Opinions

Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! Heil Hitler! etc etc

Het grappige is: roept Marco van Basten zoiets dan wordt hij kapotgemaakt, maar maakt Waititi er een hele film om dan is het ineens satire. Al doet Waititi ook wel briljante dingen daarnaast, door echte beelden van gillende en Nazi-aanmoedigende Duitse meisjes te tonen en er een liedje van The Beatles - een Duitse versie van I want to hold your hand- eronder te zetten. Het is net de Beatlemania, maar dan met hakenkruizen. En hij zegt hiermee al: dit is van alle tijden en mensen zijn makkelijker te beïnvloeden en meegaand volk. Hoewel de film prima is, was dit met afstand het beste moment. Vooral omdat de rest van de film vrij genuanceerd is over enkele personages die niet allemaal door en door slecht zijn.

Vermakelijke film ook met niet constant een lach, maar als die valt dan ook goed hard. Soms heerlijke silly humor. En dan weer een thriller, dan weer oorlog en dan weer drama. De film is komedie in de basis, maar verder niet echt in een hokje te stoppen. Wel valt, zeker in het begin, de film af en toe wat stil en gaat slepen. En het gekke is, hoewel het drama en de komedie vrij vloeiend bij elkaar passen had ik misschien liever een volbloed drama gezien met lichte toon, want juist op die momenten is Waititi het best want dan raakt de film me het meest. Misschien dat daardoor de tweede helft ook beter is, Maar dat zijn helaas wel de kortste stukken. 3,5*.

Tegenvaller. Ik zie wel wat de regisseur wil, maar het ligt er allemaal wel iets te dik op. De stad is één grote treurnis, altijd weer die enorm hoge trappen, altijd weer die zware vioolmuziek erover als het nog treuriger wordt dan het al was. Voor mij viel hier de geloofwaardigheid ook weg, en dat is essentieel voor zo'n film. Ik zie ook geen film waarin iemand wordt gevormd door de maatschappij maar vanaf het begin af aan al niet helemaal lekker is en wacht tot het moment dat hij echt de knop omzet. Minder interessant dan wat het had kunnen zijn. Het is knap wat Phoenix doet dat zijn rol nog menselijk aanvoelt, want in alles heeft dit de potentie volkomen te mislukken. Zelfs al gaat ook Phoenix er af en toe te ver over, maar houdt het al bij al nog net op het randje. Visueel ziet die wereld er verder wel oké uit en enkele losse momenten werken ook wel en een tijdlang verveelt de film ook zeker niet (aan het eind sleept het iets) maar het had zoveel meer kunnen zijn. 2,5*.

Halverwege de film zit een scène die zich afspeelt in Phoenix' gedachten waarin hij en Gaga samen optreden op een podium. De muziek stopt en de een zegt tegen de ander dat dit niet is wat het publiek wil. Dus doen ze wat het publiek wel wil. Gaga pakt een pistool en schiet Phoenix in de buik. Zelden een moment in een film gezien dat zo accuraat een gedeelde mening van het publiek over een film al voorspelt en samenvat.

De film zit vol slechte grappen van Phoenix, de bewakers vragen er ook steeds om. Maar het is Todd Phillips zelf die met de slechtste grap (maar misschien ook wel de beste) komt in het eindshot: we hebben twee films lang helemaal niet gekeken naar The Joker. Die ontstaat namelijk daar. Fleck wordt gedood door een psychopaat die daarna out of focus zijn mondhoeken opensnijdt. Die persoon heeft meer weg van The Joker dan Phoenix doet. Phoenix speelt eigenlijk een treurig geval en vooral een slachtoffer van zijn situatie terwijl The Joker zoals we hem kennen iemand is die volledig in control is en weet wat hij doet. Dat verklaart veel. Dat verklaart m.i. ook dat er weinig chemie is tussen Lee en Fleck, hij is immers niet The Joker.

