Opinions

Ik ben toch een redelijk anime liefhebber, maar dit vond ik weinig.

Sowieso is het niet zozeer een film, maar een tegen stevig tempo afgehaspelde RPG omgezet naar film. Ik heb genoeg van die Japanse RPGs gespeeld om de hele setup een beetje beu te zijn.

Film is in z'n geheel dan ook pijnlijk voorspelbaar en onorigineel. 't Is een soort van LOTR maar dan in twee uur verteld. Ze hadden er veel beter aan gedaan hele delen uit het verhaal weg te laten, veel functie dan animatie showen heeft het toch allemaal niet. Behalve dan het vervelende moraaltje, dat hier al te erg in de verf gezet wordt.

Visueel is het een allegaartje aan stijlen met een dunne rode draad. Veelal matig tot lelijk, heel af en toe wel interessant. De integratie van 2D en 3D is degelijk, 't is vooral dat de 3D aardslelijk is, en het 2D gedeelte detail mist. 't Is geen Steamboy, nog minder een Innocence. 't is meer een veredelde OAV.

Flauwe film, die niks brengt eigenlijk, behalve wat samenraapsels van een hoop andere zaken. Die worden jammer genoeg weinig kundig gemixed, waardoor er enkel flarden van de film interessant weten te zijn.

Duurt daarbij ook nog een keer veel te lang.

1.5*

Na 20 jaar, herziening.

Een film die diepe wonden nagelaten heeft. Ooit gezien met school en sindsdien een gloeiende hekel gekregen aan dit soort historische oorlogsfilms. Ook aan de saaie massa-gevechtsscenes die deze film zo bekend maakten.

Heel veel is er niet veranderd in 20 jaar eigenlijk. Braveheart blijft een potsierlijke film die op geen enkel moment z'n speelduur van 180 minuten weet te verantwoorden. Met de voetnoot dat er ondertussen op technisch vlak honderd films zijn die de zogenaamde speerpunten van deze film beter gedaan hebben.

Gibson acteert als een natte dweil, de romantische en emotionele scenes zijn genant, de soundtrack (met hetzelfde thematjes dat eindeloos herhaald wordt) voegt helemaal niks toe (behalve extra meligheid) en de oorlogsscenes zijn saai. Het is pure vulling tot Gibons er uiteindelijk zelf genoeg van heeft en dan maar doorgaat met het verhaal.

Zag dit jaar MacBeth, een véél beter voorbeeld van hoe je een film als deze waardig op het grote scherm tovert. Dit is echt platte meligheid uitgesmeerd over 3 uur zonder ook maar één moment dat de film doet opveren.

0.5*

Goed.

Ierland is zo een redelijk identiteit aan het opbouwen wat animatie betreft. Samen met Kells en Song of the Sea een trio animatiefilms met een duidelijk eigen stijl die toch telkens weer iets nieuws weet te brengen. Het echte meesterwerk heb ik er nog niet in gezien, maar bij elke nieuwe film heb ik toch wel weer het gevoel dat het er misschien inzit.

Bij The Breadwinner is vooral de setting opvallend. Weinig animatiefilms, zeker dan de iets traditionelere, die zich in Afghanistan afspelen. Beetje jammer misschien het nogal typische verhaaltje dat afgesponnen wordt. Het meisje dat als jongetje doorgaat is niet meteen erg origineel of spannend meer, daarnaast geeft het de film een nogal makkelijke gewichtigheid mee.

Gelukkig ziet het er wel weer mooi uit. Fijne tekenstijl met sterke kleuren en krachtige lijnen. De keuze voor het Engels is dan wel weer een minpuntje, doe toch gewoon in de lokale taal als je als Ierse animator je film in Afghanistan wil laten afspelen.

Het mythisch verhaaltje is een leuke toevoeging, al loopt het niet altijd even vlot samen met het realistischere stuk. Niet zozeer de link tussen de twee, wel de manier waarom tussen de twee verhalen afgewisseld wordt loopt af en toe een beetje stroef.

Maar blijft wel kwaliteit dit. Ze mogen zeker nog een tijdje doorgaan met deze film. Nog een beetje verfijning links en rechts en er zit wel eens een meesterwerkje in.

3.0*

Flauw gebeuren.

De opzet van een klassiek romcom, maar dan met wat meer drama. Laat dat nu helemaal niet uit de verf komen en het romcom gedeelte ook aardig om zeep brengen. Dat heb je met dit soort halfslachtige pogingen natuurlijk.

Vaughn en Aniston zijn vooral het beeld dat mensen van hen hebben. Als koppel is er compleet geen chemie, daar loopt de dramatiek dan ook al meteen spaak, want hoe het uiteindelijk met hen afloopt wist me nooit echt te boeien.

De humor is ook voorspelbaar en getelefoneerd. De pesterijtjes zijn niet meteen erg scherp te noemen, de dialogen missen snedigheid en de romcom sfeer haalt er zowat alle lol uit. Ook hier wordt de balans weer compleet gemist en werkt alles elkaar tegen.

