoluut van de twee hoofdpersonages.

Aardig vermaak, best geinig, maar geweldig wordt het niet.

3.0*

Was alweer lang geleden.

Begin van dit soort films is mij altijd wat te vluchtig. Alsof de film al een half uur bezig is. Tussen gevechten door worden er personages voorgesteld en wordt er met namen gegooid dat het niet mooi meer is.

Het economische einde vind ik dan wel weer leuk. Ze vechten letterlijk tot 30 seconden voor de aftiteling en daarna is het dan ook gewoon gedaan.

Steeds iets teveel "tijdvullende" gevechten vind ik, maar ook veel moois. Zo vond ik de trainingen erg gaaf en is vooral het gevecht op het eind met de ringen een genot om te zien. Verder is het allemaal typisch, al vind ik Kuan Tai Chen toch écht een geknipt acteur voor dit soort rollen. Herkenbaar kopje ook.

Begint wat hoekerig, maar de rest van de film is erg vlot. Beetje jammer van wat matige filler-gevechten maar wanneer het er om spant is deze film sterk genoeg om te overtuigen.

3.0*, nog 39 Cheh films te gaan!

Oké.

Sinister is nog niet eens zo'n slecht vergelijk, als je je kan voorstellen hoe een Britse, kleinschalige variant van die film er zou kunnen uitzien. Qua plot en setting zijn er raakvlakken, qua opbouw ook, maar de sfeer zelf is toch wel anders.

De Nederlandse connectie is wat gek. Je hoort het toch wel duidelijk vond ik, het is ook expliciet (want moeder en dochter), maar de film zelf rept er geloof ik geen woord over. Daar zit toch ergens een verhaaltje achter waar ik wel benieuwd naar ben.

Deze The Canal is niet verkeerd, maar wist zich iets te weinig te onderscheiden. Enkel de scene met de geboorte van het kind misschien, maar daarnaast is het veelal bekend terrein. Visueel vond ik het ook net niet goed genoeg. Wel heel erg in-your-face kleurgebruik, maar niet altijd even geslaagd.

Niet freaky genoeg, niet eng genoeg, niet spannend genoeg, net niet sfeervol genoeg ... een horror film moet niet alles hebben, maar moet toch in één van die zaken uitblinken om echt goed te zijn. Oogt als productie misschien nog net iets te goedkoop, al is het potentieel er wel. Misschien een volgende keer.

3.0*

Leuk om een keer terug te zien. Waar je als kind vroeger niet helemaal van in de zetel wegkroop

Verrassend rustige film waar eigenlijk bitter weinig in gebeurt. Het concept is leuk en de opbouw goed, maar de film mist na al die jaren toch wat effect.

Beetje jammer dat die Candyman klinkt als een idioot figuur uit de nieuwe Donna (radiozender) reclame, maar verder wening aan te merken op dit filmpje.

Keertje lekker ouderwets griezelen, aardig sfeertje, maar nergens indrukwekkend of opvallend.

2.5*

Wat meer gore in dit deel.

De delen verschillen toch best nogal wat van elkaar. Op zich wel leuk, aangezien zo elk deel z'n eigen gezicht krijgt.

Hoofdrolspeelster was wel best irritant, maar verder heb ik me aardig kunnen vermaken met deze film. De Candyman blijft best grappig.

Alleen begrijp ik niet waarom hij steeds met de meest idiote special effects uit elkaar moet schieten op het einde. Niet helemaal gepast.

Verder vermakelijk maar niet echt eng of spannend of goed. Kleine 2.5*

Opvallend inderdaad hoe zowat alle spanning weg is bij deze film.

Wat overblijft is een soort van luguber drama dat het best tot z'n recht komt op het einde. Afgezien van erg flauwe sfx wel mooi.

Verder is de tweede Candyman vooral een film die teert op erg mooi kleurgebruik (veel warme groen en roodtinten), een aardige soundtrack en een paar leuke herkenbare quotes. De makke, wat onzorgvuldige editing verpest het visuele wel een beetje, jammer genoeg.

Verder vooral een drama, hoe vreemd het ook mag klinken. De film slaagt in z'n opzet op het eind, maar de weg er naartoe is niet altijd even denderend.

2.5*

Geweldig!

Die soundtrack vooral. Lekker groezelig en distorted. Die schreeuw die op een bepaald moment verwerkt wordt in de muziek was gewoon ziek. Niks dan lof over het audio gedeelte. Ook visueel mag deze film er zijn. Wel erg donker en vaak hand-held gefilmd, maar prachtig en efficient in beeld gebracht.

