Opinions

Oefff, wat een moeizame zit is dit geworden. Ik heb deze in de bios gemist en achteraf heb ik er geen spijt van. One Love is geen goede ode aan een groot artiest geworden. Dit komt vooral doordat je als kijker midden in Bob Marley's leven wordt gegooid. Je zult het maar moeten doen met 2x drie zinnen aan informatie over Marley en Jamaica. Het komt er dus op neer dat je niet weet wat Bob Marley beweegt. Hoe is hij zo groot geworden? Waarom is hij zo rastafari? Vanwaar is hij gekomen? Wat houdt die politieke onrust in Jamaica precies in? Je moet er maar naar gissen als je verder geen expert op dit gebied bent.

De film voelt daardoor te fragmentarisch aan. Het is geen vloeiend geheel en je hebt eigenlijk geen idee waarom de mensen doen wat ze doen in de film? Veel eindjes die te gekunsteld onaf aanvoelen (de manager en het Bohemian Rhapsody rip off momentje in het kantoor van de producer). Daarnaast ondersteunt de muziek het verhaal niet echt. Je voelt niet lekker de vibe waarom muziek een uitlaatklep is en de mensen verbindt. De concerten zijn niet boeiend en de onderlinge relaties komen pas richting het einde van de film enigszins op gang.

Helaas, geen succes. Je kan beter een docu over Bob Marley aanzetten. Die geven een veel beter beeld dan deze ongebalanceerde slice of life van een grootheid.

Een rechtoe rechtaan docu waarin het verhaal van Bob Ross zijn leven wordt verteld door mensen die dicht bij hem stonden. Het gaat vooral over Bob Ross en zijn positieve kijk op het leven en hoe hier groot mee is geworden. Helaas heeft hij wat aasgieren ontmoet en hebben zij gaandeweg via achterbakse politiek zijn nalatenschap overgenomen. Het gevoel van onrecht is enorm en je krijgt een instant hekel aan de Kowalski's. Maar uiteindelijk zijn het ook maar hele slimme zakenlui die van de naïviteit van Ross en zijn naasten hebben geprofiteerd. Erg interessant om te zien en fijn dat Netflix dit niet te lang heeft uitgerekt. Maar echt veel schokkende dingen doet de docu verder niet. Ik ben benieuwd of deze wat buzz zal krijgen de komende periode.

3,0*

Tsjah, in m'n geheugen een veel betere film.

De film faalt(op enkele momenten daargelaten) op een behoorlijk aantal momenten, maar wat ik het ergste vind is dat het gewoon niet meer grappig is. Tom Green is lang niet zo idioot als in zijn andere optredens, als Green dat niet is valt de humorwaarde ook in een keer weg.

Tel daarbij een dik aangezet sentimentje op en je houdt een niet zo'n sterke film over.

2*

Body Double is een aardige film van De Palma, die duidelijk fan is van Hitchcock. Hij weet de sfeer rustig op te bouwen en de onderhuidse spanning stijgt naarmate de film vordert. De geloofwaardigheid Wasson's handelingen worden wel flink op de proef gesteld en soms gaat het net over het randje. De film kent twee climaxen, waarbij je eigenlijk verwacht dat het initiële verhaal over de hele film uitgesmeerd wordt.

Aan de ene kant vind ik het jammer, want de eerste helft van de film beviel me simpelweg beter. Aan de andere kant houdt het wel enorm de vaart erin, want films die deze sfeer en mysterie uitademen kunnen nogal traag overkomen. Dat weet hij hiermee wel te vermijden. Maar de verschrikkelijk overacterende Griffith zorgt er wel voor dat de tweede helft van de film toch een stuk minder is.

Al met al gewoon een degelijke film van De Palma, maar een groot fan ben ik tot op heden nog niet van deze regisseur.

3,0*

Wat maakt Singer het ongelooflijk lastig om Bohemian Rhapsody te beoordelen, want hij heeft er een ontzettend aanstekelijke biopic van gemaakt die de juiste snaren weet te raken en een prachtige ode is aan een legendarische band. Ik vroeg me van tevoren af: hoe prop je in vredesnaam de geschiedenis van deze band in ruim 2 uur film? Moeten er dan geen concessies gedaan worden? Leent zoiets zich niet beter voor een 8 delige mini-serie of iets dergelijks? Dan hoeven er veel minder concessies gedaan te worden en steekt alles net even wat logischer in elkaar.

De concessies zijn inderdaad gedaan. Na een kwartier kijken kloppen er al allerlei zaken chronologisch niet of worden er behoorlijk belangrijke zaken (voor mijn gevoel weggelaten). In de film lijkt het net alsof Freddie de bandleden Roger en Brian pas ontmoet nadat de leadzinger Tim van Smile de boel heeft verlaten. In het echt hadden ze al samengewoond en kenden de bandleden elkaar allang. De tour door Amerika (1974) aan het begin van hun carrière wordt geromantiseerd in de film, terwijl het eigenlijk rampzalig afliep en Brian met een gele hepetitus kop af moest haken en de band de tour afbrak om terug te gaan naar Engeland. Queen trad op als voorprogramma van Mott the Hoople, dus het was helemaal geen Queen tour. Ook zingt Malek in de film Fat Bottomed Girl tijdens deze optredens, een nummer die pas op het album Jazz in 1978 werd uitgebracht.

