Opinions

Goeie Soderbergh weer.

Schuif Fargo maar mooi aan de kant, deze film is een stuk droger. Geweldige figuren in deze film. En vooral sterk dat het een keer geen "film"personages zijn (itt tot de film van de Coentjes). Echte nobodies van vlees en bloed. De nutteloosheid van hun leven barst door het scherm heen.

En ten midden twee van die nutteloze figuren plaatst Soderbergh een derde. Honderd keer beter dan Von Trier's hele idee om back to basic te gaan. Maar back to basic is het zeker. Uiterst simplistisch verhaaltje, ook helemaal geen verrassingen of spanning, maar sfeervol. Daar haalt de film z'n punten vandaan.

Heb er best van genoten. Lekker kort (72 minuten), puur en best mooi. Knap einde ook. Niet onverwacht, wel sterk. Visueel ook best aardig, alleen de soundtrack had wel een extra likje verdiend. Verder is het helemaal niet wereldschokkend, maar wel veel beter dan het gros.

3.5*

"And so it began".

Op die quote moet je ongeveer een halve film wachten. Wie dus hoopt op wat geinige bucket list fun kan best incalculeren dat het allemaal zo'n vaart niet loopt. Het eerste deel van de film gaat volledig op aan de kennismaking tussen "de twee".

Daarna heb je een vlotter half uurtje, dat weer abrupt afgekapt wordt om er een uitermate sentimenteel einde achteraan te rammen. Niet dat je veel redden hebt iets anders te verwachten bij een film als deze, maar een About Schmidt ofzo is het niet bepaald.

Nicholson is aardig op dreef, maar een rol als deze is niks nieuws voor hem. Ook Freeman kruipt weer in z'n bekende vachtje, alleen heb ik niet zoveel met hem. Te braaf en iets te wijs, al helemaal met die nutteloze weetjes van hem (die verder geen bal bijdragen aan de film).

Heel verheffend is het allemaal niet, maar zolang Nicholson door de film heen dendert is het best aan te zien. Reiner is verder geen geweldig of opvallend regisseur, dus veel meer dan wat klassieke Hollywoodfilmerij hoef je ook niet te verwachten van deze Bucket List. Matigheid troef dus, maar echt rampzalig werd het ook niet, het einde uitgezonderd.

2.0*

Retarded.

Maar je kan de film in ieder geval niet verwijten dat hij er niet vol voor gaat. Swardson is ook redelijk geschikt om een film als deze te dragen, hij liet eerder in kleinere rolletjes al zien dat hij weinig tot geen schaamte kent.

Platvloers is het absoluut, maar bijna op een verfrissende manier. Geen rem op de humor, geen halfbakken werk. Bijrolletjes zijn ook alleraardigst, al is dit uiteindelijk toch vooral een one-man show geworden.

Verhaaltje wordt gelukkig ook tot een minimum gereduceerd, enkel op het einde komt er een flauw moraaltje om de hoek piepen. Gelukkig krijgt het zo weinig aandacht dat het de rest van de film niet echt in de weg gaat staan.

Humor waar vele mensen hun neus voor zullen ophalen, kan niet zeggen dat ik dit zelf nu het einde vind, maar ik kan het enthousiasme waarmee de film gemaakt is wel appreciëren. Liever dit dan de wat bravere, uitgebalanceerdere pogingen.

2.5*

Matig.

De origin story van ... buddha! Een wat vreemd onderwerp om een anime over te maken, maar blijkbaar geloofde men wel in dit project want erg goedkoop oogde het niet. Osamu Tezuka's hand zal er ook wel wat mee te maken hebben gehad, maar dat maakt het eindproduct er jammer genoeg niet beter op.

Visueel is het niet echt geweldig. De animatie is wel op niveau, maar de tekenstijl oogt nogal flauw en véél te clean. Wat extra detail in de personages had deze film goed gedaan, al begrijp ik wel dat de stijl eigen is aan het project.

Het verhaaltje is verder nogal moralistisch, zoals je van een godsdienst-geïnspireerde film kan verwachten. Met een hoop lesjes en moraaltjes, vergezeld van handige plotjes die deze dienen te illustreren. Ik kreeg het er niet echt warm van.

De film duurt gelukkign iet te lang, er zit genoeg tempo in en de animatie is niet verkeerd, maar het oogt toch niet mooi genoeg en al de levenslesjes gingen na een tijdje wat vervelen.

