Opinions

Prachtige uitziende film dankzij de setting op het tropische eiland. De kennismaking met de hippie gemeenschap is ook erg leuk en ik houd wel van dat vrolijke gedoe in dit soort omgevingen altijd. Di Caprio vind ik niet eens zo verkeerd en de rest doet ook vrolijk mee. Toch vind ik de kwinkslag richting het einde wat minder, de sfeer wordt te grimmig en de ontwikkelingen vind ik niet altijd even logisch.

Prima film, misschien in de zomer maar weer is aanzetten.

3,5*

Mwoah, af en toe leuk geschoten. Maar het geheel laat niet een heel grote indruk op mij achter. Zelf bleef ik de gehele film een afstand voelen tussen mij en de acteurs en daardoor kon ik amper meeleven.

Er wordt veel geprobeerd, maar uiteindelijk helpt het de film niet aan een voldoende.

2,5*

Ik geloof niet dat een mens dit (in een keer) kan snappen. Je hebt natuurlijk wel vrij snel door dat je in het hoofd van Phoenix zit. Vooral die totale mayhem in het begin van de film is eigenlijk ook het leukste. Voor de rest kan ik ook enorm genieten van de totale desoriëntatie en de ene na de andere bizarre scene. Maar op een gegeven moment snapte ik er echt geen hol meer van. Het einde zal vast een metafoor zijn voor iets, maar ik snap het echt niet.
Leeft Beau überhaupt wel? Waar op een tijdlijn begeeft deze film zich? Er zijn duidelijke mommy issues, maar wat is er nou echt gaande? Alle mensen die Beau tegen is gekomen lijken ook in de kleine fotootjes terug te komen in dat portret an zijn moeder. Wie zijn deze mensen echt Het feit dat de hele film eigenlijk metaforisch is en nooit daaruit stapt zorgt het ervoor dat je denk ik wel alles rondom deze film kan verzinnen en er geen eenduidig antwoord zal zijn. Net op het einde wanneer Beau uitstapt bij het huis van zijn moeder denk je dat het een beetje duidelijk wordt, maar het gaat daarna weer alle kanten op. Vaak kan je in vreemde films van een Cronenberg of een David Lynch nog wel iets van een plot ontdekken. Maar dit is gewoon pure waanzin. Ik heb er respect voor en af en toe flink gelachen, vooral om het onthoofde lijk in de kist en het piemel monster. Maar tegelijkertijd heb ik echt geen flauw idee waar ik naar heb zitten kijken. En dat overkomt me eigenlijk nooit. Wel is het duidelijk dat niemand anders dan Joaquin Phoenix deze bizarre rol had kunnen spelen.

Ik houd het cijfer voorlopig even middle of the road. Want ik zal waarschijnlijk wat recensies online moeten checken van universitair geschoolde en hoogbegaafde mensen om iets van de film te snappen.

Edit na eerste verklaringen gelezen te hebben. Het lijkt plausibel te zijn dat Beau's moeder Mona als een soort Truman show zijn leven beheerst heeft. Zij leek een baas van een groot bedrijf te zijn. Zijn flatgebouw stond in haar werkkamer en overal leek het logo van haar bedrijf en medewerkers van haar in zijn leven terecht te komen. Dat alles een test is geweest om zijn loyaliteit naar zijn moeder toe te tonen (op de begrafenis komen). Opmerkingen als "you failed the test") en de fotootjes die dat portret vormen zouden dat kunnen zeggen. Omdat dit mensen zijn die hij wel tegen is gekomen in de film. Dat zou betekenen dat alles wel heeft plaatsgevonden, maar met een enorme overdrijving in zijn hoofd omdat hij schizofreen is of weet ik veel wat hem mankeert. Dat zou iig veel uitleggen. De rode draad zal wel iets duidelijker worden hiermee. Veel details zullen wel vaag blijven. En het is wel een heel groot ding dat zelfs deze aardse verklaring wel heel ver gaat.

Als "vervolg" op de Twilight saga werkt dit veel beter dan bijvoorbeeld the Host, wat geschreven is door dezelfde schrijfster. De film kibbelt niet te lang door, de jonge cast doet het niet verkeerd(al blijven ze me ook niet heel lang bij) en er gebeurt net genoeg om mij als kijker niet kwijt te raken.