Het gaat de band behoorlijk voor de wind, terwijl ze aan de vooravond van A Night At the Opera zo goed als platzak waren, omdat hun eerste platendeal met Trident een zakelijke ramp was, ondanks de hit Killer Queen. Trident wordt volledig genegeerd en de band maakt al (te) vroeg kennis met de manager van Elton John.

Geen fout, maar ik vind het jammer dat het Top of the Pops flopverhaal van Killer Queen zich in de film niet lekker vertaalde naar één van de redenen waarom de clip van Bohemian Rhapsody is gemaakt.

En dan zijn we nog maar net onderweg. Ik vond het in het begin afleidend, omdat ik telkens bleef denken dat dit en dat er tussen moest en dat het chronologisch niet helemaal klopte. De film had hier af kunnen wijken van de standaard biopic opbouw, juist omdat ze zo hard hebben moeten knokken om te komen waar ze uiteindelijk zijn gekomen.

Ik vroeg me tijdens het kijken dan ook af: wil ik me de hele film ergeren hieraan of wil ik genieten van deze ode aan mijn favoriete band? Ik heb voor het laatste gekozen en daardoor kon ik mijzelf volledig onderdompelen in de film. In het begin was Malek even wennen. Uiteindelijk was de eighties Freddie een rol die qua uiterlijk beter bij hem paste.

Verbazingwekkend was ook hoe goed de rollen van Brian, John en Roger gecast zijn. Naast dat ze goed lijken acteren ze ook goed. Boynton als Mary is ook heerlijk om naar te kijken en weet de sympathiefactor mee te krijgen. Love of My Life is perfect uitgevoerd in de film, één van mijn favoriete nummers. Er is met respect mee omgegaan en komt prominent naar voren.

De film volgt daarna een aantal hoogtepunten en dieptepunten. Alles komt aan bod, ook de serpent Paul Prenter, die ook in de vele documentaires als verantwoordelijke wordt aangewezen voor de mindere periode van de band begin jaren 80. Al is zijn rol wel erg dik aangezet, geen idee hoe de nabestaanden met dit gegeven om zullen gaan? Maar de film heeft dit moment wel nodig om in een korte tijd duidelijk te maken dat hij invloed had op Freddie.

Verder was het muzikaal genieten, al hoop je stiekem zelf altijd wel dat er wat persoonlijke favorietjes aangehaald zullen worden. Visueel zit de film ook prima in elkaar en de manier waarop Wembley gecreëerd is vind ik echt fenomenaal. Shots die destijds op een live concert niet mogelijk ware.n (en ik ook mis bij de vele dvd´s en blu-rays die ik heb) komen nu wel voorbij en geven wel net dat extra waardoor Live Aid ook nu fantastisch is om naar te kijken.

Het is een gewaagde zet om de film te laten eindigen met Live Aid, alsof dit hun zwanenzang is, terwijl het eigenlijk een revival is. Echter raakt dan de structuur van een biopic in de war (rise, fall, rise ten opzichte van hoe het werkelijk was: rise, fall, rise, fall, rise en dan het overlijden). Voor de film werkt het perfect en wordt het hele aids gebeuren een aantal jaren naar voren geschoven. Ik ben wel blij dat ze af en toe wat "verdiepende" momenten erin hebben gegooid, omdat je van alle docu´s de belangrijkste gebeurtenissen van de band ook wel weer weet. Nadeel is dat je als leek toch wat minder meekrijgt van de successen van Queen in de filmen je meer moet laten inpakken door de vibe van de film.

Het zal een groot deel aanspreken en zorgen voor nieuwe fans, terwijl doorgewinterde fans toch wat meer willen hebben. Dat is uiteindelijk ook het gevoel waar ik mee blijf zitten: het smaakt naar meer. Het had nog niet voorbij moeten zijn. Twee uur is te weinig om een groot verhaal te vertellen, maar de essentie van Queen wordt wel goed neergezet en daar zal het uiteindelijk om te doen zijn geweest.

3,5"

P.s. Het boekje die ik kreeg van Pathé toen ik de zaal uitliep is wel een fijne extra toegifte. Netjes!

Zeer leuke Disney animatie film. Goed geanimeerd en sympathieke personages.

De film begint leuk en zit vol (leuke)actie.

De film bevat veel humor, vooral de duiven en de fanboy Hamster zijn geniaal grappig.

Hij krijgt niet helemaal een topwaardering, omdat het einde toch een beetje teveel Disney achtig wordt, met de happy endings.

