Opinions

Mister, when it comes to dates, 1492 is the only one I can remember

Een tijdje geleden aan Men Without Women van Ernest Hemingway begonnen, het boek waarin onder andere The Killers in wordt gebundeld. Een boek van een erg hoog niveau, maar wat me vreemd leek was dat het oorspronkelijke verhaal maar een pagina of 9 beslaat. Lijkt me nogal weinig voer voor een film van 1 uur en een kwart, maar de bevallige Ava Gardner laat ik nooit aan mij voorbijgaan en wie weet combineerde Robert Siodmak wel een aantal verhalen ofzo.

Wat blijkt? Siodmak levert een erg getrouwe verfilming af van het verhaal van Hemingway. De dialogen, de settings, de personages, ... Alles is praktisch tot in de kleinste puntjes naar het scherm vertaald, maar na 10 minuten is het bronmateriaal opgedroogd (nadat Nick Adams, wat trouwens een veel voorkomend alter ego van Hemingway was, de Zweed gaat verwittigen en terug afdruipt stopt Hemingway) en wordt er een heel plotje bijverzonnen. Het niveau zakt, nogmaals het bewijs hoe goed dat kortverhaal eigenlijk is, en verliest zichzelf op den duur in de vele flashbacks en onlogische scènes. Wat me het meeste stoorde was de gemakkelijkheid waarmee het mysterie rond de overval wordt opgelost. Een gangster die op zijn sterfbed in een delirium een overval van 6 jaar geleden tot in de puntjes uitlegt.. Nah, dat had beter uitgewerkt mogen worden. Voor het overige de klassieke noir elementen zoals de femme fatale, maar ik begin de indruk te krijgen dat het film noir genre misschien niet echt voor mij is weggelegd.

Vooral ook omdat het hier nogal veel van hetzelfde is en dan heb ik eigenlijk zelfs helemaal niet veel noirs gezien. Gelukkig is daar nog Ava Gardner die na een aantal rolletjes waar ze weinig mee kon doen (Reunion in France onder andere) haar draai opeens vond als de vamp van dienst. Erg geslaagde rol en met maar relatief weinig screentime weet ze de film compleet naar zich toe te zuigen. Had alleen iets meer chemie verwacht met een debuterende Burt Lancaster. Uitstekend in rollen als in Il Gattopardo en Seven Days in May, maar hier precies nog wat zoekende. Al komt zijn imponerende fysiek hier wel het beste tot zijn recht naar mijn gevoel. Met Son of Dracula maakte Siodmak niet echt meteen een blijvende indruk, maar met The Killers laat hij wel wat leuke dingen zien. Favoriete scène is ongetwijfeld Lancaster die langs bovenaf de schuur infiltreert en de holdup die daarop volgt.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik nogal kritisch ben voor verfilmingen van Hemingway, maar Siodmak doet weinig verkeerd. Het grootste euvel is dan ook dat het script na die eerste 10 minuten nooit eenzelfde niveau haalt. En dat zelfs met hulp van onder andere John Huston, de man die verantwoordelijk is voor mijn favoriete Gardner rol.

3.5*

Geen moordende auto's te zien

Killing Cars was zo'n film die nog uit de periode stamde toen ik geïnteresseerd was in VHS. Ze smeten er op een bepaald moment mee naar je hoofd in Kringloopwinkels en dergelijke en ik vond het altijd wel leuk om zo één of ander onbekend filmpje mee te pakken dat naar alle waarschijnlijkheid nooit op DVD is uitgebracht geweest. Een film met een titel als Killing Cars spreekt natuurlijk wel tot de verbeelding maar uiteindelijk is dit altijd wat links blijven liggen. Hoog tijd dus om daar iets aan te doen.

Vanwaar de film trouwens zijn titel haalt is me niet helemaal duidelijk. Moet daar ook wel aan toevoegen dat ik er mijn aandacht niet heb kunnen bijhouden (het is nooit een goed teken wanneer je een film in 3 stukken moet zien omdat je halverwege in slaap valt) maar wie een Christine-achtige setup verwacht komt bedrogen uit. Het gaat eigenlijk allemaal om een bepaald soort ecologische auto waar iedereen wel in geïnteresseerd is en de nodige messen in de rug volgen. Film speelt zich af in het Berlijn van de jaren '80 en dat resulteert ook in één of ander vreemde punkers bende (die strijden tegen de afbraak van een jeugdcentrum? Wie zegt er dat de jeugd niets meer doet!) en ook een aantal verplichte naaktscènes. Regisseur Michael Verhoeven probeert nog wel wat actie de film binnen te smokkelen, maar die heeft te hard te lijden onder de donkere beelden. Geen idee of dat nu aan de kwaliteit van de VHS lag of dat dit gewoon zo enorm donker gefilmd is. In ieder geval: het ziet er niet uit.

En het klinkt ook voor geen meter. Ik had in eerste instantie niet door dat dit effectief een Duitse film was, maar het verklaart wel waarom de personages schabouwelijk Engels spreken met een dik Duits accent. Een aantal rollen lijken ook nogal amateuristisch gedubt te zijn en dat doet de film natuurlijk ook niet veel goeds. Centraal staat Jürgen Prochnow die als Ralph Korda verantwoordelijk is voor het design van de fameuze World Car. Prochnow doet het nog redelijk goed, lijkt ook zichzelf gedubt te hebben aangezien het één van de weinige acteurs in de film is waar het niet geforceerd overkomt, maar de rest van de cast is redelijk slecht. Die bende punkers zijn helemaal belachelijk, maar ook de vrouwelijke bijrollen zijn compleet inwisselbaar.

Verhoeven haalde een paar jaar later met Das Schreckliche Mädchen nog een nominatie voor de Oscars binnen en zou vooral naam maken met een aantal Nazi-films. Geen idee hoe die zijn qua kwaliteit maar Killing Cars mag je met een gerust hart links laten liggen. Moest er iemand nog interesse hebben in de VHS, laat maar weten.. Al vrees ik dat ik nu weinig goede reclame heb gemaakt voor de film.

1*

An anaesthesiologist can kill a patient, but a surgeon never can

Met The Killing of a Sacred Deer ben ik gisteravond aan de laatste film uit mijn Zurich FilmFestival reeks gekomen. Uiteindelijk niet zoveel gekeken als ik in eerste instantie had gepland (zo'n 25 euro voor een gala première, het tikt wel door) maar tot nu toe wel 3x 4* kunnen uitdelen. Dat was al beter dan ik in eerste instantie had verwacht/gehoopt en het was maar de vraag of The Killing of a Sacred Deer de lijn ging kunnen verderzetten. De vorige film van Yorgos Lanthimos, The Lobster, staat nog altijd op het verlanglijstje maar dus eerst maar eens aan zijn laatste nieuwe begonnen.

En weggeblazen, zoveel is duidelijk. Een onmogelijk uitgangspunt brengt een rollercoaster van emoties op gang en hoewel de film in het begin nogal vaag en chaotisch oogt, worden er gaandeweg de nodige vragen beantwoordt. Het beste is echter om zo onvoorbereid mogelijk aan de film te beginnen en je te laten onderdompelen in het universum dat Lanthimos op het scherm tovert. In een kleine 2 uur zorgt hij ervoor dat je je vergaapt aan een visuele stijl om U tegen te zeggen, dat je hardop zit te lachen en dat je 5 minuten later het gevoel hebt dat dit de meest beklemmende/beangstigende film is die je gezien hebt. Van de maag omdraaiende openingsscène (waar de soundtrack een fundamentele rol in speelt) tot aan de nagelbijtende climax... The Killing of a Sacred Deer is het soort film dat niet voor iedereen zal zijn weggelegd maar die wel eens kan gaan uitgroeien tot een persoonlijke favoriet van velen. Het jaar duurt nog even, maar ik ben er nu al zeker van dat dit ergens hoog in mijn persoonlijke toplijst van 2017 zal eindigen.

Tweede samenwerking tussen Nicole Kidman en Colin Farrell op zeer korte tijd. The Beguiled is weliswaar eerder in de zalen uitgebracht, maar The Killing of a Sacred Deer is eerder gefilmd. In ieder geval is het een combinatie die bijzonder goed werkt. Zeker Farrell speelt hier misschien wel één van zijn beste rollen en Kidman ondersteunt hem daar bijzonder goed in. Ogenschijnlijk een gelukkig gezinnetje maar er schuilt zoveel meer in gebaren en woorden dan je in eerste instantie denkt.. Heerlijk! Je zou denken dat zij beide met de meeste eer gaan lopen, maar dat is zonder Barry Keoghan gerekend. Keoghan, die op 24-jarige leeftijd al met een aantal erg interessante regisseurs heeft mogen werken, is indrukwekkend als de jonge Martin die de wereld van een chirurg en zijn gezin op zijn grondvesten doet schudden. Dat betekent echter niet dat de overige bijrollen niet zo interessant zouden zijn. Raffey Cassidy en Sunny Suljic zijn uitstekend als de kinderen in het gezin en Alicia Silverstone komt in dit soort films veel beter tot haar recht dan in van die blockbusters zoals Batman & Robin.

Geen idee hoe makkelijk de rest van het oeuvre van Lanthimos is te vinden, maar dit smaakt in ieder geval naar meer. The Killing of a Sacred Deer (de titel verwijst trouwens naar het opstel dat Kim gemaakt heeft voor school) is geen gemakkelijke zit, maar je krijgt er erg veel voor in de plaats. Een film die laag na laag van een modelgezin afbreekt om dan tot de conclusie te komen dat hetgeen er onder schuilt toch niet zo mooi is.

4.5*

America is not a country. It's a business

Met The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford maakte Andrew Dominik één van mijn favoriete films tout court. Het was even wachten op een nieuwe film en 5 jaar laten verscheen daar dan eindelijk Killing Them Softly. Ondertussen was mijn liefde voor Jesse James wat weggedeemsterd (nog steeds een geweldige film, hij is echter gewoon wat meer naar achter geschoven in het altijd groeiende rijtje geweldige films) en hoewel ik altijd wel van plan was om hier eens werk van te maken, bleef de film altijd links liggen. Vandaag echter een dood momentje en met vele jaren vertraging de film gezien.