Blijft een beetje luchtigheid over. En nog een enigszins grappig bijrolletje van Favreau. Verder zijn er veel betere films in dit genre, zelfs in Hollywood.

1.5*

Niet best.

Gevaarlijk op de naam Taiki Waititi op zo'n poster te zetten, vooral wanneer het gewoon zijn productiebedrijf is die deze film geproduceerd heeft. Verder heeft Waititi er niks mee te maken, dat wordt tijdens het kijken wel pijnlijk duidelijk ook.

Sami en van Beek regisseren én nemen de hoofdrollen voor hun rekening. Da's een stevige last om te dragen en dat blijkt ook wel. De regie is eerder saai en onavontuurlijk, voor de camera ontbreekt het de twee ook aan chemie. Het komt nogal geforceerd over, en dan terwijl het verhaaltje zelf ook al niet te vlot loopt.

De humor is amper te pruimen, slechts af en toe is er een grapje dat een glimlach kon lospeuteren. Maar die momenten zijn schaars en tussendoor valt er gewoon veel te weinig te lachen. Het sappige Nieuw-Zeelandse accent mag dan wel een klein beetje bijdragen, de film redden zit er jammer genoeg niet in.

Mnee, dan liever gewoon Waititi zelf, dit was niet best.

1.5*

Best oké.

Had er vooraf niet zo heel veel van verwacht, Edwards kende ik van de vervelende Panther films, Hepburn heeft me ook nooit echt kunnen overtuigen. Gelukkig vond ik het een stuk leuker dan verwacht. Niet meteen het meesterwerk waarvoor het aanzien wordt natuurlijk, maar wel een degelijk filmpje.

Vooral de chemie tussen Hepburn en Peppard zit wel goed. Beiden zijn niet de meeste leuk of gezelligste personages, maar ze intrigeren beiden wel en wanneer ze samen zijn broeit er toch wat. Verder een paar leuke scenes, zoals het feestje, het stelen van de maskers of het graveren van de ring.

Jammer dat het einde weer een stuk minder luchtig moet en dat er nog een hoop haren in de boter moeten alvorens het verwachte einde alsnog uit de kast getrokken wordt. Had makkelijk een kwartiertje korter gekund en het gevoel achteraf was nog wat positiever geweest.

En Mickey Rooney ... holy shit

2.5*

Ugh.

Vervelende film waarbij ik tijdens het kijken eigenlijk geen enkel idee had wat nu net de bedoeling achter deze Breakfast Club was. We hebben een bonte (nu ja, wit-bont) verzameling aan vervelende kinders en een eikel van een leraar. Die zitten met elkaar opgescheept op school, op een zaterdag.

De klieren doen wat vervelend tegen de leraar (en elkaar), de leraar doet gewoon lekker mee met eikelig zijn. Het resultaat is een film zonder leuke, boeiende of interessante personages die 100 minuten lang vervelend doen tegen elkaar en maar wat tegen elkaar lopen aanjengelen.

Visueel is het helemaal niks, het lijkt alsof de film alles op de onderlinge relaties wil gooien. Maar de personages zijn zo cliché en geconstrueerd dat elke vorm van geloofwaardigheid al tijdens de openingsscene verdwenen is. Typetjes zoals "de crimineel", de "sporto" of "de nerd" zijn echt om te huilen, al helemaal als er een hoop slecht acteerwerk aan te pas komt om hen menselijker te proberen maken.

Allicht dat mensen zich met één van de jongeren kunnen vereenzelvigen ofzo? Ik vond het in ieder geval erg vervelend allemaal. Absoluut niet sympathiek, zeer doorzichtig en geregeld irritant. Dan nog liever Hughes' luchtigere werk.

1.0*

Had meer ingezeten.

Het probleem is dat bepaalde acties in deze film echt té dom zijn, of te opvallend plotgericht. Zo begreep ik niet waarom Rodriguez eens in de wagen er meteen weer uitspringt als die even niet wil starten. Het einde is echt zeer goedkoop (ze komt er ineens met haar auto aan en ze rijden weg ), maar het ergste is inderdaad wanneer één van de personage zegt "an attack protection suit" en ipv het aantrekken doodleuk verderwandelt ...

De jeugd is nog net te pruimen hier, al zijn het zeker niet de sympathiekste of interessantste personages. Maar op zich wel al erger gezien. Setting is best oké, de hondjes zijn goed afgericht (en sommige actiescenes met hen zien er aardig realistisch uit) en het vlot ook allemaal wel, maar de film is gewoon soms echt té laks om te overtuigen.

Ik klaag niet vaak over het plot bij een horror maar hier viel het in negatieve zin op. Kan je daar voorbij kijken dat schuilt er een zeer eenvoudig maar best vermakelijk horrortje achter.

1.5*

Gimmick ?

