Opinions

Leuk.

In de basis inderdaad niet veel meer dan een romantische comedy. De stapjes en pasjes worden braaf gevolgd, het einde is vanaf minuut 1 al duidelijk en nergens gaat de film echt over de schreef. Maar het is dan ook niet meer dan een basis.

Ik mag de typetjes van Haars en van der Kuil wel. Lekker dik aangezet, goeie komische timing en aan de ruwe kant. Verder ook érg vlot in elkaar gezet door het regisseursduo. Komt heel wat frisser over dan het imago wat ik normaal Nederlandse films toeschrijf.

Sommige scenes (het einde) hadden wat scherper gemogen, het duo valt soms nog net iets teveel in de valkuilen van het genre, maar aan alle kanten wordt het leuk opgeleukt. Geniaalste is misschien nog wel de aftiteling, waar er in ware Gondry swede-stijl een hoop films nagespeeld worden ... maar dan wél leuk.

Niet verkeerd dus, gooi er nog een paar leuke 80s verwijzingen in (ze bestaan dan toch) en je hebt een erg vlotte, leuke comedy.

3.5*

Oersaaie film.

Staat of valt een beetje met het taboe denk ik. Was het een normale vrouw-man relatie geweest had geen haan hier naar gekraaid. Kan je wel zeggen dat het dat niet is (wat uiteraard waar is), maar het homo-thema an sich boeit mij ook niet zo. Net zo min als een film over "hetero zijn" mij zou kunnen boeien met z'n thematiek.

Visueel erg pover allemaal. Veel bergplaatjes die iets teveel weghebben van alpenkitsch. Mooie landschappen om een keertje in rond te lopen, maar op beeld alles behalve indrukwekkend. Soundtrack kon mij ook absoluut niet bekoren.

Beide heren vond ik best slecht acteren, en Gyllenhaal's personage wordt na verloop van tijd toch een iets te groot cliché, met z'n halve maan snorretje. Ergens tussen 80s gay en kinderverkrachter in. Je bleef er ook echt Gyllenhaal met opgeplakte snor in zien.

Verhaaltje is erg fragmentarisch en wist mij nergens te raken. Een flauw onmogelijke liefde niemendalletje dat zijn kracht blijkbaar moet putten uit de liefde tussen twee mannen. Geloof trouwens best dat het in bepaalde delen van Amerika geweldig taboedoorbrekend is, maar ik woon niet in bepaalde delen van Amerika.

Zeer pover, mak, lelijk en slecht acteerd werkje was dit. Enkel het lome tempo in sommige scenes was nog wel aangenaam, verder een muffe film.

1*

Edit: en wat een gedoe over de zogenaamde "kont-neuk" scene. Je ziet echt (pun intended) geen fluit/bal. Ook verder blijft het allemaal enorm braaf. Waar mensen zich al niet druk om maken.

Best oké.

Al duurde het even alvorens ik daarvan overtuigd was. Het begin is namelijk niet echt al te best. Het pijnlijk slechte acteerwerk van Brad maakt de start van de film een stuk onaangenamer dan nodig.

Apart is dat deze film eigenlijk pas goed op gang komt als de situatie duidelijk wordt. Bij de meeste horrorfilms geldt vaak het omgekeerde. Maar de man speelt best goed en de situatie is best interessant.

Ook de gore verdient een klein pluimpje. Er zitten een aantal zeer effectieve en smerige scenes in. Visueel is het wisselend. Soms echt wat goedkoop, soms kundig weggewerkt door goed gebruik van filters en effecten.

Mason blijft een boeiend horrorregisseur. Hij blijft de grenzen van het genrewerk opzoeken, want op z'n minst steeds een boeiende film oplevert. Geldt ook voor deze, al merk je hier nog wel goed dat hij een beetje op zoek was naar z'n eigen stijl.

3.0*

Zeer matig.

Woo's hand is nog wel te herkennen in de regie. Bij momenten wel zwierderig in beeld gebracht, maar daar blijft het dan ook wel bij. De rest is een té typisch jaren '90 Amerikaans actiefilmpje, een uitlopertje van de jaren '80 zonder veel glans.

Slater doet het aardig, Travolta kon ik maar matig pruimen. Woo zou hem later in Face/Off veel beter gebruiken. Actiescenes zijn op zich wel aardig maar niks dat zich kan meten met Woo's HK hoogtepunten. Daarbij ook veel gratuite ontploffingen. Of zich kan ik wat vuur links en rechts best waarderen, maar hier was het nogal nietszeggen.

