Opinions

Heh.

De kritiek hier op Murray is meer dan terecht, maar hem alleen de schuld geven van dit misbaksel van een film is iets te makkelijk. Monroe is hier ook echt niet te pruimen (een even vervelend personage met een al even afschuwelijk accent), de rest van de cast, regisseur inclusief bakken er helemaal niks van.

Oerlelijk gefilmd, vreselijk plotje, domme personages en overacting om u tegen te zeggen. Werkelijk niks aan deze film is aanvaardbaar, behalve dan misschien de lengte. Al kan een film als deze eigenlijk nooit kort genoeg zijn.

Het einde is al helemaal een sof, sowieso de slechtste Monroe film die ik gezien heb, en daar is gewoon iedereen en alles die aan dit project gewerkt heeft verantwoordelijk voor.

0.5*

Bijna 20 jaar later, nog steeds goed.

Ik ben nog steeds geen grote fan van Zuid-Koreaanse cinema, maar deze film weet zich genoeg te onderscheiden. Doet vooral denken aan Japanse drama uit die tijd. Kalme filmpjes met thematiek die best uitdagend kan zijn, vooral omdat de film er zelf niet echt de focus op legt (en dus geen moraallesje wordt).

Visueel is het aangenaam. Niks al té uitzonderlijk, maar wel mooi vormgegeven. De score is van hetzelfde niveau, al durft het soms echt wel op randje meligheid balanceren. Acteerwerk verder ook op niveau, en de film houdt het netjes binnen de 90 minuten. Ook niet evident wanneer je ZK films afschuimt.

Rest de premisse, een relatie tussen een 32-jarige leraar en z'n 17-jarige studente. Taboe misschien, maar het klopt wel en tijdens de film heb ik eigenlijk geen moment getwijfeld aan het feit dat de twee voor elkaar gemaakt zijn. Sterk.

4.0* en een uitgebreide review

Doorsnee zombie geweld.

Naar Koreaanse gewoonte wel kundig in elkaar gedraaid. Sowieso ben ik redelijk zombie-moe, dus het feit dat ze het 120 minuten lang interessant konden houden betekent toch wel wat. Probleem is dat de film verder wel érg weinig toevoegt aan het genre én het genre één van de meest vastgeroeste is die je je kan indenken.

Oké, het speelt zich een keer af op een trein. Als je daar alleen al wild van wordt dan kan je het nog origineel noemen, maar verder weinig nieuws onder de zon. Gelukkig zijn het de snelle zombies, het wordt ook aardig in beeld gebracht en het acteerwerk is aardig voor een horrorfilm. Wel een extra bonuspuntjes voor de "zombietapijten" trouwens, doet misschien wat denken aan WWZ maar zo zonder overdreven CG is het toch een stukje indrukwekkender.

Maar uiteindelijk is het weer veel weglopen van zombies. En in stilte langs ze proberen schuifelen. En hele hordes afhouden zonder gebeten te worden omdat je nu eenmaal een hoofdpersonage bent dat (nog) niet dood mag. En dan mag ik nog van geluk spreken dat het een opbouw van de oude stempel is, geen twist waar het meer om de groepsdynamiek van overlevenden draait ipv de zombies zelf.

Al bij al is het niet slecht, maar de hype rond deze film is dik overdreven. Aardige middelmaat, meer is het niet.

3.0*

Weer mooi, maar ...

Stoorde me af en toe toch een beetje aan de iets te kale registratie van het hele gebeuren. Het audiovisuele mag dan wel in lijn liggen met de algemene droogheid waarmee het hele verhaaltje gebracht wordt, ik vond het toch iets te kaal. Genoeg andere Japanse films die die strakheid dan net met wat meer visuele kracht kunnen neerzetten.

Verder wel weer een aangenaam, mooi verfilmd en goed geacteerd samurai verhaal. Yamada levert een fijne trilogie af, al spat de originaliteit niet meteen meer van het scherm. Heb waarschijnlijk ook wat lang gewacht met dit derde deel, zal me dan ook benieuwen hoe ik de eerste twee delen ga beoordelen als ik ze weer eens zie.

Einde is mooi, al ben ik het wel met Ramon eens dat het nogal onkarakteristiek is. Sentimenteel in nature, maar wel mooi subtiel gebracht en hoewel dit verhaaltjes meestal anders aflopen kon ik het uiteindelijk toch best appreciëren.