2.0*

Muziekbiopic.

Het lijkt vaak alsof al die muziekanten eenzelfde levensverhaal hebben gehad. Al is dat van Holly dan aan een vroegtijdig einde gekomen. Samen met Valens trouwens, wie zin heeft kan deze film met La Bamba bekijken, ze eindigen allebei op hetzelfde punt.

Holly begint klein, wordt opgepikt, maakt het met z'n bandje, daarna de problemen etc etc ... het verloop kan je wel dromen. Rash spendeert aardig wat tijd aan de muziek zelf, met twee extended optredes die eigenlijk iets te lang duren voor een film als deze. Liefhebbers van de muziek zullen het niet erg vinden uiteraard, maar je zit uiteindelijk gewoon te kijken naar een cover van Holly.

Busey is een apart ventje maar doet het wel goed, ook de rest van de cast zorgt dat het een redelijk luchtige bedoening blijft. Er zit wel wat drama in, maar dat neemt nooit de bovenhand. Visueel redelijk karig, soundtrack is vooral de muziek van Holly zelf, dus daarvan weet je wat te verwachten.

De film wordt nergens vervelend of saai, maar voegt weinig toe aan het verhaal zelf. Eigenlijk kan je dan beter een docu van Holly opzetten, maar geen idee of er daar goeie van bestaan.

1.5*

Mindere herziening.

Verwachtte het ook al wel een beetje, heb het de laatste tijd toch wat moeilijker met het type personage dat Gallo hier neerzet. Iets té getergd misschien, ook met iets teveel ingebouwde verklaringen waarom hij zo geworden is. Al moet ik toegeven dat Gallo als acteur nog wel steeds overtuigt. Ricci ook trouwens, de twee doen het geweldig.

Visueel had ik het ook wat lastig. Nog steeds wel duidelijk de strakke kadrering en zeer bewust camerawerk, maar de grijs/bruine look van de film ging me uiteindelijk toch wat tegenstaan. Daar veranderde die eindscene niks meer aan. Tegenwoordig ook iets minder speciaal dan vroeger en qua esthetiek en uitvoering vond ik het niet zo geslaagd meer.

Maar er valt nog steeds genoeg te genieten. Twee boeiende personages, een fijne soundtrack, aardig camerawerk. En het happy end blijft een zeer duidelijk plus, gelukkig was ik dat na de eerste kijkbeurt alweer vergeten.

Zeker geen slechte film, zeker de moeite, maar ook zeker niet meer het meesterwerk dat ik er ooit in zag.

3.5*

Fijne film.

Begint wat te traag en té droog. Personage van Judd is een wat dooie vod, Shannon daarentegen weet wel te overtuigen. Geregeld ook komisch in de eerste scenes.

Film begint eigenlijk iets te laat om een echt mooi cijfer te scoren, maar het laatste half uur is toch best genieten. In hun alluminiumfolie kamertje zitten ze elkaar lekker aan te steken, zodat de manie steeds meer escaleert.

Gegeven is wel uitermate eenvoudig, met wat schizofrenie en beestjes in de mix, maar de uitwerking mag er zeker wezen. Af en toe gaat het trouwens wel heel snel, waarmee Friedkin het zich wel makkelijk maakt, en iets meer audiovisuele afspiegeling had de film ook nog wel goed gedaan, maar het is een fijn filmpje as is. En daar zal ik dan ook maar blij mee zijn.

3.5*

Zelfs geen flauw idee dat deze van Pixar was.

Nochthans wel hun beste film vind ik. Grappig genoeg ook hun mooiste. Technisch misschien niet zo geweldig, maar ergens is dit mooier dan een technisch kotslelijk demotje te zijn.

Leukste aan de film zijn de kleine creatieve details. De mieren die muziek spelen, de waterdruppeltjes, de vogel die ze maken (met het blaadje en de zon), de regen en meer van dat geinigs.

Jammer dat dit verpakt wordt in een alles behalve grappige film (hoe lame kunnen grapjes zijn ) vol belachelijke plotstukjes en stom sentiment. Doe daarbij tenenkrommende voice acting en goed potentieel wordt weer vakkundig de nek omgewrongen.

