Opinions

The Brass Teapot is leuke, verfrissende film met acteurs die allemaal perfect op hun plek lijken. Het uitgangspunt is erg fijn en zorgt voor af en toe grappige momenten. Helaas zorgen dit soort indie-projecten ervoor dat ze niet volledig gebruik maken van de leuke uitgangspunten(budget?), het blijft soms iets te ingetogen en de memorabele momenten blijven ook achterwege. Hierdoor blijft ook the Brass Teapot een erg leuke film, maar meer ook niet.

3,0*

Prachtig sprookje, met mooie muziek, landschappen, bloederige gevechten met dat lekkere geschreeuw van die Schotse mannen en Braveheart heeft een lekker tempo, ondanks de lange speelduur.


Heb bijna 3 uur genoten van de film, jammer dat ik de twee relaties in de film compleet nutteloos vond. Bij de dood van Murron(Catherine McCormack) vond ik ik het jammer dat de reacties erop niet goed in beeld zijn gebracht. Je miste toch de drive/gebroken hart bij Gibson waarvoor hij nou echt vocht, ik kreeg nou niet het idee dat hij so heart-broken was over Murron, alles behalve zelfs. En die relatie met Sophie Marceau kwam ook te geforceerd over.

Op dit na is Braveheart een rasechte kraker en verdient het de score van 4,03 perfect!

4*

In mijn ogen een zwaar ondergewaardeerde film hier op Moviemeter.

Heb vandaag dankzij RTL4 deze fim een herziening kunnen geven.

De film is vooral het 1e uur echt heel grappig, leuke situaties over hoe ze elkaar proberen te irriteren.

Vaughn is zeer charismatisch en Aniston is mooi, charmant en overtuigend as always.

Tuurlijk is het laatste gedeelte wat sentimenteel, maar slecht uitgewerkt? Nee, absoluut niet. Kon goed meeleven in Aniston haar personage.

Vond haar personage ook veel sympathieker overomen. Vaughn komt een beetje teveel onwetend over, gelukkig draait ie aan het einde van de film nog wel.

Het einde is gelukkig ook niet typisch Hollywood, toch wel even wat zwaarder dan normaal.

The Break-Up is een grappige en ontroerende film, die wat mij betreft een tikkeltje ondergewaardeerd wordt hier op MovieMeter.

Met een halve ster verhoogd!

3,5*

Zeer aanstekelijk film, mede mogelijk gemaakt door de natural beauty Hepburn, die een zeer spontane en memorabele en rol neer zet als wispelturige vrouw die achter de rijke mannen aan gaat.

Eigenlijk zou deze film zomaar een product van deze tijd kunnen zijn, lekker losbandig en er wordt veel in gezopen en gefeest. Een beeld wat ik tot nu toe niet had aan de hand van vele films uit de periode van deze film.

De lol spat er van af en dat zie je ook terug in de cast, het lijkt wel alsof iedereen de grootste lol heeft en met liefde deze film heeft gemaakt. Ook het visuele aspect viel me reuze mee, de film ziet er eigenlijk bijzonder mooi uit en had nie het idee naar een film te kijken uit '61.

Doe daarbij het heerlijke feel good sausje erover heen en je hebt een zeer memorabele film die de tand des tijds prima heeft doorstaan.

Toch jammer dat de regisseur dit soms probeerde te verpesten met die flap Amerikaanse Chinees, dat was echt tenenkrommend. Zie ik alweer een nep Chinees in een jaren 60 product.

Desondanks dat een toppertje!

4*

Dit blijft toch 1 van de leukere jaren 80 coming of age films, vooral ook omdat de nadruk echt op de persoonlijke ontwikkelingen van de 5 hoofdrolspelers ligt en er veel dialogen in zitten die de film ook een serieuzer uiterlijk geven dan de vele melige puber komedies uit de jaren 80. Richting het einde schiet Hughes toch iets te ver uit de bocht met het gezoen tussen de hoofdrolspelers, wat dat betreft blijft Fast Times toch ongeëvenaard.