Maar goed, dat mag achteraf best inhoudelijk interessant zijn, tot die tijd keek ik ruim twee uur naar een weinig boeiend prent die lange tijd echt nergens heen lijkt te gaan (en gaat die uiteindelijk ergens heen??). De film is van alles maar eerst en vooral los zand. Het idee van die muziek is best oké bedacht (de hele reden waarom dit een musical is en werkt ergens op verstandsniveau ook wel) maar de liedjes zijn wel erg matig en ook wat zouteloos gebracht. En dat is de hele film: er zit nergens een sprankje kraak of smaak aan. Ook het rechtbankdrama weet geen moment te imponeren. Het is allemaal zo mat. Ik heb steeds het idee naar een persiflage op een film te kijken. Allicht bedoelt Phillips er inhoudelijk van alles mee (en mogelijk ook totaal niet): als kijkervaring werkt het in ieder geval niet.

En dan steeds dat gedoe met de hysterische media en hoe zij omgaan met dit soort nieuws en personen. Daar wil Phillips ook van alles mee zeggen natuurlijk maar is nogal uitgekauwd. Ace in the Hole uit 1951 kwam er al mee, dat trucje om via tv-beelden mee te kijken bij een scène (of dat nu politiek is of in de rechtbank) dat heel vaak wordt gebruikt kennen we al zeker sinds The Manchurian Candidate uit '62. Weinig origineel allemaal.

Nu ja visueel is dit ding oké, de animatie aan het begin leuk als opstarter en het eerste uur is best goed weg te kijken. De sfeer is dan ook goed getroffen. Daarna verzandt de film in nikserigheid en saaiheid. 2,0*.

Leuk filmpje wel, met een lekker ruige Brolin, fijn rolletje van Fox, redelijk aankleding, af en toe leuke dingetjes tussendoor, prima gruizige gitaarmuziek en qua westernsfeer en actie heel behoorlijk. De finale viel wat tegen, maar als geheel heb ik me prima vermaakt en met 80 minuten heb je ook niet echt de tijd om je te gaan vervelen.

Zo, gezien! En het is een verademing weer eens een Nederlandse jeugdfilm te zien waarin nog wel iets van klasse zit. Niet dat het niet vol zit van clichés of dat het nu allemaal geweldig is, maar het is een lief klein filmpje geworden.

Een film met homo's, en zoals zo vaak wordt beide zijden belicht: homo's zijn normaal (in wezen is dit een liefdesfilm) en homo's zijn anders (dit komt altijd om de hoek, de twijfel die ze hebben of ze homo zijn en met de angst dat dit naar buiten komt). Deze film is dus weinig origineel, maar het wordt wel mooi gebracht. Vooral in kleine gebaren en enkele blikken blinken de acteurs uit en de regie weet dit prima te pakken. Jammer dat de teksten niet altijd even sterk zijn en de jonge acteurs hebben daar zichtbaar moeite mee. Maar dat ze wat kunnen, dat is wel duidelijk. Onder meer de look-a-like van Daryl Janmaat en vooral Ton Kas, maar die laatste is altijd goed. Verder mooi subtiel gefilmd met sterke muziek. Vooral die scène op de kermis met M83 op de achtergrond is prachtig, maar tevens die belichting in de parfumerie, of dat shot met die boomstam in het donkere water: Prachtig!. Ook is het geluid goed, of dat nu die rijdende bus is of het geluid van water uit de douche of vogeltjes die kwetteren, het is allemaal mooi gemixt.

Neemt niet weg dat ondanks de geringe lengte (waarin wel knap een heel verhaal wordt verteld) het uiteindelijk voor mijn gevoel erg lang duurde. Dat is nooit een goed teken. En ondanks de rol van Kas (en een goed spelende Eddy) is de hele thuissituatie nogal overbodige ballast waarvan ik niet weet waarom dit nu is toegevoegd. Het homo-zijn, met alle problemen en twijfels van dien, lijkt me al verhaal genoeg. Jammer, want het stoort echt (zeker met dat zoetsappige einde dat echt niet past bij de rest van de film) omdat het niet echt een functie heeft. 3,0* derhalve.

Heel erg matig. Goedkope animatie die alleen in de dromen even wat anders wordt. Niet per se mooi, maar in een stijltje dat doet denken aan Van Gogh is wel geinig gedaan. Kort filmpje dat eerder aanvoelt als samenvatting van een lang verhaal dan een volwaardige film. Het is allemaal enorm plat en statisch en film boeit zo nergens. 1,0*.