Paar aardige scenes, vooral veel leuke details, maar lompe humor (de bloopers), knullig plot en slechte sentimentele nonsens halen dit filmpje onderuit. 2.5* erg kleine sterretjes. Jammer, maar toch Pixar's beste geloof ik.

Boeiend.

Een who's who van de jonge Japanse garde. Met namen als Kiyohiko Shibukawa, Shota Sometani en Natsumi Seto heb je meteen een mooie dwarsdoorsnede van een jonge lichting kwaliteitsacteurs.

Ook regisseur Ryusuke Hamaguchi is nog best jong, al is hij hier niet aan z'n proefstuk toe. Dat zie je er ook wel een beetje aan af, aangezien de film er al best gelikt uitziet. Toch voelt het nog wel aan als een film van een jong regisseur, al is het maar omdat het qua onderwerp misschien net iets té heavyhanded is.

Het drama is wel interessant, de kleine genreclash ook en de acteurs doen het geweldig, maar de zwaarmoedige dansscenes vond ik net iets minder geslaagd. Het is toch net allemaal iets té artsy, waardoor het wat gaat lijken op interessantdoenerij. Had deze film niet nodig, anderzijds hoeft het maar een keertje goed uit te pakken en dan heb je meteen wél een geweldige film natuurlijk.

In ieder geval verlies je er niet veel aan deze een kans te geven, de speelduur ligt aangenaam onder het uur en er valt genoeg te genieten. Leuke introductie tot Hamaguchi, wil ik zeker meer van zien.

3.5*

Halfje eraf.

Eerste keer toen ik deze zag vond ik de film écht zwaar wegen. Dat het doet het nog steeds wel, maar toch iets minder overweldigend. Dat gezegd zijnde blijft dit wel een erg leuke en boeiende Tsukamoto.

Hij richt zich iets meer op de dramatische kant hier, hoewel z'n typische stijl wel volop behouden blijft. Mooi zwart-wit werk bijgestaan door een geweldige soundtrack. Qua gestileerde impact heeft deze film nog niks van pluimen verloren.

Maar door de iets grotere focus op het verhaal stoorde ik me toch aan het povere acteerwerk. Tsukamoto zelf doet het nog wel goed, hij weet wat zijn films nodighebben, maar Kirina Mano voelt zich zichtbaar onwennig voor de camera, wat na een tijdje aardig begint tegen te staan.

Gelukkig dat Tsukamoto het allemaal kundig maskeert met z'n geweldige stijltje, maar in de eindafrekening kost het de film toch een half puntje.

4.0* en een uitgebreide review

Tegenvallend.

Sandler past echt niet in deze rol, als actieheld is hij drie keer niks waard. Die scene waar hij een motor ontsnapt is dan ook wel het dieptepunt. Verder standaard buddy-cop gedoe, het twistje doet daar weinig aan af.

Beetje rare mix met typischere Sandler humor (zoals de lodge), dat zijn toch wel de betere stukken van de film. Verder nog wat povere actiescenes, al leken ze wel budget te hebben (met het ontploffende vliegtuig?).

Mjah, lijkt me vooral iets dat Sandler een keertje wou doen. Eén keertje in een echte actie/komedie meespelen. Gelukkig heeft hij het daarna niet meer herhaald, want het slaat echt nergens op en het was nog behoorlijk saai voor de korte speelduur.

1.5*

Aanfluiting.

Dat Bay het na vijf films wel eens wat anders wil is niet zo vreemd, maar het lijkt me toch vooral het tegenvallende bioscoopsucces dat er voor gezorgd heeft dat de franchise werd overgedragen. Aan Travis Knight, de man achter het tegenvallende Kubo.

Als die link niet meteen duidelijk is, is dat omdat men de Transformers franchise een nieuwe richting in wou duwen. Weg van het explosieve actiegeweld van Bay, naar een veiligere piste die meer opbrengst zou verzekeren. Of men daarin geslaagd is weet ik niet (vrees er wat voor aan het aantal lage stemmen te zien), maar kwalitatief is het pure zelfmoord geweest.

Vraag me af of Knight eigenlijk veel gedaan heeft, want alle belangrijke beslissingen lijken eerder door een commitée genomen. Eentje dat nog een paar jaar achter loopt, want het hele 80s gebeuren is ondertussen weer rustig aan het wegdeemsteren, terwijl deze film er nog een keertje vol voor wil gaan.