Niet slecht, al vond ik de andere twee delen beter. Geen idee of dat door de rustpauze komt of het echt aan de kwaliteit van de film zelf ligt, maar dat zal zich later wel uitwijzen.

3.5*

Best apart.

Al is het misschien iets te veel een klassiek mindfuck filmpje om écht aan te spreken. Het is allemaal wel mysterieus, hier en daar een braaf wtf-momentje en op het einde wordt het inderdaad allemaal wat lastiger om volgen en blijf je met wat vragen en vooral veel theorieën zitten.

Qua sfeer is het echter redelijk bedeesd en onderkoeld. Smith regisseert de hele tijd met de voet op de rem, wat ik een beetje jammer vond. Het is allemaal wel sfeervol, maar als het dan toch kil moest zijn had het ook best wat ijziger gekund. Het is allemaal nét niet, waardoor de verwarring tijdens en achteraf gewoon wat minder indruk maakt.

Acteerwerk is goed. Visueel had het iets sterker gemogen en ook de soundtrack is wat saai. Het is allemaal niet slecht, maar het voelt wat te vanzelfsprekend aan. Gelukkig duurt het niet lang en is er ook wel genoeg intrinsieke kwaliteit aanwezig. Leuk voor een keertje, dat zeker, maar had het graag iets unieker gezien.

3.0*

Mooie variatie op het horror thema inderdaad.

Al is het inderdaad ook zeker evenveel thriller. Goed filmpje, mooi sfeertje. Stijvol begin wat mooi de basis legt voor een filmpje dat een beetje speelt met de kijker en de DJ.

Het blijft een beetje gissen hoe alles nu juist in elkaar steekt, ook wel de sterkte van de film. Je krijgt enkele hooks, verder creeer je het personage van de DJ zelf.

Mooie, verontrustende climax toch wel. Erg leuke lengte, verveelt geen seconde, aardig tot mooi gefilmd en amusant.

Dikke 3.5*

Beter dan gemiddeld Western.

Begon in ieder geval best stijlvol. Mooi filtertje dat sterk overeenkomt met de sepia fotos die de tijd van toen typeren. Het duurt alleen niet lang, en wanneer de film overschakelt naar kleur is de omschakeling pijnlijk. Lelijk, flets kleurgebruik, lelijke omgevingen.

Halverwege weet Hill nog een keertje te overtuigen met de fotos, zeker de bijna-animaties zijn best mooi. Toffe scenes die een film als deze wat meer cachet weten te geven. Er zit nog één visueel aardige scene in die wat aan Letyat Zhuravli deed denken (vanachter de plankjes gefilmd tijdens het fietsen), maar daarmee heb je het positieve qua visuele wel gehad. Jammer dat Hill hierin niet wat consistenter was.

Newman en Redford het als koppeltje best oké, maar de film verliest al snel aan tempo wanneer de achtervolging begint. Een schijnbaar eindeloos segment, niet meer dan een aaneenschakeling van landschappen, zeurende hoofdpersonges en het geluid van hoeven. Ook in Bolivië zit er zo'n irritant stuk (met alle overvallen). Herhalingen die de film veel te lang maken en het tempo er compleet uithalen.

Eindscene deed me verder ook niks, interesse was wel zo'n beetje weg toen ze eindelijk in Bolivië aangekomen waren. Jammer, want in afzonderlijke momenten was dit best een vlot en te pruimen filmpje, alleen sprijtig dat het er zo weinig waren..

1.5*

Lollig.

Vooral in het eerste uur dan, maar da's een bekend euvel. Het laatste half uur vloeit de humor een beetje weg en blijft er een soort van feelgood drama over, dat zelden echt goed lijkt te werken. Ook hier wordt de humor een beetje gemist op het einde, waardoor het uiteindelijkt iets makker aanvoelt dan gehoeven had.

Verder kan ik dit soort filmpjes wel smaken. Nogal droog relaas over een stukje lokale folklore dat enorm serieus genomen wordt. Op de één of andere manier kom je in dit soort films ook altijd in centraal of zuid USA terecht. Het botersculptuurwereldje was mij in ieder geval compleet onbekend tot voor deze film, denk niet dat ik het snel weer vergeet.