Is de film dan goed? Nee, daarvoor is het einde niet veel bijzonders en verzuipt de film eigenlijk in al het blockbuster geweld dat hedendaags op je af wordt gegooid. Zo'n ronddraaiende tafel scène is eigenlijk wel een goed voorbeeld van de knullige CGI actie.

2,5*

Sterke film met een originele inslag.

Het uitgangspunt van A Beautiful Mind is zeer leuk om naar te kijken, het eerste uur wordt je mede door fantastisch acteerwerk en een interessant plot meegesleurd in de spanning.
Als eenmaal de 2e helft vd film begint, waar de spanning weg ebt, blijft er een sterke drama film over.

Het einde was naar mijn mening wel een beetje afgeraffeld, kreeg niet helemaal een voldaan gevoel hiervan. Wilden de filmmakers de film niet nog langer laten duren?
Maar ik begrijp verder wel waarom de film zo geprezen is, Russel Crowe is gewoon fantastisch, Jennifer Connely speelt een zeer sympathieke rol als vrouw van Crowe en de denkbeeldige mensen in Crowe z'n leven zijn stuk voor stuk zeer interessant weergegeven.

4*

Prettig filmpje dat het vooral van de uitzinnige jeugd moet hebben. Die hebben er erg veel plezier in om het ene na de andere feest te bezoeken na de laatste schooldag. Wat volgt zijn een aantal leuke, maar nergens echt bijzondere situaties met een stel bezopen tieners die herrie schoppen(met elkaar), gecombineerd met een lekker muziekje die de vibe van de film goed pakt.

Jammer dat er iets teveel personages in zitten, waardoor een boel personages niet de aandacht krijgen die ze verdienen.

Leuk!

3*

Ik ben blij dat Milott en Murnion gewoon weten wat ze willen maken. Een keiharde film waarin de dochter oog in oog komt met de neonazi's die haar en haar (stief) gezin onverwachts overvallen. Geen gedoe, geen gezeur.. Gewoon een simpel verhaal zonder onzin en een speelduur van anderhalf uur (de aftiteling duurde erg lang viel me op) waarin er een aantal lekkere gore scenes zitten en de funfactor hoog ligt. Niet bijzonder op alle vlakken buiten de actie om, maar nergens irriteert een personage of wordt er ongeloofwaardig gehandeld.

Gewoon fun en meer hoef je er ook niet van te verwachten. Ook hier valt het me weer op dat mensen soms teveel verwachtingen hebben bij een straight forward wraakflickje. Het gemiddelde ligt echt veel te laag.

3,5*

Beetle Juice is een aardige film, veel gekke karakters. Heerlijk creatieve settings a la Tim Burton en alles is lekker over de top.

Helaas wist de film niet de volledige speelduur mijn aandacht vast te houden, vond het hier en daar toch ook wel een beetje saai. Een probleem wat ik wel vaker met Burton films heb.

Overigens wel een voldoende

3*

Heerlijk romantische film die is een keer de nadruk legt op de zaken die er wel toe doen. Namelijk die van de interactie tussen de hoofdrolspelers.Forget about die dooie Aziaten die geen woord tegen elkaar zeggen in Aziatische films, dit is hoe het hoort te zijn. De chemie tussen Delpy en Hawke spat er van af en de dialogen zijn werkelijk om van te smullen zo goed, slim, geestig en bovenal ook dynamisch en goed op elkaar ingesteld.

Je vergeeft Linklater al snel dat er niet echt een verhaal in de film zit, het is gewoon een pure romantische film over 2 "jongeren" die de meest romantische dag van hun leven hebben in een vreemde stad.

Op naar Before Sunset!

4*

Net als het eerste deel een bijzonder leuke film waarin de sterke dialogen de film overheersen. Dit geeft Delpy en Hawke toch een klik die je niet vaak ziet in films. De dialogen zijn nu wel compleet anders van aard, ze komen iets volwassener over en het gaat uiteindelijk toch meer over de mindere kanten van hun leven sinds hun ontmoeting. Daarnaast is het allemaal ook iets platvoerser door de vele seksverwijzingen.

Wat dat betreft is deel 1 iets subtieler en heeft de kalverliefde uit het eerste deel ook iets wat net een beetje magischer is dan dit verder uitstekende vervolgdeel.