Desalniettemin blijft dit echt heel leuk en ligt de nostalgische waarde hoog.

3,5*

Beetje een makke thriller waar weinig aan te beleven valt. Niet zozeer dat ik de acteurs zo slecht vind, maar meer doordat de situaties ongeloofwaardig in beeld worden gebracht en ik amper empathie voor de personages kon tonen. Verder echt een preutse film, wat best vreemd is omdat de film wel wat anders pretendeert te zijn.

2,5*

Degelijk geacteerde film en met een Felicity Jones in de hoofdrol ben ik sowieso al verkocht. De spanning in het gezin loopt langzamerhand op, al vond ik de film wat stroef beginnen doordat er niet echt een goede introductie is. Eenmaal op gang is die spanning dus voelbaar en lijkt de film naar een grote climax toe te werken, maar toch vind ik het net even iets te weinig body hebben om een diepe indruk achter te laten.

3,0*

Kay Lenz is een soort van wandelende jongensdroom die zomaar in het leven van William Holden binnenwandelt. Haar natuurlijke schoonheid levert opwindende scènes op, maar tegelijkertijd weet haar onschuldige karakter je ook te betoveren. Het is moeilijk om niet voor zo'n meisje te vallen. Ik heb dan ook van begin tot eind genoten van de film. Het enige dat een film met dit thema een beetje tegenwerkt is hoe Eastwood er nou een fatsoenlijk einde aan moet breien. Je merkt dat hij hiermee een beetje moeite had in de aanloop naar het einde toe, maar uiteindelijk is het geloofwaardig en brengt het de film tot een (geloof)waardig einde.

4,0*

Blijf het een zeer vermakelijke komedie vinden, tuurlijk is het acteerwerk her en der niet om aan te gluren en zou je zelf wat dingen anders doen dan Brewster. Maar het geheel is zo leuk bedacht, vermakelijk en aanstekelijk dat je niet anders kan doen dan lachen om de vele manieren die Brewster verzint om zijn geld uit te geven en de vele parasieten die er op afkomen.

Heerlijk jeugdsentiment dat ik onmogelijk een onvoldoende kan geven.

3*

Brick is een film waar ik lastig in kwam vanwege het vage verhaal en de vage introducties van de personages. Eenmaal verder in de film went de stijl van de film en heeft het een aardige uitwerking en vind ik Gordon-Levitt en getalenteerd acteur. Toch blijft het "whodunnit" verhaaltje door de afstandelijke stijl niet altijd even interessant zoals het zou moeten.

3*

Voor het eerst sinds tijden dat ik me niet heb gestoord aan het acteerwerk(dat ik echt te pruimen vind in Bride Flight) in een Nederlandse film, is het wel weer het plot dat her en der steken laat vallen zoals Donkerwoud al zegt. De film gaat te gehaast door alle gebeurtenissen heen.

Goed voorbeeld is de zwangerschap van Marjorie, even een blij muziekje waar de zwangerschap wordt gevierd en amper een minuut later blijkt dat het kindje niet goed in de buik zit en heeft ze dus een miskraam+onvruchtbaarheid. dit zijn van die dingen waar je de tijd voor moet nemen en nu dus te weinig mee wordt gedaan. Zelfde geldt voor de relaties onderling en de achtergrond verhalen van de hoofdrolspelers. Die worden telkens heel even kort uitgelicht, maar wordt vervolgens ook niks meer mee gedaan. Terwijl ze toch belangrijk zijn voor de personages.