En dan kom je tot de conclusie dat dit eigenlijk absoluut niet is geworden wat je in eerste instantie had verwacht. Dominik heeft maar een beperkt oeuvre bij elkaar geregisseerd tot nu toe (waarvan One More Time with Feeling dan ook nog eens een muziekdocumentaire is in plaats van een speelfilm) en dan lijkt het erop dat Jesse James gewoon een toevalstreffer was. Killing Them Softly bevat wel een aantal interessante elementen, maar de stijl die de regisseur zich hier aanmeet kon me verre van bekoren. Van de vervelende openingsscène tot en met het continue gedweep met politiek... Het boeide me allemaal niet en het was pas vanaf het moment dat Mickey zijn intrede doet dat de film wat schwung krijgt. Een aantal geweldige dialogen tussen Cogan en Mickey, de visueel leuk in elkaar gestoken moord op Trattman, ... De balans is echter ver te zoeken en de paar geslaagde scènes kunnen de film uiteindelijk niet meer redden.

Brad Pitt probeert wel. Leuk dat hij opnieuw met Dominik herenigd wordt en hoewel het een compleet ander soort film is dan Jesse James, is het wel opnieuw een rol die hem goed afgaat. Zoals daarnet al gezegd zijn het vooral de scènes met James Gandolfini die er bovenuit steken. Blijft toch jammer dat die laatste zo vroeg gestorven is, het is een acteur die aan elke film iets weet toe te voegen. Iets wat ook gezegd kan worden van Ray Liotta trouwens, al is die natuurlijk nog niet dood. Die speelt deze keer een ietwat meer atypische rol voor hem maar ook hij weet te overtuigen. Dan is ons duo aan losers slechter gecast. Scoot McNairy kan er als Frankie nog een beetje mee door, hij weet zich verbazingwekkend genoeg ook nog redelijk recht te houden ten opzichte van Pitt, maar Ben Mendelsohn bewijst voor de tweede keer in bijna evenveel dagen dat het een acteur is die me niet ligt.

Nee, dit was het toch niet. Chopper moet ik nog steeds zien dus misschien kan die nog het oeuvre van Dominik in de juiste richting doen kantelen, maar met Killing Them Softly slaat hij toch serieus de bal mis. Aan de cast heeft het, grotendeels, niet gelegen maar geweldige scènes worden afgewisseld met scènes die vlees noch vis zijn. Het springt allemaal teveel van de hak op de tak en dan kunnen een aantal leuke visuele spielereien de film niet redden.

2*

Let me properly introduce you. That is Henri. He likes to be called Chim-chim but we don't always get what we like.

Die zin was het enige goede aan heel de film, samen met de beginscène. Voor de rest is het een inspiratieloze, zielloze, saaie rip off van soortgelijke bank overval films à la Reservoir Dogs. Grappige is dan ook dat op de achterkant van mijn hoes staat dat het de nieuwe film is van actie specialist Quentin Tarantino . Als ik erover nadenk klopt er eigenlijk niets van wat er vanachter op de hoes staat...

De film begint, zoals hierboven gezegd, hilarisch met een vrijscène tussen Eric en Zoe. Nu dit is niet zo grappig maar wanneer er beelden van Nosferatu worden tussengemonteerd kon ik men lach toch niet meer inhouden. De roof is op zich niet al te spectaculair, het is al zovele keren beter in beeld gebracht en ook het einde is zo voorspelbaar als iets. De flikken komen, iedereen wordt wat afgeknald, Zed wordt gered door de hoer terwijl iedereen het ziet en ze hebben er geen commentaar op dat één van de overvallers zomaar ontsnapt! Komaan, iedereen van die bank wist toch dat Zed geen bediende was. Ook het hele Zed Eric gedeelte vond ik slecht uitgewerkt.

Heb maar 3€voor de film betaalt maar zelfs dat was nog teveel.

1*

Come on, clown, sing us a chorus from "Pagliacci"!

Ik heb het altijd een beetje lastig met het completeren van een oeuvre van een regisseur die geen films meer maakt. Langs de ene kant vind ik het fijn om te kunnen zeggen dat ik alles heb gezien wat hij/zij heeft gemaakt maar langs de andere kant komt er ook een moment dat ik me nooit meer kan verheugen op een "nieuwe" film. Zo moest ik van Stanley Kubrick enkel nog maar Fear and Desire, Killer's Kiss en deze The Killing zien. Sinds gisteravond mag The Killing van het lijstje gehaald worden. Een film waar ik absoluut geen idee van had van wat ik moest verwachten.

En dat is eigenlijk een voordeel. Het valt op dat Kubrick in de loop van zijn carrière verschillende genres heeft uitgeprobeerd, en in een aantal erg succesvol is gebleken, en met The Killing waagt hij zich aan een heist-film. Sowieso een subgenre dat ik erg graag zie en Kubrick doet veel goeds. Misschien hier en daar wat onevenwichtig (vooral de shoot-out op het einde waar iedereen staat te wachten op Johnny maar dat Val opeens op de proppen komt oogt wel redelijk knullig) maar qua plot en de manier waarop het gebracht wordt is dit werkelijk tijdloos. Quentin Tarantino noemde de film een grote inspiratiebron voor Pulp Fiction & Reservoir Dogs en die vergelijking is inderdaad snel gemaakt. Kubrick slaagt er bovendien in om niet te onsamenhangend/fragmentarisch te worden (het zijn vaak maar kleine dingetjes maar bijvoorbeeld even een korte flits van Maurice, waarvan je als kijker ondertussen al weet hoe die ettelijke minuten later zijn gevecht gaat aangaan, wanneer Johnny op het punt staat om door de deur in de bar te verdwijnen) en dat einde.. Tjah, misdaad loont niet maar wat een heerlijk schrijnend einde. Je voelt dat er al wel iets in die richting gaat uitgaan wanneer Johnny met die koffer is aan het sukkelen maar het stomme toeval dat die koffer omvalt en dat alles gaat vliegen. Heerlijk!

Fijne cast ook wel. In het begin misschien net wat te chaotisch om iedereen uit elkaar te kunnen houden maar dat went gelukkig vrij snel. Elisha Cook Jr. is perfect als de snul van dienst die het plan eigenlijk laat mislukken omdat hij niet doorheeft dat zijn vrouw er een andere agenda op nahoudt. De vibe tussen hem en Marie Windsor oogt af en toe wel wat ongeloofwaardig maar kom, het is maar een kleine smet. Spilfiguur in het geheel is echter Sterling Hayden als het meesterbrein achter heel het plan en die doet het uitstekend. Sowieso eigenlijk weinig aan te merken aan de cast. Een aantal vreemde personages zoals Kola Kwariani als Maurice maar het werkt eigenlijk allemaal wonderwel goed samen. Alleen toch wel jammer van die voice-over. Sowieso al niet zo'n enorme fan van dat medium en hier doet het eigenlijk meer afbreuk aan de film dan dat het helpt. Jammer ook dat Kubrick uiteindelijk zijn zin niet heeft gekregen van de studio, want oorspronkelijk wou hij de voice-over zelfs niet in de film hebben.

Killer's Kiss heb ik nog op DVD liggen en Fear and Desire is blijkbaar ondertussen ook in deftige kwaliteit uitgebracht, dat is toch een periode niet het geval geweest. Niet alles wat Kubrick heeft gemaakt is de moeite (zowel in zijn kortfilms alsook in zijn langspeelfilms) maar The Killing hoort bij zijn betere werk. Normaal gezien zou je "beste werk" zeggen maar dat voelt niet juist bij een regisseur die 5x 4.5* heeft weten verzilveren.

4*

Demon Slayer Season 1.5

Ik heb vroeger wel wat anime gezien (vooral de meer bekende namen in het genre zoals Dragon Ball en alle afgeleiden, Death Note, Full Metal Alchemist, Naruto, ...) maar de laatste jaren stond het eigenlijk op een laag pitje. Onterecht, want er worden nog altijd wel fijne dingen gemaakt maar ik was het ook wat beu geraakt dat zo'n serie vaak gigantisch lang aansleepte (*kuch* Naruto *kuch*) of gewoon nooit werd afgewerkt zoals Highschool of the Dead. Demon Slayer scheen echter zo enorm goed te zijn dat ik wel eens wou zien waar all de fuzz vandaan kwam en bovendien: de film was een mooie opener voor mijn bioscoopseizoen van 2021.

In een vrij snel tempo dan ook de afgelopen dagen het eerste seizoen erdoor gejaagd en dat ging erg vlotjes, vooral omdat Demon Slayer een erg vlotte serie is met een aantal erg leuke personages. Visueel ook bij vlagen overdonderend en het was dan afwachten wat de film ging brengen. Vaak zijn dat niemendalletjes die verder bitter weinig invloed hebben op de verdere verloop van het verhaal (bij de Dragon Ball films herhalen ze op een bepaald moment gewoon het eerste seizoen maar dan met wat minieme aanpassingen..) maar dat is bij Demon Slayer niet het geval. Dit kun je volgens mij niet kijken wanneer je het eerste seizoen niet hebt gezien en ik zou toch ook niet aan seizoen 2 beginnen (dat nog moet uitkomen) moest je de film niet hebben gezien. Het eerste deel van de film is redelijk standaard Demon Slayer met de komst van een nieuwe demon en Tanjiro en co die de strijd aangaan. Best goed, maar ik verwachtte toch net dat tikkeltje meer van een volwaardige bioscoopfilm en dat komt eigenlijk opeens vrij onverwacht wanneer Akaza op de proppen komt. Een higher demon en ik ben dan ook erg blij dat ze het gevecht tussen Akaza en Rengoku op deze manier hebben uitgebracht, want je mist toch wel wat de impact wanneer je dit gaat onderbreken via verschillende afleveringen.

En het is in dat stuk dat Demon Slayer: Mugen Train vooral weet te scoren. Het gevecht is gewoon alles wat je verwacht van een strijd tussen dit soort titanen en visueel is dit overdonderend. Een vreemde mix tussen verschillende stijlen (Tanjiro's wateraanval heeft wel wat weg van de tekeningen van Hokusai terwijl er soms ook gewoon oerlelijke CGI - bijvoorbeeld de treindemon an sich - wordt getoond) maar in de climax vloeit het gewoon allemaal erg lekker in elkaar over. Ongetwijfeld een meerwaarde om dit op het grote scherm te zien, het soort film dat daar toch net nog iets beter tot zijn recht komt. Qua voice-cast geen verrassingen natuurlijk. De gehele cast en crew van de serie is overgeheveld naar de film dus het voelt allemaal bijzonder vertrouwd aan. Iets waar de film op zich niets aan kan doen, maar dat mij wel een tikkeltje uit de film haalde waren de ondertitels trouwens. Erg fijn dat Kinepolis de Japans gesproken versie draait, maar de Hashira worden vertaald als "Pilaren". In de serie, weliswaar met Engelse ondertiteling, wordt gewoon Hashira gebruikt als aanduiding voor de hoogste rang van de Demon Slayers. Rengoku die zegt dat hij de "vuurpilaar" is..

