Opinions

Mwoh. De hele film is opgehangen aan de gimmick, en men denkt daarmee vanzelf grappig te zijn. Er zitten wel enkele leuke dingen in (die bikinilijn op de mannelijke borst, de titels van boeken) maar echt scherp wordt het verder nergens. Het verhaal zelf weet ook niet echt te boeien en is verder vaak volstrekt inwisselbaar. Het einde is wel heel sterk gedaan, maar de rest van de film is wel erg mak. Sfeertje is wel oké en het kijkt wel weg nog, maar dat is het dan ook. 2,5*.

Heel matig vooral door het acteerwerk, het lijkt alsof men hun teksten opleest. Enorm vlak en zonder veel emotie. Wel veel naakt maar dat schokt tegenwoordig ook niet meer (al is dat weinig te zien dan tegenwoordig, dat is ook wel weer zo). Visueel af en toe wel aardige shots en een enkel momentje was wel grappig maar ik heb me behoorlijk verveeld. 1,5*.

Zolang Godard maar enige vorm van narratief gebruikt kan ik hem goed hebben, maar dit soort werken vol allerlei audiovisuele probeersels daar heb ik veel minder mee. Door het fragmentarische kon dit me inhoudelijk nauwelijks boeien. De personages leven ook niet maar zijn er enkel als pionnen voor de film. Ook raar gebruik van geluid dat steeds wegvalt. Dat oogt en klinkt allemaal wat knullig vooral. Roussel is eindeloos boeiend om naar te kijken en soms is de mix van beeld en muziek is prachtig, maar veel te weinig om dit werk naar een voldoende te brengen. 2,0*.

Soms ga je een film met bepaalde verwachtingen in en ik verwachtte vooral een wat zwaarder drama. En hoewel de thema's zeker zwaar zijn is de toon van de film vrij luchtig en daarmee geeft de film eerst en vooral aangenaam kijkplezier. Leuke rolletjes van Montand maar vooral Depardieu die iets van wat treurigs weet mee te geven zonder dat het een zielig geval wordt. Knap gedaan. Ook zijn de vele situaties gewoon vermakelijk om te zien en het dorpscultuurtje en de politiek worden ook prima gebracht. De fijne natuurbeelden helpen ook mee en je voelt het sfeertje van een dorpje in zuidelijk Frankrijk echt. 4,0*.

Wat je ook van deze film vindt, als dit een film was over een man en geregisseerd door een man dan was deze nooit bovenaan die toplijst van Sight & Sound geëindigd. Natuurlijk is de feministische boodschap inherent aan de film en past deze goed in het huidige tijdsgewricht maar je zou een film wel moeten beoordelen op zichzelf en hoe ze een boodschap overbrengt, niet wat de boodschap is.

Niettemin, sinds die topnotering was ik hier wel benieuwd naar. En ineens zag ik vorige week zaterdag dat de film in Arnhem zou draaien (een busritje van 30 minuten) op mijn vrije zondag dus lekker gegaan. De zaal zat ook redelijk vol en behoudens twee personen die naar de wc gingen ook muisstil 3,5 uur lang. Er zat zelfs nog een intropraatje bij van ruim een kwartier. Nou hoeft dat van mij sowieso al niet (voegt echt niets toe in de regel) maar als je nog 3,5 uur film te gaan hebt dan is het allicht wat te veel. Die vrouw zei nog dat ze het kort zou houden. Hoe lang zijn andere praatjes wel niet dan?

Enfin, 2,5 uur fantastische film, daarna een uurtje nog duidelijk zwakker. Ik geloofde dat stuk niet echt. We zien als kijker drie opeenvolgende dagen uit het leven. Dag 1 en 2 zijn als alle jaren ervoor, maar effectief kijken we naar twee dagen en niet de samenvatting van een leven. We zien de ineenstorting van Jeanne op de 3e dag. Ongetwijfeld dat ze beseft hoe ze al jaren dood leeft, ongetwijfeld dat een klein korreltje in de radar haar van slag kan brengen (hoewel ik dat ook niet echt geloofde) maar uiteindelijk gebeurt dat allemaal in 1 dag in een film over 3 dagen. Die volledige omwenteling vond ik te fors en te veel en te snel. Zeker de moord op het einde was echt too much. Dat laatste shot van 5 minuten waar ze gewoon stil zit is een pak beter.