Gewoon een sterk uitgewerkte, goed geacteerde, prachtig geschoten en van een magnifieke soundtrack voorziene thriller.

Joseph Gordon-Levitt overtuigt weer na Mysterious Skin. Om even de vergelijking aan te houden (onterecht vind ik, maar ach), hij doet het ook tig keer beter dan menselijk konijn Jake Gyllenhaal. De opbouw van de film is lekker, het mysterie blijft mooi behouden en het rolt allemaal lekker verder.

Goeie basis voor een leuke film, die pas echt bijzonder wordt wanneer de soundtrack er aan te pas komt. Subtiel en duister, erg apart met redelijk minimalistische muziek. Dramatisch waar het hoort, onheilspellend waar er weinig gebeurt. Vooral op dit gebied wint de film erg veel sfeer. Ook visueel is het allemaal zeer sterk. Nogal wat effectjes, maar vaak op de achtergrond, weinig opvallend maar wel aanwezig, en goed voor het tempo.

Genoten van deze film. Duurt misschien net dat ietsje te lang, is misschien net allemaal wat "convenient" en makkelijk, maar verder niks op aan te merken.

Dikke 4*, en verder niks met Donnie Darko te maken. Teken van de tijd, dat men uit armoe alles met alles wil vergelijken, hoe goedkoop de vergelijking ook.

Vreemde remake.

Vooral omdat B13 toch niet zo oud is en het toch niet zo héél moeilijk moet zijn om die film internationaal te laten renderen. Maar Besson zal het wel weten zeker, Amerikanen zijn doorgaans ook niet zo tuk op niet-Engelstalige film dus allicht dat deze film wel de nodige centjes heeft opgeleverd.

Belle is er weer bij, maar het gebrekkige Engels doet z'n personage niet al te veel goed. Walker is wat te flauw voor deze rol en RZA is gewoon niet zo'n goeie acteur, al is dit wel één van z'n betere rollen denk ik. Maar dit kijken voor het acteerwerk doe je ook niet natuurlijk.

Actie is wel redelijk, maar zeker niet beter dan B13. Aardig pompende soundtrack en blits in beeld gebracht, maar het is toch niet stoer of cool genoeg. Het wordt niet echt saai en het zakt ook nergens echt in, de film levert genoeg actie, maar het knalt gewoon niet genoeg voor een film als deze. Misschien dat B13 ondertussen ook wel een beetje van z'n glans verloren heeft, maar deze remake blijft onder het niveau van het origineel.

3.0*

Cute.

Het horror gegeven hebben ze inderdaad laten varen, daarvoor is in de plaats gekomen een hoop (leuke) humor. Hier en daar wat verwijzingen naar bestaande films (geinige naar Hellraiser ook), maar ook de eigenhumor krijgt zijn moment. Doet een film als deze ook wel goed, want volledig serieus was de reeks nooit.

Zoals hierboven al gezegd is het verder een redelijk zootje allemaal. Nogal dik aangezet filmpje, maar uiteindelijk werkt het allemaal wel, hoewel het nog steeds op hetzelfde niveau van de eerdere films zit. Vermakelijke B-zooi, alleen deze keer dus met stevige comedy insteek.

Zie ook net dat Yu ook de man is achter Fearless. Toch vreemd hoe die regisseurs zoveel beter presteren in eigen land. In Amerika mogen ze een B-horrortje reviven, in eigen land brengen ze één van de grootste martial arts projecten tot een prachtig einde.

Anyway, 3* voor de popjes, was weer goed vermaak, en lekker kort.

Niet mijn ding.

De originele Frankenstein nog niet gezien, maar dit tweede deel heeft blijkbaar een wat grotere cultstatus. Het eerste uur is het bijna onbegrijpelijk waar het die status dan vandaan gehaald heeft.

Nu is Frankenstein ook niet echt mijn type verhaal. Het is niet veel meer dan een melige moraal in een niet-echt horrorfilmpje gedumpd. De scene met de blinde vond ik dan ook veruit de meest irritante uit de hele film. Frankenstein zelf ziet er verder nogal goedkoop uit en Karloff kon me, ondanks z'n status, ook niet echt overtuigen. Enige horror (volgens de moderne definitie) is ook compleet afwezig.

Eerder wat humor zelf. Die Minnie is onuitstaanbaar, de gillende vrouwen eerder lachwekkend en een pratende Frankenstein kan je ook alleen maar zien als een poging tot humor. Vond ze alleen niet echt geslaagd. Gelukkig zitten er tegen het einde aan nog een paar leuke scenes in. Wanneer de bride tot leven gewekt wordt is de film op z'n best, oogde bijna modern. Het verloop daarna is zelfs wat overbodig, ben het dan ook niet echt eens met de mensen die vinden dat het einde te plots komt, het had wat mij betreft zelfs wat vroeger gedaan mogen zijn.