3,5*

Het is in het begin even inkomen in de film. De personages voelen een beetje gekunsteld en vooral Ruffalo komt erg onsympathiek over.

Wanneer de aanloop naar de desbetreffende avond is afgelopen en het verhaal ook verder kan gaan, beland je in een lekker niemandalletje met een positieve en vrolijke vibe. Het gaat nergens de diepgang in, zodat het wel aan de oppervlakte blijft borrelen en ik waarschijnlijk over 3 jaar weer bij deze film op MovieMeter beland en eigenlijk was vergeten dat ik deze film heb gezien.

3,0*

Being John Malkovich bevat een heerlijk onzinconcept dat echt nergens over gaat. Daar wordt op een aantal momenten goed gebruik van gemaakt in de film, hier en daar toch echt goed moeten lachen(vooral toen Malkovich zelf door zijn tunnel heen ging en in een soort Malkovich wereld belandde).
Toch heb ik het idee dat er iets meer uit gehaald had kunnen worden, de film ontspoord ietsje richting het einde en levert op dat moment ook iets aan humor in. Jammer van het briljante eerste uur!

Ruim 3,5*

Hij heeft gewoon een rol in deze film hoor, voornamelijk in de tweede helft van de film.

Ik vind deze film verder maar een gedrocht ten opzichte van deel 1. Het valt te prijzen dat ze direct verder gaan waar deel 1 eindigt, alleen zal dit vast om budgettaire redenen gedaan zijn. Helaas kampt de film ook met dezelfde problemen. Je hebt helemaal niet het idee dat ze echt op een apenplaneet zijn, het gaat om 1 kleine nederzetting met een aantal Flintstone huizen. Dit probleem had (in beide films) voorkomen kunnen worden door bv nog een nederzetting met apen te laten zien. Hierdoor krijg je gelijk het idee dat het puur gemakzucht is wat de klok slaat. Helemaal als het verhaal in eerste instantie nergens naartoe lijkt te gaan en gewoon een kopie is van deel 1. Er had zoveel meer met dit concept gedaan kunnen worden.

Dan denk je dat de film de goede kant opgaat wanneer ze in het oude metrostation belanden, maar de film gaat dan van kwaad tot erger tot een punt dat de onnozelheid de klok slaat. Dat condoomvolk slaat echt nergens op. De ene na de andere belachelijke scene komt voorbij. Van de hoofdrolspeler die gekke bewegingen doet op geluidjes tot aan gospelkoor nog aan toe. De apen verdwijnen volledig uit beeld, om vervolgens in de laatste 8 minuten terug te keren. Hier volgt wederom het ene na het andere belachelijke moment; de dood van Nova raakt kant noch wal (die gorilla had pas door dat er mensen waren toe ie midden tussen hen in) , het neerschieten van Heston gaat gepaard met hilarisch gekreun en op het moment dat de makers volledig zonder ideeën komen te zitten drukken ze letterlijk de (atoom) knop in en is de film voorbij.

Vraag me af hoe ze deel 3 willen verantwoorden, aangezien de aarde opgeblazen wordt. Het beste is gewoon om dit deel compleet te negeren en te doen alsof dit niet bestaat.

1,5*

Benedetta heeft vorig jaar wat stof doen opwaaien in de conservatieve filmwereld, maar wie daar doorheen prikt wacht een behoorlijk slimme film van Verhoeven, gebaseerd op iemand die echt heeft bestaan. De film lijkt allemaal wat over de top, maar wanneer je in de historie van deze vrouw duikt en de documenten die hierover bestaan, dan lijkt alles nogal on point te zijn. De vrouw die het verhaal hierover het boek heeft geschreven is dan ook betrokken geweest bij deze film. Over de wonderen die verricht zijn kan je natuurlijk met een hedendaagse, wetenschappelijke blik genoeg zeggen. Maar dat is het filmelement.

De film an sich heeft best een zwaar thema, maar Verhoeven weet dit op een dusdanige manier te verpakken dat het luchtig voelt. Waar de film vooral in slaagt is het neerzetten van Benedetta. Het blijft toch een mysterieuze vrouw waarvan je niet 100% kan zeggen dat ze de boel bedondert of niet. De Stigmata lijkt in eerste instantie oprecht te zijn, maar daarna zijn er ook veel aanwijzingen dat ze de boel faket. Verhoeven laat goed in het midden wat het nou precies is. Je ziet weinig echt explicitief in beeld gebracht, waardoor je als kijker ook continu aan het denken wordt gezet en je aan het twijfelen wordt gebracht.