Verder geen typische horrorfilm. Het eerste uur blijft nog redelijk binnen de grenzen van het genre, daarna wordt echter een 180° draai gemaakt en neigt de film plots naar een soort van Belgische La Haine. Een bruuske switch die mogelijk wel iets subtieler gemogen had, maar beide delen doen niet onder voor elkaar. Resultaat is wel dat de kwijlende horror fan mogelijks op z'n honger blijft zitten en niet echt blij zal zijn met deze keuze.

Acteerwerk ook sterk (Nahon duikt weer een keer op), concept zeker boeiend. Een beer van een film, die de huidige trend van groezelige Belgische films gelukkig doorzet (komt ook op een goeie moment, zo vlak na Rundskop). Meteen ook één van de betere in z'n soort.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review

Lekker lomp (en nogal naast de kwestie).

Matig filmpje, tweede keer dat ik hem zie. Eerste keer was een hele tijd geleden, maar ook toen maakte het niet al te veel indruk. Naar het einde toe wordt het wat intenser, maar het eerste uur is saai.

Het docuteam zijn een stelletje eikels waardoor er weinig overblijft dan een "net goed" gevoel op het einde. Wat die kanibalen trouwens niet minder beestachtig maakt, het laatste zinnetje is dan ook compleet misplaatst.

Verdre is't lelijk, is de muziek hilarisch (slecht) en wil het allemaal niet zo vlotten met de film. Blijkt uiteindelijk nog best een lange zit te zijn.

Vond er weinig aan, behalve het einde dan. 1.5*

Zeer fijn tussendoortje.

Mist net wat om een echt geweldige film te worden. Kleine dingetjes die de film net iets kleiner houden dan goed is, maar verder absoluut niks te klagen.

Film deed vooral denken aan een aantal recente Australische horror/thrillers. Geen dronken jeugd maar een wat overmoedig jong koppeltje de wildernis in. A Perfect Getaway en The Long Weekend voorop.

Wat spaarse mooie beelden van de natuur. Verder een lekker kalme opbouw waarbij het sfeertje al vanaf de eerste minuut goed zit. Het wordt steeds erger en erger voor het koppel, waarbij halverwege de moedeloosheid goed begint door te dringen.

Wordt mooi uitgespeeld door Harrah, die nog aardig wat spanning weet te introduceren met de wolven. Het einde doet inderdaad denken aan The Mist, maar dan vooral omdat The Mist waarschijnlijk vers in het geheugen ligt, niet omdat dat einde nu zo geweldig origineel was. Romeo & Juliet gaan al een tijdje langer mee.

Aardig geacteerd, wat goede relativerende momenten tussendoor en een lijdensweg die met de minuut benauwder werd. Toch wringt het einde nog een klein beetje (beetje jammer van de halve redding) en had alles nog nét iets intenser gemogen.

Verder absoluut niks te klagen. Meer van dit soort tussendoortjes.

3.5*

Valt stevig tegen bij herziening, al blijft het wel de beste Scorsese voor mij.

Visueel opvallend omdat Scorsese vanalles met z'n camera probeert, maar het vooral erg knullig doet. Goeie intenties, dat zeker, maar soms op het amateuristische af. Minder grappig was de vreselijke muziek. Beetje een trademark vind ik. Ongelooflijk slecht en weinig passend lawaai, wat veel sfeer uit de film haalt.

Acteerwerk was ook niet super. De Niro is licht irritant, Nolte en Lewis eigenlijk ook. Nu is het wel een film vol klootzakken, maar nergens worden de personages boeiend, laat staan interessant. De Niro loopt ook een beetje rond als een demonische Chucky. Die kwam ook steeds terug uit de dooie.

Wat saai, matig geacteerd, matig uitziend filmpje dus. Keek wel aardig weg, paar schaarse mooie scenes (het toneel), en mooi voorbeeld voor een geweldige Simpsons aflevering. Da's nog het meest positieve aan de film.

2*

Kickstarter commercial.

Was er vooraf al een beetje bang voor, maar deze docu volgt gewoon drie succesverhalen, tussendoor wordt er van links en rechts nog aangehaald hoe disruptive het hele crowdfunding gebeuren wel niet is. Terwijl het ondertussen toch ook wel duidelijk is dat er mindere kantjes aanzitten.

Die worden in een minuut of 5-10 ook wel even aangehaald/gesuggereerd, maar in ware Hollywood-style krijgen de drie verhalen toch gewoon een happy end, waardoor de moeilijke tijden voor de drie initiatieven snel weer vergeten zijn en iedereen (meer dan) loon naar werken krijgt.