Wat je krijgt is een overvloed aan 80s hitjes, een plotje over vriendschap tussen een meisje en een robot, actiescenes die ook volgbaar zijn voor jan modaal en een hoop 80s knip en plakwerk. Pestende pubers, alarmklokjes die utigeslagen worden, de typische Amerikaanse fairs etc etc etc.

Zonder de actie van Bay wordt duidelijk dat het verhaal echt volledig belachelijk is, niet geholpen door de schmaltzy onzin die er nog is bijverzonnen voor dit 6de deel. Pover acteerwerk, irritante humor, debiel sentiment en een vervelend plot. En dan geen leuke actie om het goed te maken. Bumblebee is een vreselijk smaakloos, plat en brak geboetseerd gebeuren geworden. De franchise mag gewoon de prullenmand in.

1.0*

Verrassend goeie Koreaanse horror.

Niet echt iets nieuws, maar wat de film doet, doet hij gewoon extreem goed. Aardig basisverhaaltje (zoals vaak, een dramatisch uitgangspunt) waar vooral de geniale belichting, prachtig geframede shots en sterk gebruik van muziek opvallen.

Sowieso niet eng of gore maar dat lijkt mij ook een verkeerde verwachting voor een film als deze. Aardig tense en vooral hopen sfeer. Absoluut de moeite om een keer te kijken.

Dikke 4* en uitgebreidere review

Miskleun!

Op basis van de trailer kon het eigenlijk al niet meer fout gaat, dat deed het toch. Aan de artstyle heeft het niet gelegen, de opzet van deze film is geweldig. Ook de decors en een aantal grafische effecten zijn meer dan geweldig.

Waar de film compleet de mist in gaat is de regie zelf. Het camerawerk is bedroevend, de editing zo mogelijk nog slechter. Moshe lijkt wel een vergane vijftiger die compleet geen voeling heeft met wat op het scherm getoverd moet worden. Je ziet dat alles aanwezig was om één van de meest visueel unieke films van 2011 te maken, maar door slechte regie oogt het nu vaak kaal en goedkoop.

De soundtrack werkt ook écht niet. Deed me wat denken aan Red Spectacles, maar dan zonder het gewenste effect. Ook de voice over was niet om aan te horen, acteerwerk (van mensen die ik anders toch aardig kan appreciëren, zoals een Harrelson) is ook absoluut niet om over naar huis te schrijven.

Rest de slechte mix van Amerikaanse en Japanse invloeden die nooit echt goed lijkt te werken (iemand anders die ook aan Afro Samurai moest denken?), en wat er overblijft is een bom aan potentieel, maar een uiterst povere uitwerking ervan. Daarmee duren die 120 minuten uiteindelijk ook te lang.

Graag weer dezelfde mensen die het idee achter deze film hebben opgezet, maar dan wel met een bekwame regisseur. Spijtig om zoiets unieks verkwanseld te zien.

2.5*

En dan kan je wel weer zeggen, daar is Onderhond weer als enige, die een beetje negatief komt doen. Sorry, maar ik kan er ook niet aan doen dat de laagstemmers te laf zijn om hun mening te posten.

Laat het duidelijk zijn, ik hou niet van Westerns. Blame AHWA, hij kwam met deze film aanzetten, als één van de opties die m'n gedachten zouden kunnen veranderen.

Wat ik te zien kreeg was niet meer dan een bevestiging van wat ik al wist. Ik vind cowboys niet cool, ik vind ze niet stoer. Des te erger wordt het dan als ze 3 uur lang wel hun uiterste best lopen doen. The Ugly is niet meer dan een kartonnen 'ik lul me overal in en uit' personage, The Good is eigenlijk te dom om los rond te lopen, The Bad het enige personage met ietwat charisma. Vreemd dat hij het minst gebruikt wordt in de film.

Het verhaal is een basic van A naar B find the treasure gedoe. Wat hier geweldig of zelfs geniaal aan zou kunnen zijn ontgaat mij volledig. Wat ik wel zie is erg veel toevalligheden en voorspelbaar gedrag. Elk half uur wordt er wel iemand gevangen genomen, waarna hij 25 minuten later weer ontsnapt. En dat x5 of zo, tot ze aan hun bestemming komen in ieder geval. Wie bedenkt het!