Verder kan je natuurlijk altijd je vraagtekens zetten over het gebruik van naakt, maar gevoelsmatig weet Verhoeven de juiste toon te zetten door mensen gewoon te laten zijn zoals ze zijn. Geen strategisch geplaatste dekens of gewaden. What you see is what you get. En tegelijkertijd voelt de productiewaarde wel erg hoog en voelt Benedetta erg Hollywoodiaans aan. Al moet ik wel zeggen dat actrices in de hoofdrol wisselend zijn van niveau, maar een gevierd actrice als Charlotte Rampling is toch eigenlijk nooit slecht?


Erg vermakelijk en de ophef is erg overdreven. Toch is het wel fijn dat zijn films buzz veroorzaken, want anders verdwijnen dit soort films in de vergetelheid.

3,5*

Ik moet zeggen dat deze film me nog positief verrast heeft. Het lijkt me het beste om deze film blind in te gaan zonder een trailer te hebben gekeken, want mijn vriendin zei ook al dat de leukste grappen al in de trailer zaten. Dat gezegd hebben bevat deze film dus wel een aantal hele leuke grappen. Alleen al die 5 minuten verstopt in een smerige container is een instant classic!!

Verder een inkakkend middenstuk van de film, waarbij je echt even afvraagt waar de film heen gaat, maar daarna gaat het weer behoorlijk los. Ook al is de film verder niet bijster origineel, je ziet wel dat ze lol hebben gemaakt tijdens het maken van Best Night Ever. Dat komt vooral ook doordat de vier dames elkaar blindelings lijken aan te voelen.

Wanneer je vervolgens in de zaal erachter komt dat Friedberg en Seltzer deze film gemaakt hebben val je al helemaal stijf achterover. Dit is dan gelijk ook hun Godfather van hun oeuvre, want beter dan dit zal het niet meer worden. Vooral als je ook ziet wat ze weer op de planning hebben staan.

3,0*

Wat me opviel aan Better off Dead is dat de humor in het begin van de film echt het voortouw neemt, in tegenstelling tot veel genregenoten. Die gaan vaak voor de vrolijke high school vibe. Hier ligt de toon toch wel wat anders. Probleem met de film is alleen dat het plot een beetje een rotzooi is en dat het wat lang duurt voordat alles op gang komt en de film ook een duidelijke richting krijgt. Het is vooral Cusack die de film draagt, hij heeft wel de ultieme charmes voor dit soort eighties flicks.

2,5*

Best een verassende film, die eigenlijk in het begin een soort van droom van elke tienerjongen zal zijn: een leuke meid (the girl next door typje) die jouw oppasser is.
Wat dat betreft begint de film ook erg leuk en worden er her en der al kleine hintjes gegeven dat niet alles helemaal pluis zal zijn op deze oppasavond ergens rond kerst. Wanneer eenmaal de home invasion begint bouwt de spanning ook lekker op en het is leuk om de twee samen de invasion te zien overleven.

Dan draait de film opeens 180 graden en blijkt dat onze verliefde jongen de boel in scene heeft gezet. Langzaam ontspoort de jongen en blijkt het een gestoorde psychopaat te zijn.
Dat is echt een genot om naar te kijken, omdat je dit totaal niet ziet aankomen.
De film blijft hierdoor wel erg luchtig en weet prima te vermaken, maar de spanning is hiermee wel snel weggeëbd. .
Better Watch Out had van mij een hogere waardering gekregen als de spanning wat langer opgebouwd was geweest, tot aan een soort van kookpunt en dat je op dat moment pas de onthulling zou hebben.
Dat de echt bloederige dingen niet on camera gebeuren zit ik zelf niet zo mee, dat had deze film ook niet echt nodig. Het gaat meer om het concept en die is mij meer dan goed bevallen.

Toch fijn dat dit babysitter genre een kleine revival heeft met the Babysitte en Better Watch Out.

3,5*

Toen ik hier wat wilde neerpennen dacht ik hetzelfde als Zinema boven mij. Big is vooral een sympathieke film dat in het begin melancholische gevoelens weet op te roepen dankzij de aanstekelijke muziek. Hanks is ook in vorm, ik vind zijn vroegere personages altijd wel grappig. Uit de situatie zelf had meer gehaald kunnen worden qua humor/grappen, maar het succesverhaal heeft her en der zijn aanstekelijke momenten.