Een fenomeen als dit verdient toch een wat genuanceerder beeld wat mij betreft. Wat met de projecten die fout aflopen, wat met de gedupeerden die hun geld nooit meer teruggezien hebben, wat als je als crowdfunder vol in concurrentie gaat met gelijkaardige producten. Het is toch véél meer dan "follow your dreams and get filthy rich", toch wel de moraal van deze docu.

Los daarvan is het wel aardig om drie projecten van dichtbij te volgen, had alleen gehoopt op een wat genuanceerder beeld over het fenomeen an sich. Al is het mij ondertussen steeds duidelijker geworden dat ook docus voor dat soort nuance doorgaans weinig uitkomst bieden.

2.0*

Erg matige film.

Dit was ook zowat het eerste wat in mij opkwam tijdens het kijken van de film. Ik ben op zich een Hoffman fan, en hij doet het hier nu ook weer niet erg slecht. Waar hij me jammer genoeg niet van overtuigt is dat Capote geen typetje is. En nu ken ik Capote zelf ook niet, maar het is redelijk spaarzaam dat Hoffman als echt personage weet te overtuigen. Wel typisch dat hij net hier een Oscar voor krijgt, aangezien gelukte typetjes toch vaak erg hoog aangeprezen worden. Ik heb ze liever van vlees en bloed vrees ik.

Verder ben ik het ook met kos eens dat Capote niet echt een geweldige titel is. Mij best als je enkel z'n jaren van z'n beste boek eruit licht, maar geen enkel persoon is te herleiden naar een periode van vier jaar. Een andere titel was alleszins gepaster geweest.

Verder was het wel aardig, al zal ik er niet lang van wakkerliggen. Wat Hoffman wel goed doet (of is het de scriptschrijver), zijn de subtiele hints die duiden op Capote's lullig gedrag. Want hoe je het ook draait of keert, voor mij komt hij uit deze film als een vreselijke lul. Een egoïstische eikel die anderen gebruikt en misbruikt. En achteraf gaat janken als z'n eigen plannetjes zich tegen hem keren.

De sterkste scene was vooral die vertelling van de misdaad, de meest ongeloofwaardige Capote die z'n boek voorleest aan een menigte. Zal wel echt gebeurd zijn, maar 't is bijna niet in te denken dat je iemand met zo'n stem voor zo'n groot publiek zet als promotie. Zo'n stemmetje degradeert de mooiste literatuur tot sub-K3 teksten.

Matige film dus, waar Hoffman teveel leunt op maniertjes en quirks, het verhaal te lang wordt uitgesponnen, en het meest boeiende nog het sfeervolle pianomelodietje blijkt te zijn. Maar daarvoor ga ik niet twee uur voor een beeldscherm zitten (film had ook een goed half uur korter gemogen).

Beetje falen, deze film. Tijd dat Hoffman zich weer aan wat betere projecten waagt.

2.5*

Pfffrt.

Er mag echt een einde gaan komen aan die Marvel fabriek. Tussen alle reboots, sequels en cross-overs door valt er amper nog iets zinnigs van te maken. Dit zou dan het derde deel van Captain America moeten zijn, maar ik heb geloof ik meer superhelden gezien dan in de twee Avengers films samen.

Het is ondertussen een ordinaire soap geworden. Iedereen heeft een verleden met iedereen, alle problemen zijn levensgroot en alles wordt met een ridicule serieux behandeld. Het plot van deze film is te belachelijk voor woorden, maar toch wordt er erg veel moeilijk gekeken en zit iedereen zwaar in de put. Behalve dan op de comic relief momentjes natuurlijk.

't Is dat Marvel hier gewoon een smak geld kan tegengooien. Is ook wel nodig, want er zitten zoveel personages (en dus bekende gezichten) in dat ze half Hollywood hebben moeten vastleggen voor deze film. Actiescenes proberen ook groots te zijn, al vond ik die dan wel wat tegenvallen in vergelijking met een aantal andere Marvel films.

Verder duurt het makkelijk 3 kwartier te lang, anderzijds moet ik wel zeggen dat ik het iets makkelijker te behappen valt thuis dan in de bioscoop. Ergste is dat dit onding weer bakken vol geld heeft opgebracht, dus de komende jaren zal deze onzin niet ophouden vrees ik. En je mag er ook niet aan denken dat ook Marvel nog een Spider-Man boompje gaat opzetten.

1.5*

Povertjes.