Vond het verder visueel alles behalve boeiend. De setting, de tijdsgeest, de kleuren, ze spreken me niet aan. De close-ups zijn aardig, ook niet meer dan dat. De muziek was ook degelijk, maar daar blijft het verder ook bij. Nergens gegrepen of meerwaarde gevoeld.

Als klap op de vuurpijl wint dan nog de verkeerde. Niet dat het veel uitgemaakt had, maar er was maar één overwinnaar mogelijk, en dat wat The Bad. Ook hier gaat de film de mist in.

Ik vind dit alles behalve sfeervol, mooi, leuk en boeiend. Erg saai, lang uitgesponnen en erg langdradige Western. De 0.5* die daaruit voortvloeien zijn dan voor mij ook erg logisch. Sorry AHWA

Matig.

Vond 3.1 en 3.2 toch wel iets beter dan deze eerste film. Komt allicht ook wel omdat tegenwoordig de Asian Suspense zo platjes is geworden dat vroege (alhoewel, wat heet vroege) voorbeelden van het genre niet echt veel indruk meer maken. Daar tegenover staat natuurlijk wel de mix met comedy, die toen nog wel redelijk verfrissend was.

Visueel oké, al zijn die Thaise films doorgaans tot meer in staat. De horror vond ik matig, ook de humor komt er niet altijd even vlot uit. Het duurt verder ook wel iets te lang, waardoor de vaart er niet altijd even goed inblijft. Geen echt grote mankementen want algemeen gezien houdt Sippapak het geheel wel op niveau, alleen springt er weinig tot niks echt uit.

Deel 2 moet ik nog steeds kijken, al is dat zeker geen prioriteit. Blijft wel een leuke regisseur om te volgen, maar ik heb de indruk dat deze film beter werkte in 2003 dan 10 jaar later.

2.5*

Hmmmm.

Resultaat van deze 3.2 mag dan wel hetzelfde zijn, de film is dat niet echt. Waar de eerste eigenlijk uitblonk in het horror deel en wat tekort kwam bij de humor is dat hier net omgekeerd.

Paar grappige scenes, vooral dan met het pokeren en de shrouded ghost in de gang, ook wel een paar effectieve schrikscenes, maar de spanning en sfeer miste nogal in dit deel, waardoor die scenes maar weinig effect hadden.

Camerawerk nog steeds verzorgd, aankleding nog steeds ietwat kaal. Verder gelukkig qua humor wel geinig, al moet je wat hebben met die Thaise lolbroekerij. Die houden er een vreemd gevoel voor humor op na.

Best te pruimen, leuk tussendoortje maar meer is het zeker niet. De ene keer vis, de andere keer vlees, de perfecte combi heeft Sippapak in ieder geval nog niet beet.

3.0*

Redelijk, maar had op iets meer gehoopt.

Visueel is het vooral heel dubbel. Camerawerk ziet er best mooi en gecontroleerd uit, maar de aankleding is vaak een beetje aan de goedkope kant. Da's best jammer, want daar verspeelt de film toch wat punten mee.

Verder valt er niet zoveel te lachen, kan zeker ook niet mee met de betere Thaise horror/komedies (Sick Nurses of Sars Wars), al zitten er toch een paar lollige momentjes in.

De horror is daarentegen beter te pruimen. Paar toch wel effectieve schrikmomenten en wat aardige vetzakkerij. Kindje zag er vaak ook lekker creepy uit.

Als geheel echter een beetje te goedkoop. Als de aankleding beter was geweest had de film ook gewoon een dikke stap omhoog gezet. Nu blijft het bij een hoop potentieel dat ietwat matig is uitgewerkt.

Sippapak kan beter.

3.0*

Best fijn filmpje.

Ziet er vooral prachtig uit. Shimoyama is sowieso altijd wel te genieten, ook hier levert hij weer een fijn filmpje af.

Aardige variant om het vampierengebeuren. Niet mijn favoriete subgenre, maar er wordt een aardige twist aan gegeven zonder daarvoor de hele vampieren saga complete oneer aan te doen.

Sugimoto is jammer genoeg niet te pruimen, de rest van de cast doet het gelukkig een stuk beter.

Aardig filmpje dat het vooral moet hebben van mooie visuele plaatjes en wat fijne actie.

Kleine 4.0* en een uitgebreide review

Redelijk.