Het bekt toch niet zo lekker eerlijk gezegd. In ieder geval staat het tweede seizoen voor ergens einde 2021 gepland als ik me niet vergis, ik kijk er alleszins naar uit. Ben benieuwd hoe heel de verhaallijn verder gaat gaan en of er nog meer films gaan komen, van mij mag het. Al hoop ik in de toekomst toch wel op iets meer screentime voor Zenitsu, die komt er nu een tikkeltje bekaaid af maar ik vermoed dat het trio Tanjiro/Zenitsu/Inosuke nog wel erg belangrijk zal worden.

4*

I am the party pooper

Als je aan Schwarzenegger denkt, dan denk je praktisch altijd aan actiefilms. Hij heeft echter een menige keren een poging ondernomen om het comedy genre onder de knie te krijgen, maar dat lukte niet altijd even goed. Zo is Junior werkelijk het slechtste wat Schwarzie ooit heeft uitgebracht, maar ik heb altijd leuke herinneringen gehad aan Kindergarten Cop. Ik was een beetje twijfelachtig om de film jaren later nog eens op te zetten, maar dan uiteindelijk de gok toch maar gewaagd.

Want het had goed mogelijk geweest dat dit van eenzelfde niveau ging zijn als Junior en ik wist niet of ik mezelf dat wou aandoen. Gelukkig is Kindergarten Cop een film die meer dan 2 decennia later nog altijd vrij goed overeind blijft staan. Wat onevenwichtig weliswaar, zo is het begin misschien iets te bruut voor de jongste leden van de familie en zullen de zwaardere thema's zoals huiselijk geweld aan hen voorbij gaan, maar het concept van een harde flik die in een kleuterschool terecht komt blijft erg leuk. Ivan Reitman weet hier af en toe erg leuk uit de hoek te komen (de kinderen worden op zich niet gedegradeerd tot een karikatuur), maar schuwt langs de andere kant de clichés niet. Het is dan ook mogelijk om het einde van de film na zo'n kwartier te voorspellen (en er uiteindelijk niet ver naast te zitten), maar wie kan het wat schelen bij een film als deze.

Al is het casten van Schwarzenegger natuurlijk een gouden idee geweest. Ik begin meer en meer fan te worden van de man en dit is toch een kolfje naar zijn hand. Hij weet er met Reitman ook een leuke mix van te maken. De bekende actiescènes komen aan bod, Arnold mag weer een paar legendarische one-liners brabbelen en zijn fysieke présence zorgt voor een komisch zicht in vergelijking met bijvoorbeeld de directrice of de kleuters. De wisselwerking met Pamela Reed vind ik wel iets minder geslaagd. Nogal een flauw personage waar op zich maar bitter weinig mee gedaan wordt. Zo'n scène als waar ze ligt te kotsen.. Het hoeft voor mij niet. Dan vond ik de chemie tussen Schwarzie en Penelope Ann Miller beter. Mooi ook dat de kinderen hier eens niet vreselijk irritant zijn, iets wat meestal wel het geval is bij dit soort films.

Aangenaam verrast in ieder geval. Ik hoopte erop dat mijn nostalgische gevoelens niet de kop ingedrukt gingen worden en dat is gelukkig niet gebeurd. Schwarzenegger op zijn leukst (vind dit ook de tofste van de drie Reitman/Schwarzenegger films) en gewoon in het algemeen een amusante film.

3.5*

A daughter's love can heal a father's heart

Nu het zomervakantie is, kan ik eindelijk eens wat tijd maken om een hele hoop van mijn kijkachterstand goed te maken. Er zijn momenten geweest dat het resterend percentage op de decoder rond de 3% draaide en dat waren alleen maar films van mij. Hoog tijd dus om er voor te zorgen dat de rest van de familie ook nog iets kan opnemen dus kijk ik tegenwoordig voor ik ga slapen een film van de decoder. Gisteren was deze King and Queen of Moonlight Bay aan de beurt, een film waar ik me niets van bij kon voorstellen met als uitzondering het feit dat Kristen Bell er in meespeelt.

Meteen ook de reden eigenlijk waarom ik de film had opgenomen in de eerste plaats. Je mag me gerust een fan van Kristen Bell noemen want dat ben ik effectief. Ik leerde haar voor het eerst kennen via Veronica Mars, waardoor Bell terecht bekend werd bij het grote publiek en waarvan de eerste 2 seizoenen nog altijd geniaal ineen zitten, maar sindsdien kom ik haar af en toe tegen in haar pre- Veronica Mars rollen en deze film behoort tot die categorie. Ik heb het altijd raar gevonden hoe jong Bell er eigenlijk uitziet. Hier speelt ze Alison Dodge, een 17-jarig meisje dat met haar coming of age worstelt, en Bell speelt het erg geloofwaardig. Tijdens het opnemen van de film was ze al een jaar of 23 maar het voelt helemaal niet raar aan om een vrouw van 23 een meisje van 17 te zien spelen. Bij Tim Matheson kon ik me helemaal geen rol voorstellen maar de chemie tussen hem en Bell is er zeker wel te vinden. De moeilijke vader-dochter relatie wordt hartverwarmend uitgewerkt maar het wordt vooral allemaal heel geloofwaardig gespeeld, iets wat in dit soort films wel eens wilt tegenvallen. De naam Sean Young zei me wel iets maar ik wist helemaal niet meer van waar. Gedurende heel de film heb ik aan het kijken geweest of ik een bekend gezicht zag maar dat bleek niet het geval te zijn. Althans tot ik op de aftiteling zag dat ik naar het verkeerde geslacht op zoek was en dat Sean Young eigenlijk de rol van Sandy vertolkte en toen schoot het me te binnen, Blade Runner! Vreemd dat ik er tijdens de film niet ben op gekomen maar het gebeurt wel eens meer dat ik een gezicht herinneren en geen naam of vice versa. Geweldige rol trouwens van Edward Asner. Auggie brengt een luchtige noot op het soms wat zware verhaal en hij doet het erg leuk.

Verwacht hier geen actiespektakel, verre van. The King and Queen of Moonlight Bay is een voornamelijk een degelijke coming of age film geworden waarin de verwaterde relatie tussen een dochter en haar vader centraal staat. Niet meer en niet minder maar het wordt vooral erg mooi uitgewerkt. Natuurlijk is de film wel wat voorspelbaar en natuurlijk is er een goed einde waarin de relatie tussen beide tot een mooie conclusie komt maar gewoon de manier waarop het allemaal gebracht werd, kon ik erg waarderen. Normaal gezien stevende dit af op een mooie 4 sterren maar het is jammer dat de dood van Auggie zo ontzettend onhandig in beeld wordt gebracht. Het zat er wel ergens aan te komen natuurlijk dat hij ging sterven, al was het een leuk en excentriek personage met al de gedichten en dergelijke, maar eerst loopt hij Alison straal voorbij, al kan dat wel zijn doordat zij op een fiets zat en hij dat gewoon niet had verwacht, maar voor je het weet blazen ze zijn assen de lucht in. Totaal geen vermelding van wat er nu is gebeurd maar ineens boem, en het was gedaan. Pillsbury levert al geen lange film af, een klein anderhalf uur is echt wel weinig tegenwoordig, dus dit had hij met gemak nog wat kunnen verbeteren. Jammer want het kost de film toch een kleine vermindering.

Erg aangename film die voornamelijk door het sterke plot en de sterke cast wordt gedragen. Het is allemaal een tikkeltje voorspelbaar maar de manier waarop het wordt uitgewerkt maakt veel goed. Daar komt dan ook nog eens de chemie tussen Bell en Matheson bij plus de vermakelijke rol van Asner en je krijgt een leuke film. Geen luchtig thema maar het wordt wel luchtig gebracht en dat is altijd knap.

3.5*

One of the minor annoyances in modern life is a revolution

Ik heb een rare relatie met Chaplin. Hoewel ik zijn films meestal vrij goed beoordeel, heb ik vaak geen zin om me aan een nieuwe te wagen. Ik denk dat ik me vroeger toch teveel heb laten meeslepen door de status dat Chaplin krijgt, zowel hier als overal, waardoor ik hem hoger waardeer dan ik eigenlijk voor ogen had. De mens is een kuddedier maar die vlieger gaat bij A King in New York niet op.

Het was de eerste keer dat ik een Chaplin zag waarin hij niet zijn bekende "The Tramp" speelt en in het begin was ik hier blij om. Het was eens even iets anders en de film begon nogal leuk met de mededeling op het bord. Chaplin weet dit niveau even aan te houden, de trailers in de cinema zijn geslaagd, maar daarna gaat het allemaal nogal serieus bergaf. Je kunt Chaplin natuurlijk ophemelen voor de kritiek die hij levert op heel de samenleving van de jaren '50 maar dat neemt niet weg dat het allemaal ontzettend gedateerd overkomt. Er is dan ook niet echt veel memorabel aan deze Chaplin, in tegenstelling tot zijn Tramp films die allemaal wel een paar leuke scènes hadden. Het enige waar ik de film aan zal linken is het feit dat dit de eerste film was die Chaplin draaide nadat hij verbannen was uit Amerika.

Het is raar om Chaplin op deze manier te zien. Deze keer geen bolhoed, geen puntschoenen en geen pekzwarte wandelstok maar gewoon een mens in simpele kleren. Het was voor mij de eerste keer dat ik Chaplin op deze manier zag en dat was toch wel eventjes wennen. Chaplin waagt hier een verdienstelijke poging tot komisch acteren zonder een typetje maar ook dit komt nergens echt tot zijn recht. Persoonlijk snap ik dan ook niet wat zoveel mensen zo geweldig vinden aan hem want er zijn simpelweg een pak betere komieken uit deze periode. Op zich zet hij niet zo'n slechte prestatie neer maar erg grappig wordt het nergens, daarvoor is het soms wat te banaal en voorspelbaar zoals de scène in het restaurant met de muziekband. Raar, want eigenlijk ben ik vaak wel te vinden voor dit soort slapstick humor (Abbott & Costello o.a.) maar bij Chaplin werkt het niet echt. Waar ik Chaplin wel credits voor moet geven is het feit dat hij altijd wel de mooiste vrouwen weet uit te zoeken voor zijn films. Dawn Addams ziet er erg knap uit en de scènes tussen haar en Chaplin behoren dan ook tot het beste van de film. Persoonlijke favoriet is het stuk waar ze zijn aan het dineren op het feestje van Cromwell en ze hem om de 5 minuten in de war brengt door één of andere commercial voor deodorant voor te brengen. Mocht er nu meer van dit soort situatie- of dialooghumor in zitten dan had ik hem denk ik wel beter gewaardeerd. In '57 was Chaplins zoon, Michael Chaplin, 11 jaar. De knul had 5 jaar daarvoor al een rolletje in Limelight gespeeld en blijkbaar vond vaderlief dat een succes waardoor Michael deze keer voor een grotere rol mocht komen opdraven. Liefde, in dit geval vaderliefde, maakt nog altijd blind want Michael is in de rol van Rupert, het slimme jongetje, vrij irritant. Toch heeft het ergens wel zijn charme. In de eerste scène waar de koning Rupert leert kennen en Rupert in zijn tirade over wat weet ik allemaal ontsteekt, kun je duidelijk zien dat Michael de dialoog van zijn vader mee opdreunt. Normaal gezien zou ik dit vrij irritant vinden maar dit was eigenlijk nog één van de vermakelijkste stukjes uit de film. ik zei daarjuist al dat de film niet echt memorabel is en dat bewijst zich doordat ik me bij de rest van de namen op Imdb amper een gezicht kan voorstellen...