Aan het overdreven patriotisme is het lastig ergeren. Je gaat een film kijken die Captain America heet, aan zulke zaken ontkom je dan ook niet. Toch is het anti-nazi (of Hydra? in dit geval) erg matjes en simpel uitgewerkt. Eenvoudig good vs bad verhaaltje.

De film faalt vooral met z'n bad guy. Zowel als Red Skull (wat zag die er crappy uit) als Weaving zelf weten er helemaal niks van te maken. Samen met z'n doktertje één van de meest domme superheldenschurkenduos die ik al in een Marvel film heb zien rondlopen.

Visueel mist Johnston ook regelmatig de boot. De scene met de trein is echt erg slecht uitgevoerd. Veel opvallende CG shots die maar bitter weinig detail bevatten. Dacht dat we dat stadium ondertussen wel voorbij waren.

Verder is Captain America ook geen al te beste held. Dom pakje, slechte acteur en nogal belabberde skills (hij zwaait wat met z'n schildje). Voeg daarbij een vreselijk stom liefdesverhaaltje en twee uur aan extra oninteressante tralala en dit blijkt alweer de zoveelste Marvel film die mij gewoon niet weet te boeien.

Extra minpunten voor de vreselijke soundtrack. Leren ze ook nooit.

1.0*, kunnen ze Favreau niet een keertje aannemen om de hele reeks te regisseren?

Marvel.

Je moet haast wel onder de indruk zijn van het imperium dat ze hebben opgebouwd. De transitie van comic naar film verliep een beetje stroef, maar met 2 a 3 blockbusters per jaar én de Avengers serie die alles bij elkaar brengt hebben ze een ongezien filmnetwerk in elkaar geknutseld. Hulde daarvoor.

Qua films zelfs boeit het jammer genoeg wat minder. Al kon ik deze nét iets beter pruimen dan de gemiddelde Marvel film, komt waarschijnlijk omdat er minder echte helden zijn, iets meer gewone kerels met eventueel wat extra tech. Het mag duidelijk zijn dat ik CA zelf één van de mindere personages vond.

Visueel gaat het serieus fout in de 1-on-1 gevechten. Echt dramatisch gefilmd, maar wat verwacht je ook met dde 2 Russo's in de regisseurstoel. Wie verzint het ook om hen als regisseur voor deze film aan te stellen. De andere actiescenes waren een stuk beter. De belegering of Fury's wagen en de 3 luchtschepen die elkaar uit de lucht schieten ... best tof.

Tot halverwege was de Winter Soldier de beste Marvel bad guy die ik al gezien heb, wanneer hij z'n masker afdoet vervalt het snel in cliché sappiness en is hij binnen de seconde al z'n charme kwijt. Aan clichés verder geen gebrek trouwens, CA die één seconde voor de deadline X miljoen levens redt ... je verwacht het ook niet.

Je weet wat je kan verwachten van een film als deze. Iets minder superhelden, iets meer gewone actie. Sterke special effects, maar echt mooi of écht indrukwekkend wordt het nergens. De film zal best snel vergeten zijn, maar da's niet erg ... de volgende Marvel films staan alweer voor de deur.

1.5*

Stevig foute film.

Italianen en Grieken gespeeld door Amerikanen, en dan nog een Spaanse als Griekse. Die allen Engels praten met de meest idiote accenten. Een vreselijke warboel was het.

Cruz, Bale, Hurt en Cage, allen geweldige miscasts. Verhaaltje vond ik verder ook niks, ontbreekt aan chemie, het hele oorlogsaanhangsel in de tweede helft maakt het zo mogelijk nog saaier.

Tussen de duffe elende door nog wel een beetje kunnen genieten van de mooie setting. Net 3 weekjes geleden zaten we er zelf nog. Op Kefalonia was het ook best makkelijk om mooie plaatjes te schieten. Iets verdienstelijk doen ze er verder in deze film niet mee.

Enige leuk detail verder is dat in deze film Kefalonian meatpie gegeten wordt, heb zelf van deze lokale specialiteit mogen proeven en 't is een echte aanrader, voor mensen die er ooit eens zouden passeren.

Leuk vakantieplek spotten, maar als film echt een vreselijke draak. Had een paar Italianen en Grieken in de hoofdrollen gezet en het was vast al een stuk beter geweest.

1*

Zeer pover.

Ondanks dat de opzet van de film relatief groots is, is het maar een voetnootje in het hele Marvel universum. Het is duidelijk dat Captain Marvel snel nog bij de Avengers gemoffeld moest worden, in navolging van het succes van Wonder Woman. Dat blijft ook wel uit de end credits scene, waar men niet eens veel moeite doet om er een coherente invulling aan te geven.