3*

Toch een mooi sprookje over Edward Bloom, die eigenlijk zijn hele leven als een sprookje heeft geleefd.

Het begin gaat misschien niet al te denderend van start, maar zodra de intro voorbij is krijg je de mooie verhalen van Edward Bloom te zien. Het is allemaal erg creatief en elk verhaal heeft ook een groter doel in de film. Het komt allemaal zeer mooi terug.

De cast is ook uitstekend, hier en daar zie je wat bekende gezichten voorbij hoppen, heel leuk.

De beelden zijn in combinatie met de muziek erg prachtig, je merkt dat Burton hier echt aan het werk is.
Je wordt lekker meegenomen in het avontuur en ontroerd je op vele momenten.
Wel is het hier en daar jammer dat ze terug naar het heden springen(het haalt de vaart er soms uit), maar dat is ook weer nodig om de zoektocht van Will naar alle elementen die hij niet kent van zijn vader, Edward.
Het einde is ook zeer mooi als je erachter komt dat Edward eigenlijk over vrij weinig echt heeft gelogen, maar meer de waarheid op een eigen manier verdraait zodat alles op een sprookje leek. Vooral de vele goede dingen aan Edward maken het des te logischer dat hij voor bepaalde verhalen heeft gekozen.

Big Fish is gewoon een zeer degelijke fantasie/drama film, die je meevoert naar een sprookjeswereld, dat gecreëerd wordt door 1 van de hoofdrolspelers.

4*

Waar Fargo gewoon tegenviel(maar alsnog degelijk was) trekken de Coens in the Big Lebowski de register volledig open. Vooral het eerste half uur komt er een spervuur van grappen en bizarre persoontjes op je af. Het was dan ook niet lastig om regelmatig in een deuk te liggen.

Iedereen is gewoon leuk in de film. The Dude is legendarisch, Walter is een heerlijke over de top personage en ook Donny is heerlijk als een sulletje. De drie worden echt extreem goed neergezet door de vaste Coen acteurs Bridges, Goodman en Buscemi.

Daarnaast ook nog een vermelding van Turturro, die echt extreem grappig is als de bowlende concurrent van het groepje.

De scenes in en rondom de bowlingbaan zijn wat dat betreft ook niet minder dan geniaal.

Het verhaal is eigenlijk te idioot voor woorden en tegelijkertijd ook geniaal in haar eenvoud. Moet zeggen dat ondanks het stupide karakter van Bridges zijn personage dat hij best intelligent kan overkomen, dat maakt het eigenlijk alleen maar leuker. De situaties waarin hij en Goodman zich vaak laten verkeren zorgen dan ook keer op keer voor de lachers op je hand.

Het enige waar de film een beetje de fout in gaat is de speelduur, de film duurt gewoon een half uur te lang, wat zich helaas uit in een tamelijk saai middenstukje waarin er soms iets teveel van het goede gebeurt. Een probleem waar lange "komedies" wel vaker last van hebben. Kost de film uiteindelijk toch een puntje aftrek, jammer want de eerste drie kwartier beloofden echt zoveel.

Wat de film uiteindelijk nog meer onderscheid van de rest is het creatieve camerawerk en de leuke muziek. Iets wat toch altijd sterk is in Coen films.

4*

Eens met Shinobi. The Big Sick is echt een charmante romantische komedie met het hart op de juiste plek. Het zit goed in elkaar en de humor komt natuurlijk over. Dat wil zeggen, geen geforceerde grappen, maar alles is geloofwaardig. Kazan is altijd een charmante verschijning en door hetgeen haar overkomt in de film neemt the Big Sick een dramatische wending, waardoor de film opeens een hoop body krijgt en weet te imponeren. Ik moet wel zeggen dat Nanjiani er vaak maar wat verdoofd bij liep en soms het charisna mist die Kazan dan wel weer heeft. Gelukkig heeft hij zijn eigen rol bij vlagen erg luchtig geschreven, waardoor dit wat meer naar de achtergrond verdween.

Al met al een fijne, luchtige en ook gevoelige ervaring.