Ook wordt er teveel tijd geskipt, waardoor een echt goede band met de hoofdrolspelers krijgen er niet echt in zit. Daarnaast blijf ik me afvragen waardoor ze nou die band met elkaar kregen, die Ada hebben ze bijvoorbeeld alleen even 10 seconden in het vliegtuig gesproken. Echt natuurlijk en goed uitgewerkt kan ik het niet noemen. Zo heb je hetzelfde met Frank en zijn connectie met Esther en Marjorie

De muziekscore is behoorlijk eentonig en ik denk dat wel 100x hetzelfde opzwepende muziekje werd gebruikt bij een "dramatische" scene. Dat had wel iets subtieler gemogen.

Enfin, jammer van het plot en de muziekscore. Qua speelduur raast de film voorbij, voelt het eigenlijk niet eens Nederlands aan dankzij de setting in Nieuw Zeeland. Die geeft een frisse, zomerse vibe weer en dat in combinatie met de schattige jaren 50 en 60 look maakt dit Bride Flight toch wel 1 van de meest kijkbare Nederlandse films die ik de laatste tijd heb gezien.

3*

De vergelijking met the Hangover, maar dan de vrouwen variantis al heel vaak gemaakt in dit alom geprezen werkje. Helaas wordt het niveau van the Hangover bij lange na niet gehaald en heb ik helaas niet zoveel moeten lachen als men op voorhand heeft willen doen geloven. Daarvoor zijn veel grappen te banaal, te voorspelbaar en mis je gewoon de creativiteit die de eerstgenoemde film overduidelijk wel heeft in haar grappen.

Ook zijn de vele typjes af en toe te overdreven en wordt er iets teveel aan overacting gedaan(dronken gedoe in het vliegtuig en dat aftroeven bij de speech). Over de top en eigenlijk niet meer geloofwaardig.

Nu klink ik wel erg negatief, dat is natuurlijk ook weer niet helemaal terecht. De film is best onderhoudend en het is gelukkig dat de film zichzelf niet serieus neemt, want dan neem je de bovenstaande kritieken ook iets meer voor lief. Af en toe erg moeten lachen om die huisgenoten van Annie en enkele andere kleine grapjes.

Heb me opzich prima vermaakt, maar nergens voelde de film qua grappen echt origineel aan en duurde het met ruim 2 uur ook nog is veel te lang. De leuke typetjes redden de film verder.

3 sterretjes.

Indrukwekkende film dat vooral qua production design echt top notch is (vooral voor die tijd). Op de beeldkwaliteit na heb ik nooit het idee gehad naar een film uit 1957 gekeken te hebben.

Het avontuurlijke gevoel van het filmen in de rimboe komt perfect naar voren en dankzij de vele top vertolkingen heb ik vanaf het begin tot het eind geboeid zitten kijken.

Eén van de betere oorlogklassiekers, vooral dankzij het unieke onderwerp, de goede vertolkingen en de exotische locaties.

4*

p.s. de Colonel Bogey March blijft wel erg lang in mijn hoofd hangen!

Prachtig, romantisch verhaal dat volledig gedragen wordt door de fenomenale Eastwood en Streep. Ondersteund door de prachtige plaatjes van het Amerikaanse platteland heeft het een betoverende indruk.

Daar doet de ietwat mindere scenes met de kids van Streep weinig aan af.

4*

Mooi en ingetogen kostuumdrama met mooie rollen voor Cornish, Wishaw en vooral ook Schneider die mooie, botsende dialogen met Cornish heeft.

Helaas gaat het her en der ten onder aan de vele poëzie, waar ik zelf weinig mee heb. Dat is toch de voornamelijke kern in deze film en dat zorgt ervoor dat ik er niet helemaal in gezogen werd. Wist overigens ook niet dat hij dus echt een beroemd poëet was, waardoor de synopsis hierboven teveel verraad naar mijn mening.