Het is vooral teleurstellend dat na Thor: Ragnarok Marvel terugvalt op meer anonieme regisseurs. Niet zo héél verrassend misschien, Boden & Fleck kende ik vooraf van één of ander indie dramatietje, niet meteen het type film waarbij je het idee krijgt dat de regisseurs wel eens geweldig zouden zijn voor een mega blockbuster. Dat merk je dan ook, veel regie is er niet, het is gewoon de aloude Marvel formule die uitgesmeerd wordt over een nieuw verhaaltje en een nieuw character.

De feministische insteek die de film overschaduwd is daarmee ook sterk overdreven. Hier en daar zitten wat hoekige en geforceerde pogingen in om het vrouwelijke karakter van de film wat te accentueren, maar daar blijft het ook bij. Verder een zeer gewone Marvel film, had even goed door en met een man (in de hoofdrol) kunnen zijn.

Marvel is blijkbaar ook al aan het meeliften op de 90s hype. Misschien het enige verrassende aan deze film, want voor een blockbuster is dat toch best snel. Meestal hebben dat soort retro-hypes wat langer nodig om door te breken tot de grote mainstream. Blij werd ik er in ieder geval niet van, makkelijke 90s popnummertjes en wat simpele referenties (Street Fighter enzo), ik ben het nu alweer beu.

En verder .. tja. Larsen is redelijk identiteitsloos, de grapjes zijn echt niet best en de oorlog tussen de groene wezentjes en de bijna-mens-aliens weet niet te boeien. Ook de twist zag je al van ver aankomen. Jackson die Jackson is, da's nog het enige wat deze film een beetje flair geeft, de rest kan je na 15 jaar Marvel dominatie gewoon dromen. Daar hoef je eigenlijk geen kaartje voor te kopen.

1.0*

Vreselijke sof.

Hoe langer de film duurde, hoe meer ik het idee kreeg naar één of ander zoutloos made for TV product te kijken. Het is niet eens dat het zo geweldig goedkoop oogt, als je oplet (al moet je wel je best doen) zie je wel waar er geld in is gekropen, maar het resultaat is zo vreselijk oninteressant en saai.

Dat er een zweem van waargebeurdheid overhangt helpt uiteraard niet. Daarvoor hoefde ik het einde niet eens te zien eigenlijk, dat voel je aan alles in deze film. Wat Greengrass verder als realisme probeert te verkopen is vooral filmisch afval. Je moet al echt téveel films gezien hebben in je leven als je denkt dat realistisch oogt, anderzijds valt er zo weinig filmisch te beleven dat Greengrass evengoed een stand-in director had kunnen gebruiken.

De hele film zit volgestouwd met onbekende acteurs, behalve leading man Tom Hanks. Een onbegrijpelijke keuze die de saaiheid alleen maar verder onderstreept (net zoals de commerciële intenties van deze film, Hanks is écht niet gekozen omdat hij de beste was voor z'n rol, wel omdat de film toch één iemand nodig heeft die mensen naar de bios kan trekken).

Enkel de beginachtervolging op het schip kent enige spanning, daarna wordt alle geloofwaardigheid uit het raal gekeild. Ik weet niet hou nauw de film zich houdt aan het oorspronkelijke verhaal, maar als het er dicht bijzit is Greengrass serieus waar een nog brakker regisseur dan ik nu al aanneem.

Even spannend als de carriere van Hanks deze film. Gaat ten onder aan braafheid, saaiheid en kleurloosheid. Dé ideale blockbuster voor Hollywood en blijkbaar wordt dat nog gewaardeerd ook.

1.0*

Goed.

De Franse horror is alweer een tijdje over z'n hoogtepunt heen, 2010 heeft eigenlijk niet veel opzienbarends gebracht. Captifs is daar een uitloper van, zeker niet slecht, bij momenten aardig spannend en binnen z'n speelduur gewoon erg vermakelijk, maar de film blijft netjes binnen de grenzen van het veilige.

Visueel bij momenten meer dan aardig, ook de geluidsbewerking verdient een kleine pluim. In vergelijking met een film als A l'Intérieur stelt het misschien niet zoveel voor, maar toch oogt en hoort het best verzorgd.

Verhaaltje is ondertussen wel bekend, het gevangenschap was jammer genoeg een klein beetje te saai. De film is kort maar toch duurt dit deel iets te lang en vloeit er af en toe wat spanning weg. Eens de ontsnapping gestart wordt schiet de film echt een paar versnellingen hoger, waardoor het wel waardig afgesloten wordt.