Volgens vele was Chaplin hier al over zijn hoogtepunt en ik kan het alleen maar beamen. Soms totaal niet grappig maar het heeft ergens nog een kleine vermakelijkheidsfactor door een paar goede scènes. Jammer genoeg niet goed genoeg voor een voldoende.

2*

As the sand shifts...madness nears

Een serieuze tijd geleden had ik in de 5 voor 5 euro actie een aantal films gekocht. Het was de eerste keer dat ik zoiets deed en het zal waarschijnlijk ook de laatste keer zijn want geen enkele film, met uitzondering van Young Guns, kan me tot nu toe bekoren, hoewel Roadracers me nog wel iets zegt. In ieder geval is deze The King Is Alive een serieuze tegenvaller.

Ik lees hier een aantal berichten over het Dogma Manifest principe maar buiten dat ik het in de openingsscène van de film tegen kwam en op het einde kon ik me daar niet zo bijster veel bij voorstellen. Daarjuist wat opzoekwerk verricht en blijkt dat Levring zich uitstekend aan het Manifest houdt maar hierdoor zorgt hij ook wel voor een draak van een film. Ik had het eigenlijk kunnen verwachten, Lars Von Trier is oprichter van het Dogma Manifest en dat is een filmmaker waar ik ook niets meer van moet hebben. Soit, het verhaal van The King Is Alive had nochtans wel wat potentie. Ik ken het originele verhaal van King Lear niet, ik heb wel Kurosawa's versie (Ran) gezien maar dat was al lang geleden. In ieder geval wist ik nog wel dat het een interessant verhaal was dus ik was benieuwd hoe men dit in de film ging verwerken. Het resultaat is ontzettend kleurloos maar vooral saai want het King Lear wordt maar redelijk oppervlakkig benaderd. We krijgen een bonte verzameling van personages maar niemand is ook maar iet of wat boeiend. De manier waarop ze in de woestijn terecht komen is knullig maar het is vooral de opeenvolging van stomme situaties die de film de nek omdraaien. Blijkbaar vonden de passagiers het niet nodig om logisch na te denken maar besluiten ze maar vanaf de eerste nacht een serieus feestje te bouwen om de volgende dagen zich bezig te houden met allerlei klusjes zoals het herstellen van het dak... Komaan, wanneer je in een woestijn strandt dan ga je niet één of ander godvergeten krot liggen herstellen in de brandende zon! Alsof dat nog niet genoeg was, blijkt bijna elk personage een probleem met zijn/haar seksualiteit te hebben dus vossen ze er maar wat op los. De één wordt gechanteerd en de ander doet het als bewijs om te laten zien dat hij nog in zo'n geweldige conditie is. Ronduit vervelend en de idiote commentaar van Kanana doet er niet veel meer aan.

Het eerste uur vond ik dat de cast het nog niet zo slecht deed. Oké, het kwam ontzettend amateuristisch gefilmd over maar de personages werden in ieder geval nog op een geloofwaardige manier neergezet. Jammer genoeg bleek mijn optimisme niet stand te houden tegen het vervolg van de film. De meeste personages verliezen al hun kracht (de vader die, zich na zijn blaas even te hebben leeggemaakt op zijn minnares, besluit zich op te hangen was het dieptepunt) maar het is vooral het abrupte einde waardoor de film niet meer dan een 1* krijgt. Eigenlijk de enige die echt uit de verf komt en deze status weet stand te houden is Jennifer Jason Leigh maar dat is dan ook simpelweg een sterke actrice (vooral in The Machinist is ze erg sterk) maar met alleen maar Leigh als goede castmember te noemen zou ik Brion James te weinig eer geven. Hij is de enige van de mannelijke cast die met zijn pessimistische commentaar op heel het schouwspel nog af en toe weet te vermaken.

Ik had hier veel meer van verwacht. De film is saai, duurt trouwens ook een kwartier langer dan hier en dan wat er op de hoes staat aangegeven, maar het zijn vooral de stomme situaties die ervoor zorgen dat dit een film wordt om snel te vergeten. Jammer, want heel het King Lear idee had mijn aandacht wel.

1*

Yeah, blondes are scarce around here

De keren dat ik met de 1933 versie van King Kong in mijn handen heb gestaan zijn ontelbaar. De film trok me best wel aan, maar de remake uit 2005 vond ik maar zozo en ik vreesde dat het origineel niet erg veel beter ging zijn. Het toeval wou dat mijn broer blijkbaar ook al een tijd benieuwd was naar de originele versie en rond de kerstperiode heb ik hem de DVD dan maar cadeau gegeven. We zochten gisteravond iets om de wansmaak van het vreselijke Succubus door te spoelen en hoopten bij The Eight Wonder of the World aan het goede adres te zijn.

En wees daar maar zeker van! Er wordt vaak gezegd dat King Kong verantwoordelijk is voor veel dingen. De film zou onder andere RKO van een faillissement hebben gered, zou een standaard hebben gecreëerd voor de monsterfilm in het algemeen, en zou vooral erg goed zijn. Hoewel de grote aap de studio zeker geen windeieren heeft gelegd, blijkt na wat Googlen dat het redden van RKO blijkbaar toch net iets teveel eer is. Maakt op zich natuurlijk niets uit en gelukkig kan er op de twee andere categorieën volmondig ja worden geantwoord. Kong is vandaag de dag zo'n dikke 80 jaar oud de effecten blijven indrukwekkend. Ik ben persoonlijk ook wel een fan van dit soort stop motion fantasietjes, maar de film houdt er een erg hoog tempo op na en de vele interacties tussen Kong en een ander wild beest zijn heerlijk om te zien. Ze hebben weliswaar wat weg van een worstelwedstrijd, beide regisseurs hebben een wrestler verleden en speelden de gevechten na zodat de animators iets hadden om de scènes op te baseren, toch stoort het zeker niet.

Oorspronkelijk had regisseur Cooper enkel het einde bedacht. Hij had een beeld van een aap die aan één van de grootste gebouwen in de wereld hing en volop in de weer was met zich te verdedigen tegen vliegtuigen, waarschijnlijk geïnspireerd door het een jaar eerder uitgekomen Murders in the Rue Morgue met Bela Lugosi, waarop hij het verhaal achterwaarts vanuit dit punt begon uit te werken. Of dat de reden is waarom Kong eigenlijk pas zo laat in de film komt (de film is al halverwege eer je de aap ziet), dat weet ik niet, maar ik vind het op zich wel goed dat er aandacht wordt gegeven aan de reis zelf. De film steekt dan nog eens een tandje bij wanneer Kong in New York aankomt en dan is het helemaal genieten. Blijft trouwens ook nog altijd een film met één van de treurigste eindes die ik ooit heb gezien.

Je zou denken dat alle aandacht naar de grote aap gaat, maar King Kong kan nog rekenen op een aantal erg sterke acteurs. Fay Wray gilt zich de longen uit haar lijf en weet het met een zekere uitstraling te doen waardoor ze zich de titel van grootmoeder der scream queens kan toe-eigenen. Robert Armstrong is uitstekend als de arrogante Carl Denham en Bruce Cabot maakt het geheel af als de norse Jack Driscoll.

Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht om hier 4.5* aan uit te delen. Een voldoende zat er sowieso in, maar ik moet toegeven dat ik gisteren ben weggeblazen door King Kong. Het hoge tempo, een uitmuntende cast en voornamelijk de heerlijke effecten zorgen ervoor dat dit één van de mijlpalen van cinema is.

4.5*

Lights! Camera! Kong!

Nadat King Kong zijn mechanische broertje had verslagen in King Kong Escapes keerde hij vanuit Japan terug naar Amerika voor de eerste officiële remake. De film kwam deze keer in handen van de Italiaanse producer Dino De Laurentiis en die was vastbesloten om er één van de grootste monsterfilms aller tijden van te maken. Hij haalde John Guillermin erbij, die had met The Towering Inferno nog hoge ogen gegooid, voor de regie en besloot om in plaats van een letterlijke remake met verbeterde effecten te maken, een groot deel van het plot om te gooien.

Wat een goede keuze is, want wat is het nut van een remake als je eigenlijk niets anders doet met het bronmateriaal. Zoals de openingscredits al vertellen is deze remake gebaseerd op het script van James Ashmore Creelman en Ruth Rose dat uiteraard is ontsprongen uit het hoofd van Merian C. Cooper en Edgar Wallace. Gebaseerd is daar het sleutelwoord en daarom deze keer eens geen filmcrew die op zoek gaat naar het mysterieuze eiland dat ze enkel weten te vinden via een kaart, maar een stel oliezoekers die een nieuwe bron zoeken. De aanpassingen zijn weliswaar sfeervol, ik vond het gegeven van de mistbank dat het eiland verbergt wel iets hebben eigenlijk, maar uiteindelijk is het toch van hetzelfde laken een pak. Stoort dat? Neen, want het gegeven van zo'n gigantische aap op een eiland met een hoop bange inboorlingen blijft na al die jaren nog werken en de trip naar New York (en de bijhorende climax, deze keer op de WTC torens in plaats van Empire State) staat ook nog altijd overeind.

Nieuw tijdsperk betekent nieuwe technologie om onze harige vriend in beeld te brengen. Waar men in de jaren '30 nog stop motion gebruikte, gingen ze in Japan verder met het man-in-pak principe en hier vormt het een combinatie van de Japanse aanpak met flink wat technologie. Het originele idee was dan ook met een 12 meter hoge technologische aap te werken (kostplaatje in de jaren '70: £500,000) maar uiteindelijk bleek dat ding zo onhandig te zijn om mee te werken dat dat robot maar een paar seconden in volle glorie is te zien. Het resultaat was dat ze enkel de mechanische armen gebruikten voor de nodige shots en toch straalt er een zekere dreiging uit deze Kong. Toffe cast ook wel met the one and only Dude in de hoofdrol en een debuterende Jessica Lange als blonde deerne van dienst.