Geinig filmpje, maar deze moest wel even op gang komen en zeker de slapstick is echt heel oubollig. Omgekeerd is het sfeertje in dat stadje heel goed getroffen en dat leeft ook echt. Leuke personages, fijne running gags en het einde is best oké. Maar het niveau dat een Buster Keaton toonde wordt hier nergens ook maar enigszins gehaald. Maar zeker met de korte lengte prima als tussendoortje. 3,0*.

Uitstekende film ergens wel, maar ik vond er echt niets aan. Dit lijkt me nu zo'n film die, als die je raakt, ook direct geweldig is. Maar als de film je koud laat ook direct een vreselijk saaie draak wordt. En dat laatstw was bij mij. Visueel best oké met al die close-ups en inhoudelijk heeft de film nog wel wat te vertellen maar de statische manier van filmen, het kille acteren, het tempo: dat alles werkte niet voor mij. Ook constant die zware muziek om het geheel een nog zwaardere sfeer te geven. En als gezegd: dat kan werken, of enorm tegen je werken. 1,5*.

Best een aardig filmpje, nergens heel bijzonder maar wel met een fijn sfeertje en rustig kabbelend. Lekker fris en zonnig gefilmd in een wat beter milieu van Chili - een land dat je eerder associeert met de dorpjes uit een film als Madeinusa (dat overigens dan weer Peruaans is) maar dat kan ook mijn verkeerde beeld zijn. Verder best met een aardige plot, al vind ik de uitwerking niet altijd even sterk. Zeker tegen het eind vroeg ik me af waar de film nu heen ging. Daarnaast zitten er ook wat saaiere langdradige scènes tussen. Wel leuk weer eens MSN te zien en die stukjes met dat blog zijn prima. Sowieso is dit een film om je Spaans op te halen op thema's die tijdens de lessen nooit besproken worden. Verder ook fijne seksscènes die nergens te lang duren en genoeg bloot laten zien om niet braaf te zijn, maar ook geen richting exploitatie gaan. Dat de hoofdrolspelers vrij aantrekkelijk zijn helpt ook wel mee dat die scènes de moeite waard zijn. Rodríguez speelt verder lekker naturel en overtuigt. 3,0*.

Lang geleden dat ik zo’n saaie langdradige zaadfilm heb gezien. Typisch Nederlandse arthouseproduct dit. Een documentairestijl die nooit helemaal lukt of overtuigd (de camera zit te vaak te dicht op de huid daarvoor en er is te vaak voor een ‘mooi’ shot gekozen), weinig muziek, veel stiltes, vol clichés en een zwaar thema. Daarnaast een hoofdrolspeler die gespeend is van elke emotie. Dat kan interessant zijn (Al Pacino in The Godfather part II lijkt daar nog op), maar een betere acteur in een beter script had dat iets spannender gehouden. Wat Joy ook doet, het kan je geen ene moer schelen, hoogstens ergeren. Overige spelers zijn helemaal slecht en werkelijk niemand lijkt normaal te zijn. Dat ene meisje, met uiteraard een buitenlands vriendje, zij zelf het een iemand van de Balkan, de andere meisjes in dat tehuis die constant schreeuwen en ruziemaken. Dit heeft niets meer met kunst te maken maar is kitsch in alles. Te ver over-the-top.

Jammer, want Bluebird was een prachtige film (mede door de rol van Rotteveel), dus de regisseur kan het wel. Hier duidelijk niet. 0,5*.

Niet onaardig. Wel typisch Russel, erg licht maar vermakelijk. En sommige scènes met fijne muziek maken net dat beetje extra. Het is ook wel leuk de geschiedenis rond teleshopping te zien en dat wereldje, vooral hoe dat in de studio gaat. De humor is wel een minpunt en slaat eigenlijk altijd mis. Of het nu dat gedoe met die ex is, of met papa DeNiro, grappig is het nergens. Pijnlijk eerder. Zoals ook de meeste bijrollen nergens bijzonder zijn, ondanks enkele bekende koppen die worden gebruikt. Nee, de enige echte reden voor deze film is een sterke Lawrence, die weliswaar haar huilbuien heeft maar je als kijker wel meeneemt in haar gedachtewereld en gemoedstoestand. Je voelt gewoon dat ze hard werkt, het zwaar heeft, opluchting kent of wat dan ook. Vooral dat éne shot als ze op de schietbaan een paar kogels afvuurt. Dat gif in haar ogen is fantastisch. Ongetwijfeld een nominatie voor de Oscars, al is het maar dat die categorie vaak dun bezaaid is. 3,0*.