3*

De film heeft toch te lijden onder de marketing. Eigenlijk weet je al precies waarvoor je naar de bios gaat naar deze film, maar daarin slaagt Brightburn wel glansrijk. Je krijgt Superman goes bad voorgeschoteld en de film aarzelt geen enkel moment en geeft je alles wat je wil. Spanning en gore momenten. De R-rating pakt dan ook goed uit. Het jochie is ook creepy genoeg om deze rol te kunnen dragen.
Maar wat bedoel ik dan met die eerste zin? Aan de ene kant zorgt de marketing ervoor dat mensen naar de film gaan, want wie wil een fucked up Superman achtig kind niet zien he?
Aan de andere kant haalt het wel elke vorm van verrassing weg. Zelfde zie je nu ook bij die godganse trailer van Ma de hele tijd, je kan het hele plot van die film adhv de trailer al uitschrijven. Zou Brightburn niet veel beter zijn geweest als het a la 10 Cloverfield Lane uit het niets zou komen en je eigenlijk geen idee hebt wat er gebeurt tijdens de film? Dus laat de openingsscene weg en laat een gezin zien waarbij een kind langzamerhand flipt en ongekende krachten krijgt door een verschijning in de schuur. Een film doet er dan beter aan om naar een reveal toe te werken. Deze had Birghtburn nu niet, waardoor het soort van een checkbox afstrepen was gedurende de hele speelduur. Een gevoel dat me ook tijdens de It reboot besloop. Een beetje verrassing mysterie en wat kleine antwoorden zouden de film in mijn ogen sterker maken.

Ik hink dus vooral op twee gedachten. De film doet weinig fout en voldeed precies aan mijn verwachtingen. Toch had ik liever dat mijn verwachtingen overtroffen zouden worden en er tijdens de film nog wat te gissen zou zijn.

3,0*

Vandaag via Pathé thuis gekeken. Ideaal, want deze stond eigenlijk altijd op mijn kijklijst en ik ben er nooit aan toegekomen.

Wat een heerlijke film van Koolhoven zeg, met afstand zijn beste film. Ik had in het begin een wat meer lineaire film verwacht, maar Koolhoven heeft ons door steeds verder in het verleden van de protagonist Fanning (prima rol) te graven een toch wel unieke film gemaakt binnen dit genre. Het psychologische aspect van de doodenge dominee Pearce die eigenlijk het hele leven van Liz/Joanna verziekt komt erg sterk naar voren. Zelden heb ik de laatste tijd zo'n creep op het scherm gezien waarbij ik heb gehoopt dat er gerechtigheid zou komen. Ik heb wel vraagtekens bij hoofdstuk 2. Pearce zijn keel wordt doorgesneden en de kamer wordt in de fik gezet. Hoe heeft hij dit in vredesnaam overleefd?
Politiek correct is iets dat in het boekje van Koolhoven niet voorkomt, want moeilijke thema's komen allemaal aan bod en ondanks dat het misschien niet visueel getoond werd, voelde je de pijn en de gebeurtenissen wel diep tot op het bod.
Het derde hoofdstuk is misschien wat minder goed, ook omdat ook ik Carice niet heel sterk vind wanneer ze spreekt. Maar in haar mimiek was ze wel geloofwaardig en ook hier is de geestelijke en fysieke mishandeling van Pearce bijzonder angstaanjagend. De film is weinig Hollywood. De film is ruw, schuwt niet om de protagonist veel pijn te doen en een echt happy end? Nee, dat heeft de film niet. Brimstone heeft me wat dat betreft wel aan het denken gezet.

Ik ben overtuigd door Brimstone en achteraf baal ik eigenlijk wel dat ik deze film niet eerder heb gekeken.

4,0*

Ik heb zo het idee dat deze film zo hoog scoort vanwege Hayden Panetierre, dit deel scoort zelfs hoger dan deel 1, terwijl die toch wel wat beter is dan deze.

Want ondanks Hayden is dit echt een pauperfilm eerste klas, vol met slecht acteerwerk, moraaltjes waar zelfs een kind van 6 om moet lachen("cheerhoe" en dat soort onzin)...echt tenenkrommend slecht.

Ook boeit het cheerleaden me eigenlijk ook vrij weinig tot helemaal niets, dit is echt puur een film die ik kijk vanwege de leuke dames en Hayden.