Schaduwspel is verder best aardig, visueel verder niet zo héél veel te beleven, qua soundtrack vond ik het allemaal wat minder.

Conclusie: het sfeertje, de electriciteit, de kelder ... dat is het aardige deel van deze film, de melige omkadering is echter enorm gedateerd en weinig interessant.

1.5*

Iets beter dan het eerste deel.

Al kruipt de film hier wel helemaal onder de vleugels van Frankenstein. Wat de film vooral leuker maakt is West z'n geknoei en probeersels met verschillende lichaamsdelen. De creaties zijn wel leuk, vooral dan die vier vingers met het oog op. Heel wat fijner dan dat doorsnee zombie gezeur.

Verder denk ik dat Lovecraft niet geheel blij zal zijn met het knullig filmpje dat dit vervolg is. Voor zover ik z'n imago een beetje juist inschat. Want veel meer dan de zoveelste B-horror prul is het natuurlijk niet. Vreselijk acteerwerk en jammerlijk slechte special effects vaak. Wat betreft camerawerk en belichting zullen we maar beleefd zwijgen.

Ook jammer dat deze filmpjes blijkbaar denken dat enige spanningsopbouw van nut is voor de film. Gare zombieachtervolgingen en vervelende interrupties van personages op keymomenten zijn gewoon storend. Maar dat maakt het waarschijnlijk meer B-prul, zijn de fans ook weer blij.

Ach, ik kan me hier wel mee vermaken, maar enigszins in de buurt van een goeie film vind ik dit absoluut niet komen. Professortjes met dampende proefbuizen niveau. 2*

Vietnamese folklore horror.

Niet de meest originele horror. Beetje een mix van de Thaise/Indonesische folklore en Chinese stilering, maar die hutsekluts werkt wel goed en de uitvoering is gewoon erg fijn. Ziet er visueel aangenaam uit, mooie soundtrack, degelijk acteerwerk en wat leuke details.

De opbouw is verder klassiek en wie geen fan is van dit soort horror film zal ook hier niks aanvinden. Maar het aanbad van dit type films is tegenwoordig beperkt, en het was al een tijdje geleden dat ik nog eens een echte goeie gezien had. Fijne ontdekking.

4.0* en een uitgebreide review

Best leuk.

Beetje rare mix van een basic romcom, met nogal brute humor tussendoor. Vooral Melissa McCarthy lijkt af en toe niet te stoppen .Best geinig hoe zij haar hele hebben en houden in haar humor gooit. Wiig doet het verder leuk, de rest van de bruidsmeisjes ietwat saai, al is Byrne wel een goede tegenspeelster voor Wiig.

De leukere momenten komen dan ook vaak van de wat kleinere bijrolletjes. Die Britse huisgenoten van Wiig zijn leuk en O'Dowd blijft een held. Kan tegenwoordig geen film opzetten of ik zie hem voorbijkomen. En horen, want ik herken hem vaak sneller aan z'n stem dan aan z'n uiterlijk.

Leuk aan de film dat de grappen tot diep tegen het einde doorgaan. De film ontsnapt niet aan wat typische romcom meligheid en het is af en toe wat wachten tot de humor weer vol naar voren getrokken wordt, 2 uur is dan ook iets van het goede teveel, maar het gaat nooit echt vervelen en er valt genoeg te lachen.

3.0*

Losgeslagen China.

Ik kom ze meer en meer tegen, die Chinese films die vanalles te pas en te onpas uit andere landen kopiëren, maar qua ritme totaal uit de bocht vliegen. Bridge in Clouds heeft het potentieel een fijne film te zijn, neem wat screengrabs en het ziet er absoluut de moeite uit, maar tijdens het kijken vlot het gewoon niet.

Een mix van Amerikaanse, Japanse en Koreaanse horror, maar dan in China. Alles glimt, genoeg geesten, magie en twists om drie films mee te vullen en een moordend tempo. Maar net dat tempo zorgt ervoor dat een sfeerfilm als deze nooit veel sfeer krijgt. Je hoeft maar te knipperen en de film is alweer ergens anders mee bezig.

Soms is dat leuk wanneer een bepaalde cultuur een andere kopieert zonder de essentie volledig te vatten (heel wat leuke Japanse films die ook zo tot stand gekomen zijn), maar maar dan moet de basis nog wel steeds goed zitten. Dat is hier jammer genoeg niet het geval. Aparte scenes zijn de moeite, sommige shots zien er erg strak en knap uit, maar als film is een rommeltje.

2.5*

Teleurstelling.

Ben er zelf een jaartje of twee geleden geweest, érg mooie herinneringen aan, maar de film doet het amper herleven. Je kan dan wel een hoop gaan zitten negeren en verklaren dat dit gewoon een fictieve avonturenfilm is, die vrijgeleide krijgen recente Hollywood films vaak niet.