Mooie film wel in een fijn rustig tempo en fraaie shots, vooral als er met zoom wordt gewerkt. Vooral de kleuren zijn schitterend. Ook een aardig inkijkje in het leven in een dorpje op het Chinese platteland. En door de meeste acteurs ook mooi geacteerd. Maar de film is enorm episodisch waardoor deze afstandelijk blijft en zeker de zoon later is nogal onbegrijpelijk in zijn gedachten. Zelfs die 90 minuten voelden daardoor langdradig aan omdat de film me nergens kon meetrekken. 3,0*.

Je ziet 140 minuten staan, en na de eerste beelden met van die korte shots met mooi geplaatste relieken op een bureau denk je al: dit wordt een lange zit. En lang duurt het. Vooral door een hoeveelheid clichés die het verhaal ook niet beter maken. En de rol van Duvall is nu ook niet danig dat je vol spanning blijft kijken. Ik snap die nominatie voor de Oscars wel - als je weet wie daarop mogen stemmen- maar een goede, laat staan originele of adembenemende rol kan ik het met de beste wil niet noemen. Dat maakt dat de film nooit echt boeiend wordt of onder de huid gaat kruipen, naast dat het tempo wel erg langzaam is.

Nu werkt dat tempo af en toe overigens wel. Vooral als - de overigens behoorlijke- Downey Jr. met zijn oude schoolvriendinnetje is. Daarnaast past het bij de sfeer van de Amerikaanse Bible Belt. Ook de muziek die doetdenken aan de score van Sim City 3000 is best fijn en eens wat anders, naast het verrassende gebruik van Bon Iver. En de verschillende delen an sich werken stuk voor stuk best wel, maar als geheel is dit toch iets te veel in de stamppot. En Downey Jr. die terugkeert in zijn oude leefmilieu, en dat gedoe met zijn oude schoolmeisje, en dat gedoe wie nu de vader is van die dochter daarvan, en de rechtzaak, et cetera.

Maar als gezegd. De film boeit niet. Het is allemaal oerdegelijk en saai in elkaar gezet waardoor de film dan wel niet slecht is of goedkoop oogt, maar ook niet sprankelt. 2,0*.

Niet helemaal gelukt. Een goed idee, redelijk uitgewerkt (ook dat einde) maar wel echt te kort. Eens je in de film zit is-ie ineens klaar. Hoewel dit een kortfilm is en ik hier geen anderhalf uur naar had willen kijken is deze voor mijn gevoel net te kort om er echt in meegenomen te worden. Omgekeerd verveelt de film echt geen moment; hij laat me vooral wat onbevredigd achter. Er wordt op zich goed een sfeertje neergezet, maar visueel oogt het allemaal soms erg kitscherig en lelijk. Veel harde kleuren (vooral rood) zoals in de oudere films van Almodóvar, ook soms erg lelijk uitziende films. 2,5*

p.s. Zoals ik de film begrijp is die nieuwe start mogelijk door dood te zijn gegaan. In tijden waarin onder stukken over zelfdoding altijd dat hulpnummer staat is dit een wat vreemde conclusie. Ga maar dood, dan heb je een nieuwe start.

De muziek was niet eens het ergste, de chaos in beeld wel. Heel duidelijk werd het er allemaal niet van in massascènes. Nu was het verhaal an sich wel redelijk te volgen, was het spel prima en zaten er een aantal uitstekende stilstaande shots in (Griffith wist wel waar de camera te plaatsen) en af en toe een aardige fade-in. Verder was het niet heel interessant en de film had ook niet veel langer moeten duren.

Is TBoaN echt beter, want om nu drie uur daarnaar te kijken? Vanwege de lengte deze afgerond nog een voldoende: 2,5*.