Maar die periode daarvoor was lichtjes fantastisch. Je raakt echt in een trance, dit is soms ASMR avant la lettre. Gewoon 4,5 minuut lang kijken hoe iemand een schnitzel paneert (zie hier). In een enkel statisch shot, zoals de hele film. Statische shots, strak gekaderd (recht van voor of opzij) en constant stijlvast en prettig gemonteerd. De film vloeit echt. En dan alle huishoudelijke taken achter elkaar, dat ritme is fantastisch om te zien en je wordt als kijker erin meegezogen. Akerman bedoelt er van alles mee (uiteraard) op de inhoud maar op de oppervlakte is dit eerst en vooral een hele fijne kijkervaring. En elke scène voegt wat toe en is nodig. Juist nodig. De huishoudelijke taken moeten gewoon alle getoond worden en daarna nogmaals om een idee te krijgen. Dan kan je niet het eten bereiden weglaten bijvoorbeeld.

Al met al wel 3,5 uur geboeid gekeken, geen moment op mijn horloge gekeken (die drang kwam wel maar toen was de film ineens klaar dus de film duurde korter voor mijn gevoel dan dat hij is). Alleen jammer van dat laatste uur. Dat begon met een bepaald momentje en ik dacht al: we gaan toch niet die kant op? Ja, dus wel. Helaas. Naar boven afgerond 4,0*.

Verrassend leuk, vooral doordat de regie zo duidelijk naar voren komt. Niet ziet alleen de film er mooi kleurrijk belicht uit, ook de muziek en keuze's voor bepaalde shots is sterk. Het is duidelijk dat dit geen rechtlijnig verteld verhaal is maar eerder een opvolging van sfeerscènes die toch een geheel eigen smoel hebben meegekregen. Dat het op een enkel moment nooit echt spannend wordt, of echt gore kent, doet daar weinig aan af. Ik heb me namelijk wel prima vermaakt. Met Fox heb ik niet zoveel - goed lichaam, dat zeker, maar ook een lelijk hoofd en van plastic al redt ze zich in deze film wel heel redelijk met een rol die haar op het lijf is geschreven en vooral de vlot geschreven teksten. Nee, dan is Seyfried de leukere van de twee (en de betere actrice). Het einde is niet helemaal de climax die je verwacht maar dan is de film al wel geslaagd. 3,5*.

Een leuk idee en geinig eens gezien te hebben. De film had ook zeker niet langer moeten duren (en duurde stiekem al net iets te lang om echt te blijven boeien). De fotografie zelf is aardig in fraai zwart-wit maar niet per se heel bijzonder geschoten. Wel mooi hoe soms een snelle montage en in elkaar overvloeiende shots soms een idee van beweging geven, vooral in die scène in bed (waar ook het enige echt bewegende moment zit, het knipperen van ogen). Het verhaal zelf is boeiend maar in een echte film, het hierop gebaseerde Twelve Monkeys, is hier uiteindelijk echt veel meer mee gedaan op elk vlak, ook qua thematiek. 3,0*.

Marine Vacth, mooie dame, vooral op de poster - Imdb geeft als geboortedatum 14 mei 1990, de Engelse wiki 4 mei 1990 en de Franse wiki 9 april 1991. Raadselachtig, zoals haar hele verschijning in de film, want wat haar beweegredenen ook waren: die worden door Ozon en Vacth niet duidelijk gemaakt.

Soms denk je als kijker dat dit gewoon een uitspatting is van het puberzijn, zonder verdere reden, maar ja. Even lijkt dat er ook op, als tegen het einde dat feestje is afgelopen en ze met een gewone jongen zoent. Pubertijd afgelopen en ze kan de echte wereld weer in? Niet volgens Ozon die een volstrekt overbodige vierde deel erin stopt. Sowieso, die vier delen met de seizoenen is een weinig geslaagde gimmick. Maar goed, ik had dus echt geen idee waar ik naar had gekeken. Het leek me geen maatschappijkritisch werk. Het was ook geen heel goede sfeerimpressie. Het is eigenlijk tamelijk leeg. Onderhoudend en vermakelijk voor het moment, maar nooit gaat het onder de huid zitten en eenmaal buiten ben je het alweer allemaal vergeten.