4 sterren

Het probleem van een film als dit is dat het op de populaire trein rijdt en meegaat in de #metoo hype. Wat volgt is dus een ontzettend poltiek correcte film waarin de vrouw als powerhouse wordt neergezet. Het is dus voorspelbaar van begin tot eind en het is bijvoorbeeld ook wachten op een lesbisch stelletje, want ook de linkse gay community moet weer tevredengesteld worden. Dat maakt checklist van deze film natuurlijk compleet. Niet dat ik er iets op tegen heb hoor, maar het ligt er gewoon zo dik bovenop allemaal. Ook wanneer er zo'n montage langskomt waarin 6 vrouwen allemaal even hun verhaal vertellen. Het is gewoon#toomuch op veel momenten.

Waar de film wel in slaagt is die angstcultuur overbrengen wanneer zo'n zaak aan het rollen komt. Dat niemand iets durft te zeggen. Dit komt ook mede dankzij het blik fantastische actrices die voor deze film is geopend. Vooral Theron en Robbie spelen fantastisch. Die kwetsbaarheid van Robbie toen ze voor Ailes (gespeeld door een sterke Lithgow) stond, die pijn was letterlijk voelbaar.

Deze twee hebben wat mij betreft de menselijke kant van het verhaal ontzettend goed weten over te brengen. Waardoor ik de lompheid van het verhaal en de vele ingetrapte open deuren uiteindelijk prima kan vergeven.

3,0*

Jammer dat the Boogeyman toch teveel uit het vaatje met clichés tapt, want de sfeer wordt goed neergezet en ik kan echt goed mee met de cast in de film. Wat is er nou enger dan een inloopkast in een slaapkamer?

Het is alleen dat er zoveel dingen in zitten die de film naar beneden halen. Het huis is bijvoorbeeld geluidsdicht als er wordt gegild, maar bij creepy geluidjes van boven trilt het door het hele huis heen. En maar in het donker blijven zitten dat je denkt, werken de lichtknopjes niet? Wellicht dat ik nu nog ruim ben in mijn beoordeling, maar er had hier wel meer in gezeten.

Matige "horror".

Het enige wat me echt positief opviel in deze film was de sfeer die gecreëerd werd, een paar leuke en spannende scenes en 1 goede sfeershot waar je een schrikmoment verwacht en de regisseur je flink verneukt

Voor de rest is het plot gewoon dom, is de cast van niet al te hoog niveau en is het gewoon niet interessant genoeg om de ruim anderhalf durende speelduur echt te boeien. Het einde duurde me ook nog is te lang. Dacht drie keer dat de film afgelopen was, maar ik kwam dus bedrogen uit. Soms willen ze teveel intellectueel neuzelen in dit soort films, daar houd ik totaal niet van. Van dit soort b-horror films moeten gewoon simpel en straight to the point zijn. . Hoe meer onzinnige dialogen je in zo'n film stopt met slechte acteurs, hoe slechter het wordt. Dus geen gelul en poespas eromheen, wanneer leren filmmakers dat nou eens?!

2*

De film is minder slecht dan ik had verwacht, maar tegelijkertijd is het ook geen topper.

De film begint heel sfeervol, iets wat de hele film goed blijft hangen. Er hangt een moooi, grauwe sfeer over de hele film.
Iets wat ik van tevoren had verwacht was een hersenloze knaller van een film. Iets wat totaal niet zo was, bijna alle actiemomenten zaten eigenlijk ook al in de trailer. In dat opzicht is de film best wel diepgaand, al vond ik dat gelijk ook weer een zwak punt.

Vanaf het moment dat het eigenlijk om een bijbel gaat zuchtte ik een kreet van teleurstelling.
Ik kan echt niet over dat vele doelloze bijbelgeneuzel in een film als dit. Vanaf dat moment komen er ook een aantal standaard bijbel quotes die mij 0,0 konden bekoren en waarvan ik ook liever wil dat ik ze niet tegenkom.
Ook het script was niet altijd even helder, die bad guys (onder leiding van een goed acterende Gary Oldman) vond ik compleet achterlijk. Ze zitten achter de bijbel en de prachtige (en dit keer geen irritante) Kunis aan, maar knallen wel even dat hele huis overhoop met een mitrailleur en een raketwerper. Stel dat ze haar en die bijbel hadden geraakt. Enorm dom en roekeloos, zo had de film nog wel meer van dat soort domme momentjes.

Ook het belang van de bijbel heb ik zo mijn twijfels over, je hebt het immers over een grote groep mensen die al tig jaren onder erbarmerlijke omstandigheden leven, niet al te intelligent zijn en zonder veel simpele hulpmiddelen hebben geleefd. Dat moeten ze opeens wel geloven in wat zoete verhaaltjes en ingewikkelde zinnetjes uit een bijbel?
Verder ben ik het ook eens met Sjoerdow, ondanks dat ik Washington fenomenaal vindt, waren zijn beweegredenen soms wel een beetje vaag.

Ach ja, het klinkt misschien wel erg negatief nu, maar ik vond het best vermakelijk, de 2 uur knalden voorbij en ik genoot van een prima Washington en het einde vond ik ook wel vrij leuk gedaan.

Niet zo slecht als ik had verwacht, maar ook zeker geen topper.