Deze film is helemaal de soort biopic die ik waardeer, gecentreerd rond een bepaald thema of bepaalde -korte- periode en zo iemand leren kennen. In dit geval de oudere Garland rond enkele concerten in Londen met enkele flash backs naar haar jeugd. Dat ook met een wat registrerende camera van een afstandje. Alleen in dit geval interesseerde de film me nauwelijks. Noch de persoon Garland, noch de losse scènes. Zellweger doet het best oké (al vallen haar wangen te veel op) maar de regie is wel erg degelijk met veel saaie shots en veel statische gesprekken, die me inhoudelijk ook niet boeiden. En zo zit ik naar een film te kijken die best goed is, maar voor mij ook saai. Jammer. 2,5*.

Niet onaardig en ook met twee acteurs die wel een zeker komisch talent hebben, maar het is mijn humor niet echt. Ook duurt de film gewoonweg te lang. Dat komt vooral dat het een aaneenschakeling is van losse scènes die stuk voor stuk soms best werken, maar ook op een gegeven moment te veel in herhaling vallen. Als de film zelf dan geen ontwikkeling kent en veel van die scènes makkelijk geschrapt kunnen worden, dan gaat de aandacht toch wat weg. Wel sfeervol geschoten en voor enkele afzonderlijke momenten zoals het zingen van Rolling in the Deep bij een Mongoolse stam nog wel 2,5*.

Bijzonder, zelfs nu nog. Als je je een beetje hierin verdiept, dan was dit in die tijd nog veel specialer, maar inmiddels zijn de gebruikte technieken zulk gemeengoed dat dat niet meer opvalt. Niettemin blijft dit nog steeds een fris filmpje dat vooral in het eerste uur een heel eigen smoel heeft. De hele film lijkt dan een beetje op wat vingeroefeningen in stijl en die scènes allemaal maar achter elkaar geplakt. Soms loopt het niet eens altijd lekker, maar als geheel werkt dit wel. Het tweede deel wordt rustiger van toon, al blijft de inhoud lang niet altijd mainstream. Toch weet Truffaut er nog een zekere emotie in te krijgen al vond ik dat tweede uur wel wat minder dan het eerste. Acteerwerk is behoorlijk, met vooral Moreau als middelpunt, nu eens stralend dan weer emotioneel. Uiteindelijk is het oneindig plezierig eerste uur dat de film een 4,0* geeft.

Sterk. Het duurde wel een goed halfuur voor de film me te pakken had, en soms dacht ik weleens: houdt de treurnis nu nooit op, maar over het algemeen was dit best een aangrijpende film. Sowieso geweldig geacteerd door de prachtige Ugarte die de oudere versie van haarzelf helemaal naar huis speelt. Speels, charmant, geloofwaardig in elke leeftijd (al helpen kapsels ook wel). Verder erg sfeervol en met mooie muziek. Visueel ook sterk. Weer veel felle (vaak primaire) kleuren zonder dat het kitsch wordt, iets waar films van Almodóvar weleens van te lijden hebben. Nee, nu ziet het er allemaal gewoon fraai uit. Het beste is echter het gevoel van nostalgie en vooral melancholie dat echt voelbaar wordt. 4,0*.

Die eerste 20 minuten zijn even doorkomen, je zit toch erop te wachten dat men het spel ingaat en The Rock en co met hun heerlijke onnozele humor mogen beginnen. Het voelt wat langgerekt allemaal. Achteraf blijken die minuten wel nodig te zijn geweest doordat hiermee de maniertjes van Glover en DeVito zo duidelijk naar voren komen en hun avatars in het spel dit briljant weten over te nemen, niet alleen Johnson en Hart maar later ook door Awkwafina die zo mogelijk nog beter DeVito imiteert. De acteurs hebben zichtbaar plezier en de film kijkt heerlijk weg, ik heb me kostelijk vermaakt. De actie zelf was nog niet eens heel denderend en de film borduurt wat voort op de vorige film, al worden er wel enkele leuke aanpassingen gedaan die je ook weleens in gamevervolgen krijgt. 3,5*.

Geinig en vaak oprecht grappig. Leuke update naar videogames en sowieso wordt dat hele idee (met levens en speciale krachten) soms erg fijn uitgewerkt. Het helpt ook dat de acteurs echt met plezier staan te spelen. The Rock hoeft niet eens zijn best te doen, maar met zijn charisma, blik en soms een glimlach heeft hij mij al snel. Hart is soms ook echt leuk en Black steelt de show. Karen Gillan is daarnaast fijn kijkvoer (buiten dat ze het ook erg leuk doet) en de hele film had rond haar strakke buik en mooie koppie mogen draaien. Het ziet er allemaal ook prima uit, zelfs de cgi stoort niet. De pacing had soms wel wat beter gekund, echt spannend wordt het ook niet en de acteurs in de echte wereld waren een stuk minder overtuigend. 3,5*.