Inderdaad een typisch oldstyle dingetje. Raar trouwens dat ik nooit meer van Dezaki gezien heb, heeft toch een aantal zeer bekende filmpjes geregisseerd.

Black Jack is zo'n medisch drama dat best wel entertaint maar nooit echt spannend of innemend wil worden. Daarvoor is het thema ook net iets te saai. Er zit wel een klein beetje actie in, maar het meeste draait om het genezen van patiënten.

Typische anime-volwassen uitwerking. Thematisch zit er een hoop in, maar de uitwerking blijft redelijk puberaal. Niet noodzakelijk vervelend, vond het kleine meisje hier bijvoorbeeld een broodnodige toevoeging tussen alle serieux, maar echt sterk wil het ook nergens worden.

Redelijk tussendoortje dus, al had het inderdaad wel een minuutje of 20 korter gemogen. Nog wel steeds benieuwd naar Golgo 13 en z'n pre-Matrix chopper scene.

2.5*

Kan me wel goed vinden in het verhaal van Observator.

In ieder geval bedankt voor het uitzoeken van het verhaal achter deze reeks. Toch altijd wel leuk en mooi om te lezen hoe zulke kleine initiatieven uitgroeien tot iets groots. Of hoe je op een dag een tekening op het internet zet en drie jaar laten een heuse film achter je hebt.

Ik til alleen iets zwaarder aan de "gewone" stukken. Vond deze niet altijd even leuk en/of interessant. Ook de muziek daar iets te melig. Wel jammer, want het vormt toch ongeveer de helft van de film. Echter superirritant is het nu ook weer niet en de tekenstijl is daar ook nog best gedetailleerd (let wel, animatie niet erg vloeiend).

Het fantasy gedeelte is echter wel geweldig. Prachtige visuele stijl, geweldig camerawerk, nog steeds niet erg vloeiend maar wel geweldig dynamisch. Voor mij had men gewoon de hele film in deze setting mogen laten afspelen, was ik zeker op 4* uitgekomen.

Verder wel interessant hoe beide werelden pas op het einde samenkomen. Best oké gedaan, al zorgt deze setup in het begin wel voor een klein beetje verwarring.

Fijne anime, jammer dat de aardse stukken iets te doorsnee zijn, anders had er zeker meer ingezeten. Kijken voor de fantasy wereld en de erg coole gevechten.

Dikke 3.5*

Vreemd, dacht dat deze al op MM stond, blijkbaar niet dus

3* filmpje, te matig om echt goed te zijn, maar soms wel leuke over-the-top action. Eigenlijk enkel aan te raden aan Shirow fans en mensen die wat met anime hebben.

Performance art.

Het is al een kunstvorm die de grenzen van kunst opzoekt, het "werk" van Burden doet daar nog een schepje bovenop door redelijk ongezellig te zijn. Hij werd blijkbaar bekend toen hij zichzelf in de arm liet schieten (kunst!), al moet ik eerlijk bekennen nog nooit van deze Burden gehoord te hebben.

Het probleem is dat Burden zelf weinig toevoegt om je van idee te doen veranderen. Ook de mensen rondom hem trouwens. Veel verder dan wat flauwe filosofietjes komt hij niet, hij klinkt dan ook als een random druggie die wat onzin uitkraamt. Een vervelend figuur die op zoek was naar aandacht, maar eens hij die kreeg zich lekker eigenwijs weer van die populariteit afkeerde.

Z'n kunst stelde verder weinig voor. De mensen die erdoor geïnspireerd waren kwamen met zeer losse verhaaltjes waar weinig intentie vanuit ging. Burden zelf is een vervelende vent en de docu weet niet eens zijn belang te vatten. Ik kreegt nooit de indruk naar een belangrijk kunstenaar te kijken, wel iemand die ooit de media gehaald heeft met wat domme stunts. Kan niet de bedoeling geweest zijn.

0.5*

Goed.

Films op één locatie zijn niet bepaald nieuw, maar nog nooit was een locatie zo klein en duister. Da's ook meteen de kracht van de film. Jammer genoeg wordt er niet echt alles uitgehaald.

Hier en daar wordt er wat aan de film gerekt om tot 90 minuten te komen. Zo is bijvoorbeeld de scene met de slang best aangenaam, maar ook compleet (!) overbodig. En zo zitten er nog wel een aantal zaken in waaraan je merkt dat men soms iets teveel op zoek was naar vulling.