Vacth kijkt wel de ganse tijd bijzonder verleidelijk en zeker de chemie met haar broertje is er. Sowieso een sterk punt om dat broertje op de voorgrond te zetten, die net begint als puber maar vooral aangeeft dat Vacth ook een gewoon meisje nog is waarvan het leven doorgaat. Het is überhaupt prettig dat ze uit een tamelijk normaal gezin komt. Verder is het geheel wat saai gefilmd, al weet Ozon wel heel goed met beelden een verhaal te schetsen. De muziek is dan wel weer heel aardig.

Verder lijkt Ozon nog de vraag mee te geven wat walgelijker is: jezelf prostitueren of vreemdgaan. Dat tweede, lijkt me toch wel. Maar goed, 2,5.,

Iets minder enthousiast dan de rest. Er zitten zeker goede punten in de film en dat zijn alle ook zaken die me in de regel liggen. Niet echt een afgerond verhaal maar eerder een sfeerschets van enkele mensen gedurende een korte periode en in de basis ook normale mensen. Maar niet elk personage vond ik even boeiend, het tempo ook niet altijd even sterk (de film sleepte te vaak even) en visueel ook erg saai in beeld gezet. Dat past dan wel bij dit naturelle filmmaken maar toch, zo saai als hier hoeft dan ook weer niet. Dat laatste shot is dan niet per se mooi maar wel boeiend omdat er van alles in beeld gebeurt en eigenlijk wel typerend voor meer momenten in deze prent. 3,0*.

Mooie lieve kleine film die genoeg indruk achterlaat. Juist dat de film zo klein blijft geeft de kracht, met heel erg de focus op het overleven en leven in de oorlog door gewone burgers, en specifieker voor kinderen. En juist het platteland is dan verfrissend aangezien het gevoel van de oorlog er wel is, maar het dagelijkse leven ook heel behoorlijk door kan gaan en de oorlog verder weg kan zijn. Dat geeft een boeiende dimensie. Ik kan hier weinig slechts over zeggen, alleen mist de film wel echte hoogtepunten en af en toe sleept de film wat. Maar absoluut een hoge score. 4,0*.

Volstrekt bizar, maar soms oprecht grappig vol foute humor. Op momenten goed geacteerd op Hans Teeuwen na, maar op zijn eigen overdreven manier van acteren past hij goed bij de film. Zo nu en dan zelfs een geinig stukje montage, maar verder vrij saai in beeld gezet en er zitten ook mindere stukken in die niet echt boeien. Daarnaast is Mustafa een lief varken en zijn de tieten van een jonge Van Kooten best oké. 3,0*.

Dik drie uur duurt JFK – een film kortom waar je even voor moet gaan zitten. 50 jaar na dato leek me wel zo een moment (zo probeer ik al jaren op 4 mei Schindler’s List te kijken, wat overigens om uiteenlopende redenen nooit lukt). Deze JFK was het wachten waard.

In wezen is de film een herhalingsoefening van (het fantastische) Born on the Fourth of July - een politiek geladen thema in beide, en een zelfde visuele look. Maar waar die eerste zich richtte op de hoofdpersoon met een uitstekende Cruise in de rol, richt JFK zich meer op het onderzoek en komt de uitwerking van Costners personage er wat bekaaid vanaf. Zodanig zelfs dat je die uitwerking nog beter had kunnen schrappen, omdat het nu zo opvalt. Nu is Costner sowieso niet de acteur voor zulk werk, maar hij krijgt geen enkele achtergrond mee, maar krijgt wel de echtelijke twisten mee en de vraag waarom hij maar doorgaat of dat hij gek is. Alleen, dit gebeurt sporadisch waardoor dit alles nogal geforceerd aandoet en Costner weet je nooit het gevoel te geven dat dat alles iets met hem doet. Dus: waarom zit het in de film als het weinig toevoegt? Pas aan het eind, als spreker, herpakt Costner zich in een sterk stukje rechtbankdrama, dat dan wel iets te lang duurt maar verder wel erg goed is.

Dat dat stukje rechtbank goed is, komt vooral door de regie en montage, zoals we ook uit Born kennen. Stone mixt heel knap heden en verleden, echt archiefmateriaal en nieuw geschoten film, tot een knap geheel. Verder heeft alles zijn eigen look. Het heden is geschoten in een bruinachtige omgeving, de flash backs in scherp zwart-wit, interviews toentertijd in ’63 op een kleiner formaat et cetera. Dat is niet alleen een sterke gimmick, het helpt je ook met de oriëntatie. Je weet altijd waar je je bevindt als kijker. Buiten dat is het gewoon goed in elkaar gezet, waardoor de vele tekst nooit saai is (altijd bewegend beeld erbij) en door beelden te mengen met teksten kan je als regisseur ook je boodschap kwijt. Bijvoorbeeld de getuigen tonen die zeggen dat ze iets anders zeiden dan hun officiële verklaringen weergeven, en daarna bewegend beeld van het geven van die verklaringen (en warempel, er is dus geknoeid).