Heel matig. Die eerste actiescène oogde al lelijk, eerder als een computergame. En dat werd nog dunnetjes overgedaan aan het einde (die stad zag er echt niet uit). Veel andere scène tussendoor kennen dan wel gewoon decors maar die zijn alle vrij ongeïnspireerd. En zo blijft er weinig over om naar te kijken want ik vond de film ook inhoudelijk geen moment boeien. Af en toe een momentjes maar de veelal lange statische praatscènes zijn enorm saai. 1,0*.

Zowaar een vrij eenvoudig te volgen Bergman die allicht nog meer in zich heeft dan op het oppervlak te zien is, maar dat oppervlak is in ieder geval goed begrijpbaar met een rechtlijnige plot zonder al te veel gefilosofeer. Aardig verhaal, leuke sfeer en volledig geloofwaardig in de 14e eeuw, ondanks de weinig sets. Maar ook zoals vaker hij Bergman wel een film die me redelijk koud laat. Daarnaast ziet het er wel fraai uit, maar heel bijzonder is de film niet geschoten. 3,5*.

One Night Stands zijn bij uitstek films voor kleine verhalen in Nederland, onderwerpen uit de buurt waar iets van herkenning in zit en mooi past binnen die 50 minuten, en tegelijk een vingeroefening is voor jong talent. En dan dus niet een onderwerp dat meer tijd nodig heeft en waar ik zelf ook vrij weinig mee heb. Of beter, als je dan toch je hobby wil verfilmen dan zijn er hier in de buurt ook genoeg verhalen. Het was nu niet dat ik het idee dat het per se over dat tentenkamp in Calais moest gaan. Nu is de enige Nederlandse link ook nog eens een met accent Engelssprekend Groen Links-meisje. Eerlijk gezegd vind ik, als er belastinggeld heen gaat mag dat het best meer betrekking hebben op Nederland. Verder weinig bijzonder gefilmd op enkele fraaie luchtshots met opvallend warm geel zonlicht na, en een stel vervelende acteurs. Aan Mardo stoorde ik me direct. Tobal doet het beter maar is te onsympathiek en krijgt te weinig tijd. En de film als geheel kon me gewoon niet boeien. Inhoudelijk niet en stilistisch niet. 1,0*.

Wat een matige en volstrekt overbodige film. Een herhaling van de eerste film, zonder er ook maar iets aan toe te voegen. Had iets gedaan met Mowgli die moeite heeft met het aanpassen in zijn wereld (zien we eventjes aan het begin) of iets met een veel oudere Mowgli. In plaats daarvan is dit gewoon weer een koddig avontuur waarin hij alle oude bekenden weer ontmoet. Maar ditmaal met flauw kinderachtige humor, nietszeggend nieuwe liedjes en een lelijke tekenstijl die elke vorm van eigenheid mist. En dat blije eind is helemaal verschrikkelijk. (Vergelijk dat met het einde van de eerste film die je met gemengde gevoelens achter liet). Het enige dat deze film toont is hoe goed het origineel wel niet was. 1,0*.

Verhoogd naar 4*. Een hoog tempo, heerlijke nummers, leuke figuren. Het einde weet je zelfs te raken.

Ook weer eens een Disney waar men duidelijk heeft gekozen voor een bepaald tekenwerk. De achtergronden zijn zeer mooi. De figuren en bewegende planten etc. zijn wat ruwer en simpeler. Vergelijk dat vooral met de films uit de jaren 90. Een juiste keuze. Ik vind dat gewoonweg mooi.