3*

Books of Blood begint nog aardig met het verhaal van Jenna. De opbouw is verzorgd en langzamerhand bouwt de onderhuidse spanning op om vervolgens iets te rap te eindigen. Dan is het even inkomen met het nieuwe verhaal, wat ook wel aardig is bedacht, maar veel haastiger aanvoelt. Het derde verhaal met de twee kerels die we in het begin ook even zagen is totaal oninteressant. Daarna komt de boel samen en voelt het ook een beetje te gemaakt aan. Ja, ik snap dat Jenna misofonie heeft. Maar om dan te doen wat ze deed? Voelt ook weer uit de lucht gegrepen en opeens is de film voorbij. Ik kom dan eigenlijk op 3*, 3*, 2* en 2* voor het einde uit. Het ging van volledige aandacht in het begin naar complete desinteresse aan het eind.

Gemiddeld dus 2,5*

The Bookshop is een beetje een film met een identeitscrisis. De voice-over laat het allemaal klinken als een sprookje, maar eigenlijk is het 1 bak ellende wat je over je heen krijgt. De hele toon van de film is ook luchtig, terwijl er eigenlijk een complete hetze is om een onschuldige vrouw uit het dorp te jagen met haar boekwinkel. Het contrast tussen het audiovisuele aspect en de toon en het daadwerkelijke plot is waarschijnlijk bewust zo gedaan, maar het zorgde bij mij ook voor een afstandelijkheid waardoor ik nou niet wist of ik moest meeleven of het net zoals de Mortimer's personage moest weglachen. Uiteindelijk eindigt het allemaal ook niet goed en schakelt de film daarna over naar de dochter die de voice-over verzorgt.

Je blijft inderdaad achter met de vraag: wat was nou het doel van de film? En dat is toch jammer, want ik heb verder wel 100 minuten genoten van het dorpse sfeertje, het prachtige dorpje en de mooie omgevingen. De acteurs hebben ook allemaal potentie om een toprol neer te zetten en dat doen ze ook. Maar het voelt allemaal net niet gewichtig genoeg waardoor elk personage niet verder dan de oppervlakte komt en het een beetje blijft borrelen.

Ze hadden hier echt volop voor de zwartgalligheid moeten gaan of toch een wat meer positief verhaal eruit moeten persen. Nu valt het tussen wal en schip.

3,0*

Hehe, ik word haast verlegen. Heb hem ook gewoon in het Duits gekeken hoor. Maar hier komt ie:

Ik kan niets anders zeggen dan dat ik dit een meesterwerk vind. De 3 uur en een kwartier lijken op papier misschien lang, maar de tijd vloog echt voorbij. Vanaf minuut 1 wordt je in de film gezogen, het begint allemaal vrolijk met een feestje vooraf, maar al snel zitten we in de U-96.
Dit levert vanaf minuut 1 prachtige beelden op, van vrolijk en opgewekt tot aan claustrofobisch en bloedstollend. Heerlijk die minutenlange scenes waarbij je met een ingehouden adem zit te wachten tot de volgende torpedojager over de U-96 komt varen. Het voelt alsof je zelf in de duikboot zit, wat mede dankzij het fenomenale (en dynamische) camerawerk komt. Die trekt je letterlijk in de duikboot en maakt je 1 van de bemanningsleden.

De bemanningsleden die mij qua naam overigens niks zeggen, maar een knap staaltje acteerwerk dat ze afleveren is eigenlijk bijzonder te noemen. Lekker naturel met van die kroezelige baarden. Dat levert ook nog meer realisme op, vooral omdat de rit steeds zwaarder wordt voor de bemanning.

Ook de muziek is angstaanjagend goed, heb de laatste tijd eigenlijk zelden van een soundtrack kunnen genieten als in Das Boot, vooral het zenuwslopende riedeltje wanneer de actie begint lijkt erg zorgvuldig gekozen. Het einde heeft vooral een diepe indruk gemaakt. Je denkt dat alles koek en ei is, maar wanneer de bemanning eindelijk terug is van hun extreem zware reis begint de ellende helemaal overnieuw met het bombardement van de Geallieerden. Iets wat mij murw heeft geslagen en net even dat ene beetje extra's geeft.

Het enige waar ik van baal is eigenlijk de speelduur, die is namelijk veel te kort met haar ruim drie uur(het is maar wat je balen noemt). Ik ben nu toch benieuwd naar de 282 minuten durende versie(kunnen jullie misschien zeggen wat er aan extra's in zit t.o.v. de Director's Cut?), want als daar nog meer bloedstollende momenten in het schip in zitten dan ben ik verkocht!

Twijfel tussen de 4,5 en de volle mep. Moet daar nog eventjes over beraden. Het enige wat ik eigenlijk niet snap is waarom ik deze film zo lang heb laten liggen. De film is met zoveel liefde en aandacht gemaakt en dat straalt er van af.

Borat is wederom erg leuk en het was voor mij vooral in de eerste helft van de film erg moeilijk om mijn lach te onderdrukken. Erg leuk gedaan en een aantal grappen zijn echt bijzonder grof, maar wel on point. Vooral wanneer Borat en zijn dochter naar de arts gaan wanneer zij een poppetje per ongeluk heeft ingeslikt. Op het oog erg banaal en grof, maar er zit zoveel achter (zoals eerder gezegd), waardoor de grap echt meerdere lagen kent.