Verhaaltje is flinterdun, het zijn de actiescenes die er geregeld wat vaart in weten te brengen. Alles wat daarrond hangt is tweederangs jammer genoeg.

2.0*

Goed.

Al is het wachten op het tweede uur. De dood van het kind is onvermijdelijk, maar neemt teveel tijd in beslag. Ook het hele leukemie gebeuren was net iets te makkelijk "scoren". Het is een kleine smet op een verder wat zoekend eerste uurtje film.

Daarna loopt het stukken vlotter. De narratieve structuur begint z'n vruchten af te werpen (anders heb je weer zo'n typisch rise 'n fall dramatje), het afbrokkelen van de relatie zelf is stukken interessanter en het laatste half uur bevat een aantal erg knappe scenes.

Baetens en Heldenbergh zijn beiden sterk in hun rol, al vond ik Heldenbergh duidelijk wel de betere. Aansprekend figuur die wat extras in zich heeft, zodat we in ieder geval niet met zo'n doorsnee gezinnetje te maken krijgen. Zijn tirades naar het einde toe waren sterk, ietwat toneelmatig misschien maar verder een meerwaarde.

De muziek ligt lastiger. In sommige scenes werkt het goed, in andere scenes vond ik het wat droge optredens. Sommige nummers (zoals het duet) hebben een emotionele meerwaarde, andere lijken er maar in te zitten om de soundtrackverkoop een zetje in de rug te geven. Qua stijl vond ik de rustige nummers nog wel meevallen, die jolige country-toestanden hoefden voor mij echter ook niet echt.

Van Groeningen laat zich verder aardig gelden als regisseur, maar mag zich wat mij betreft nog net iets meer challengen. De scene waar Elise's geest nog opstaat bevat een erg mooi trackingshot, maar het wordt jammer genoeg niet afgemaakt. Technisch wat moeilijk misschien (want Didier loop haar voorbij, dus moet ze eigenlijk via een andere weg weer in haar bed terechtkomen), maar dat soort zaken vond ik toch een gemiste kans.

Dankzij het laatste half uur een krachtig en geslaagd drama, jammer genoeg dat het eerste uur niet sterk genoeg bleek. Maar Van Groeningen heeft absoluut potentieel, hoop dat het er nog eens vol uitkomt.

3.5*

Hughes.

Ik vind de broertjes best oké, alleen gaat deze maal Allen solo. Het levert een iets minder boeiende film op, maar dat ligt niet echt aan de regi, eerder aan het wat flauwe verhaaltje. Allicht dat fans van politieke thrillers hier wel van kunnen smullen, maar ik vond het iets te voorgekauwd allemaal.

Wahlberg is geknipt voor dit soort rollen, Crowe was de grootste verrassing. Normaal een hekel aan de man, maar als slicke bad guy komt hij veel beter uit de verf. Gaat hem veel beter af dan good guy rollen. Jones en Pepper hangen er een beetje bij, maar doen het verder ook niet verkeerd.

Visueel best oké, maar iets minder dan Hughes andere films die ik gezien heb. Het thema en de setting zijn ook niet bepaald spannend, dus daar hangt hij wel een beetje vast. Soundtrack ook wel aardig maar weinig speciaal.

Het zorgt er allemaal voor dat Broken City geen vervelende film is, maar ook geen echt memorabele. Kleine kwaliteitsimpuls van Hughes, maar een wat saai verhaaltjes (zeker het middenstuk). Doorsnee dus.

3.0*

Ik heb het niet zo met Jarmusch, en ook Murray kan mij zelden bekoren. Toch hebben beiden een zekere aantrekking op mij. Broken Flowers deed mij denken aan het wiskundig formuletje : "min maal min is plus".

Qua film nog het best te vergelijken met About Schmidt denk ik. Doorheen de film zit een zelfde soort cynische droogkloothumor, en ook het hoofdpersonage lijkt ontdaan van enige gezonde emotie. Waar Lost In Translation en Zizou falen een waardige film rond Murray te zijn, slaagt Broken Flowers er wel in.