Als onderzoeksthriller werkt de film dus wel degelijk. Stone weet veel informatie helder te brengen, de opbouw is goed, het onderzoek behoorlijk en zijn regie doet de rest. Er is veel rook rondom de dood van Kennedy en Stone zoekt het vuur. In hoeverre hij gelijk heeft is een tweede, maar ervan uitgaande dat de rook correct is weergegeven (de magic bullet bijvoorbeeld) is dit als film sterk en als betoog prima. Verder zit er een aantal goede acteurs in, alle iets tegen het overacteren aan en alle met wel een erg bijzonder kapsel. Zo is altijd helder wie wie ook alweer is, en ondanks vaak kleine rollen blijven de meesten je dan dus ook bij. En het werkt ook mee dat de saaie degelijke Costner zelf nauwelijks aandacht vangt, al zit hij bijna drie uur lang in beeld.

Sterke film, die vooral de mist in gaat als drama, maar verder zeker eens het kijken waard is. 4,0*.

Erg matig. Dat eerste verhaaltje is nog wel leuk maar erg kort, de andere verhalen deden me stukken minder. De film voelt meer als vingeroefening dan als kortfilm. Visueel ook wat pover, vooral door de kwaliteit van de camera en techniek denk ik - dan is er wel wat gebeurd sindsdien tot aan Parasite die er prachtig fris modern en luxueus uitzag. 2,0*.

Erg lang, en de film wordt langzaamaan steeds minder interessant om aan het eind niet meer te weten waarheen te gaan. Deze ging echt als een nachtkaars uit.

Het eerste uur is nog wel erg sterk. Als liefdesverhaal niet per se heel overtuigend, daarvoor was het te kil, maar als sociaal portret wel oké met sfeervolle beelden, een goed tempo en een zekere rust waardoor dit heerlijk wegkeek. Ook van die lekkere met poppy Amerikaans muziek doorspekte dansscènes die soms maar doorgaan, dat vind ik erg fijn om naar te kijken omdat ik dan echt wordt meegetrokken in de film.

Maar als mevrouw eenmaal uit de gevangenis is gekomen is het vooral een collage van losse scènes, met behoorlijke tijdsprongen en wordt het echt episodisch. En dan wreekt zich dat de film in het begin ook niet heel warm nog was. De beelden zie je als kijker, maar de film beleef je niet meer. Dan zitten er nog wel indrukwekkende plaatjes bij van China in opkomst vol grote gebouwen tegen rotswanden (prachtig gefilmd vanaf de rivier/stuwmeer) die ook wel iets zeggen, net als de regisseur ongetwijfeld ook wil, maar daarvoor is mijn kennis van China niet groot genoeg waardoor die thema's er voor mij te veel bijhangen. Het stukje van De Filosoof hierboven vind ik wel verhelderend, maar daar had ik tijdens het kijken zelf niets aan. 3,0*.

Heel slecht. Ik vond het qua gore tegenvallen, weinig bijzondere moorden ook en matig in beeld gezet. Dat is in vorige films in de reeks wel beter gedaan. Maar verder is dit ook niet echt een serie die me als geheel trekt, terwijl deze film inhoudelijk zwaar leunt op die John Kramer. Het was voor mij dus weinig interessant als film, maar überhaupt die hele mythe die men in die serie erom bouwt heb ik weinig mee dan komt zoiets wat lachwekkend over. Ook matig geacteerd, dan blijft er heel weinig over. 1,0*.

Visueel af en toe best lekker, met veel kleurrijke belichte ruimtes. Maar het verhaal kon me nauwelijks boeien. Er wordt ook steeds meer bijgehaald dat het zelfs lachwekkend wordt. Chan is wel oké en sommige knokpartijen zijn prima en voelen lekker ruig aan, maar dat is te weinig voor een volledige film om die op een voldoende te krijgen. 2,5*.