De tweede helft van de film had ik alles wel gezien. Het doel had niet dezelfde humoristische inslag als het eerdere deel en de film oogde af en toe iets te gescript, waardoor je toch meer het idee had dat je echt naar een film keek. Dat je in winkeltjes de scenes vanuit meerdere standpunten bekijkt is hier een goed voorbeeld van.

Gelukkig is de fun er nog steeds en ze gaan op een slimme manier om met het feit dat Borat eigenlijk te bekend is voor de grappen en grollen die uitgehaald worden.

3,0*

Net ook pas voor het eerst Borat gezien. Shame on me!!

Ik had bij deze film hetzelfde gevoel als bij Bruno, het begint gewoon supergrappig en een kanon met grappen wordt op je afgevuurd. Echt hilarisch.
In het midden zwakt het wat af en wordt het iets geforceerder(Naakt in hotel rondlopen en Bud Light loser Amerikanen in een camper).
Het eindigt wel hilarisch met de Pamela Anderson scene.
Heerlijk!!

Naar mijn mening iets beter dan Bruno, maar het vertaald zich niet uit in de score.

3,5 sterren

Weinig verheffende film die door de verhaalstructuur weinig spanning kent(wat mij betreft had die 1e tien minuten niet gehoeven en ik had ook niks van die ontvoerde vriend willen zien omdat ik liever in het duister tast vanwege die spanning en het plot dus). De verhaalstructuur verpest dus de spanning/mysterie en zorgt er tegelijkertijd ook voor dat -ondanks de film meer dan prima in elkaar steekt verder- je uiteindelijk niet naar een film hebt gekeken die boven het modaal uitsteekt.

2,5*

Al het gebash op de film terzijde, ik heb me stiekem best vermaakt met de film. Heb de eerste twee games langer dan 10 jaar geleden gespeeld. De lore is me verder ontgaan. Dus het fanboy gezeik laat ik lekker langs me heen varen over de casting bijvoorbeeld. Dat kon er wat mij betreft prima mee door. Wat je dan voorgeschoteld krijgt is een veilige, maar vermakelijke film die door de speeltijd heen dendert.

Goed kan je het nergens noemen, dus ik kan best met die kritieken meegaan. Maar ik heb echt af en toe moeten lachen om claptrap en de kleurrijke wereld is mooi neergezet. Natuurlijk voel je aan alles dat ze teveel op safe spelen en het teveel een kindvriendelijke film is geworden. Je weet dat de potentie er niet uitgehaald wordt en dat er een veel brutere film neergezet had kunnen worden. Maar met het voorspelbare plotje heeft deze film bij mij gewoon een sweet spot geraakt zodat ik er plezier mee heb gehad. Ik ben nog even gul ondanks het historische gezeik op dezelfde film van de hele wereld. Zo slecht is het nou ook weer niet. Daar zet ik de Mufasa trailer wel voor aan....

Het is tegenwoordig ook wel dat je online nooit meer een tussenweg zit. Of het is extreem goed of extreem kut. Kan iets ook gewoon matig of tegenvallend zijn zonder dat werkelijk alles (onterecht) afgekraakt wordt?

Leuke film!!

Spanning zat er goed in, verhaal stak ook allemaal goed in elkaar. Voor de verandering is een goed plot.
Vroeg me echt af hoe alles ging eindigen, in dat opzicht hebben ze het wel op de veilige tour gegooid, al is de weg naar het einde toe wel spannend.
Tilly en Gershon waren ook heet met z'n tweeën, jammer dat die lesbo scene alleen in het begin van de film zit

Verder stoorde ik me een paar keer aan onnozelheden: Violet(Jennifer Tilly) die een beetje naar Corky(Gina Gershon) gaat bellen.
De tweede keer wordt ze betrapt door haar man. DUHH, zo opzichtig...plan je een diefstal zo goed, ga je achterlijk doen door even te bellen vanaf het plaats delict met een ijsberende echtgenoot die elk moment kan binnenlopen.

Op dit na is Bound gewoon eenbovengemiddelde Misdaad/Thriller die het zeker een keer waard is om te bekijken, al is het geen klassieker o.i.d.

3,5*

Alleen is deze film wel zwaar bout Gert P.

Kijk alleen al naar die poster. Kom op zeg!! Gewoon een dikke rip off van Basic Instinct.

Verder lijkt het verhaal er ook nog is op, al is het natuurlijk allemaal 20x voorspelbaarder en zit er gewoon geen creativiteit in.

Het einde is totaal niet boeiend, geen verrassing of enige vorm van spanning. Dikke anti climax einde dus(eigenlijk is de hele film een anti-climax)

Het acteerwerk van de hoofdrolspelers helpt natuurlijk ook niet, die staan allemaal op de routine mode en drammen gewoon hun tekstjes zonder enige vorm van passie op.