Een filmpje at teert op spanning. Meer Ils dan andere Franse genregenoten, alleen is het middendeel net niet spannend genoeg om met de besten mee te kunnen. Maar een verdienstelijke poging, dat zeker. 't is alleen tijd voor de bevestiging van de eerste generatie Franse new wavers, die blijft een beetje uit.

3.5*

Nogal doorsnee.

Ken Mendoza enkel van naam, maar op basis van deze film is moeilijk af te zien waar hij nu net z'n imago vandaan heeft. Niet dat Captive een vervelende film is, maar het is vooral nogal doorsnee. De setting voegt wat toe, maar dat is het wel zo'n beetje.

Na het kijken van deze film ergens wel benieuwd wat Mendoza eigenlijk met deze film wou bereiken. Vond het zelf redelijk neutraal, met aan de ene kant een groep opportunistische moslims die vechten voor onafhankelijkheid, aan de andere kant een groep toeristen en missionarissen die allesbehalve geweldig sympathiek waren (Huppert voorop). Heel cru gezegd begrijp ik ook ergens wel dat niet hemel en aarde bewogen worden om zo'n groepje te bevrijden, behalve dat het politiek en publicitair natuurlijk wel belangrijk is voor een land.

Qua vormgeving aardig, maar niet zo heel speciaal. Af en toe wel fijn camerawerk, maar niks uitmuntends. Soundtrack vooral afwezig, acteerwerk wel oké voor zover ik kon beoordelen. Al weet ik niet of het bijv. de bedoeling was dat Huppert een zeer vervelend mens moest neerzetten. Beetje een twijfelgeval.

Film duurt wat te lang voor wat er getoond wordt. Er zit vooral wat teveel herhaling in, wat het tweede uur een beetje overbodig maakte. Naar het einde toe wordt er dan wat meer aandacht aan de overgebleven personages geschonken, maar echt meerwaarde had dat ook niet wat mij betreft.

Vond het zeker niet slecht (of zo slecht dat ik niks meer van Mendoza hoef te zien), maar zal toch eens een beter gewaardeerd werkje moeten opzoeken om te kijken waarom sommigen zo lyrisch zijn over hem.

2.5*

Hmmm.

Achteraf toch even een kort tripje naar Google ondernomen, daar bleek al snel dat ik niet de enige was die de link met Cloverfield maakte. Deze film zou echt perfect in het Cloverfield universum passen, het zou me ook echt niet verbazen dat een eventuele sequel die reveal alsnog zou lossen.

Of men was geïnspireerd door Cloverfield, of de minder succesvolle derde film heeft ervoor gezorgd dat men Captive State losgetrokken heeft uit het Cloverfield universum. Maar de opzet, de aanpak, het open einde, de wat diepere genreuitwerking van het materiaal ... het voelt als een perfecte uitbreiding aan.

De film dealt met een alien invasie, maar erg veel buitenaardse wezens krijg je niet te zien. Ze zijn er wel uiteraard, ook netjes vol in beeld, maar het verhaal is eerder dat van een opstand tegen een ondrukkend regime. Wyatt durft het ook aan om het tempo te drukken wanneer nodig (wat zorgt voor een relatief traag einde) én durft ook een hoop vragen onbeantwoord te laten.

Visueel goed, acteerwerk ook meer dan behoorlijk en hoewel een beetje lang, boeiend van begin tot einde. De regie blijft net wat te braaf, maar verder een fijne film. Hopelijk zorgt de slechte box office er niet voor dat een sequel uitblijft (of een goedkoop stream-vervolg wordt).

3.5*

Tegenvallend.

Film wordt uiteraard terecht veel met Saw vergeleken, de vergelijking gaat ook wel tot op zekere hoogte op.

Kleurgebruik is redelijk kenmerkend, hoewel hier meer gebruik van groene filters. Shots op zich zagen er af en toe nog best mooi uit. Verder is er tergend pijnlijk slecht acteerwerk. Iets wat in Saw ook aanwezig was, alleen wist die laatste het veel beter te verbloemen.

Jammer genoeg zit het niet snor met de editing en het sounddesign bij deze film. Waar dat bij Saw een mooi geheel vormde, laat het hier de beelden een beetje in de steek. Daardoor wordt het nooit spannend, goor of eng. Film moddert eigenlijk gewoon een beetje aan terwijl je zit te kijken naar twee gevangen zonder motivatie.