Niet goed, maar vooral ook niet interessant. Actie matig, acteerwerk wat kleurloos, verhaaltje gaat allerlei kanten op en als geheel wist de film me niet te boeien. Dan verglijdt de aandacht nogal eens en wordt de plot ook nog eens lastig te volgen, waarme het nog minder boeit et cetera. En wat Onderhond hierboven al zegt, het mist wat fun en is allemaal veel te serieus alsof dit een grootse film is. Dat verhoogt het plezier ook niet. 1,0*.

De film miste sfeer en was nooit grappig terwijl dat wel de bedoeling leek. Daarmee nogal een suf ding dat er visueel nog wel prettig uitzag. 1,5*.

Aardige docu, maar hij had van mij veel meer over voedsel mogen gaan met een rustigere cameravoering (met terugwerkende kracht vind ik El Bulli: Cooking in Progress daarom een steeds betere documentaire). Op zich wel fijn dat de regisseur er visueel af en toe wat van probeert te maken maar uiteindelijk ben ik vooral benieuwd naar de sushi zelf en het hele proces, die stukken daarover zijn dan ook veruit het beste, helaas alleen vaak kort en ook te flitsend gemonteerd. Verder wel informatief interessant. Ook het leven van Jiro en zijn zoons geeft wat extra diepte maar had niet per se gehoeven. 3,0*.

Nee, goed is dit niet te noemen. Eigenlijk een beetje dezelfde rommel die Johan Nijenhuis hier in Nederland uitbrengt. Vooral de irritante Bee haalt het niveau ver naar beneden. Ook de humor is op momenten flauw en gewoon niet leuk. Alleen weet Hou dan nog wel mooie sfeerschetsen van zowel stad als platteland te geven, is Fei-Fei nog wel aardig en zitten er enkele fijne momentjes in, gek genoeg vaak als men begint te zingen of als er van die foute pop op de achtergrond speelt. De sfeer gaat ineens omhoog en vooral de combinatie met de beelden is mooi. 2,0*, zonder Bee wat hoger.

Zo ergens halverwege foetert Jobs (na Mandela toch wel de meest overschatte persoon van de afgelopen 20 jaar) hard tegen Bill Gates dat hij hem gaat aanklagen. En that's it. Ze schijnen een ruzie gehad te hebben, maar verder komt men daar in de film niet op terug. Typerend voor de film en haar rommelige script.

Kutcher is dus Jobs, nog niet eens een heel slechte rol. En ja, ik zie en hoor constant Kutcher, maar hij doet zijn best (dat loopje viel me niet op, maar ken Jobs ook niet) en zeker die verbeten blik heeft hij constant. Dat is best knap acteerwerk. Maar het zijn alle losse flarden van zijn geschiedenis die de film zo zwak maken. Alle belangrijke fasen uit het leven krijgen we even kort aangestipt, en eens je net lekker in de film zit, gaat die rustig weer vijf jaren verder. Maar verder zegt de film helemaal niets over Jobs karakter. Met zijn woedeuitvallen best een personage dat voor een film geschikt is, maar verklaringen krijgen we niet, of zelfs maar hints daarvoor. Ja, hij wordt soms ineens heel kwaad, maar waarom precies? En wat deed die dochter nog in de film, die jaren later gewoon bij het gezin te hoort na eerst afgewezen te zijn. De makers wilden dit dus overduidelijk in de film hebben, maar hebben nooit verder nagedacht of en hoe dat eigenlijk moest.

Verder schijnt de iPod een revolutie te zijn geweest. Prima, en Kutcher legt in scène één al uit wat daar nieuw aan is (al weet ik dat ook wel) maar waarom de Apple I en vooral de Apple II zo bijzonder ware? Ik weet het niet, en de film geeft dat antwoord ook niet. Kortom, de film geeft geen antwoord op haar eigen bestaansrecht: waarom verdient Jobs een film? Sterker nog, we zien een hele computerbeurs met allerlei computers, maar wat de Apple zo bijzonder maakt wordt nergens duidelijk.

Buiten dat lijkt het budget ook niet heel hoog. Op wat oude auto's en prehistorische computers na wordt nooit een mooi tijdsbeeld gegeven. Je waant je dus niet in de jaren 70 en 80, nochtans een interessante tijd om te tonen lijkt me. Wel kiest de regisseur voor heel erg veel (en dan bedoel ik echt heel veel) muzikale montagesequenties, waarin weer een klein stukje ontwikkeling plaatsvindt. Dat is gewoonweg ergerlijk maar elke mogelijke emotie wordt weggeblazen. Maar het meest ergerlijke is wel dat men doet alsof het de nieuwe Messias is. De manier van cameravoering, de muziek die aanzwelt bij de presentatie van de iPod, et cetera. Adoratie die doorslaat, volstrekt ongepast (zelfs als het de nieuwe Messias was. zou het nog ongepast zijn).