Vooral de karrevracht weirdos en realistische freaks maken van deze film een erg leuk schouwspel. Wel enigszins jammer is de manier waarop de reis die Murray onderneemt vanaf het begin al opgedeeld wordt in etappes. Zo zit je toch een beetje bij te houden hoever de film gevorderd is, en bij het hoeveelste oud-vriendinnetje hij nu zit.

Maar verder niks te klagen. Heerlijk komisch, perfecte timing, Murray speelt voor een keer de juiste rol in de juiste film, en het geheel voelt aan als een stevige, identiteitsrijke film. Erg amusante film.

En wat de vragen rond z'n zoon betreft ... totaal naast de kwestie. 4*

Oersaai.

Als filmhistorisch werk kan je hier boeken over neerpennen. Als film zelf is het eigenlijk best lastig om er twee paragrafen mee te vullen.

Visueel stelt het niks meer voor. Eén of twee aardige shots uitgezonderd. Toch anders dan een Kane die op momenten nog steeds erg mooi is.

Moest tijdens de film een aantal keer denken aan On The Waterfront en Kanikosen, twee andere scheepsopstanden (waarbij Kanikosen nog iets duidelijker, aangezien het daar ook meer om de groep draait - grappig trouwens dan men nét daar ontsnapt naar een los en vrij Russisch schip).

Verder écht niet boeiend. De trappenscene komt inderdaad in latere films terug. Zal best, vond het niet echt om aan te zien. Vooral ook door de onmogelijk expressieve acteerstijl en de immer bombastische orkestsoundtrack. Echt vreselijk om een film zo te overspoelen met povere muziek.

Zeker leuk voor mensen die films graag vanuit boekjes benaderen of onder de indruk raken van historische feitjes, de rest kan toch best rekening houden met een eventuele teleurstelling.

0.5*

Bronies.

Kende het fenomeen. Begreep er alleen helemaal niks van. Ideaal dus om toch maar eens een documentaire van op te snorren, al helemaal als hij je gewoon voor de voeten geworpen wordt. Deze is dan geen slecht vertrekpunt.

Het wereldje wordt wel érg positief voorgesteld. Wie een breder en objectiever beeld wil, krijgt hier maar een beperkte invalshoek te zien. Moet wel zeggen dat de figuren die uitgekozen worden genoeg inkijk bieden in de droevige onderbodem van de beweging, al wil de docu dat dan niet met zoveel woorden zeggen.

Op de vraag waarom de heren dan zo graag MLP kijken worden wordt met wat flauwe statements geantwoord. Wat geleuter over vriendschap, levenslesjes enzo, of de geweldige voice cast, zelfs de machtige animatie wordt als argument gebruikt ... maar uit de clipjes in de docu blijkt toch al snel dat het ware antwoord elders gezocht moet worden, want op al die gebieden heeft de serie niet echt veel te bieden.

Verder is het natuurlijk vooral "aapjes kijken". Veel normaal volk komt er niet voorbij in de docu, en hoewel ze er aardig onschuldig uitzien en het qua community best gezellig lijkt (groot verschil met de bitse Troll 2 docu die ik laatst zag), is het toch niet bepaald normaal gedrag. Als kerel van 16 ga je je niet vol overtuiging in zo'n serie storten om je daarna in een community van gelijkgestemden onder te dompelen. Het lijkt mij dat je als 16 jarige een community opzoekt en het hele MLP gegeven daarbij eerder bijzaak is.

De duistere kant van het Bronies wereldje komt dan wel niet direct aan het ligt, het sluimert doorheen de hele docu. Daarnaast toont het genoeg aspecten van een voor vele mensen onbekende community. Vond het best grappig om zien. Genoeg idioten om mee te lachen, maar ze behouden een soort van sympathie. Da's meestal een lastige balans voor dit soort docus, maar daar komt Malaquais redelijk goed mee weg.

3.0*

Zeker één van de fijnste films in lange tijd.

Visueel leuk, erg grappige soundtrack, maar het is Hardy die echt een geweldig personage neerzet. Bronson is gestoord, grappig, creepy en intrigerend. Dat lachje dat af en toe op Hardy's gezicht verschijnt is onbetaalbaar.

Zeer vlotte film, is ook voorbij voor je er erg in hebt. Veel visuele trucjes, redelijk gefragmenteerd maar boeit de hele tijd.

Zware aanrader, compleet belachelijke score. Fans van Chopper, zeker deze verbeterde versie een keertje kijken.