Qua patriotisme kan deze film wel tellen. De Britten die de domme Japannertjes wel even zullen tonen hoe ze een brugje moeten bouwen. Denk dat de Amerikanen er jaloers op zijn. Maar da's wat mij betreft niet het grootste probleem, wel de vuile bruinfilter die over de hele film hangt en van Thailand een vieze bedoening maakt. Het treinritje op het spoor daar was een explosie van groen, dat typische Thaise sfeertje komt in deze film nergens terug.

Nu is de setting (oorlog, Japanners en Britten) ook wat anders, maar zelfs de landschapsshots stralen helemaal niks uit. Zal wel een technicolor verklaring achter zitten vermoed ik, maar ik vond het niet om aan te zien.

Eerste uur is aan de saaie kant. Personages zijn karikaturen, wat de poging tot beetje diepgang absoluut niet ten goede komt. Tijdens het tweede deel stoort het minder, maar da's dan ook echt meer een avonturenfilm. De twee delen zorgen er in ieder geval wel voor dat het een redelijk uitgerekte film wordt, al was het nergens echt langdradig.

Finale is wel aardig, de rest van de film verveelt niet echt maar vond het uiteindelijk een nogal saaie, sfeerloze bedoening, daar waar alle potentieel zomaar voor het grijpen lag.

1.5*

Deed me niet veel.

Het is inderdaad veel meer drama dan dat het een fantasy film is. Maar als drama leunt het wel erg zwaar op schoolclichés. De verliefdheid op de lerares, de pestkindjes, het klasjesgedoe. Ik kon er echt niet meer zoveel mee.

De fantasy deed mij al helemaal niks. Veel fantasie lijken de beide kinderen niet te hebben aangezien ze niet verder raken dan het aan elkaar breien van uitgekauwde sprookjeselementen. Daarbij zag het er allemaal zwaar nep uit.

Op een aantal momenten wordt de relatie tussen beide hoofdrolspelers nog wel fijn uitgewerkt, en het doodgaan van het meisje is hier een duidelijke meerwaarde, maar de duidelijke kinderverpakking waar het in verstopt zit maakt dat ik er weinig tot niks mee kon verder.

Ik zag laatst een trailer van Spiderwick, op fantasy gebied leek die film mij veel meer te bieden.

1.5*

Zeer standaard oorlogsgebeuren.

Deze film moet het vooral hebben van een afwisseling van veldslag en een beetje oorlogsdrama tussendoor. Redelijk voorspelbaar en bekend terrein en dat terwijl de actie niet echt verheffend in beeld werd gebracht. Redelijk veel oorzaak-gevolg shots zonder dat er een echte binding ontstaat.

Aan bekende namen geen genoeg, maar veel meer dat wat gewichtig kijken en praten doen ze niet. Geen enkele acteur die z'n rol naar een hoger plan kan tillen, anderzijds hebben ze nu ook weer niet zoveel om mee aan de slag te gaan.

Eerste anderhalf uur vlot dan nog wel een beetje. Goed vond ik het nergens maar het passeert redelijk geruisloos. Tweede anderhalf was elke minuut een minuut teveel. Niet dat het plots veel slechter wordt, maar het blijft maar duren zonder dat er veel verandert of dat het niveau omhoog gaat. 3 uur is dan ook véél te lang.

Kritiek die allicht verdwijnt als je dit soort standaard oorlogsgedoe wel kan waarderen. Mij doet het niet zoveel.

1.0*

Meer van hetzelfde.

Eigenlijk zo'n beetje een kopie van het eerste deel, met dat verschil dat de locaties en de gebeurtenissen wat grootser zijn. Een typische sequel met andere woorden. Er komt wat gesleutel aan te pas om iedereen weer op z'n plaats te krijgen, maar dat valt allemaal netjes binnen de verwachtingen.

De drie centrale acteurs doen het op zich wel weer leuk. Ze zijn allen perfect geschikt voor hun rol, waarbij het toch vooral Zellweger is die zichzelf vaak van de minst charmante kant moet laten zien. Het is nét datgene wat deze film zo populair gemaakt hebben vermoed ik, maar zoveel jaar later maakt het toch niet erg veel indruk meer.

Hier en daar best grappig, maar even vaak ook helemaal niet. De scenes in de Thaise gevangenis zijn bijvoorbeeld een stuk minder, deze films werken dan ook gewoon het best wanneer ze lekker in Engeland zitten. Niet verkeerd voor een keertje, maar daarna liever ook niet meer.

2.0*

Niet echt mijn ding.

De twee eerste films nooit gezien, boek nooit gelezen en eigenlijk nooit echt veel gehoord over het hele Bridget Jones gebeuren. Maar dit leek me niet de film die veel problemen zou geven wanneer je gewoon in deeltje 3 binnenvalt. Terecht zo blijkt.

Mijn grootste probleem met deze film is toch wel Zellweger. Vond haar zelden grappig en ze kijkt 120 minuten lang echt heel erg moeilijk. Zelfs als ze blij of opgelucht hoort te zijn, lijkt het wel of ze een zeer moeilijk wiskundeprobleem aan het oplossen is. Allicht dat het ook bij haar personage hoort, maar erg aangenaam vond ik het niet.