En toch, eerlijk is eerlijk, de fotografie is af en toe best heel fraai en ondanks alle rampspoed en irritatie weet de film best de volle twee uren te vermaken. En dat vind ik toch wel een essentieel punt van cinema. 1,5* derhalve.

Ik dacht altijd ooit te maken te hebben met een echtscheidingsdrama. De plot doet al iets anders vermoeden maar de uiteindelijke film heeft toch weer een andere insteek. Die is meer gericht op gescript drama. Wat ik daarmee bedoel is dat de film een beetje gemaakt voelt. Alles dat er gebeurt is bedoeld om de ellende maar groter te maken en de plot vooruit te helpen, waarbij de personages en hun potentiële boeiende intermenselijke contacten wat ondersneeuwen. Dan is dit verder een prima film, goed geacteerd en één die ook nergens verveelt en blijft boeien, maar uiteindelijk ook niet de impact geeft die een wat subtielere benadering had kunnen geven. Visueel ook een beetje saai. Prima om iets naturel te willen houden, maar dit is wel heel degelijk allemaal. Niettemin heb ik me nog wel prima vermaakt, dus de film krijgt ondanks de gemiste kansen (vooral dat, de film kent niet echt gebreken) wel een dikke voldoende. 3,5*.

Tijdje terug dat ik deze al had gezien, maar het is me nog wel goed bijgebleven. De docu maakt heel goed duidelijk wat de status is van Cruijff in Barcelona en vooral dan voor de Catalanen. Het hele ding bestaat dan ook voornamelijk uit interviews waar de (veelal) Catalanen hun herinneringen aan Cruijff vertellen, vaak ook met voorbeelden erbij als ze Cruijff proberen te imiteren. Aandoenlijk in de positieve betekenis van het woord en langzaamaan ga je begrijpen waarom hij daar zo belangrijk was, zonder dat het expliciet heel politiek wordt allemaal. Wel is het zo dat 90 minuten gaan vervelen, ook doordat er nauwelijks afwisseling in zit. Je blijft maar naar pratende koppen krijgen en na drie kwartier is de boodschap wel duidelijk. En dat interview op het eind met Cruijff zelf lijkt er ook niet helemaal bij te passen. 3,0*.

Lichte tegenvaller. Het ziet er allemaal wel fraai uit, vooral ergens halverwege in die nachtclub is het soms visuele smullerij, en Reeves doet zijn best, maar spetteren doet de film nergens. Spannend is het nooit en de actie is wel geinig, maar ook wat te veel herhaling en nogal mak ook. Zo krijg je een film waar de aandacht nogal eens verglijdt. 2,5*.

Nog iets minder dan het eerste deel, vooral doordat dit echt een herhalingsoefening is met zelfs bijna dezelfde opbouw (feestje in club ergens halverwege) en vooral actie die zeer repetitief is. Enige wat extra is, is de uitbreiding van dat huurmoordenaarsgilde waar men in leeft. Spannend wordt dat ook nergens, want Wick schiet toch iedereen door z'n hoofd. De film is nergens serieus te nemen, maar de toon is te serieus om het cartooneske ervan te zien en grappig wordt het ook nergens. (nog iets zakelijker en droger zoals in The Accountant was zeer welkom geweest, die film was wel geinig) Af en toe dan een knokpartij maar die duren zelf weer steeds net te lang en er komt ook weinig origineels uit. Ook zo'n achtervolging in het begin is maar matig geschoten met weinig overzicht door te veel gebruik van (medium) close ups en weinig lekker lange shots. Vergelijk dat eens met de laatste Mission Impossible waar je het gevoel voor snelheid echt beleefde. Paar leuke bijrollen verder, maar vooral Reeves valt tegen. Als actieheld al schietend en slaand door beeld heen gaat het nog wel, maar als hij iets van emotie in zijn stem moet leggen is het eerder lachwekkend dan geloofwaardig. Blijft over dat het er allemaal wel fraai uitziet en aan het eind met die spiegels is wel leuke visuele spielerei, maar voor een deel drie moet men toch echt uit een ander vaatje tappen. 2,0*.