Beter dan verwacht, veel beter zelfs. Een remake die effectief iets heeft bij te voegen aan het origineel (inclusief een wel erg toffe sprong van Kong van de ene tower naar de andere) en vooral een verbetering is qua effecten. Het kan niet tippen aan het origineel uit 1933, maar dit is de perfecte Kong voor mensen die niet te vinden zijn voor dat soort oude films.

Dikke 3.5*

Cooper, huh? I might've known

Met de 2005 versie van King Kong ben ik aangekomen aan de laatste officiële King Kong film, althans toch tot nog een paar dagen wanneer Skull Island in première is gegaan. Deze versie was ik indertijd nog in de cinema gaan kijken en wat ik me er nog van kon herinneren was dat dit een wel erg lange film was. Gisteren bekroop hetzelfde gevoel me en ergens is dat ook logisch. De originele King Kong uit 1933 klokt af op ongeveer 100 minuten terwijl deze extended edition 200 minuten is.

Je kunt dus echt letterlijk in de tijd dat je de Jackson versie opzet, de originele versie 2 keer kijken. Wat vreemd is aangezien dit op zich nog een vrij letterlijke remake is. Hier en daar wel een kleine aanpassing (zo is Jack Driscoll hier opeens een gevierd schrijver), maar Jackson maakt er niet zijn eigen film van zoals John Guillermin het in 1976 wel deed. Soit, een paar leuke knipoogjes naar het origineel in ieder geval en zo'n dingen doen het bij mij altijd goed. Je merkt dat Jackson fan is van het concept en hij doet er veel goeds mee. Alleen dan ook wat zonde dat hij de film wel veel te lang laat doorlopen. Zo is heel het middenstuk op het eiland waar onze helden door allerlei beesten worden aangevallen vrij overbodig. Het haalt het tempo compleet uit de film en het loopt ook gewoon niet lekker. Naar het schijnt zou er in de originele King Kong ook zo'n scène met de crew die in ravijn valt zitten, maar die werd na de screening met een testpubliek terug verwijderd. De oorspronkelijke scène is nooit teruggevonden en in mijn ogen had Jackson er beter aan gedaan om de scène hier ook te knippen. Veel van hetzelfde dus in vergelijking met de andere versies en het enige noemenswaardige aan deze versie is het gebruik van effecten.

Want het was de eerste keer dat we een volledige digitale King Kong voorgeschoteld krijgen en dat ziet er toch wel heerlijk uit. Andy Serkis, die ook al met Jackson samenwerkte met de Lord of the Rings trilogie, kreeg meer dan 200 gezichtssensoren opgeplakt en dat resulteert in een erg expressieve harige aap. Hier en daar toch nog wel eens een lelijke green screen, maar toch knap wat Jackson en de zijnen hier op het scherm toveren. Degelijke cast ook met Naomi Watts als scream queen van dienst, de enige in heel de franchise die in de buurt komt van Fay Wray, en een altijd goede Adrien Brody. Jack Black daarentegen voelt als een miscast aan. De meer humoristisch getinte momentjes gaan hem goed af, maar het loopt mis vanaf het moment dat hij wat meer serieux moet uitstralen.

Als je niet bekend bent met het origineel, dan kan ik me perfect voorstellen dat je dit een goede film vind. Jackson maakt echter bijna een letterlijke kopie en biedt enkel meerwaarde op gebied van effecten. Dat, en een algemeen gezien sterke cast zorgen ervoor dat dit nog wel eens interessant is om te zien. Ik blijf het echter een overbodige remake vinden.

2.5*

Yeah, why not... we're primates, too

King Kong Lives heeft alles in zich om een goede film te zijn. De remake van King Kong uit 1976 was een goede film en zowel producer Dino De Laurentiis, regisseur John Guillermin alsook Carlo Rambaldi (weliswaar zonder zijn special effects collega's Glen Robinson en Frank Van der Veer) keerden voor deze sequel 10 jaar later terug. Een rechtstreekse sequel zelfs aangezien, zoals de titel al doet vermoeden, het blijkt dat onze harige vriend zijn tripje naar de WTC torens heeft overleefd, en het was afwachten of de film aan de verwachtingen ging kunnen voldoen.

Ik kan vrij kort zijn: King Kong Lives zit op eenzelfde niveau als Son of Kong en dat is gewoon slecht. Op nog geen 5 minuten tijd blijkt er opeens een vrouwelijke Kong te bestaan (de makers benutten de kans trouwens niet om voor Queen Kong te gaan, maar kiezen voor het flauwere Lady Kong) en vanaf dan gaat het van kwaad naar erger. De manier waarop Kong terug tot leven wordt gewekt is op zich nog wel leuk gedaan, maar hoewel we af en toe nog eens de vernielzuchtige Kong te zien krijgen, speelt het merendeel van de film zich af als een romantisch uitje tussen twee verliefde tieners. Ondertussen moet er ook nog een romance tussen de twee hoofdrolspelers worden geforceerd en die stelt ook bitter weinig voor. Sowieso wel jammer dat er met uitzondering van de flashback aan het begin van de film niet meer moeite wordt gedaan om dit te linken aan het origineel. Halverwege wordt er even op een feestje vermeldt dat men het vermoeden heeft dat Borneo (waar Lady Kong wordt gevonden) ooit eens gelinkt is geweest het eiland van Kong, maar je zou vermoeden dat Jack Prescott of Dwan uit de vorige film toch ook nog zouden komen opduiken. Waarschijnlijk een kwestie van geen zin/te veel geld vragen van Jeff Bridges en Jessica Lange.

Want het is een geheel nieuwe cast die hier in meespeelt. Nadat Linda Hamilton haar grote doorbraak kende in 1984 door tegenover de gigantische Schwarzenegger te spelen, dacht ze dat het een goed idee was om tegenover een gigantische aap te spelen. Ze had beter eens twee keer nagedacht, want hoewel Hamilton nog een bewonderenswaardige poging doet, is ze hier niet echt op haar plaats. Vooral omdat de romance met Brian Kerwin kant noch wal raakt en dan moet er halverwege nog zo'n vreselijk personage als Lt. Col. R.T. Nevitt aan te pas komen. Als er ooit een stereotiepe militair is geweest (inclusief zonnebril en een dikke sigaar tussen zijn lippen), dan is het de invulling van John Ashton wel. Qua effecten trouwens wel nog altijd degelijk. De ervaring die 10 jaar geleden was opgedaan heeft zijn vruchten afgeworpen. Sowieso is dit een genre dat in de loop der jaren veel aan populariteit heeft gewonnen en dus ook de nodige mensen heeft voortgebracht die met zo'n monsterfilm kunnen werken.

Op zich nog wel een leuk uitgangspunt om Kong eens een vrouwtje te laten ontmoeten, maar de uitwerking had stukken beter kunnen zijn. Hamilton redt nog wat de meubelen, alsook de indrukwekkende Kong(s) en verder is het allemaal nogal Kong-onwaardig. Ik wil vernielzucht zien, niet Kong Kong die een etentje regelt voor zijn vrouw!

1.5*

Thou shoulds't not have been old till thou hadst been wise

Met King Lear ben ik aan de laatste dvd van de Shakespeare Collection gekomen die ik een tijd geleden heb aangeschaft. Een interessante boxset met daarin uiteraard deze King Lear maar ook A Performance of Macbeth (1979), Twelfth Night, or What You Will (1988) en Romeo and Juliet (1976) maar bij King Lear had ik een beetje mijn twijfels. Een productie die naar het schijnt voor kinderen gemaakt zou zijn en zodoende ook uit 6 delen van 20 minuten bestaat zodat dit gemakkelijk getoond kon worden tijdens de lessen. Ik verwachte een gefileerde versie van het toneelstuk maar niets is minder waar.

Het toneelstuk an sich zit wel redelijk ver weg in mijn geheugen (ik heb het denk ik in geen 15 jaar meer gelezen en de laatste verfilming die ik zag was Ran en die kijkbeurt dateert ook al uit 2007) maar de essentie blijft perfect overeind. Van die onderverdeling in 6 stukken is op de DVD weinig te merken (er wordt wel geopend met een pancarte met daarop "Part One" maar daar blijft het bij) en dit is gewoon één vlot lopend geheel waarbij we King Lear hemzelf volgen die langzaamaan gek wordt wanneer hij door zijn dochters wordt bedrogen. Een personage dat wel eens erg makkelijk te theatraal kan worden neergezet maar de invulling van Patrick Magee mag er zijn. Het is en blijft compleet over the top natuurlijk met veel grootse en weidse gebaren en monologen die uiteenbarsten van de grootspraak (en het wordt er niet beter op naarmate de speelduur vordert) maar Magee weet die waanzin perfect over te brengen.

Zeker ook in combinatie met Wendy Allnutt die de rol van Cordelia op zich neemt. Een personage dat zich eigenlijk enkel en alleen maar aan het begin en het einde laat zien maar de manier waarop ze fair Cordelia neerzet kon ik wel appreciëren. Sowieso weinig op de cast aan te merken (Ray Smith is een uitstekende Kent en ook Ronald Radd is wel fijn als Gloucester) maar de rivaliteit tussen de twee overige zussen (Regan en Goneril, gespeeld door respectievelijk Ann Lynn en Beth Harris) had misschien iets meer vuur mogen bevatten. Zeker naar het einde toe, wanneer ze elkaar naar het leven staan, voelt het allemaal wat bekoeld aan. Ook een beetje jammer van de wel erg klungelige vechtscènes. De scène waar Gloucester zijn ogen verliest wordt nog gered door de impact van de scène an sich maar het gevecht tussen Edmund en Edgar ziet nogal pover uit.

Tof! King Lear zelf is in het verleden door een aantal grote namen gespeeld (onder andere Anthony Hopkins, Al Pacino en uiteraard Laurence Olivier) maar Patrick Magee moet daar niet voor onderdoen. Verder hier en daar een minpuntje (de klungelige gevechten onder andere) maar over het algemeen toch wel een erg fijne versie. De rol van The Fool lijkt wel wat te zijn ingekort maar ik vond de invulling van Ellis Jones toch ook niet zo denderend dus ik ben daar niet rouwig om.