4.5* en een uitgebreide review

Zeker niet ondergewaardeerd.

Ik kan Cronenberg's kritische kanttekeningen rond maatschappij en wetenschap eigenlijk missen als de pest. De mens herhaalt zich alleen maar en is alles behalve subtiel. Eigenlijk is het gewoon een zeur.

Verder vond ik het idee wel leuk. Er zijn kindjes geboren uit liefde en kindjes geboren uit haat. En wel heel letterlijk in deze film. De "dwergjes" zijn eigenlijk het hoogtepunt maar komen opvallend weinig voor in de film. Verder worden er een paar creepy personages neergezet maar steekt dit zo erg af tegen het all-round slecht acteerwerk dat het niet veel baat.

En verder is dit, zoals veel oude Cronenbergs, weer een foei foei lelijk wangedrocht. De man kan echt gewoon geen plaatje schieten.

Zoals vaak wel een interessant uitgangspunt, maar het gebrek aan degelijk cinematograaf, goeie acteurs en iemand die wat van soundtracks afweet speelt Cronenberg zoals steeds parten.

1.5*

En niemand die hier aan Aphex Twin - Come To Daddy moest denken ? Lijkt me dat Cunningham deze film toch zeker een keer gezien moet hebben.

Redelijk Fuqua.

Hij weet z'n films toch meestal wel aardig aan te kleden. Ik moet dringend ook Training Day maar eens gaan kijken. Echt geweldig is het zelden, maar vermakelijk meestal wel.

Er valt wel wat aan te merken op deze Brooklyn's Finest. De verhaallijnen liggen iets te los van elkaar, waarbij de binding op het eind niet zo héél interessant is. Misschien ook iets teveel drama in elke verhaallijn, waardoor het alleen maar gecontrueerder lijkt. Toch werkt het uiteindelijk wel, want heb niet teveel op de klok moeten kijken, voor een film van 130 minuten is dat niet verkeerd.

En met Snipes en Gere ook twee érg matige acteurs. Gelukkig kan ik Hawke beter waarderen, ook Cheadle doet het meestal wel goed, al worstelt die laatste af en toe wel met z'n rol. Visueel net grimmig genoeg en ook de soundtrack doet z'n werk, zonder echt geweldig positief op te vallen.

Het is wellicht geen film die lang bijblijft, maar gewoon wel lekker wegkijkt. Eigenlijk dé reden waarom ik af en toe weer eens op zoek ga naar een Fuqua.

3.0*

Herzien en blijft fijn.

Het einde van het eerste deel van Kitano's carriere. Vat al zijn vorige films nog eens goed samen, al is het toch vooral een Yakuza film geworden natuurlijk. Het is een film die vaak vergeten wordt, maar weinig tot niks moet onderdoen voor Kitano's andere werk.

Al z'n typische elementen zijn er weer, alleen dan in een voornamelijk Amerikaanse setting. Brengt wat nieuwe dynamiek met zich mee, vooral de leuke ontbolsterende relatie tussen Kitano en Epps. Die twee hadden er duidelijk lol in tijdens het filmen.

Vond het een fijne, mooie en soms harde film. Vintage Kitano dit, vraag me af waarom hij wat in de vergetelheid gesukkeld is.

4.5* en een uitgebreide review

Niet zo best.

4 jaar na Tarzan lijkt de animatiekwaliteit er zelfs op achteruit te zijn gegaan. Blijkbaar zaten ze bij Disney een beetje tegen een limiet aan, want hoewel je ze wel zag proberen kwam het er gewoon niet echt uit.

Kleurgebruik is opvallend lelijk. Schreeuwerige kleuren in dramatische combinaties, scenes die zo warmte en pracht moeten uitstralen veranderen even snel in kitsch en groezel. De beren zelf zijn ook niet al te mooi getekend,, zelfds de animatie was minder vloeiend dan ik van een Disneyfilm gewoon ben.

Verhaaltje ... tja. Sterk moraliserend, verder een simpele buddyfilm die niet bepaald indruk weet te maken. De elanden waren vreselijke sidekicks trouwens, érg slecht stemmenwerk en bijna constant ongrappig. Ook echt geen idee wat hun accent moest voorstellen.

Het resultaat is een film die na 40 minuten helemaal is doodgebloeid en daarna steeds in waardering zakt. Gewoon op geen enkel punt goed genoeg.