Het camerawerk is ook om te janken, er hangt een goedkope wazige walm over de hele film heen.

De muziek is ook goedkoop, wat je van een b-productie als dit mag verwachten. Geen creativiteit en de standaard geluidjes die je kan verwachten.

M.a.w. kijk deze film niet. Je verspilt alleen maar 1,5 uur van je leven!

1*

Opzich is het idee en is het ook wel aardig uitgewerkt. Vooral het eerste uur heb ik me vermaakt met de film. Vond het eigenlijk niet eens zo slecht. Butler vind ik eigenlijk altijd wel oké en ondanks een paar anderen kan ik altijd wel goed tegen Aniston aankijken. Vond het vooral heel fris en hier en daar een leuke lach die op mijn gezicht getoverd werd.

Helaas is het niet overal even consistent, "top40" muziek in een flm vind ik altijd vreselijk en deze film bevatte dat wel veel. Beetje slecht, ook was het laatste half uur een beetje te langdradig, weinig grappig en behoorlijk voorspelbaar. Zoals elke romantische komedie loopt het ook af zoals je van tevoren voorspelt.

Desalniettemin is het nog redelijk te pruimen, voor op een middagje.

2,5*

Ik ben het eens met de algemene kritieken. De film is heel solide en voldoet prima met Renner als actieheld. Echter zijn de vele verwijzingen naar Bourne een beetje onnodig(waardoor je teveel gaat vergelijken) en hangt het plot af en toe van teveel toevalligheden aan elkaar. Ook kost het even om in de film te komen door het steeds over en weer springen tussen een tiental locaties en onduidelijkheid over een aantal plot elementen.

De actie is verder degelijk en met een sneltreinvaart donder je door die ruime 2 uur heen. Rijp voor een vervolg, hopelijk met iets minder verwijzingen en gewoon lekker focussen op het plot van Aaron Cross.

3,0*

Naar aanleiding van dit trieste en typisch Amerikaans nieuwsbericht: SpitsNieuws : Peuter schiet zichzelf dood ben ik Bowling for Columbine maar is gaan kijken.

Soms is Moore weinig tactvol, maar dat vind ik juist leuk. Zo krijg je de juiste reacties bij mensen los. Dat is denk ik de grote bedoeling van deze film. Niet zozeer het fantastische camerawerk en de beelden, maar de gruwelijke werkelijkheid laten zien. Dat de samenleving in angst leeft en dat vanuit die angst vele misdaden wordt gepleegd. Dat laat Moore perfect zien en dat maakt deze documentaire zo mooi.

Mooie afsluiter was het bezoekje aan Charlton Heston, jammer dat hij het niet zo sportief opnam.

4*

De film begint echt heel sterk, de sfeer wordt vanaf minuut 1 fantastisch neergezet en de mysterieusheid in de film druipt er vanaf. Zelden heb ik de laatste tijd het 1e uur zo nieuwsgierig naar een film zitten kijken. Wat een spanning en frustratie tegelijk.
Dit komt mede dankzij Diaz en Marsden. Die zijn in vorm en Langella is echt fantastisch als Arlington Steward, de mysterieuze man. Die helaas richting het einde niet meer zo mysterieus is

Ik was blij dat Diaz al redelijk vlot op de knop drukte, waardoor ik mijn voorspelde ergernis over het niet indrukken van de knop lekker naast me neer kon leggen. Kelly bouwt de spanning gestaag op en laat je lekker gissen naar al die mysterieusheid, veel vreemde blikken en veel bloedneuzen. Ja, je zit met heel veel vragen.

Helaas kent de film ook een keerzijde, op een gegeven moment wordt het plot duidelijk en kent de film ondanks een paar sterke scenes(bibliotheek) helaas weinig verrassingen meer. Het wordt allemaal wat voorspelbaar en dat hele alien/hiernamaals gedoe vind ik totaal niet passen bij het 1e uur van de film.

De film eindigt wel behoorlijk sterk, waardoor toch maar weer duidelijk wordt dat het indrukken van de knop eigenlijk niet meer is dan een vicieuze cirkel die rond gaat.

Uiteindelijk dankzij dat ijzersterke 1e uur toch nog een meevallertje!
Vier sterren voor het 1e uur en twee sterren voor het tweede uur.

Gemiddeld: 3*

Indrukwekkend drama dat een bijzonder gevoelig onderwerp aansnijdt. Iedereen is het er eigenlijk ook wel over eens in hun vooroordeel, die "monsters" moeten zo lang mogelijk in de gevangenis zitten. Echter vind ik de maatschappij wel bijzonder hard voor Jack, aangezien de gebeurtenissen op zeer jonge leeftijden zijn geschied.

Het moment dat Jack de maatschappij intrekt zie je wel de typische eigenschappen die dit soort kinderen hebben, ze hebben geen normale jeugd gehad en moeten eigenlijk helemaal overnieuw beginnen. Dit komt wel leuk naar voren als Jack over McDonalds begint, dat hij niet weet wat dvd's zijn, maar bovenal ook het bijzonder onzekere gedrag van Jack jegens Michelle.