Die stelt me gelukkig niet teleur, ze is prachtig als altijd en maakt het toch nog het aanzien waard. Er zitten ook nog een paar leuke/flauwe grapjes in, waardoor deze film nog in ieder geval 1,5* scoort bij mij.

1,5*

Tja, wat moet je hier van zeggen. De film is op bijna alle fronten abominabel slecht. De dialogen zijn om te huilen, de typetjes zijn zo typisch dat ze allemaal irriteren en het script is ook ontzettend brak. Vooral die jongen in de hoofdrol die tegen zijn ouders vertelt dat hij naar Vechtkamp gaat, maar eigenlijk liever naar Cheerleading camp gaat is wel om te janken. Ik kan best begrijpen dat meisjes hier een boel in zien, maar ik niet in ieder geval.

Gelukkig hebben we de mooie/leuke dames in bikini nog en is Ashley Benson ook een lust voor het oog. Daardoor ben ik die 90 minuten eigenlijk nog relatief eenvoudig doorgekomen als je kijkt naar de kwaliteit van al het overige in deze film.

1,5*

Bronson is een one man show van Tom Hardy geworden, die excelleert in zijn rol als Charles Bronson. Hij is eng, grappig, bot, stoer en freaky te gelijk. Hij legt hart en ziel in zijn rol en dat maakt de film van begin tot eind entertainend.

Dat is ook nodig, want Winding Refn is vooral stylistisch met de film bezig en gooit er allerlei audiovisuele referenties in. Maar hij vergeet om er een coherent verhaal van te maken, waardoor de film bij vlagen langdradig en onsamenhangend aanvoelt. Deze film was meer gebaat bij een andere/klassiekere verhaalvertelling. Hoe goed was de film geweest als we geen briljante Hardy hadden gehad?

Bronson is een geslaagde film en weet te vermaken dankzij een niet minder dan briljante Hardy. In zijn latere films (Drive, Only God Forgives en The Neon Demon) heeft Winding Refn verschillende thema's en scripts uitgekozen waar zijn stijl van filmmaken veel beter bij past en wat uiteindelijk in mijn ogen ook veel betere films zijn geworden dan Bronson.

3,5*

Ik moest wel even in deze film komen, in het begin is het gewoon echt even wennen aan Tobey Maguire als kapitein in het leger, hij is veel te lief om een stoere militair te zijn. Naarmate de film voort duurt kom je er wat meer in en stoor je je ook niet meer aan zoiets.

De film moet het dan ook hebben van een uitstekende cast: Gyllenhaal is in vorm, Portman is even charmant als altijd, de 2 kinderen zijn ook zeer overtuigend. Dankzij deze cast kijkt de film zeer prettig weg. Ook de scenes van Maguire in Afghanistan zijn indrukwekkend, hard, en grof tegelijk.

Brothers kibbelt lekker verder, al had ik eigenlijk wat meer spanningen verwacht tussen Gyllenhaal en Maguire. Dacht van tevoren ook wel dat er meer zou gebeuren dan alleen 1 kus tussen Portman en Gyllenhaal. In dat opzicht was er eigenlijk vrij weinig aan de hand, alleen een gek wordende Maguire omdat hij vreselijke dingen heeft gedaan/meegemaakt.

Er gebeuren verder geen gekke dingen in het plot, het einde sluit zich hier ook goed bij aan, het werkt echter wel en heb me ook vermaakt met Brothers.

3,5*

Leuke film.
De 1e helft van de film worden de grappen echt op je af gegooid, dit is dat gelijk ook een stuk leuker dan de 2e helft van de film.
Geregeld gelachen en bij de screening voor z'n nieuwe programma was het echt de slappe lach. Al is dit wel een redelijk controversieel gedeelte, 2 (oude) vrouwtjes liepen spontaan de zaal uit haha.