Acteurs doen het goed, zeker tijdens het eerste uur zitten er voldoende geslaagde grappen in en verder is het ook gewoon een vrolijk filmpje. Jammer van het einde dus, dat kost de film dan toch nog een halve ster, maar verder heb ik mij hier wel best mee vermaakt. Raar dat ik de film nog nooit eerder had opgemerkt, zitten toch ook best wat bekende namen in.

3.0*

Herinnert iemand zich die toasterepisode in The Simpsons (Halloween Special). Gooi er een vleugje Groundhogday bij, een talentloze scriptwriter, en een editor die net twee grafische effectjes onder de knie heeft, en raad eens wat je krijgt ...

Het script rammelt aan alle kanten, zo erg dat je eigenlijk alleen nog maar met de film kan lachen. Wat dus duidelijk niet de bedoeling blijkt te zijn. De film bestaat op zich uit twee delen. Het eerste, wat over de oh zo tragische jeugd van het hoofdpersonage gaat. Totdat die dus ontdekt dat hij terug kan reizen in de tijd, waar hij zich dan ook de rest van de film mee bezighoudt.

Het concept op zich is natuurlijk wel leuk, maar verder is dit een afschuwelijke template film, met slechte acteerprestaties (altijd opletten met kinderen!), een ramp van een script en een hele hoop clichés.

0* voor de film, plus een halfje omdat dit nu eenmaal het minimum is op MM. Rommel.

Flauwtjes.

Een film met een typische "er komt nog wat!" opbouw. Die twist komt er dan ook, had em niet goed voorspeld (mijn centjes stonden op de baas - you keep passing every test - van Butler), maar beter maakte het de film er niet op. Vooral ook omdat je de twist zelf zo makkelijk ziet aankomen.

Eerste uur moet je dan volledig doorkomen met wat er op het scherm gebeurt, wetende dat het toch allemaal in een ander daglicht zal geplaatst worden. Jammer genoeg is Brosnan echt barslecht in zijn rol als gestoorde, en weten Butler en Bello niet veel te doen met hun rol.

De spelletjes van Brosnan waren ook niet geslepen genoeg om echt voor een grijns te kunnen zorgen. Visueel valt er ook niet heel veel te zien, hoewel enkele aardige pogingen ondernomen worden tijdens de nachtelijk scenes. Daar blijft het dan ook bij. Muzikaal is het al helemaal standaard. Score waarschijnlijk opgevist uit één of andere vergeten lade.

Had wat kunnen zijn, als Brosnan's character veel beter neergezet zou worden, de spelletjes intelligenter waren geweest en het niet zo'n duidelijke twist-film was.

1.5*

Erg fijn.

Je ziet het niet zo vaak, een vrouwelijke regisseur die een film maakt over mannen. De vrouwelijke touch van Cameron is in ieder geval wel duidelijk aanwezig, toch weet ze ook mooi het conflict tussen vader en zoon in beeld te brengen. Missie geslaagd in dat opzicht.

The Butterfly Tree is een drama, maar dan wel op een originele en creatieve manier vormgegeven. Erg kleurrijk, mooi camerawerk en opvallende animatiestukjes tussendoor zorgen voor een licht-fantastische sfeer, terwijl het drama zelf toch redelijk grimmig en zwaar is.

Geen eenvoudige combinatie, maar wel eentje die goed uitgevoerd wordt. Het drama naar het einde toe is misschien nét dat ietsje té aangedikt, maar storend of vervelend wordt het nergens. Al bij al een bijzonder filmpje, mist misschien net dat tikkeltej extra om een meesterwerkje te zijn, maar zeker de moeite. Zo'n typische 3.75* film.

3.5*

Lastig.

Film ziet er op stills vooral erg mooi uit. Erg fijn gebruik van kleur, boeiende settings en de composities zijn druk maar aansprekend. Maar in beweging verliest het jammer genoeg erg veel van zijn flair. Vooral dan tijdens de actiescenes, waar deze film toch erg hard op leunt.

De acteurs zijn niet bepaald lenig of imposant, het camerawerk oogt goedkoop en de actie zelf is ook maar droef. Beetje lam meppen (vaak ook maar half raak) en wat schieten en dat dan héél héél héél héél vaak. Het is raar dat ze daarvoor niet wat betere mensen gevonden hebben, want het zit de kwaliteit van deze film toch wel erg hard in de weg.