Wat de film ook vooral naar voren brengt is het feit dat als je een keer een fout in je leven hebt gedaan, dat je niet op voorhand een monster bent. Jack is een bijzonder aardige, onzekere jongen die eigenlijk zelfs goed van hart is. Getuige het redden van het jonge meisje. Over ironie gesproken. 1 misstap in het leven en je bent gelijk getekend. Dit blijft toch een sterk thema.

Wat ook helpt is het fantastische optreden van Garfield, wat een bijzonder talent is deze jongen toch. Hij komt zo naturel over, juist door dat lieve koppie zou je nooit verwachten dat hij iets gruwelijks op z'n geweten heeft. Ook Mullan is erg in vorm als maatschappelijk werker. De band tussen hun is dan ook bijzonder uitgewerkt.

Toegegeven, het gedoe met Terry en zijn zoon is niet heel erg sterk. Al is het wel een belangrijk plot element, maar het had wel iets minder dik erboven op mogen liggen. De volgorde van de flashbacks zijn wel belangrijk, die zijn wel belangrijk voor het verloop van het verhaal en zonder dat er elke keer teveel verklapt wordt. Toch vind ik het wel jammer dat de uiteindelijk belangrijkste flashback niet geheel overtuigend overkomt. Snap toch niet helemaal waarom Jack uiteindelijk met de moord instemt. Grimmig gedrag van de kinderen.

Desalniettemin is dit maar een klein smetje op de film hoor. Vooral richting het einde wordt het steeds ontroerender en is de climax gewoon veelzeggend en bovenal ook prachtig.

De gehele film is eigenlijk oerdegelijk. Een ontroerend verhaal, mooi passende muziek, prachtige beelden, mooi kleurgebruik en bovenal ook fantastisch acteerwerk van Garfield en consorten.

4*

In de basis is the Boy in the Striped Pyjamas een ontzettend ontroerend verhaal en die verwachtingen worden ook deels waargemaakt.
Het grootste ergerpunt is natuurlijk het extreem Britse accent van elke personage in de film, hoe moeten nazi's en Duitse joden geloofwaardig overkomen als ze nog Britser dan de Engelse koningin praten. Bij veel dialogen blijf je dit in je achterhoofd houden en is het lastig om de nazi's ook daadwerkelijk als nazi's te zien.
Verder nog een aantal kleine ongeloofwaardigheden die mensen hierboven ook noemen en de film dus van een hogere score weerhouden.

Dit buiten beschouwing gelaten is het een redelijk geacteerde film waar vooral de 2 jongetjes een geloofwaardige, ontroerende en uiteindelijk ook fatale vriendschap hebben. Leuk gedaan door de 2 kids. Het einde is natuurlijk verschrikkelijk en zet je toch met beide benen op de grond, er wordt duidelijk niet op safe gespeeld en zo kan je de film ook origineel en fris noemen.


3*

Boyhood is helaas niet de coming-of-age klassieker waar ik op voorhand op had geloofd.

Maakt dit van Boyhood een slechte film? Nee, zeker niet. Boyhood is een ambitieus project gebleken en dat maakt de film zeer herkenbaar. Veel situaties hebben we allemaal wel een keer meegemaakt en om dan elk personage letterlijk op te zien groeien in een film is iets dat nog niet veel vaker is vertoond. Het heeft wat dat betreft wel een behoorlijk melancholisch toontje wanneer je eerst iemand van een jaar of zes ziet, om hem vervolgens gedurende de film steeds ouder worden.

Waar de film wat mij betreft lichtjes de mist in gaat is het feit dat ik deze film vooral als een fysieke reis naar volwassenheid heb ervaren. Vooral de eerste twee uur lijkt alles heel droog geregistreerd te worden, zonder dat je emotioneel meegesleurd wordt in de film. Het is een komen en gaan van personages en net op de momenten dat je denkt dat de film wat meer emotionelere diepgang in de vorm van bijvoorbeeld de eerste prille liefde (b.v. het glimlachen van het meisje naar Mason in zijn nieuwe klas) krijgen we gelijk weer een overgang naar een jaar later te zien. Zo gaat het eigenlijk keer op keer in de film en heb ik het idee dat Linklater elk jaar na de shoot niet echt een idee had hoe hij elke periode verhaaltechnisch goed kon afsluiten.

Zo kreeg ik gedurende het kijken nooit die echte diepgaande emotionele verbintenis met de personages, die ik wel zou verwachten wanneer je 12 jaar lang over de schouders meekijkt met de acteurs.

Ik moet wel zeggen dat Linklater dit richting het einde enigszins weet te herstellen, maar dat zal ongetwijfeld ook deels te maken hebben met de leeftijd van de acteurs en dat hij het daardoor beter kan uitdiepen. Wat wel belangrijk aan het einde is dat je hierdoor uiteindelijk wel erg tevreden de bioscoopzaal uitloopt.

4,0*

Saaie film, slecht acteerwerk, dom plot, irritante Claire Forlani(ondanks dat ze er leuk uitziet) en verschrikkelijke speeches over de liefde(vooral die in het café als Forlani iedereen toespreekt). Ook komen hun karakters helemaal niet goed uit de verf.