Je ziet een lul heen en weer swiebereren en aan het einde beweegt het openingetje van de eikel en zegt het BRUNO! haha.
Ook refereert hij in die screening dehele tijd naar een interview met Harrison Ford, echt grappig. Vooral als je ziet dat het interview alleen een "FUCK OFF" van Harrison Ford is terwijl hij uit een restaurant loopt haha

Volop hilarische situaties, ik vond de lijst met beroemdheden die nie meer geinterviewd wilden worde door Bruno ook lachen. Hij gaf ze allemaal Duitse namen als Wilhelm Schmidt(Will Smith) Bradolf Pittler(Brad Pitt) en Der Fuhrer(Mel Gibson) en nog een aantal anderen. Leuk!!
Verder is de film provocerend op het nogal conservatieve Amerika, veel homohaters en Bruno maakt daar heerlijk gebruik van.
De talkshow scene is ook hilarisch.

De 2e helft van de film kakt wat in en heeft mij minder aan het lachen gebracht.

Alsnog een goeie voldoende!

3,5 sterren

Lichtelijk teleurstellend en ik ben het dan ook met de bovenstaande commentaren eens. In potentie heeft de film alles om lekkere pulp te zijn en dat komt er slechts ten dele uit. Probleem is ondanks de geinige intro dat de film verschrikkelijk saai is. Er gebeurt geen reet, het bejaardenhuis is een dodelijk saaie setting waar ook al 0,0 uit gehaald wordt en qua spanning en sensatie is het ook allemaal maar zo zo.

Elvis Presley en de bejaarde die denkt dat hij John F. Kennedy is stellen qua personage eigenlijk ook weinig voor en hadden zo ingewisseld kunnen worden voor een willekeurige bejaarde.

Toch zitten er gelukkig nog een aantal leuke grapjes in, zoals de hiërogliefen taal die in de film voorkomt en vooral de taal die de mummy richting het einde gebruikt is erg geestig. Dat mocht ook wel, want de film zat tot een kwartier voor het einde op een dood spoor. De korte opleving op het einde redt de film van de totale saaiheid. Want een film binnen een bejaardentehuis met een paar seniele opaatjes is gewoon niet heel spannend.

Laat je dus niet misleiden door het geniaal neergepende plot hier en bedenk goed dat de film lang niet al haar kansen heeft benut!

2,5*

Vooral een character driven film die het moet hebben van acteerkanonnen Freeman en Nicholson. Het verhaal doet me verder niet erg veel, maar vooral de manier waarop zij hun rol invullen maken van the Bucket List wel een geloofwaardige film.

Zeker niet Reiner's beste flick.

3,0*

Mocht je van Leitch zijn stijl van filmen houden, dan heb je met Bullet Train ook ruim 2 uur aan pure fun. Brute actie en een shitload aan humor voeren de boventoon en zorgen ervoor dat de film echt geen moment verveelt. Waar Leitch het goed doet met deze verfilming is dat hij de film continu interessant weet te houden. Het speelt zich af in een afgesloten ruimte, maar de hele trein zit vol huurmoordenaars en het plot zit dusdanig goed in elkaar dat het je nieuwsgierig weet te houden naar wat er precies gebeurt en je aan het eind ook een bevredigend antwoord krijgt op alle vragen die je hebt.

Met Pitt, King, Taylor-Johnson (herkende hem niet), Tyree Henry, Bad Bunny, Zazie Beetz en Shannon heb je toch een goed gevulde trein met huurmoordenaars en iedereen lijkt ontzettend veel plezier met hun rol te hebben. Vooral Pitt in deze komische rol is tamelijk briljant. Het lijkt haast alsof hij zijn jeugd heeft hervonden de laatste 5 jaar. Wat een boel leuke rollen heeft hij zeg.