3.5*

Catastrophe equals opportunity

Ik had King of California eens voor een euro uit de grabbelbakken van de Blokker gevist met het idee dat ik een luchtig filmpje te pakken had. De namen van Douglas en Wood zorgden ervoor dat ik de film zo meepakte zonder het plot te lezen. Thuis aangekomen toch eens die moeite gedaan en toen kreeg ik het gevoel dat dit wel eens iets minder luchtig kon zijn dan dat ik had verwacht. Het resultaat was dat de film een tijdje in de kijkkast heeft gestaan maar gisteravond toch maar eens een poging gewaagd.

Uiteindelijk is King of California een mooie film geworden. Soms nogal zwaar maar het thema wordt lekker vlotjes en humoristisch uitgewerkt waardoor het nooit echt zwaar wordt, Juno is ook van hetzelfde laken een pak. Toch blijft het gevoel hangen dat hier meer in had gezeten maar ik kan er niet juist mijn vinger op leggen waar het is misgelopen. Het plot is boeiend genoeg maar de, onbewuste, ergernisfactor is denk ik het feit dat de zoektocht naar de schat zo snel en gemakkelijk gaat. Het vliegt allemaal in een sneltreinvaart voorbij (film duurt dan ook nog geen 1.5 uur) en voor je het weet loopt de film ten einde. Ook bij het einde zit ik een beetje met een gemengd gevoel. Op zich is het een mooi idee dat Charlie de kans heeft gehad om de schat te verstoppen in de vaatwasser maar waarom het shot in de film steken dat hij naar iets reikt op het einde van de rivier/verstopplaats van de schat? Mochten ze het nu gewoon gehouden hebben dat ze zijn lijk nooit hebben gevonden, dan had ik met een voldaan gevoel gaan slapen. Nu voelt het allemaal zo raar aan. Miranda die het goud ontdekt en dan ineens de Chinezen die op het strand aanspoelen. Oké, Charlie had dit voorspelt maar voor de rest heeft dit nu echt eens geen compleet nut in de film. Jammer want het script had op zich wel een zekere charme. Veel is daar natuurlijk te wijten aan de sfeer die doorheen heel de film hangt. Charlie en Miranda voelen in het begin zeker en vast niet als vader-dochter aan maar naargelang de film vordert dan groei je als kijker mee in de relatie. Een relatie die vooral interessant is door het personage Charlie. Een erg leuk figuur dat voor serieus wat kleurheid zorgt in de film zonder echt vervelend te worden.

Veel van de kracht van dat personage is natuurlijk te wijten aan de geniale prestatie van Michael Douglas. Dat is zo'n acteur waarvan de naam alleen al sowieso een belletje doet rinkelen zonder veel films van hem te hebben gezien. De teller staat bij mij ook nog maar op drie (met deze erbij geteld) maar dit is toch een mooi bewijs dat hij een deftig stukje kan acteren. Evan Rachel Wood leerde ik pas een maand geleden kennen door haar rol in The Wrestler waar ze perfect de sfeer van de film wist te bepalen. In King of California wordt ze een tikkeltje weggespeeld door Douglas maar hun prestatie is gelijk een kruk, de poten hebben elkaar nodig. Een kruk heeft natuurlijk 3 poten en de derde poot komt in de vorm van Willis Burks II. Een erg kleine rol maar als de scène waar hij door de politie wordt achtervolgd is gewoonweg goud waard. Om nog even op Wood terug te komen, ze is hier toch wel erg goed op haar plaats. Ze weet, net als de kijker, totaal geen idee wat ze met haar vader aan moet en dit zorgt voor een aantal fantastische scènes. Toch wel een actrice om in het oog te houden. Wel raar dat ze als 20-jarige voor een rol van een 16-jarige werd gecast maar van het leeftijdsverschil is werkelijk niets te merken.

Amusant filmpje dat naar een hoger niveau wordt getild door de sterke prestatie van de cast. Jammer genoeg kent het plot hier en daar nog teveel mankementjes waardoor er geen volledige 4* inzitten. Jammer, ik had het de film graag gegund maar misschien dat het er met een herziening nog wel van komt.

Dikke 3.5*

Hey, does your mother know you're wearing her coat?

Ik denk dat ik één van de weinigen ben die dit soort game verfilmingen nog een kans wil geven. Ik weet niet juist waarom maar ik kan er meestal nog de lol van inzien. Zo vind ik Street Fighter één van Jean-Claude Van Damme's beste rollen en ook de Mortal Kombat reeks vond ik erg leuk. Al moet ook ik toegeven dat je de goed/slecht ratio niet al te eerlijk is verdeeld want breek me de mond niet open over Legend of Chun-Li of Double Dragon. Soit, om een lang verhaal kort te maken: ik had toch nog redelijke verwachtingen.

En die komen langs geen kanten uit. Ik zou mezelf zeker en vast geen fervent King of Fighters speler noemen, maar er moet toch simpelweg meer mee zijn te doen dan wat Gordon Chan ons hier voorschotelt. Dit soort films draait toch voornamelijk rond de herkenning van de personages en met uitzondering van Terry Bogard (wat ik sowieso al een enorm kutpersonage vind), heb ik werkelijk niemand herkend. De namen deden natuurlijk wel de nodige belletjes rinkelen, maar normaal gezien is het de bedoeling dat je iemand nog maar ziet aankomen en al aan de klederdracht weet wie het is. Ik had ook veel meer gevechten verwacht eigenlijk. Je moet bij dit soort films niet afkomen met wazig gedoe over andere dimensies, maar gewoon een toernooi in beeld brengen waar wat geknokt kan worden.

Visueel vond ik dit eigenlijk nog wel vrij goed meevallen. Het was weliswaar op den duur erg vervelend dat Chan zijn camera maar niet recht leek te kunnen houden, de signature moves zijn soms enkel van ver te zien, maar de stijl van gevechten was op zich nog niet zo slecht. Qua cast is er hier en daar toch ook wel wat misgelopen. Niets tegen Maggie Q op zich, maar iedereen die nog maar een KoF game heeft gespeeld, weet dat Q nu niet echt de juiste 'vormen' heeft voor het personage. Ze probeert er gelukkig nog het beste van te maken en kan zich met gemak de beste actrice in dit fiasco noemen. En dat zegt wat over de rest. Sean Faris wou zich blijkbaar na Never Back Down nog wat verder verdiepen in het knok genre, maar het ontbreekt hem aan enige vorm van charisma als Kyo. Slaagt natuurlijk ook nergens op dat die in de flashbacks ineens van ras verandert, maar daar kan Farris op zich weinig aan doen natuurlijk. Enkel Will Yun Lee komt nog enigszins goed uit de verf als Iori.

Ik blijf het gevoel hebben dat hier meer in had kunnen zitten. Chan is sowieso niet één van mijn favoriete regisseurs, het hoogste dat ik aan één van zijn drie films die ik tot nu heb gezien was 2.5*, maar dit is gewoon huilen met de pet op.

1*

I wanted the pretty girls to come up and say, "Hi, I see that you're good at Centipede."

Ik ben altijd wel een fan geweest van old-school gaming. Ik ben er zelf jammer genoeg te jong voor om de volle glorie van arcadekasten te hebben meegemaakt maar in de loopt der jaren is die schade wel voor een groot deel ingelopen. The King of Kong was een documentaire die me dan ook meteen aansprak vanwege twee redenen: Donkey Kong blijft één van de vermakelijkste games in het genre en de rivaliteit tussen de Mitchell en Wiebe zou wel eens lekkere vonken kunnen geven.

En dat is het ook geworden. Het blijft dan ook enorm jammer dat dit geen 'correcte' documentaire is geworden doordat Seth Gordon allerlei zaken heeft gemanipuleerd in de montage. Geen idee of dit bij andere documentaires ook zo het geval is, ik hoop in ieder geval van niet, maar het is toch een serieuze demper op de vreugde wanneer blijkt dat Wiebe en Mitchell eigenlijk goed overeen kwamen en dat er schijnbaar nog een recordhouder was maar dat die gewoon uit heel de documentaire is gefilterd. Waarom deed Gordon dat? Omdat het nu een stuk amusanter is geworden maar zoals gezegd, dat blijft toch een demper. Vooral ook omdat de documentaire op zich wel erg leuk is. In het begin heb je nog een beetje sympathie voor Mitchell maar gaandeweg zie je hem echt evolueren naar douchebag pur sang. Dan komt Wiebe op de proppen, de family man, en begint de competitie. In het begin is het allemaal nog vrij ludiek om te zien hoe er alles aan gedaan wordt om Wiebe zijn record afgekeurd te krijgen maar op den duur was het toch vooral erg sneu om te kijken. Vooral ook wanneer Mitchell zijn video inzending al na 10 minuten wordt goedgekeurd terwijl Wiebe zijn arcademachine compleet wordt gedemonteerd... Ik was dan ook verheugd om te zien dat Wiebe uiteindelijk het record toch versloeg. Al blijkt het ondertussen alweer een aantal keer gebroken te zijn door Mitchell, door Wiebe zelf en door Hank Chien die nu als kampioen staat.

Om eerlijk te zijn, eigenlijk krijg je al wel halverwege het gevoel dat het allemaal wat in scène is gezet. Vooral qua personages is dit soms lachwekkend karikaturaal. Billy Mitchell staat natuurlijk op kop met zijn USA das (man, wat een arrogante zak eigenlijk) maar ook zijn hulpjes in de vorm van Steve Sanders en Brian Kuh lijken echt te gemaakt te zijn voor woorden. Het is vooral lachwekkend om te zien hoe Kuh heel de arcade rondloopt en tegen iedereen begint te lullen dat er een Kill screen gaat komen. Ook die scheidsrechter, Walter Day geloof ik, is een figuur om nooit meer te vergeten. Ondertussen ook bezig met zijn eigen muziekalbum blijkbaar. Steve Wiebe lijkt dan de normaalste van de hoop te zijn maar hier en daar scheelt er toch ook iets aan heb ik de indruk. Voor de rest is dit vooral bij vlagen hilarisch vanwege de lading one-liners die er aan te pas komen. Vooral Mitchell is hier een held in maar de anderen moeten er zeker en vast niet voor onderdoen.

Ik weet nog altijd niet goed wat ik met mijn score moet doen. Toen ik de documentaire juist had gezien wou ik er 4* aan kwijt maar na het lezen dat er zoveel montage mee is gemoeid wou ik met een half verlagen maar er over terugdenkend betwijfel ik of het origineel dan inderdaad wel zo vermakelijk zou zijn. Ik denk dat ik het maar op 4* ga houden.