Grootste verschil is toch wel dat hier wel een onschendbare psychopaat geïntroduceerd wordt, alleen gaat hij er als zoveel genregenoten op knullig wijze aan op het eind. En dat zuigt, serieus. Ik heb een boontje voor bad guys die alles onder controle hebben, maar ben het echt enorm beu dat ze op het eind toch nog het onderspit moeten delven. Een euvel dat al speelt sinds de tijden van Halloween en Alien, waarschijnlijk zelfs nog veel vroeger. Een punt wat Saw wel leek te begrijpen, en wat die film nog steeds afzondert van zijn concurrenten.

Bedroevend einde dus. Verder schort er inderdaad nog wat met de geloofwaardigheid, maar da's alles gezever omdat het met de rest van de film niet snor zit.

2.0*, had een aardige Saw rip-off kunnen zijn, het werd het niet.

Degelijk.

Al is de opzet redelijk onhandig. De opbouw van de film duurt érg lang, in het begin dacht ik dan ook dat het gewoon wat vignettes waren over de gevangenen in een typische (?) Braziliaanse gevangenis. Heb nu al een paar films/docus over het onderwerp gezien en ofwel gaan ze allen over Carandiru, ofwel is het daar eerder normaal.

Het is eerder een gesloten commune waar geweld nog veel meer aanwezig is dan buiten en waar de bewakers eigenlijk vooral bijdragen aan de povere omstandigheden. Je volgt een aantal personages en krijgt te zien waarom ze daar zitten, maar eigenlijk is het dus een opbouw naar een grote opstand die zich tijdens het laatste half uur ontplooit.

Acteerwerk is wel oké, visueel is het ietwat pover al weet het einde wel wat goed te maken. Maar het is toch vooral het melodrama dat de angel uit de film haalt. Soms ligt het sentiment er gewoon té dik op, waardoor de impact vermindert en de lange opbouw ook wat onnodig was. Had best 45 minuten afgekund denk ik zonder veel te verliezen.

Maar voor een keertje wel oké.

2.5*

Vlotte Astaire/Rogers naar de aloude formule.

Hier en daar mogen er dan wat andere accenten liggen, zoveel verschillen de films zeker niet van elkaar. Ook deze keer weer genoeg aandacht voor de humor (die best droog is), een aantal dans en zang stukken en vooral véél luchtigheid. En uiteraard een finale die welgeteld 2 minuten duurt.

Op zich ook wel fijn, dit soort genrewerkjes. Je mag dan vooraf al weten waar je voorstaat, maar ze stellen op dat gebied ook zelden teleur. De luchtigheid en humor maken deze films erg eenvoudig te verteren, dans en muziek liggen mij dan wat minder maar daar ben ik ondertussen wel al op voorbereid.

Rogers en Astaire blijven een fijn filmkoppel, film kent aardig wat tempo en duurt ook niet te lang. Wel een geinig tussendoortje dus, vooral een stuk makkelijker te behappen in vergelijking met vele tijdsgenoten.

2.0*

De zoveelste.

't Is ondertussen toch vooral de schaamteloosheid waarmee dit soort dingetjes uitgebracht worden. Zelf iets toevoegen is al lang geen doel meer zo blijkt. Nu is dat ook gewoon deel van het horror genre, maar de serieux die vaak in dit soort films heerst maakt het toch een stuk lastiger om er van te genieten.

Een infectie blah blah blah. Het verhaal hoeft niet meer neergeschreven te worden, het is al zovaak verteld. Freeman is een redelijke toevoeging, de inheemse bevolking is eens wat nieuws en de setting is mooi, maar het baat relatief weinig als je weer iemand door een landschapje ziet sleuren, op de vlucht voor een stel slepende zombies/geïnfecteerden.

Qua horror valt er echt niks te beleven, het drama is ook nooit echt interessant of geloofwaardig. Wat rest er dan? Niet veel. Visueel heel gewoontjes, de soundtrack is me zelfs niet opgevallen. Bandwerk dus, maar ditmaal uit Australië.

2.0*

Niet Scarface, maar 25th Hour kwam bij mij op na het kijken van deze film.

Vond het veel interessanter dan het gros van de misdaadfilms. Heeft er waarschijnlijk veel mee te maken dat Pacino hier een veel minder patserig personage neerzet. Bijna verfrissend.

Maar uiteraard ook het camerawerk van DePalma, vaak mooi en stijlvol, iets waar regisseurs als Scorsese nooit aan toekomen. Muziek vond ik ook best geslaagd, geeft de film gewoon al een hoop extras.