Firth en Dempsey zijn hier mannelijk wild, waarbij Firth toch wel de leukste rol had van de twee. De geslaagde grappen komen meer van bijrolletjes (de dokter) dan van de situatiehumor, die vaak wat belegen is. Het gepingpong tussen de verschillende personages (wil de ene, is de andere er weer niet klaar voor ad infinitum) doet de film ook weinig goed, het zorgt er vooral voor dat de verhouding tussen humor, drama en romantiek een beetje scheef komt te liggen.

Audiovisuele aspiraties mogen ook opgeborgen worden, maar die had ik voor de film al thuisgelaten. Echt traag of vervelend wordt het echter niet en links en rechts zit wel een geslaagd grapje. 't Is een beetje weinig voor een film die toch 120 minuten duurt en met een weinig sympathiek hoofdpersonage houdt de film zich maar moeilijk drijvende, maar ik had het eerlijk gezegd nog erger verwacht.

1.5*

Britse romantiek.

Ik had deel drie al een keer gezien, maar de eerste twee films zijn nooit eerder op m'n pad gekomen. Aangezien ze nu toevoegd zijn op Netflix is het dé moment om dit bekende romantisch triotje te vervolledigen, hoewel de verwachtingen niet al te hoog lagen.

Het is een beetje stoffig en aangedikt, maar het typisch Britse maakt het ook wel weer charmant. Daar moet je het eigenlijk mee doen in deze film. Zellweger, Firth en Grant doen het best aardig, maar het materiaal waar ze mee moeten werken geeft het niet echt de ruimte om echt vol uit te pakken.

Voor een keertje kijkt het nog wel aardig wel, al is het maar omdat de film gelukkig niet te lang duurt en er net voldoende humor inzit om telkens weer aan het volgende plotpuntje te raken. Groots vind ik het niet, al kan ik wel inzien waarom een film als deze uiteindelijk zo populair is geworden.

2.0*

Enigszins vermoeiend.

Johnson is overdreven aanwezig in deze film. Praat ze niet als personage dat dramt ze wel oeverloze voice overs op. Probleem is dat ze vooral zit te melken. Ik lees links en rechts dat dit "echte" personages zouden zijn, zelfs nog los van het feit dat ik me er zelf nergens in herken vond ik het immer gemekker en overdreven pathetisch gedrag van Johnson niet echt te rijmen met realisme.

De film is nog het best wanneer iedereen een keertje zwijgt en het drama/de romantiek zich in stilte mag afspelen. Acteerwerk is best tuttig, hoort ook wel bij de setting maar doet weinig af aan het feit dat het niet echt van het scherm spat. Zelfs een paar genante momenten, vooral wanneer Johnson op commando probeert te lachen.

Verhaaltje is simpel en da's op zich niet verkeerd. Het treingebeuren is best sfeervol, maar ik herinner me vooral een lawaaierige film met veel oeverloos gezwam, niet al te sympathieke personages en een wat onbeholpen en niet overtuigende romance.

Wel beter dan Casablanca trouwens. Die mag geturfd worden.

1.5*

Saai.

Neem het woordt "history" in de titel vooral erg letterlijk, want het eerste half uur is er amper wat graffiti te bespeuren. Wel grottekeningen, Romeinse muurtekeningen en posters tijdens de Franse revolute. Alsof je naar een docu over de geschiedenis van techno zit te kijken en eerst een half uur naar Afrikaans getrommel en Middeleeuwse oorlogstrommelaars moet zitten kijken. Als gecombineerd item van 5 minuten nog interessant, maar als halve docu compleet misplaatst.

Het tweede deel gaat dan eindelijk over graffiti zoals we het vandaag kennen, maar dat richt zich dan vooral op het inpeperen dat het weldegelijk kunst is. Zo echt veel context of interessante zaken krijg je niet te horen, wel een paar oudere kunstanaars die even aan het woord mogen komen en vooral een overenthusiaste Clay die meer irritatie oproept dan authoriteit uitstraalt.

Mnee, absoluut niet interessant. 60 minuten is kort natuurlijk, maar maak dan een docu die veel sneller verloopt en veel meer vertelt. Nu worden er enkele items wat ruimer uitgewerkt, waardoor je een erg disjointed geheel krijgt. Daarnaast is de keuze van de items zelf ook barslecht. Enkel die twee Fransen op het einde, met hun Palais de Tokyo waren boeiend.

1.0*

Studiowerk.

Naar Schotland afreizen zat er duidelijk niet in, toch zijn de decors best aardig. Niet dat het enorm realistisch oogt allemaal, maar je moet vaak toch twee keer kijken om zien waar de achtergronden beginnen.