Dikke 3,5* voot deze charmante film

Bij de herziening toch een lichte tegenvaller, mede dankzij de uberslechte choreografie bij de gevechten soms(deel Onderhond zijn mening) en een Kurt Russel die toch fake overkomt met zijn one liners continu. Als Snake Plissken kan ik het wel hebben, maar hij verandert hier toch wel in een karaktituur van zichzelf. Blegh.

Qua onzinfactor, decors en muziek scoort de film nog wel voldoende, alleen richting het einde begint het wel erg langdradig te worden. Ben overigens ook niet geheel tevreden over het einde, het ging uiteindelijk allemaal wel erg makkelijk.

2,5*

Visueel een prachtige film, mooie sneeuwlandschappen worden laten zien met een sfeervol muziekje op de achtergrond.

Het verhaal is lekker idioot, maar komt niet altijd even goed uit de verf(waarom is Harrelson bv 5 jaar verdwenen?) en je mist hier en daar de diepgang.

De film zelf heeft humor dat je net moet bevallen, ik vond het prima te pruimen. Vooral de dialogen tussen Hunter en Blake Nelson zijn zeer amusant. Verder nergens echt heel onderscheidend, maar door de bekende cast valt het prima te bekijken.

3*

The Big Year is best een aandoenlijke film waarin Jack Black eindelijk eens niet behoorlijk irritant aan het doen is.

Doordat hij relatief ingetogen acteert komt de film ook een stuk sympathieker over. Het gegeven is eigenlijk best grappig en af en toe is het ook wel even lachen geblazen.

Helaas wordt er uit dit lollige gegeven niet het maximale gehaald, waardoor de film eigenlijk ook vooral op het sentiment mikt. Stiekem werkt het eigenlijk best wel en valt er uiteindelijk ook van de bijrolletjes genoeg te genieten. Het feel good einde voelt verder ook niet misplaatst aan, dat is al gauw een valkuil waarin dit soort films terecht komen.

3,0*

Volgens mij is dit in Amerika een classic voor velen, maar ik had hier werkelijk nog nooit van gehoord. Het laatste jaar sijpelende wat berichten over een nieuw deel bij mij binnen en hoorde ik er steeds wat meer mensen over op de (social) media die ik volg. Ik ben hier dan ook met 0 verwachtingen ingegaan en gelukkig maar, want daardoor viel alles mij mee.
Ik kan best begrijpen dat mensen zich irriteren aan die stonede typetjes (terwijl ze dat niet zijn) en dat de humor best lame kan zijn. Toch vond ik het allemaal behoorlijk amusant. Het plot is gewoon zo bizar dat het amusant wordt en als je daar mee om kan gaan, dan wacht je gewoon een leuke tijd. Het is allemaal wat oppervlakkig en het gaat allemaal erg snel, waardoor niet elk geschiedenisfiguur de volle potentie van hun gekkigheid kan laten zien. Toch is dat hele stel ongeregeld bij elkaar bijzonder amusant, duurt de film gelukkig niet al te lang en eindigt de film gewoon erg leuk met de geschiedenispresentatie, al was het allemaal wel erg professioneel in elkaar gezet voor twee losers die niks van geschiedenis afweten, opeens het ene na het andere feitje uit weten te poepen en ook nog eens 0,0 hebben voorbereid.

3,0*

Biloxi Blues is een aangename film dat de nostalgische gevoelens weet op te roepen. Vooral de cast is erg fijn met als uitschieter een zeer bijzondere Christopher Walker als drill instructeur. Qua plot stelt het verder niet zoveel voor, maar de onderlinge band en ruzies komen dankzij de acteurs op een aanstekelijke manier naar voren.

3,5*

Toch een ietwat pijnlijk moeilijke film om naar te kijken. Je verwacht een komische Purge parodie, maar na een aardig begin met Vince Vaughn zakt de film naar een bedenkelijk niveau waarin een drietal jongens niet boeiende avonturen beleven op weg naar een zuipfeest. Het hele concept waarbij er 1 dag gezopen en gefeest mag worden komt totaal niet tot zijn recht en als je dit hele concept weghaalt houd je eigenlijk een bijzonder standaard filmpje over. Want dit is natuurlijk al vele malen eerder gedaan. Als de film dan nog vermakelijk is kan ik daar doorheen prikken. Maar de personages zijn weinig sympathiek, bijzonder clichématig en eigenlijk gewoonweg irritant. Het eindfeest met de gekke opdrachten biedt dan ook weinig soelaas en het is gewoon irritant dat al die feesten in Amerikaanse films dan weer zo ontzettend clichématig worden voorzien van een soort van wedstrijdcommentaar met 2 presentatoren die alles even moeten voorkauwen. Het maakt zo'n feest enorm ongemakkelijk en niet spontaan.