Mooier dan de eerste 5 minuten wordt het jammer genoeg nooit meer maar de film blijft wel boeien en heeft enkele fijne momenten nog. Al stoorde ik mij wel een beetje aan de structuur (laatste scenes eerst) waardoor de climax niet echt veel effect meer had. Vond het einde dan ook maar een beetje duf.

Verder doet Pacino het aardig en had ik Sean Penn niet zelf herkend, dacht dat het zijn broertje in betere tijden was.

Kan ik geen jaren tippen aan een film als 25th Hour maar wel lichtjaren vooruit op veel ander misdaadwerk.

3.0*

Best leuk.

De vergelijking met Woolf is snel gemaakt, maar eigenlijk volg ik die niet helemaal. Die film mist toch de humor die eigenlijk de kern van deze Carnage vormt (maar er zijn uiteraard best raakvlakken). Mnee, dan grijp is toch sneller terug naar Allen's Husbands & Wives. Qua interactie en vooral qua wisselende onderlinge verhoudingen deed het mij veel meer aan die film denken.

Vond het begin wel het best. Zolang de sociale barrieres omhoog blijven is de film op z'n grappigst. Al vanaf de eerste scene in het apartement is duidelijk dat er aardig wat ingeslikt wordt, het eerste uur komt dat er mondjesmaat ook uit, maar altijd enigszins gecontroleerd.

De drank is echt een kantelmoment in de film en hoewel er nog wel een paar geinige scenes volgen, wordt het plots wel een stuk minder. Dronken spelen is érg moeilijk en geen enkele van de acteurs komt er hier mee weg, al komt Waltz wel het dichtst in de buurt. De dialogen verliezen ook aan kracht (onder het mom van dronkenschap) en de barrieres die zogenaamd wegvallen, veranderen eigenlijk gewoon in een dronken roes, evenzeer een barriere (maar een veel minder interessante).

Jammer dat er voor deze uitweg gekozen werd, al moet ik wel zeggen dat het eigenlijk einde op een zeer aangenaam moment kwam en niks aan impact mist. Leuk filmpje, heel ongemakkelijk maar wel érg grappig, jammer genoeg wordt het naar het einde toe allemaal iets te slapjes.

3.5*

Edit: Naast Waltz is Foster trouwens de ster van deze film, want een ongemeen takkewijf!

Matig.

Visueel oogde het gelukkig wel erg verzorgd. Niet zozeer erg mooi, maar het valt toch duidelijk op dat Almodóvar er wel de nodige aandacht aan besteed heeft, dan kan ik best appreciëren. Jammer genoeg is dat ook meteen het hoogtepunt van de film.

Het verhaaltje is vooral erg geconstrueerd. Een paar twistjes, iedereen die iedereen kent en elkaar steeds weer tegen het lijf loopt. Het wist me gewoon erg weinig te boeien. Ook het drama dat uit het plot voorvloeit weet amper te beklijven, mede door wat matige acteerprestaties.

En zo zat ik redelijk gelaten te kijken naar deze film. Ofwel had er nog wat extra pit ingemogen, zodat het ook het plotje leuker was, ofwel had Almodóvar nog meer op sfeer moeten inzetten, zodat je toch niet gewoon naar een aardig vormgegeven verhaaltje zit te kijken. 't Is ook zeker geen erg slechte film, maar erg warm werd ik er niet van.

2.0*

Niet zo best.

Nochthans begint het wel redelijk. Het is best sfeervol, Hilligoss is ook iemand die het goed doet als ze niks hoeft te zeggen en wezenloos voor zich uit mag staren. Harvey weet bij momenten de sfeer goed op te bouwen, met als klein hoogtepunt de aankomst bij het verlaten kermisterrein.

Maar daarna gaat het redelijk fout. Hoe explicieter de film, hoe belachelijker het eigenlijk wordt. Emotie en dialoog gaan Hilligoss een stuk minder goed af, de hauntings zijn eerder belachelijk dan echt eng en ook de "dromen" zijn verre van sfeervol. De bedoeling erachter is wel duidelijk, maar het is zo vreselijk knullig uitgevoerd dat alle sfeer uit de film wegsijpelt.

Harvey had het meer bij de uitpuring van sfeer moeten houden. Hilligoss die wat rondbaggert op de verlaten kermis, met allicht wat minder expliciete hints naar wat er gaande is. Want ook het einde zag je eigenlijk al vanaf het prille begin aankomen. Een makke afsluiter van een film die best hoopvol begon, maar daarna steeds meer in elkaar begon te zakken.

1.5*