1.0*

Geen genre dat meer onderhevig is aan inteelt dan het fantasygenre. Ironisch voor een genre dat dweept met termen als "fantasierijk" en "creatief".

Hoe mensen die termen bij een film als deze in de mond durven nemen is mij een totaal raadsel. Een herkauwen van saaie, overgebruikte clichés. Fantasy is een abominabele verkrachting van zichzelf geworden, en dat wordt blijkbaar nog gesmaakt ook. Als bewijs een film gebaseerd op x honderd jaar oude sprookjes die in hun volle clichés uitgewerkt nog fantasievol genoemd wordt.

Deze film is echt honderd keer niks. Zo eentje die een 12- certificaat verdiend. Toegestaan enkel voor kinderen onder de 12 jaar. Simpele humor, belachelijk acteerwerk (met als dieptepunt die Italiaan), personages die allemaal engels spreken met een accent (zee French ), en een stortvloed aan makkelijk scorende verhaalelementen (wauw zeg, een heks, fantasierijk!).

Ik kan best lachen met de ironie van heel het gegeven, maar 't is verder wel jammer, want ik heb niks tegen fantasy an sich. Maar dan wel het type dat met iets leuks en fris komt, geen platgetrapte gerecyclede zooi. If anything, deze film is een teken van een gebrek aan fantasie.

0.5*, een waar gedrocht. Gilliam mag zich gaan schamen.

Tja, ik vond de film wel goed. Kan de kritiek hierboven goed begrijpen, maar toch wist de film mij wel te bekoren.

Er gebeurt inderdaad niet veel (oh no), het hoofdpersonage gedraagt zich op z'n minst gezegd zeer vreemd (geen inlevingsvermogen) en er wordt inderdaad flink op los gemompeld (oei, emoties afleiden uit beelden. Voor diegenen die zich hier niet zo aan storen, of sterken zelfs, wat aan hebben zal deze film dan ook een heel stuk makkelijker te verteren zijn.

Leuk, bevreemdend en zeer gevoelig portret van een gebroken man. 4*

Erg gaaf filmpje van Ellis verder.

Lekker duister, en hij laat het publiek compleet in het ongewisse over het hoe en het waarom. We krijgen enkel het "wat" te zien door de ogen van de hoofdpersoon. Maakt de film erg mysterieus en sfeervol.

Ook lekker duister geschoten. Visueel mooi, fijne soundtrack (met vooral het nummer op het einde wat geniaal is - had meer van dat gemogen) en een verhaaltje dat traag verloopt maar makkelijk weet te boeien.

Verder blijf ik erbij dat er geen sprake is van een echte twist op het einde, noch dat de film daarrond zou draaien.

4.0* en een uitgebreidere review. Laat Ellis vooral meer films maken.

Ugh.

Na Casino Royale de film met het meeste stemmen op MM die ik nog niet gezien had. Het vervolg wel ooit gezien en die vond ik nog wel gaan, hoewel ook verre van geweldig. Toch is dit eerste deel met Carrey nog een pak slechter. Beetje jammer want met het idee had meer gedaan kunnen worden.

Carrey is gewoon niet goed in deze film. Ik had hem normaal gezien best hebben, zowel in serieuzere rollen als in films waar hij compleet over the top bekken gaat trekken, maar wanneer hij de twee probeert te combineren gaat het steeds fout. Freeman als tegenspeler is nog irritanten, Aniston compleet onzichtbaar.

Grappigste scene (of stukje van een scene) vond ik het interview op de boot met dat ouwe mensje, daarnaast was het vooral Carrell die de show stal. Nooit een goed teken, zeker niet aangezien van z'n rol eerder verwacht wordt dat het publiek een hekel aan hem heeft. Verder een tekort aan grappen en een wat viezig moraaltje dat doorheen de hele film verweven zit.

Shadyac is geen regisseur waar ik veel mee kan denk ik, het verbaast me dat deze film zo vaak bekeken is én zo'n hoge score haalt. Ik kende de film uiteraard wel al, maar heb er zelf nooit echt mensen erg positief over horen vertellen. Gevalletje vaak op TV geweest misschien?

1.0*

't Is geen actiefilm nee.