4*

Just follow the script, Mr Lloyd

Een tijd geleden zag ik iets passeren van The Barefoot Emperor en besefte ik ineens dat die film het vervolg op deze King of the Belgians is. Een film waar ik indertijd al wel benieuwd naar was, maar die zoals wel vaker door de mazen van het net was geglipt. Wat eigenlijk voor een groot deel van het oeuvre van Peter Brosens en Jessica Woodworth geldt, want La Cinquième Saison staat ook al geruime tijd op de "moet ik eens tijd voor maken"-lijst. Zoveel films, zoveel weinig tijd. Een luxeprobleem heet dat dan maar kijk: gisteravond dan toch mijn Brosens & Woodworth doop gehad.

En het smaakt naar meer, zoveel is duidelijk. Ik vrees wel dat dit het soort type film is dat misschien nog net iets beter tot zijn recht komt wanneer je zelf voeling hebt met België, maar de manier waarop King of the Belgians zich ontplooit is genieten. Een beetje geïnspireerd op ware feiten (de link naar Bye Bye Belgium - het nep-journaal dat Christophe Deborsu in 2006 draaide waar Vlaanderen zich zogezegd had afgesplitst van Wallonië en de onafhankelijkheid had uitgeroepen - is snel gelegd) en wat volgt is gewoon een erg leuke tocht van de koning en een aantal mensen uit zijn hofhouding om vanuit Istanboel terug naar België te geraken. King of the Belgians gaat dan ook vele richtingen uit (in de eerste plaats is de film een mockumentary maar het is ook een roadmovie en bevat zeker en vast ook de nodige coming-of-age elementen) maar de combinatie werkt vreemd genoeg wel uitstekend. Je ziet de koning langzaamaan ontdooien en onwennig uit het vastgeroeste protocol ontsnappen (met soms hilarische resultaten zoals het feit dat hij perse achter het stuur wil zitten maar al snel wel in de gracht beland omdat hij eigenlijk simpelweg niet goed kan rijden) maar ook het groepje "avonturiers" begint op den duur dichter en dichter bij elkaar te komen. Er ontstaat een zekere verbondenheid die van het scherm spat.

En dat is in de eerste plaats toch ook wel aan de cast te danken. Peter Van den Begin kan sowieso weinig verkeerd doen bij mij, onvoorstelbaar wat voor geweldige rollen die man al allemaal heeft gespeeld en je gelooft hem meteen als ietwat stijve hark die eindelijk de kans ziet om te ontsnappen uit zijn met regeltjes en protocollen omringde leven. Hij wordt bijgestaan door de al even immer geweldige Titus De Voogdt die als Carlos het perfecte klankbord is voor Van den Begin. Erg toffe chemie tussen die twee maar Lucie Debay (Louise) en Bruno Georis (Ludovic) mogen ook absoluut niet onderschat worden. Pieter van der Houwen is als Duncan Lloyd een beetje het vijfde wiel aan de wagen aangezien hij geen onderdeel van de hofhouding van de koning is en vooral via voice-over is te horen. Het is bij hem dat het spreekwoordelijke schoentje af en toe wat knelt. Dat hij - door te beloven dat hij een videoclip zal regisseren - erin slaagt om de koning en zijn gezelschap incognito te laten reizen via een bus vol traditionele zangeressen (waardoor de mannen zich uiteraard moeten verkleden als vrouw) is een goede zet maar die verhaallijn met Dragan loopt toch niet helemaal lekker.

Hoewel hier op een paar punten dus wel iets op valt aan te merken, is het resultaat wel gewoon een heerlijke film. Een cast die perfect op elkaar is ingespeeld en een aantal absurde en komische situaties zorgen ervoor dat ik met erg veel zin op zoek ga naar The Barefoot Emperor. De koning en zijn hofhouding lijkt in ieder geval volledig terug te keren en dan komt daar nog eens Udo Kier en Geraldine Chaplin (!) bij. Dat kan gewoon niet slecht zijn.

4*

De verbeelding van Tex Avery, het is toch iets merkwaardigs. In King Size Canary laat hij een kat en een kanarie continu drinken van één of ander groeimiddel waardoor de strijd tussen de twee nogal grote proporties aanneemt. Halverwege komt er nog een hond aan te pas, die uiteraard ook zijn deel van het groeimiddel binnen krijgt, en dan is het hek helemaal van dam. Zonder twijfel één van de leukste ideeën uit de koker van Avery en het deed me zelfs wat nostalgisch terugdenken aan het spel Rampage op de N64 waar je met allerlei uit de kluiten gewassen dieren een stad moest verwoesten. Soit, niet altijd even mooi geanimeerd (vond vooral de kanarie wat tegenvallen), maar een erg leuke uitwerking.

4*

Ffff... fornication?

The King's Speech was een film de me op zich niet zo enorm veel zei. Ik had een aantal beelden gezien maar ze spraken me niet direct aan. Het was pas toen de film de eindejaarslijstjes begon te domineren dat ik geïnteresseerd raakte in de film en het toeval wou dat ze in de plaatselijke theaterzaal hier in de buurt de film draaiden op groot scherm voor nog geen 4 euro. Gisteravond dan plaatsgenomen in een overvolle zaal en voldaan terug naar huis gegaan.

Ik had het dan ook niet verwacht maar The King's Speech is een erg vermakelijke film geworden. Ik zou hem niet direct als nummer 1 in mijn eindejaarslijst hebben gestoken maar hij maakt toch wel eens kans om er ergens vanonder in te komen. Soit, de kracht van de film voor mij zit hem in het feit dat Hooper van een redelijk lastig thema toch een mooi en humoristisch verhaal van weet te maken zonder mensen die problemen hebben met stotteren compleet belachelijk te maken. Ik ben voor de rest helemaal niet bekend met het hele koningshuis, ik dacht zelfs dat de film zich een stuk vroeger in de tijd afspeelde in plaats van rond de 2e wereldoorlog maar de film vervalt helemaal niet in een saai kostuumdrama dat je zou verwachten. Dit is voornamelijk te wijten aan de geweldige dialogen tussen Bertie en Logue waarmee je de evolutie tussen beide heren perfect kunt volgen. Geweldig hoe ze elk toch hun eigen karaktertrekken en scherpe kantjes blijven behouden maar uiteindelijk toch vrienden worden zonder hun persoonlijkheid te verliezen. Zo zou Logue natuurlijk wel erg makkelijk slijmerig kunnen doen bij de koning (eerder zoals de aartsbisschop) maar dit gebeurt niet en levert dus een mooie film op. De climax is dan ook een echte tearjerker maar wel één die de juiste snaar weet te raken.

Sowieso is dit ook wel te wijten aan een aantal magistrale vertolkingen. Colin Firth is een acteur die niet perse hoog staat aangeschreven ten huize Metalfist. Ik ken hem voornamelijk van een aantal romantische komedies en had hier dan ook niet noodzakelijk hoge verwachtingen van. Firth blaast die verwachtingen compleet weg en levert een uitstekende rol. Hij leeft zich perfect in zijn rol in, het werd zelfs zo erg dat hij in het echt ook begon te stotteren en zichzelf er heeft moeten over zetten dat dit nergens op sloeg, maar vooral in de scènes met Geoffry Rush die hier Logue speelt is hij erg overtuigend. Ook die zijn prestatie is erg sterk te noemen. Net zoals het overgrote deel van het publiek kende ik hem voornamelijk van zijn rol in de Pirates of the Caribbean reeks maar hier speelt hij de pannen van het dak. De manier waarop hij Logue neerzet is werkelijk verbluffend. Maar ook één van mijn favoriete actrices heeft hier een grote rol in. Ik heb het natuurlijk over Helena Bonham Carter die we de laatste tijd alleen maar van meer kille rollen kennen zoals de Potter saga en Alice in Wonderland maar hier speelt ze de liefdevolle echtgenote van Bertie. Een erg sterke rol die Bonham Carter erg goed doet. Ook qua bijrollen is hier zeker en vast veel te bewegen maar om die nu allemaal te gaan opnoemen, dan ben ik morgen nog bezig.

Ben benieuwd wat een herziening gaat geven maar voor nu is The King's Speech een simpelweg sterke film. De hele opzet voelt klassiek aan maar het is voornamelijk de combinatie Firth - Rush - Bonham Carter die de film naar een hoog niveau tilt. Blij dat ik uiteindelijk toch de kans heb genomen om dit eens te bekijken.

Dikke 4*

Well, if you save the world, you know what that means

Naar aanleiding van de release van het derde deel in de Kingsman cyclus (al is de vraag wanneer die effectief gaat uitkomen natuurlijk aangezien alles maar uitgesteld wordt door dat hardnekkige virus) wou ik de reeks maar eens completeren. In een ver verleden het eerste deel gezien en dat bleek een vermakelijk filmpje te zijn. Geen idee wat ik van deze sequel moest verwachten, maar ik ging ervan uit dat het vooral meer van hetzelfde ging zijn.

En dat klopt ook wel maar het is vooral toch ook allemaal wat minder. Geen idee meer of de voorganger ook zo inconsistent was qua plot maar hier gebeuren toch best wel wat dingetjes die met haken en ogen aan elkaar hangen. De dood van Roxy bijvoorbeeld, toch een belangrijk personage uit de eerste film, heeft nul komma nul emotionele waarde en dan heb ik het nog niet over plotlijnen zoals de dood van één van de beste vrienden van Eggsy die compleet geen invloed hebben. Matthew Vaughn doet verder gelukkig nog wel een aantal dingetjes goed zoals heel het Merlin aspect maar eerlijk is eerlijk, je mist gewoon de kwaliteit van de voorganger. Langs de andere kant probeert hij er wel opnieuw een film met een eigen smoel van te maken en doet dat nu door een andere agency te introduceren. Ook daar flink wat hit en miss maar toch, het vermaakt allemaal wel. Dat komt voor een groot stuk ook wel doordat je opnieuw een aantal fijne personages voorgeschoteld krijgt.

Zo blijft Taron Egerton een erg geslaagde Eggsy en is de terugkeer van Edward Holcroft als Charlie te smaken. Deze keer geen Samuel L. Jackson als grote slechterik maar wel Julianne Moore en die doet het tegen verwachting in erg goed eigenlijk. In het begin een personage waar ik niet erg veel van moest hebben, maar het werkt op den duur wel goed. Het grootste pluspunt is echter de grotere rol voor Mark Strong als Merlin en natuurlijk die bijrol van Elton John & bijhorende verwijzingen. Sowieso weer een film met erg veel knipogen naar vanalles en nog wat en het enige dat ik echt jammer vind, is dat dit qua CGI bij vlagen zo lelijk is. De voorganger zit wat ver weg in mijn hoofd maar ik kan me niet herinneren dat die zo overdreven computerachtig was. Toffe soundtrack ook weer met toch weer een aantal persoonlijke favorietjes maar dat had de eerste film ook al.