Accent van de dorpelingen is wat minder geslaagd, Amerikanen die Schots proberen praten ... erg vlot ging het niet. Verder een eenvoudig verhaaltje, met een eerder onverwacht goede afloop, gelukkig voor Kelly en fans wordt er nog een kwartiertje aangebreid en komt alles toch weer goed.

Verder blijft mijn oorspronkelijke kritiek rond dit soort oude musicals staan. Niet zo slecht dat ik er 0.5* aan geef, daarvoor is het gehele sfeertje wat te blij en te gezellig, maar de muziekjes en dansjes spreken me niet echt aan. En dan blijft er niet zoveel over.

1.0*

Pfoe.

Ergens heb ik wel bewondering voor een film als Bright. Ayer gooit je in een onbekende wereld, bestaande uit bekende elmenten maar zo door elkaar gehusseld dat je als kijker toch weinig houvast hebt. Heel veel wordt er niet uitgelegd, de kijker mag het vooral zelf ontdekken. De hele film lang worden er ook nieuwe elementen toegevoegd, het is dus ook niet dat je na een half uur al je informatie hebt en de rest zich gewoon ontspint.

Qua regie is het redelijk, enkel de actiescenes zien er niet blits genoeg uit. Tegenwoordig liggen de standaarden toch net wat hoger, zeker met films als Hardcore Henry achter de kiezen. Maar verder zit de fim best oké in elkaar, dus ook daar niet zoveel kritiek.

Maar wtf ... orcs en elfjes en een magische staf. Alsof de schrijvers van Frozen, Lord of the Rings en Lethal Weapon samen geschreven hebben aan één film. Het wordt ook echt ridiculer met de minuut en geen acteur of regisseur die wat weet te redden. Met dit materiaal was er eigenlijk maar één optie en da's er een compleet ridicule film van maken, maar die weg slaat Ayer dus niet in. Wel wat comedy links en rechts, maar die is dan vaak nog compleet mislukt (zoals het eindinterview op het bed).

Dus tjah ... complete onnozelheid, véél te veel plotelementen en een veel te serieuze benadering. Jammer want verder wel oké, maar in deze vorm lastig uit te zitten.

2.0*

Best leuk.

Het concept van de film is gewoon evil Superman, niks meer of minder. Die combinatie van superheld en horror is best origineel, alle andere verwijzingen naar horrorfilms ten spijt. Ik zie hier ook een 10-15 tal namen voorbijkomen die zowat alle kanten uitschieten, en hoewel ik bij elke naam me wel iets kan voorstellen, zou ik geen enkel als directe vergelijking naast Brightburn willen zetten. Je moet originaliteit natuurlijk ook wel willen zien.

Vooraf niks over gelezen, dus was het wel geinig om de Superman link in de film zelf te ontdekken. Eerste helft van de film is redelijk tam, maar bouwt aardig op. Het kwaad dat zich manifesteert in Brandon had wat steviger mogen zijn, maar wanneer het halverwege volop komt opzetten had ik er toch echt wel zin in.

Jammer genoeg valt de film daarna een beetje stil. Er komen dan wel twee brute horrorscenes opzetten, maar Brandon's relatie met z'n ouders blijft een beetje ter plaatse trappelen, waardoor hij ook nooit echt "slecht" wordt. Daar komt dat wat drama om de hoek kijken dat de serieuze horror in de weg gaat zitten, waardoor het tweede deel wat laf wordt af en toe. Dat probeert men met het einde nog wel recht te trekken, maar da's net iets te laat.

Maar verder een tof filmpje. Als cross-over kunnen ze misschien aan Thelma & Brandon denken, beiden hebben met hetzelfde vader-trauma te kampen, beide films kunnen ook wat van elkaar leren. Amusante cameo van Rooker trouwens op het einde.

3.5*

Lief, klein en fijn.

Kyle Mooney schreef ook het script, The Lonely Island produceerde en Samberg kreeg zelf nog een klein rolletje. Toch is het een veel ingetogenere film dan je op basis van die elementen zou verwachten. Maar daarom zeker niet minder. Verwacht niet teveel comedy, wel feel-good drama.

Het doet wat denken aan Room, maar dan met een klein beetje fairy dust eroverheen. De aanpassing van James gaat een stuk vlotter dan verwacht, het pure drama wordt zo kundig vermeden en wat rest is een erg schattige film. Enkel naar het einde toe zitten er wat onnodige hindernissen in, had liever gezien dat James en vrienden gewoon nog wat meer aan hun film konden werken.

Visueel erg warm, acteerwerk ook zeker naar behoren, vlot tempo en genoeg momentjes die de juiste snaar raken. Vooral het kampeertripje is een klein maar trefzeker hoogtepunt. McCary toont zich een goed regisseur, al valt de kracht van de opzet hier ook niet te onderschatten. Benieuwd dus wat een volgende film gaat geven.

Erg leuk allemaal, dikke meevaller.

3.5*

Pffff.