Als misdaadfilm werkt het beter, vooral omdat de camera dan wat rustiger is en de acteurs ook iets beter hun werk doen. Zorgt ervoor dat het einde op zich ook wel iets beter te pruimen valt en de film zo toch nét iets positiever afsluit, maar een actiefilm die dik anderhalf uur aan ondermaatse actie brengt, da's niet al te best.

2.5*

Zeer matig.

Het lijkt erop alsof de film bedenkelijke klassiekers als Candy Man weer een nieuw leven wil geven. Jammer genoeg is de uitwerking zo enorm voorspelbaar dat de film nooit zelfs maar in de buurt komt van een geslaagde horro en blijft hangen in flauwe referenties en gebrekkige regie.

Title probeert hier een aantal dingen. Zo kan je bij de intro denken dat je een nieuwe Martyrs voorgeschoteld krijgt, maar die scenes missen punch. De opbouw daarna in het oude huis is de laatste jaren al zo vaak gedaan dat het moeilijk is om er nog enthusiast over te worden, vooral omdat er zich ook al veel betere regisseurs aan gewaagd hebben. En de mindfuck die daarop volgt voelt zo by the numbers aan dat ook dat deel van de film nooit echt wil werken.

Wat rest is een film die, buiten wat er brakke keuzes, zoals de CG hond, bioscoop-waardig oogt, maar voor een horrorfilm stelt dat niet zoveel voor, vooral eigenlijk dat het allemaal wat braaf en gelikt is. Veel identiteit zit er in deze film dan ook niet in. Acteerwerk is ook één en al matigheid, de bad guy is nooit eng en de soundtrack weet ook helemaal niks toe te voegen.

In een gulle bui zou je nog kunnen zeggen dat het een moedige poging was van Title, maar het resultaat is gewoon niet veel soeps. Er zit wat budget achter deze film, da's het enige wat het nog kijkbaar maakt, maar verder een erg mak kopie-horrortje.

2.0*

Prachtig!

Erg fijn om deze film weer eens terug te zien. Blijft mij verbazen hoe Shinkai met zo'n klein team zo'n visueel overweldigende film heeft weten te maken. Achtergronden blijven z'n kracht, maar de character animation doet ditmaal helemaal niet onder. Verbluffend mooi gewoon.

Soundtrack is braver, al moet ik zeggen dat het j-pop nummer mij met elke kijkbeurt minder gaat storen. Vind het zelf best goed passen in de film. De drieverdeling is verder ook perfect, alleen jammer dat de credits tussen de shorts door getoond worden.

Blijft me ook opvallen hoe bitter deze film uiteindelijk is. Uiteraard krijg je weer een typische relativerend einde, maar happy is het toch allerminst. Vind het een mooi contrast met het romantische sfeertje dat er hangt, en telkens weer een uitdaging bij elke nieuwe kijkbeurt.

Tot dusver Shinkai's beste, kijk alleen maar meer uit naar z'n nieuwe film.

4.5* en een uitgebreide review

Meh.

Zichzelf verzuchtende en getroebleerde horrorfiguren, het is soms een beetje vermoeiend. Of het dan meteen "volwassener" is vraag ik me ook af. Vooral melodramatischer, gericht op het zakdoekje en met een excuus om het in een wat gothischer sfeertje te doen. Vond het in ieder geval niet bijster goed werken.

Arterton en Ronan vallen gewoon véél te licht uit voor hun personages, Jordan kan het visueel dan weer niet waarmaken. Blijft hangen in visuele clichés, bij momenten ook nog eens érg slecht uitgevoerd (dat rode water was echt niet aan te zien). De soundtrack draagt ook weinig tot niks bij, behalve dat het wat geforceerd het janksfeertje poogt te versterken.

De film sleept zich teveel voort, wat niet betert wanneer de flashbacks ook nog eens geïntroduceerd worden. De romance tussen Ronan en Cassin komt ook maar niet van de grond, al ligt dat waarschijnlijk meer aan Cassin's onuitstaanbare personage.

Nog een redelijk melig einde en je hebt een film die poogt iets interessants te doen, maar daarin redelijk hard faalt. Allicht met een betere cast en regisseur was het nog wat geworden.

1.5*