Ja, de film duurt misschien een kwartiertje te lang. Maar het zit zo vol en het houdt je continu bezig dat je er totaal geen erg in hebt. Ik heb gelachen om de humor en genoten van de actie. Het plot is vermakelijk en zit verder goed in elkaar. Dan heb je mij binnen gehengeld en heb je wat mij betreft een top 10 kandidaat voor mijn beste films lijstje. Ik vermoed wel dat sommige mensen deze stijl van humor niet zullen waarderen, die zullen dan 126 pure ergernis tegemoet gaan. Maar dat is hun verlies, don't take life to serious is alvast mijn advies voor die mensen.

4,0*

Met Bumblebee maakt de Transformers reeks een mini comeback. Ja, er is nog steeds veel humor aanwezig en het is allemaal weer aan een tiener gekoppeld die alle hulp van Bumblebee op verschillende (sociale) vlakken prima kan gebruiken. Maar ik kan zo'n standaard coming of age plotje gelinkt aan een boel actie altijd wel waarderen. Allesbehalve origineel en ik begrijp dat het voor veel mensen niet leuk is, maar de ontzettende meligheid van de Michael Bay films blijft achterwege. De film voelt kleinschaliger aan en daar ligt dan ook de kracht. Het scheelt dat we niet weer die valse beloftes van Bay voor Bumblebee hebben hoeven aan te horen.

Bumblebee doet verder wat een film in dit genre moet doen en laat de meeste schijtlolligheid van Bay achterwege. Ik merk overigens wel goed dat de Transformers er in de menselijke wereld prima uitzien, maar alles op Cybertron zag er echt behoorlijk geanimeerd uit en overleeft de transfer van het witte doek naar de televisie minder goed.

3,5* blijft staan

Helaas een stuk minder dan Once Upon A Time in the West. Niet dat dit nou een schande is, want dat is voor mij een perfecte film.

The Good, the Bad and the Ugly is alsnog een uitmuntende film die ondanks de gigantische speelduur toch enorm weet te fascineren. De hoofdsountrack is werkelijkwaar geniaal Wist heel lang niet dat die bij deze film hoorde. Wel vond ik de overige muziek toch een stuk minder dan Once Upon A Time in the West, die toch veel meer herkenbare/meesterlijke soundtracks bevat dan deze film, die het toch alleen heel erg moet hebben van het welbekende, fantastische deuntje.

De film zelf is wat minder mysterieus, bevat ook minder absolute sfeerveelden dan Once Upon A Time in the West. Er zat ook veel meer actie in, waardoor het heel erg bombastisch overkomt. Persoonlijk vind ik de absolute sfeersetting icm de geniale muziekscores leuker Leone's andere meesterwerk.

De cast is wel weer erg geniaal! Eastwood speelt hier 1 van zijn meest geniale rollen(al heeft hij er al een boel gespeeld). Heerlijk hoe serieus en humoristisch de beste man weer kan zijn.
Lee van Cleef is de ideale schurk en Eli Wallach speelt een heerlijke onnozele vent, die tegelijkertijd ook meedogenloos is.

Helaas hangt het verhaal her en der wel van toeval aan elkaar(bv. Eastwood die op het punt staat om vermoord te worden door Wallach en vervolgens gered wordt door een bombardement). Ook leek het vaak een eindeloos kat en muisspelletje waarbij iedereen de hele tijd op dezelfde manier de fout in ging.

Waar ik heel blij van werd was de eindscene op de begraafplaats, heerlijk sfeertje wordt er neergezet en de spanning was weer heerlijk voelbaar.

Zeer goede westerklassieker, alleen niet de beste voor mij. Die is (tot nu toe) weggelegd voor Once Upon A Time in the West.

Ruime 4*

In het kader van de Halloween night werd deze film in de Pathe vertoond. Ik moet zeggen dat deze film me echt heel positief heeft verrast.
De hele film speelt zich binnen de doodskist af, dus verwacht geen spectaculaire film. Wat de film in een Halloween night doet is me ook een raadsel, want een horror kan ik het niet noemen.