Nee, je vraagt je af wat lui als Vince Vaughn, maar ook Morgan Freeman (voice-over) in godsnaam in een inspiratieloos prulwerkje als the Binge doen.

1,5*

Zooo, wat een teleurstelling kan jeugdsentiment zijn zeg.

Opzich is het basisgegeven wel leuk en hier en daar zelfs uitgewerkt met leuke grappen.

Alleen de hoofdrolspelers Pauly Shore en Stephen Baldwin zijn gewoon godsgruwelijk irritant. Ze hebben de neiging om na elk dialoog een dom dansje te doen en gekke bekken te trekken. Bah, ook zijn ze te idioot voor woorden. Zelfs een gebakken biefstuk komt nog intelligenter over.

De bijrollen zijn overduidelijker leuker en wat minder over de top uitgewerkt. Die zorgden gelukkig nog een beetje voor wat tegenwicht.

Helaas is het einde van de film ook een beetje lame en weinig origineel, wat Bio-Dome toch een beetje deed teleurstellen.

1,5*

The Birdman of Alcatraz is niet een gevangenis film zoals vele anderen. De nadruk ligt meer op het persoonlijke drama dan op de actie en sensatie en dat is eigenlijk wel een verfrissing. Lancaster is een prachtig acteur die een sublieme rol neerzet als vogelliefhebber in deze film. Het drama blijft subtiel en the Birdman of Alcatraz vervalt niet in goedkope sentimenten. De balans tussen luchtigheid en drama is perfect.

Jammer is dat de film in het begin wat fragmentarisch oogt en dat ik wel moeite had om echt in het verhaal te komen. Ook is 2,5 uur een behoorlijke zit, wat resulteert in soms wat langdradige scenes. Gelukkig kunnen Lancaster en consorten dit wel met gemak aan.

4,0*

Een tikkeltje beter dan the Suicide squad nadat die bij een herziening mij meer tegenstond.
Het begin van de film gaat het al mis. Waar Quinn in Suicide Squad nog gered wordt aan het eind van de film door de Joker, moeten we hier erachter komen via een suffe animatie dat ze "boeee boeee huil huil" een ruzie hebben gehad. Behoorlijk goedkoop en vooral zo erin gebracht vanwege het feit dat Leto geditcht is door WB/DC. Het komt gewoon slecht over na alles wat we in Suicide Squad hebben gezien. Het voelt goedkoop aan binnen de context van deze film. Waar is opeens de invloed vd Joker gebleven in Gotham City?

Daarna is het volgende gedeelte van de film wel leuk om naar te kijken. Robbie is mega getalenteerd en het non-lineaire vertelstijltje past prima bij de speelse manier waarop de film zich profileert. De actie is leuk en de humor is goed.
Verder vind ik het niet echt een Birds of Prey film. Ik snap ook niet waarom ze het niet gewoon een Harley Quinn film hebben gemaakt van begin tot eind. Nu krijg je enkele leuke bijrollen te zien waar te weinig uit de potentie wordt gehaald. Ewan McGregor was me verder te cartooneske en niet meer dan een aanstellende baby. Geen leuke bad guy. Echt een boeiend einde kent de film daardoor ook niet. Dit kan misschien ook wel komen dat je gedurende elke seconde van de film erop gewezen wordt dat mannen duivelse wezens zijn en vrouwen voornamelijk powerhouses zijn. Ik heb welgeteld 1 vrouwelijke assassin gezien die gedood werd. Hollywood slaat nu door met dit soort dingen. Het ligt er te dik bovenop.

Zodoende kampt ook Harley Quinn met de onevenwichtigheid die de soort van voorganger ook al kende. Al vind ik deze film meer entertaining, een leukere toon hebben en zijn er minder irritante bijrollen.

En zelfs als je niet van een broodje omelet met bacon houdt, zal je er na deze film iets anders over denken!

Krappe 3,0*