Ik ben niet zo onverdeeld enthousiast als de meesten hier. Wat ik nog het meeste had bij deze film was de gedachte aan Disney's animatie die vooral oneindig leuk en plezierrijk is. Dat is deze niet. Als avonturenfilm gaat het dan nog wel, maar men mikt hier meer op het drama en daar faalt de film wel. Nu is het prima dat men een andere insteek pakt en deze past wat dat betreft prima naast de tekenfilm. maar vooral het acteerwerk van Mowgli is te matig voor een serieuze film en de sfeer misschien nog wel te los. De animatiefilm was ook geen geweldig drama maar dat was men daar ook nooit van plan.

Nu kent deze film wel een aantal goede punten. Zo is King Louie meer een indrukwekkende maffiabaas en wordt goed neergezet door Walken. De grotere rol van Shere-Kahn is ook uitstekend gedaan en sterk neergezet door Elba. En de rol van olifanten is ook volledig anders al past dat wel goed. Maar een Baloo is dan weer te veel de oude Baloo alleen gewoon minder leuk (ondanks een redelijke Murray). Bagheera is nog steeds saai maar Kingsley geeft hem nog wel kracht mee. Alleen Kaa komt er echt bekaaid vanaf en de stem van Johansson past er echt niet bij.

Het 3D is natuurlijk weer nutteloos, het tempo is prima maar nergens wil de film echt bijzonder worden. Nergens kent het echt leuke vondsten. Te degelijk allemaal. Al ligt dat vast aan Favreau want alleen Chef van hem scoorde hoger dan een 2,5. De animatie is vaak wel knap, maar toch kon ik er niet in meegaan. Allicht omdat je weet dat het uit de computer komt ziet het er ook zo uit, of kan men gewoonweg nog geen dieren imiteren. Mensen lukt immers ook nog steeds niet. Maar te vaak vond ik het nep ogen. 2,0*.

Dit lijkt eerder een vingeroefening dan een echte docu, met soms wat geklooi met de camera dat af en toe wel fijne plaatjes oplevert, maar net zo vaak wat onwennig en ondoordacht aanvoelt. Uiteindelijk draait dit alles om de muziek die voor 90% van de tijd aanwezig is. En door het veelal repeterende en daardoor haast meditatieve karakter van de muziek kijkt dit best aardig weg, en door de weinig interessante visuele spielerei is dit ook met de ogen dicht soms goed te doen zonder dat je echt iets zou missen. 3,0*.

Op momenten mooi en die laatste scène versterkt achteraf de film wel, maar ja, ik heb liever en sterke film tijdens het kijken. Ik houd niet echt van die films waar dromen en realiteit door elkaar lopen en ik vond het vaak ook een tergend traag ding. Acteerwerk is wel in orde en visueel soms erg mooi, maar ook was de film erg afstandelijk en wist me matig te boeien. 2,5*.

Tja. De broertjes Wachowski valt niet te verwijten dat ze geen pretenties hebben, met een flinke portie maatschappijkritiek, een plot dat van hot naar her schiet en een compleet eigen geschapen wereld. De hele wereld die ze scheppen is ook best aardig, met mooi production design en een wereld die echt lijkt te leven en ook bestaat, hoewel we er weinig van te zien krijgen eigenlijk. Sowieso ziet de film er mooi uit (tenzij je niet van de bekende blauw-oranje kleurcombinatie houdt) en de muziek die lekker bombastisch is past er prima bij. Daarnaast is de actie aardig, zij het soms wat chaotisch in beeld gebracht maar afwisselend genoeg met een juist tempo om niet te vervelen, ondanks dat er veel ontploft.

Maar och, er is ook nog een verhaal verstopt tussen die orgie aan geweld en dat is toch wel de zwakke schakel. Nogal wat plottwisten, een chaotisch geheel en er gebeurt van alles zonder dat er soms maar echt logica in lijkt te zitten. Ook de keur aan stijlen die langskomen maakt dat er weinig coherentie te vinden is. Dan weer een harde actiefilm, dan weer een slapstickkomedie. Het is dat er nooit een keuze wordt gemaakt en het zo vlees noch vis wordt. En de acteurs weten er ook niet echt raak mee. Kunis is geen heel speciale actrice, Tatum mist elke vorm van persoonlijkheid en charisma en ook de bijrollen worden maar weinig bijzonder ingevuld. Ondanks dat die wereld wel leeft, gaat de film nooit leven, vliegt van scène naar scène maar is al met al een wat duf geheel. Na een uur geloof je het ook wel. 1,5*.