Misschien komt het omdat ik halverwege nog met moeite de aandacht bij de film zelf kon houden, maar deze film valt met een hoop andere dingen te vergelijken. Aleen de Tarantino angle volg ik niet zo, dan zou ik eerder voor von Trier kiezen. De naam van de regisseur gekoppeld aan de titel, de chapters, het extremere (of althans de poging tot) geweld en de serieuze toon zijn meer iets voor Trier dan Tarantino. Ravenous kwam ook een paar keer in me op, vanwege een soortgelijke setting, Pearce en de belofte van iets shockerends dat er nooit uitkwam. There Will Be Blood schemert er ook soms door, vooral in het tempo en de druilerige, vuilige sfeer. En doe er dan nog wat True Grit bij voor de volledigheid. Probleem van Brimstone is dat het aan geen enkele van deze films kan tippen, terwijl ik de meeste van de genoemde namen niet eens zo goed vond.

Eén van de grote problemen is Pearce, die eigenlijk nooit de dreiging weet uit te stralen die de film veronderstelt. De overdreven reactie van Fanning op hem voelt nergens overtuigend aan, Pearce zelf is niet creepy genoeg en er zijn regelmatig plotingrepen nodig om hen in het spoor te houden van Fanning. Zijn personage moet voor de spanning zorgen, maar Pearce weet er niks mee te doen. Als hij dan ook nog eens als een wolf gaat huilen wordt het bijna lachwekkend.

Het slome tempo in combinatie met de setting helpt ook niet mee. Ik heb weinig met het oude Amerika. De vuilige personages (ook niet geholpen door wat pijnlijke overacting van oa Kit Harington en van Houten), de krakende vloertjes of deuren in onderbelichte hutten, de druilerige immer-regenachtige omgevingen en rammelend, hobbelige huifkarren, het is mijn ding zo niet.

Ook jammer is de epiloog (of chapter 4, zo je wil). De vertelling terug in de tijd vond ik sowieso weinig toevoegen aan het verhaal (of in ieder geval niet krachtig genoeg om impact te maken - er wordt steeds veel meer geteased dan er uiteindelijk uitkomt), maar de vluchtige afsluiter waar plots nog een hoop eindes op elkaar gestapeld worden voelt aan alsof men niet voor één einde durfde te gaan. De dood van het jongetje was niet zo dramatisch als verhoopt aangezien het de rest van de film toch maar een klierig nevenpersonage was, de wraak van Fanning voelt aan als een cop out na drie chapters aan gepoogde edgy vertelling, de dood van Fanning volgt dan al twee minuten later, waardoor het lijkt alsof er alsnog een "slecht einde" aangehangen moet worden, om dan alsnog af te sluiten met een goedgemutste laatste scene waar een nieuwe generatie + empowered vrouwmens Fanning bewierrookt als iemand die altijd "in control" was (terwijl ze zich zowat het hele eerste chapter als een angstig hijgend hert gedraagt). Too much na 120 minuten slakkengang.

Lichtpuntjes waren er vooral in de vorm van de jonge actrices. Fanning was niet slecht (behalve dan in chapter 1, waar veel meer nuance en subtiliteit nodig was), George deed het goed in een klein maar lastig rolletje en Emilia Jones is de absolute uitschieter van deze film. Sterk acteerwerk voor zo'n jong iemand. Vraag me ook af hoe zij als Engelse zo overtuigend Nederlands sprak, lijkt me niet specifiek aangeleerd voor deze film?

Verder alle respect dat Koolhoven een film als deze poogt te maken. Het is een welgemeend schot naar een magnum opus, maar ik vond dat het doel serieus gemist werd. Een erg saaie film, best lelijk en met 150 minuten een véél te lange zit. Mist de hand van een auteur waardoor het al heel snel tijdens de film duidelijk werd dat de slaagkans van deze film nihil zou zijn.

1.0*

Wordt met de minuut vervelender.

In het begin zitten er zowaar enkele geinige scenes in. De eerste momenten tussen Hepburn en Grant zijn oprecht grappig. Grant zelf irriteert wel een beetje, die man lijkt echt compleet geen komisch talent te hebben, maar het spel tussen de twee zat goed in elkaar.

Al snel wordt het wat geforceerder, het valt ook al snel op dat de dialogen een gevalletje kwantiteit over kwaliteit zijn en het stemgeluid van Hepburn is alles behalve bevorderlijk voor een comedy als deze. Halverwege is het dan ook vooral veel lawaai en verbaal gezoem dat je hoort, dat onverminderd blijft doordreunen zonder nog leuk te zijn.

De leukste rol is nog van het hondje, na een roemerige intro houdt die ten minste z'n mond. Sowieso geen fan van screwball comedies, die hebben de neiging extreem irritant te worden wanneer ze niet zo grappig zijn als gehoopt. Met deze leek het even de goeie richting op te gaan, maar veel verder dan de intro komt Hawks niet.

1.0*