Verder ook iets teveel tijd om over bepaalde zaken na te denken. Waarom Reynolds bijvoorbeeld de hele tijd met die zippo zit te klooien terwijl zuurstof toch een essentieel goed is in dat kistje. Met de batterij van z'n telefoon is hij ook niet al te zuinig. Of waarom die telefoonreceptie midden in een woestijn in Irak beter lijkt te zijn dan in hartje Antwerpen. Kleine details, maar doordat er soms een iets te grote leegte valt gaan ze iets teveel opvallen.

Maar verder een aangenaam filmpje. Reynolds doet het niet uitzonderlijk maar draagt de film verder wel. Best spannend ook en een passend einde. Al kon je bij de begincredits al verwachten dat het wat meer ging zijn dan een Hollywoodeind, dus als een echte verrassing kwam het niet.

Beetje jammer dat men de film niet net wat korter gemaakt heeft, dat had de spanning ten goede gekomen en waren er iets minder stiltes gevallen. Maar verder een leuk filmpje voor een avondje bioscoop.

3.5*

Matig.

Heb me de hele film lang bedacht dat dit door een kaliber Baz Luhrmann verfilmd zou moeten worden. Nu schiet de film gewoon tekort in de muzikale nummers, waarmee er vaak niet veel overblijft. Enkel in het midden zitten een aardig visueel optreden, verder had het stukken beter gekund.

Acteerwerk viel nog 100% mee, gezien het feit dat de meeste hoofdpersonages een muziekale achtergrond hebben en nu niet meteen veel acteerroutine hebben. Niet dat er uitmuntend geacteerd werd, maar kon er best mee door.

Wel vervelend vond ik Aguilera's nummers. Over de kwaliteit van haar stem zeg ik niks, zingen kan ze wel, maar voor mij hoeft het nooit zo om elke lettergreep in minstens 5 noten te zingen, liedjes worden daar écht niet mooier van, integendeel. Het is meer een show-off van een stem, en dat boeit dan niet zo.

Verder een zeer simpel verhaaltje, dat toch aardig werkt. Waarschijnlijk door de wat onwerkelijke sfeer in het clubje, waardoor de film al iets sprookjesachtigs krijgt.

Echt slecht is het niet, maar het had best wat uitbundiger en weelderiger gekund.

2.0*

Iegh.

Het is misschien niet zo heel verrassend, maar deze docu zoekt de wat extremere kant op van het hele burlesque gebeuren. Dat maakt dat het leuk aapjes kijken is voor wie niet eens zo geïnteresseerd is in het burlesque wereldje, wie dat wel is krijgt een nogal plat en smaakloos cliché voorgeschoteld.

Van de verschillende burlesque stromingen komt vooral de wat ordinairdere kant in beeld. Veel verleiding of sex appeal is er niet, het is allemaal redelijk trashy en goedkoop ogend. En met veel aandacht voor het zogenaamd komische, al vinden de artiesten zichzelf wel een stuk grappiger dan hun effectieve materiaal.

Doordat de docu zich op één enkel gezelschap richt krijg je een wat ongenuanceerd beeld, daar waar deze docu toch de illusie geeft het over burlesque als hobby/kunstvorm te hebben. Die illusie kan je best snel weer opbergen, anders krijg je een aardig verkeerd beeld over wat het nog allemaal kan zijn.

Weinig genuanceerd, weinig flatterend, vooral veel sensatie en extravagante mensen in beeld brengen. Niet mijn favoriete docus, zeker wanneer ze ambiëren een bredere kijk op iets te willen bieden.

1.0*

De Coens zetten hun Holywood hoedje weer een keer op.

Toch meestal de betere Coens. Lekker weinig pretenties waardoor het makkelijk genieten is van de humor. Ook in deze film weer.

Film is onevenwichtig, maar dan vooral in de verhouding tussen de elementen. De aparte elementen binnen de film zijn erg egaal. Zo is de gehele film visueel kut en is de soundtrack jammerlijk ongrappig.

Verder zijn de typetjes allen een beetje flauwig maar wel grappig. De acteurs hadden er lol in, maakt erg veel goed. De oneliners zijn veelal grappig, nooit scherp maar gelukkig wel lollig. Enige echte opflakkering is JK Simmons, geweldige rol.