Dat laten de broer en zus van Lee in het begin al meteen doorschijnen. De film richt zich vooral op de jonge jaren van Lee en stopt wanneer hij aan de voet van z'n echte doorbraak staat. Misschien niet waar de meeste mensen op gehoopt hadden, maar ik vond het wel een aardig concept.

Jammer dat Yip en Wong het wat te melig aanpakken. De soundtrack zit vaak in de weg en de editing is bij momenten veel te haastig, waardoor de grandioze visuele afwerking te weinig aandacht krijgt. Kleurenspel is tot in de puntjes afgewerkt, decors en aankleding zijn stijlvol en ogen uitbundig.

Maar de film wil vooral een narrieteve ervaring bieden en daar loopt het toch wat mis. Je lijkt af en toe naar een wannabe Hollywood product te kijken, iets waar ik dan wat minder positief over ben. Gelukkig blijft het visuele wel de gehele film op hoog niveau en zitten er toch ook een aantal scenes in waar de editing, het camerawerk en het kleurenpalet tot prachtige scenes leiden.

Ben zelf geen fan van Lee (de acteur, of hoe hij als martial arts held neergezet wordt in de film die ik gezien heb), maar deze film was best boeiend voor mensen die geinteresseerd zijn in de man achter de legende (en dan vooral z'n jonge jaren).

Nipte 3.5*

Genieten.

Heerlijk losse mix van stijlen. De geestelijke opvolger van Balada Triste, alleen dan nét iets minder. Komt vooral omdat ik sommige komische stukjes net niet goed genoeg vond, maar die zijn snel vergeten aangezien Iglesia altijd wel met eens anders aan komt zetten.

Visueel echt genieten van begin tot einde, soundtrack is wat flauwer en het acteerwerk niet altijd even scherp, maar de fun die deze film uitstraalt werkt aanstekelijk. Lekker vlot tempo ook, een hoop memorabele momenten en een einde op U tegen te zeggen. Voor een film waar toch aardig wat geld inzit bijna ongekend.

Iglesia mag lekker verder gaan op dit elan. Nog steeds wat geremd om z'n oudere films op te zoeken, maar z'n nieuwere werk blijf ik in ieder geval op de voet volgen.

4.0* en een uitgebreide review

Vermakelijk.

Niet zozeer een film, meer een verzameling sketches met een rode draad. Kon er mij zeker niet aan storen.

Vond de film in ieder geval een pak beter dan Borat. Blijft nog steeds gissen wat wél en niet in scene is gezet, maar de meeste situaties zijn an sich eigenlijk sterk genoeg om dat geen punt te laten zijn. Bruno bij de jagers, de martial artist, de gay converter etc etc, stuk voor stuk perfecte settings die vaak ook erg goed werkten.

Blijft natuurlijk wel een superplatte, over-the-top aangezette bedoening. Als je een film begint met een Scooter nummertje kan dat ook moeilijk anders. Niet alles is even geinig, ook niet altijd even shockerend als gehoopt denk ik, maar het grootste deel van de film toch met een aardige grijs kunnen kijken.

En wat je verder ook van het niveau vindt, Cohen heeft wel serieus ballen om een film als deze te maken.

3.0*

Rare Wai Man Yip.

Moeilijk te volgen soms, z'n oeuvre vliegt echt alle kanten uit. Ditmaal een soort van Cat III filmpje, maar dan door de softere, bijna familievriendelijke Jing Wong mangel gehaald. Het resultaat is een wat vreemde mix van elementen die nooit echt tot één film samenkomen.

Al is het dan weer niet zó verrassend, want Jing Wong is uiteindelijk wel degene die Yip gelanceerd heeft zo ergens mid 90s. Gelukkig is Yip uiteindelijk een andere richting ingeslagen, want hoewel dit vast lokaal wat geld heeft opgebracht is dit het type film dat moeilijk aanslaat buiten Hong Kong.

Geheel terecht trouwens. Best lelijk geschoten, brak geacteerd en het fake cat III gebeuren is echt om te huilen zo cheesy. Het plotje daarnaast is niet bepaald hoogstaand maar nog wel te pruimen. De beperkte romance tussen Yau en Cheng is dan ook niet héél slecht, maar amper een reden om deze film speciaal te gaan opgraven.

Vulsel dus. Het middenstuk is te doen, maar begin en einde zijn om te huilen zo slecht. Enkel voor de die hards.

1.5*

Zelfs als slapstick valt hij wat tegen.