Een beetje zoals de vorige Wicks, het ziet er allemaal wel mooi uit (hoewel deze soms naar de kitsch neigt en net iets minder stijlvol is) en de actie is behoorlijk is beeld gezet en soms ook lekker hard, maar ook wat saai doordat Wick toch steeds heel erg veel schurken weet te verslaan. Echte spanning is er niet. Het is vooral een choreografie die na een uurtje wel is uitgewerkt, buiten dat de meeste scènes ook gewoonweg steeds net te lang duren. Het is humor als een paard naar achteren trapt, een tweede en derde keer is al minder leuk dan. En dat gedoe met die honden is zo'n 3 a 4 keer geinig, maar na 10 keer hetzelfde trucje wordt het vervelend. En zo is de hele film, vrij afstandelijk ook mede door Reeves die overtuigend kan knokken, maar meer ook niet. Als hij zijn mond opentrekt is het toch een pak minder. 2,5*.

Dansfilm. Ik schreef al zoiets bij de derde film en is eigenlijk ook nu weer van toepassing. Deze film gaat veel meer om het in beeld zetten van actie en de choreografie dan dat de actie daadwerkelijk reëel of zelfs maar een beetje geloofwaardig moet zijn. Als je de film zo bekijkt is dit ding best genietbaar. Want die actie zit goed in elkaar op dat vlak en is afwisselend genoeg en gedoseerd genoeg waardoor de lange scènes (er zitten in feite 3 grote lange actiescènes in) niet vervelen en blijven boeien. Visueel prachtig soms en af en toe leuke ideeën (dat shot van boven in. Alleen die luchten in de laatste scène bij de Sacre Coeur (en waar was de schemer?) zien er graflelijk uit.

Enfin, film 4 alweer. Ooit begon de reeks vrij simpel met een man die wraak wilde voor de dood van de hond, maar ondanks een verwijzing daarnaar zijn we daar heel ver vanaf inmiddels. Er is een hele wereld omheen gebouwd (en een fanschare waarvan ik me afvraag hoeveel fans de verwijzing naar de montage uit Lawrence of Arabia herkennen) maar die wereld wordt gebracht met een sérieux alsof een nieuw evangelie verkondigd wordt. En dat beeld vloekt wel een beetje met het geweld dat verre van serieus te nemen is. En vaak genoeg valt de film ook wat stil en gaat eigenlijk nergens over. Ook schurk Skarsgard lijkt eerder uit een Bond-film weggelopen te zijn dan echt bij deze film te horen (met dat suiker en die koffie in het begin al).

Enfin, echt spannend wordt de film niet. Opwindend ook nauwelijks. En er had makkelijk 30 minuten uit gekund (die Mr. Nobody had niemand gemist). Reeves kan nog steeds niet acteren maar gelukkig zijn de bijrollen wel prima bezet en maken eigenlijk allen een veel betere indruk. Donnie Yen is een fijne toevoeging. 3,0*.

Matige komedie. Sommige grappen werken nog wel en Atksinson is een goede komiek, maar dan wel voor andersoortige humor en met andere mimiek. Dit is veel meer iets voor Leslie Nielsen. De film is verder als kijkvoer meestal wel oké, maar omdat het nooit echt grappig wordt verlies je als kijker wel wat sneller de aandacht. 2,0*.

Wel oké dit filmpje. Lang niet elke grap slaat, vooral niet doordat Atkinson een komiek is voor een bepaalde, vooral stuntelige humor. Op die momenten is hij op zijn best, maar op andere momenten mist hij het net wel. Sommige grappen zijn ook te voorspelbaar of te gemaakt om tot die grap te komen. Maar als geheel best vermakelijk. Film keek makkelijk weg, paar geinige locaties en Pike is leuk in haar rol. 3,0*.

Best een kijkbaar filmpje. Het gekke is, veel grappen komen niet aan. Voorspelbaar en flauw en hoewel Atkinson een prima komiek is redt hij het hier niet, een Leslie Nielsen had dit soort grappen veel beter aangepakt. Maar verder zitten er genoeg leuke stukjes in (dat gedoe met de VR-bril), is de pacing sterk en doet de film niet zo veel slecht. Kurylenko is gewoon mooi, de Aston Martin klinkt zalig en het is leuk om Sandstorm van Darude te horen. 3,0*.