En zo is het weer een typische Coen. Veel potentieel, geen pretenties dus dat valt gelukkig verder goed mee, maar de filmische afwerking is vreselijk pover.

Enige echt negatieve puntje verder is het nogal flauwe einde.

3*, grappig tussendoortje, niet echt een bioscoopfilm.

Njah.

Geschreven door de Weinsteins. Daar zullen ze ook geen twee nachten over gedaan hebben denk ik, want dit is braaf copy/paste werk. Ondertussen ook een héél klein beetje zuur als je de "ik pin je vast en begin je alvast wat af te lebberen terwijl je duidelijk niet wil" scenes erbij neemt, maar dat noemen we maar lekker een genre element in plaats van een Weinstein fantasietje.

De film zelf is net iets serieuzer opgezet dan z'n genregenoten. Dat leidt tot wat vreemde scenes (de moord op de prostituee), maar zo heel veel invloed heeft het uiteindelijk niet, je krijgt gewoon je brave summer camp slasher voorgeschoteld.

Ik vind deze films steeds een beetje lui als het op de moorden aankomt. Een poserende moordenaar en een cut wanneer iets scherps een lichaam doorboort, meer is het niet. Het ziet er erg fake uit allemaal, enige logica lijkt verder ook te ontbreken. De scene met de kano/op het vlot kan ik me amper voorstellen, maar de echte liefhebber zal er wel van smullen.

Wat mij betreft een wat lauwe killer, matig moordwerk en weinig spanning of gore. Het 80s summer camp sfeertje is de grote trekpleister van deze film, maar dat vind ik niet echt genoeg, al helemaal niet voor een horrorfilm. Wat mij betreft ook niet zo verwonderlijk dat deze wat in de vergetelheid geraakt is, ik verbaas me er meer over dat een Friday the 13th het wél overleefd heeft.

2.0*

Nogal pover inderdaad.

De laatste tijd al iets teveel horrors gezien die eindeloos aanmodderen alvorens te beginnen. Bij deze is het extra pijnlijk aangezien het Western gebeuren mij echt geen bal boeit en het hele cowboy/indiaan riedeltje er maar wat bijhangt.

Tempo is ver nog wel aardig, als er ook daadwerkelijk wat gebeurd was. Regie is in deze rustige stukken niet eens zo slecht, maar qua horrorgebeuren is deze prent ook al ondermaats. Vooral het slechte monsterdesign is een killer voor een film als deze. Lijken wel restjes uit Doom III, en terwijl ik gehoopt had dat er naast de petieterige flock nog wel ergens een gaaf moedergedrocht zou zitten was dat ook ijdele hoop. Werd na verloop van tijd ook redelijk gek van de Predator geluidjes. Mocht zeker iets originelers.

Spannend was het allerminst (het zijn nu ook niet meteen de meest spannende beesten), visueel is het ook matig. De openingsscene is nog de mooiste, had een aardige romantische plakker ingezeten.

Op z'n hoogtepunt redelijk sfeervol en in de rustige momenten aardig in beeld gebracht, maar de horrormix is derderangs en het geheel erg mak en frullig.

2*

Vond het wel leuk.

Het is inderdaad meer comedy dan horror, daar had ik me vooraf ook wel al op ingesteld. Daarbij, het is een Dante, in zijn films is de horror toch eerder bijzaak. Maar typisch Dante vond ik het dan weer niet. De humor en personages zijn wat moderner, dat late 80s - vroege 90s sfeertje dat zijn werk doorgaans kenmerkt vond ik niet echt terug.

Wel veel verwijzingen naar oudere horror. Soms iets té opzichtig en zeker niet altijd even origineel (Night ot Living Dead enzo), maar echt irriteren doet het ook niet. Yelchin, Greene en Daddario doen het verder wel goed, ze houden het luchtig zelfs wanneer het script een beetje tegenwringt (Yelchin die Greene probeert verborgen te houden bijvoorbeeld, niet zo leuk).

Ik kon dit filmpje eigenlijk wel pruimen. Qua opzet niet zo origineel, maar het wordt best fris gebracht, het duurt niet te lang en naar het einde toe gaat het net dat beetje losser. Maar vraag me toch wel af of dit 100% Dante is, vind het een wat vreemde film om van zijn hand te komen.

Kleine 3.5*