Nochthans genoeg grote namen aan dit project verbonden, maar het lijkt wel of Wong niemand gemotiveerd gekregen heeft om ook echt z'n best te doen. Zo kan je wel een Corey Yuen inschakelen voor de actie choreografie, maar als je alles aan mekaar gaat lopen knippen en plakken met brakke CG dan hou je niet veel over.

Ook Li zit niet echt in z'n rol hier. Leuk dat hij eens wat anders wil proberen, de vraag is nog maar of hij daar eigenlijk wel geknipt voor is. Het komische komt er in ieder geval niet al te best uit. De rest van de cast is iets beter, maar het zijn vaak getelefoneerde grapjes die wat oubollig overkomen.

Matige mix van actie en comedy, iets waar Hong Kong toch veel beter mee uit de voeten kan. Misschien dat Wong nog wat groeimarge heeft, maar op dit niveau is hij niet bepaald een meerwaarde voor de HK filmwereld. Echt vervelend of saai wordt de film niet, maar da's het dan ook wel zo'n beetje.

2.0*

Tegenvallend.

Kang-sheng Lee heeft zeer duidelijk lang onder de vleugels van Tsai geleefd. Hij leent dan ook een hoop van diens stijl. Wat Lee mist is Tsai's oog voor mooie shots, jammer genoeg een essentieel punt voor deze filmstijl.

Veel érg lange scenes (die beginscene in het park bijna 15 minuten/1 shot?) maar ze herbergen maar weinig schoonheid. Het omatje wordt gefilmd als ze doorheen het park baggert, maar constant loopt iedereen voor en door het beeld, verdwijnt ze half achter een heuveltje of loopt ze wat tever weg zodat het redelijk wazig blijft. Het resultaat vond ik erg pover.

Sommige scenes werken wel, het deel in het internetcafé vond ik trouwens ook wat boeiender. Zit ook een klein beetje van Tsai's humor in al schiet Lee ook daar wat tekort.

Bij momenten hypnotiserend, maar Lee mist gewoon de finesse om dit te doen werken. Laatste scene was wel weer de moeite waard trouwens, deed me even denken aan Turn Left, Turn Right (compleet andere film, dat wel).

Jammer, had gehoopt op meer. Lee toont te weinig een eigen stijl en komt sterk tekort in het na-apen van Tsai. Maar ik schrijf hem zeker nog niet af, Help Me Eros zag er al een stuk beter uit.

2.0*

Fijn.

Feng zet hier zo'n beetje het werk van Wayne Wang en Ang Lee voor. Dramas rond Chinezen in Amerika, 't is een kleine niche die niet echt populair is, maar voor vele Chinese/HK regisseurs is toch een uitstapje waar ze moeilijk aan kunnen weerstaan. 't Is nog een vroege Feng, maar hij doet het hier al best naar behoren.

Hij krijgt natuurlijk hulp van You Ge, één van China's beste acteurs. Ge speelt niet zozeer een heel sympathiek personage, maar wel charmant en grappig. Xu is een aardige tegenspeelster, al is die chemie tussen de twee soms wel een beetje wankel. Als koppel zijn ze soms wat vreemd.

Maar verder een luchtig romantische drama. Feng's beeld van Amerika is soms wat onrealistisch, maar de film ziet er redelijk uit, Ge en Xu doen het goed en de film kent een paar memorabele scenes. Daarmee doet Feng in ieder geval beter dan het Amerikaanse werk van Lee (met dat van Wang ben ik nog niet zo bekend).

3.5*

Leuk en anders.

Het populaire cliché zegt dat elk verhaal al wel eens verteld is, en met een beetje goede onwil kan je zeggen dat ook Impossible niet veel nieuws te bieden heeft. Het is ook niet de eerste film waar er een quirky alien op bezoek komt.

Maar in z'n uitwerking is dit toch een maf filmpje. Beetje all over the place misschien, maar net daarom wel erg fris en onvoorspelbaar. Een klein beetje hip China, erg veel Baoqiang Wang (accquired taste, dat wel), hopen CGI (maar niet eens zo slecht en hoewel technisch niet hoogstaand wordt er een duidelijke esthetiek nagestreefd) en een onnavolgbaar verloop.