Niet dat het een slechte film is, integendeel. De film is juist erg sterk. Dat komt puur door het realisme. Reynolds is in bloedvorm en handelt echt in alles erg natuurlijk. Nergens komen zijn handelingen ongeloofwaardig over, waar het wel makkelijk zou kunnen in dit genre.

Verder leunt de film daar natuurlijk ook erg op, want op Reynolds na zie je geen enkel ander personage. Dan blijft het verloop van het verhaal over. Dat komt voor mij ook uiterst schokkend en realistisch over. Er wordt goed aangetoond hoe de Amerikaanse samenleving in elkaar zit, als je echt in nood zit is het echt lastig om op een fatsoenlijke manier hulp te krijgen. Wat volgt zijn echt hilarische en tegelijkertijd toch in en in trieste dialogen aan de telefoon tussen Reynolds en de zogenaamde mensen die hem zouden moeten redden. Behoorlijk schrikwekkend hoe de samenleving in elkaar zit en ik geloof best dat het er echt zo aan toe gaat.

Verder is dit een film dat bepaald niet voor mensen bestemd is dat houd van een happy end. De film is behoorlijk naargeestig en nergens krijg je ook een idee dat het ook maar goed kan aflopen voor Reynolds zijn personage. Hoe het afloopt laat ik dan ook voor mezelf, maar ik kan hem niet aanbevelen voor de mensen met een teer zieltje.[/spoiler

]Ruim voldoende voor deze verrassend onbekende film!

3,5*

Eerste helft van de film zat ik me ee beetje dood te irriteren aan o.a. Theron, onsympathieke bitch speelt ze in de film. Ook die jongen had ik weinig medelijden mee, nadat zn pa dood gaat even een vogel uit de boom schieten met een katapult.
Hoe moet je hier sympathie voor kunnen kweken zeg?
Gelukkig wordt er het 1 en ander uitgelegd in de 2e helft van de film, waardoor het gedrag van bepaalde mensen toch redelijk goed worden verklaard.
Lawrence is wel een sympathiek meisje, al vond ik het wel weer jammer dat ze mee ging doen met vogeltje schieten.
Verder had ik het allemaal al wel redelijk snel door hoe het verhaal samen ging vallen, als dat voor het einde bedoeld is valt de regisseur een beetje door de mand. Mede dankzij het gebruik van de namen krijg je het na een uur wel door hoe de vork in de steel zit.
Niet dat het slecht is of zo, het werkt allemaal netjes volgens de formule en weet je hier en daar ook wel is te raken.

Leuk, maar gemiddelde drama film zonder al teveel technische hoogstandjes.

3*

Nick en Gina zijn de ouders van Mariana en Carlos. Die allebei een buitenechtelijke affaire hebben met elkaar in de film. Zij zijn die 2 die de hele tijd in de caravan afspraken en uiteindelijk gedood werden door die explosie. Toch wel belangrijke personages hoor, raar dat je dit over het hoofd hebt gezien.

The Burning heeft zo zijn sterke en zwakke punten. Op de film zelf is weinig aan te merken. Het past perfect bij die Summercamp slashers uit de jaren 80. De sfeer is meer dan goed, het riedeltje is overtuigend en er zitten een paar memorabele momenten in de film(de kano is inderdaad een goed voorbeeld).

Toch wringt de schoen ergens en dat ligt toch aan het feit dat the Burning er wel erg lang over doet om op gang te komen. Er gebeurt te lang niks en het blijft vooral bij voorspelbaar teaseren. Ook richting het einde wist Maylam mijn aandacht er niet helemaal bij te houden. De veelal geprezen make up van Savini vind ik niet meer dan normaal voor die tijd en wat overdreven geprezen in dit topic. Het felrode bloed weet anno 2013 echter niet meer te overtuigen en de rubberen lichaamsdelen waarin de heggenschaar continu werd geplant waren ook iets te opzichtig nep.

2,5*