Blèh, beste tegenvaller

1,5*

Wat een fijne verrassing is deze "klassieker" eigenlijk. Een trendsetter in het genre waarin the hood centraal staat en je weet in het begin al duidelijk waar je aan toe bent. De posters van Ronald Reagan, die in de jaren 80 met de War on Drugs eigenlijk voor een enorme polarisering in de samenleving heeft gezorgd en miljoenen Afro Amerikanen in de gevangenis heeft doen belanden.

Daarna wordt er al gauw overgesprongen naar de begin jaren 90, waarin de vriendengroep wat ouder is en ieder zijn eigen (gebrek) aan dromen en ambitie heeft. Aan de ene kant krijg ik altijd een zomerse vibe van dit type film, maar aan de andere kant weet Singleton continu de dreiging over te laten brengen. Random arrestaties, helicopters in de lucht, sirenes, onderlinge spanningen.

Nergens kreeg ik het gevoel dat deze jongeren in een gezonde omgeving aan het opgroeien waren en ik voelde ook telkens een onderhuidse spanning.

Het plot of dromen, ambities en dergelijke is niet bijster origineel, maar er is een goede mix van acteurs gekozen en iedereen leek perfect voor de rol die hij/zij speelde. Ik kan begrijpen dat mensen de typetjes in de film soms over de top vinden, want er lopen een paar rond waar je u tegen zegt. En vooral als je deze film nu kijkt en je ook al eerder de parodie Don't Be a Menace to South Central While Drinking Your Juice in the Hood (1996) hebt gezien, dan valt je pas op hoeveel zij in die film hebben overgenomen van Boyz 'n the Hood. Eigenlijk zijn de typetjes in deze film zelfs beter, ondanks dat dit niet hilarisch bedoeld is. Misschien haalt dit je uit de film en kan het melig overkomen, maar ik geloof oprecht dat je zulke extreme figuren krijgt wanneer je in zulke buurten opgroeit.

Toch werkt de film enorm goed voor mij. Je snapt wat de jongens meemaken en bijvoorbeeld de rol van Fishburne is ook zo goed. De wijze lessen voelen niet geforceerd aan, maar juist enorm belangrijk. Singleton wil jou als kijker toch nog hoop laten voelen. En dat kan een goede boodschap zijn, want het is makkelijk om altijd maar te klagen en tegen dingen aan te zoeken. Maar uiteindelijk gaat het om jezelf en moet je er zelf alles aan doen om het maximale uit je eigen leven te halen.

4,0*

Het mysterie rondom de aandoening die Moretz haar personage heeft wordt bijzonder goed en vol spanning opgebouwd. Ik zat continu met spanning te kijken en wilde echt weten wat er nou gebeurde en hoe het nou verder zal gaan. Dat gevoel kan niet gecreëerd worden zonder dat de cast en de makers van de film een goede prestatie neerzetten. Toegegeven, het is raar om zo'n jong meisje op een redactie van een krant te zien zitten. Maar blijkbaar is het echt zo gebeurd. Hoe verder Moretz wegzakte, hoe overtuigender het werd.
Hoe jammer is het dan ook dat in de laatste tien minuten alles afgeraffeld wordt. Het moment dat de dokter eindelijk weet wat er aan de hand is en het aan de familie verteld mist echt alle impact. En het herstel duurt ook maar een paar minuten....ik vind het echt bizar dat een film die me zo weet te grijpen uiteindelijk in zo'n teleurstelling eindigt.Wat mij betreft hadden ze nog wel een extra kwartier mogen uittrekken om de film een fatsoenlijk einde te geven.

Regisseur Barrett bouwt film fantastisch op, maar mist de finesse om die overtuiging uiteindelijk ook over de streep te trekken en er een topfilm van te maken. Dat kost de film in mijn eindwaardering uiteindelijk een punt. Erg jammer, want tot 90% van de film zat ik er helemaal in.

3,0*

Braindead is echt een geweldige, ouderwetse, maar vooral ook ranzige en grappige horrorkomedie.

Tuurlijk is alles fout aan deze film, van het acteerwerk tot aan de rataap toe ziet het er niet uit.
Maar dat maakt geen donder uit, want het is gewoon funny en niet serieus bedoeld. Heerlijk om al die ranzige ingewanden, pus, lichaamsdelen etc. alle kanten op te zien vliegen. Het gebeurt ook nog is op leuke en originele manieren waarbij je iedere keer weer een dikke lach op je gezicht tovert. Iedere keer wordt er weer wat anders verzonnen om je te vermaken.(ingewanden die je aanvallen, neukende zombies, lamp in een zombiehoofd etc etc) Geweldig vermaak dit. Al zou ik je aanraden om niet te gaan eten tijdens deze film.

Echt zeer en zeer vermakelijk deze film, kan weinig negatiefs melden hierover. Heerlijk om een perfect uitgevoerde, foute, ranzige, over de top en originele zombiefilm te zien. Een ware klassieker in dit genre.

4,5*