Allicht is de film zélf wat te alien om een afzetmarkt buiten China te vinden, geen idee hoe een film als deze daar eigenlijk onthaald wordt (al zal het wel niet al te slecht zijn, zal toch wel een budgetje achter zitten), maar wie graag eens iets "anders" ziet zonder daarbij vastgeankerd te zitten in de zware arthouse hoek heeft aan deze film een aardige kluif.

Vond het een charmant, aangenaam en vlot filmpje. Duurt ook niet te lang, kent een lekker bombastisch en overreaching einde en kent weinig grenzen. Het is mij net iets te vrijblijvend en gladjes om hoger te scoren, maar qua vermaak is het uitstekend.

3.5*

Fijne film.

Kende Chou verder niet zo, behalve dan uit enkele rolletjes in kleinere films. Hier laat hij toch zien dat hij veel meer in z'n mars heeft.

Eerste deel van de film is een aardig romantisch filmpje, pas in het tweede deel bloeit het echt helemaal open. Erg mooie draai wordt aan het verhaal gegeven, bollocks als er zaken niet "zouden kloppen". Heb de link van belchinees er even bijgenomen maar zie daar weinig interessante zaken staan eerlijk gezegd.

Overtuigt op alle vlakken, al is het geheel misschien net iets te licht. Verder mooie bijrol van Anthony Wong, altijd een plezier om bezig te zien.

4* en een uitgebreidere review

Ietsje minder.

Hele tijd geleden weer eens herzien maar blijkbaar vergeten om m'n recensie hier up te daten. Zou het zo gelaten hebben, moest het niet zo zijn dat ik hier toch een halfje afgehaald heb.

De humor in Tsai's films valt nog steeds te prijzen, daarvoor is het gewoon te grappig en te maf, zeker binnen dit type film, dat zich zelden inlaat met comedy. Maar daarnaast vond ik het bij momenten toch écht wat te traag worden. Hij lijkt het erom te doen, maar het geschuifel van het oude mensje werkte me soms wat op m'n zenuwen.

Visueel ook iets minder dan ik me herinnerde, al valt er nog steeds genoeg te zien en kent de film wel een paar prachtige shots. Vroeger kon ik iets makkelijker weg met dit soort films, ondertussen zijn ze me ook iets te bekend geworden en is het aparte er misschien een beetje vanaf. Blijft wel een boeiende film, dat zeker, maar dat hele speciale zag ik er niet meer in.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Al is het allemaal wel érg bekend terrein. Zoals vaak draait het om verraad, met een hoop keizerlijke beslommeringen en groeperingen die plannetjes smeden tegen elkaar. Drie vrienden worden op pad gestuurd om een klusje te klaren, als ze terugkomen blijkt dat ze zelf in de val zijn gelokt.

Actiescenes zijn goed maar niet uitmuntend. Paar mooie moves en bij momenten leuk camerawerk, maar niks dat er echt bovenuit steekt. Het drama is vooral bekend terrein. Wat romantische problemen, veel eergevoel en vriendschap die getest moeten wordt. Naar het einde toe zijn er enkele positieve oplevingen, maar tegen dan zit alles al redelijk vastgebeiteld.

Kijkt best lekker weg en voor de martial arts liefhebbers (in combinatie met het nodige drama) goed te genieten, maar niet echt een aanrader voor mensen die de grote films van het genre nog te gaan hebben. Gewoon goed genrewerk dus.

3.5*

Lang links laten liggen deze film. Vind Campbell maar een idioot, het plot klinkt triest (zoals veel van die amateuristische, wannabee grappige 'horror-komedies', en de vergelijken met Evil Dead deden de film eigenlijk de das om.

Ik vind dit in de verste verte niet lijken op Evil Dead. Geen onnozele one-liner jokes, met pointes die "kijk ons eens grappig zijn, haha" uitschreeuwen. Een pak droger, en soms erg lollig. Ook weg is het frullige camerawerk. To-hep is vaak, vooral in het begin dan, stijlvol geschoten, met enkele leuke editing effectjes en een paar erg coole scenes.

Film dooft wel wat uit op het einde. Alles wordt wat normaler en het verhaaltje wordt mooi afgerond, een beetje jammer. Ik ga voor een dikke 3.5*, had iets meer ingezeten, maar kreeg veel meer dan ik verwachtte.

Op aanraden van Bad_Religion gekeken trouwens. De enige film die ik nog niet gezien had uit z'n top, die verder ook tip-top is