Het vet lijkt een beetje van de soep te zijn in de Kingsman reeks en het is maar de vraag of het met de prequel beter gaat gaan aangezien Eggsy, toch wel de grote revelatie in de twee films, daar al niets te zoeken heeft. Colin Firth is hier ook een stuk taaier dan in de voorganger en ik weet niet of de volstrekt nieuwe cast (met Ralph Fiennes en Gemma Arterton toch ook geen kleine namen) volledig gaat kunnen overtuigen. Hopelijk nu het derde deel eens wat sneller zien in plaats van weer 3 jaar te wachten..

3*

Manners maketh man

Ik denk dat ik altijd ergens een aversie tegen Kingsman heb gehad omdat dit de film was die ervoor zorgde dat Matthew Vaughn de set van X-Men: Days of Future Past verliet en het stokje doorgaf aan Bryan Singer. Hoewel dat uiteindelijk nog allemaal goed is gekomen, het was pas met X-Men Apocalypse dat Singer de boel weer naar de knoppen maakte, was dat altijd blijven hangen. Het vervolg is echter net uitgekomen en hier uiteindelijk toch eens voor gaan zitten.

Vooral omdat mijn kameraad erg graag de sequel wilt zien en niet begreep dat ik de eerste nog niet gezien had. Ik moet zeggen, het is me beter meegevallen dan verwacht. Er is best wel wat verkeerd met deze Kingsman (vooral de lispelende slechterik is echt pijnlijk niet-grappig) maar er straalt voldoende fun af om je voor iets meer dan 2 uur te boeien. Vaughn maakt er in ieder geval een leuke ode van aan oude James Bond films maar slaagt er tegelijkertijd ook in om dit een eigen smoel te geven. Dat zorgt misschien hier en daar wel voor ietwat chaotische actiescènes maar ze werken wel. Altijd leuk natuurlijk dat er een paar van mijn favoriete nummers aller tijden (Money for Nothing tijdens de openingscredits, Free Bird tijdens het gevecht in de kerk, ...) worden gebruikt ter ondersteuning. Verder is de link met King Arthur wat te vergezocht naar mijn gevoel, maar dat wordt gelukkig niet te ver doorgedrukt. Kan me voorstellen dat dat in de originele comics waar dit op gebaseerd wel beter tot zijn recht komt.

Aangenaam verrast door Colin Firth trouwens. Had dit soort rollen niet echt aan hem gelinkt, maar Firth overtuigt over de gehele lijn als Harry Hart (aka Galahad) en schudt een aantal indrukwekkende scènes uit zijn mouw. Dat kan ook gezegd worden van nieuwkomer Taron Egerton trouwens die er verbazingwekkend genoeg in slaagt om naarmate de film vordert meer en meer uit de schaduw van een aantal acteerkannonen te komen. Niet dat die grote namen altijd even goed zijn trouwens. Samuel L. Jackson is hier weer zijn eigen zelve en hoewel dat meestal wel een goed plan is, werkt dat hier niet zo goed. Ook Michael Caine heeft al betere rollen neergezet en Mark Hamill loopt er een beetje verloren bij. Is dat erg? Er zijn gelukkig nog genoeg andere rollen die wel de moeite waard zijn. Mark Strong is een leuke Merlin en ook Sophie Cookson kan er zeker en vast mee door als Roxy.

Niet dat ik sta te springen om de sequel maar ik wil wel eens zien wat Vaughn en de zijnen er opnieuw van maken. Hopelijk is er geleerd uit de fouten uit deze film en kan de regisseur opnieuw nog eens knallen. Bij deze eerste Kingsman zit er wel een zekere potentie maar het komt er niet altijd even goed uit.

3.5*

Aap VS Hagedis

Net zoals Ajax&Litmanen1 ben ik aan een queeste begonnen, al gaat het bij mij niet om de Godzilla films. Hoewel het een reeks is die ik ooit nog wel eens volledig wil krijgen, ben ik begonnen aan de (officiële) King Kong releases. Na het teleurstellende vervolg (Son of Kong) op de originele King Kong film werd de gigantische aap even in de ijskast gestoken totdat hij er terug werd uitgehaald door Willis O'Brien. Dat was geen onbekende voor King Kong, O'Brien had als stop motion animator gewerkt ten tijde van de eerste King Kong films, en hij wou graag King Kong VS Frankenstein (een gigantisch monster dat werd samengevoegd uit allerlei andere dieren) maken.

Dat bleek echter niet zo gemakkelijk te zijn vanwege veel gedoe met rechten (filmstudio RKO was ondertussen in 1957 toch failliet gegaan en het merk Frankenstein was in bezit van Universal Studios, hoewel later bleek dat ze enkel het recht op de typische make-up bezaten) en uiteindelijk kwam het script in bezit van Toho Studios die besloten om King Kong het te laten opnemen tegen hun eigen Godzilla. Zo'n clash der titanen zorgde er in ieder geval voor dat de nodige verwachting werd opgewekt en het lijkt dan ook alsof Toho dacht dat ze met het idee zelf al genoeg hadden om een boeiende film te maken. De climax waar beide monsters het dan eindelijk tegen elkaar opnemen is dan ook heerlijk vermaak (King Kong die een boomstam in de bek van Godzilla probeert te rammen!) waar veel miniatuurgebouwen in de vernieling worden getrapt, maar het duurt toch wel lang vooraleer de film echt op gang komt. Vooral omdat beide monsters hun introductie moeten krijgen waardoor je het gevoel dat je naar twee verschillende films zit te kijken.

Geen stop motion dus, hoewel het hier en daar nog wel gebruik wordt, maar mannen in pakken! Qua design ziet Godzilla er een stuk beter uit dan King Kong, Godzilla gebruikte al van zijn eerste film in 1954 het man-in-pak concept dus die hadden net iets meer ervaring vermoed ik, maar dat neemt niet weg dat dit qua effecten toch nog altijd leuk blijft. Veel miniaturen, dan voel je meteen aan dat er iets staat te gebeuren, maar ook gewoon een aantal leuke visuele hoogstandjes. Zo neemt King Kong het op een bepaald moment op tegen een echte (!) octopus en dat is gewoon erg tof om te zien. De film steunt voornamelijk op de twee monsters, maar uiteraard moeten er nog echte acteurs aan te pas komen. Die zijn echter compleet inwisselbaar en stellen bijzonder weinig voor.

In 2020 staat alweer de remake gepland. Hoogstwaarschijnlijk een film die bol staat van allerlei CGI en ik betwijfel eerlijk gezegd of dat zou kunnen tippen aan deze heerlijke combinatie van een rubber pak en de nodige maquettes. Volgende in rij is King Kong Escapes waar hij het tegen een robot King Kong gaat opnemen. Kan al niet wachten!

3.5*

King Kong meets James Bond

Met King Kong Escapes ben ik alweer aan het laatste Japanse deel uit de officiële franchise gekomen. Dat is niet zo verwonderlijk aangezien studio Toho maar 2 delen heeft gemaakt waarna de reeks terug in Amerikaanse handen kwam. King Kong VS Godzilla was in ieder geval een leuke zit, weliswaar één die een beetje te lijden had onder het gebruik van de twee iconische personages, maar in King Kong Escapes kregen we zowaar een mechanische variant van de grote aap. Klinkt goed!

De uitwerking is echter wat minder. Net zoals met King Kong VS Godzilla zijn er twee varianten (een Japanse en een Amerikaanse) in de omloop en ik zag ook deze keer de Japanse versie. Het grote verschil tussen beide versies deze keer is een uitgebreidere openingsscène (om de één of andere reden heeft de Amerikaanse versie een ietwat seksistische opmerking naar Lieutenant Susan Watson die in de Japanse versie niet zit) en is de Amerikaanse versie zo'n 10 minuten korter. Het is nog te bezien waar er juist geknipt is, maar volgens mij zou de Amerikaanse versie dan wel eens iets beter kunnen zijn aangezien het origineel in het midden toe wel serieus begint te slepen. Het idee van een Mechani-Kong is nog erg leuk in ieder geval, maar er komt een Aziatische combinatie tussen Dr. No en Ernst Stavro Blofeld aan te pas die het gemunt heeft op het mysterieuze Element X. De James Bond reeks was natuurlijk erg hot in de jaren '60 maar dit soort spion-nonsens hoef ik niet te zien in een King Kong film. Soit, wel leuk dat er veel knipoogjes zijn naar de originele film. Zo is er onder andere opnieuw een gevecht met een dinosaurus (die zowaar een dropkick kan uitvoeren!) en de climax speelt zich opnieuw af op een toren.

Net zoals in King Kong VS Godzilla wordt hier weer gebruik gemaakt van het man-in-een-pak principe. Kong heeft deze keer een update gekregen en ziet er goed uit. Hier en daar wat vreemde (en onbedoeld komische) gezichtsuitdrukkingen en de vacht heeft erg te lijden onder de scènes in het water, maar het gevecht met de dinosaurus, met het zeemonster en uiteraard met Mechani-Kong zijn erg leuk. Opnieuw veel miniaturen die naar verdoemenis worden getrapt en dat is altijd fijn. Deze keer eens een vrij internationale cast met onder andere Rhodes Reason (die enkel en alleen zou hebben toegezegd omdat hij graag eens naar Japan wou gaan) en Linda Miller (een Amerikaanse die voor modellenwerk in Japan was en zodoende in de film is terecht gekomen) maar de focus is toch vooral op überslechterik Hideyo Amamoto komen te liggen. Die schmiert als Dr Who, de James Bond villain van dienst, en in een redelijk grote bijrol is zelfs nog een echte James Bond actrice te spotten. Mie Hama speelde in hetzelfde jaar in You Only Live Twice en deed al eerder mee in King Kong VS Godzilla, weliswaar als een ander personage.

Dit soort films met een speelduur van meer dan 100 minuten? Je moet al van goede huize komen om dat boeiend te houden. Hoewel regisseur Ishirô Honda weliswaar veel goeds doet, zakt de film halverwege serieus in om eigenlijk pas echt terug op gang te komen met de climax. Veel leuke effecten, veel camp en toch wel een tof uitgangspunt zorgen voor een toch nog redelijke score.

3*

He fell deeper in love, deeper in trouble untill he found this terrifying way out...

Ik had deze film ooit eens gekocht voor 0.50€ in de Free Record Shop tijdens de solden. De film zei me wel wat en ik dacht dat ik voor zo weinig geld geen echte miskoop kon doen. Om de een of andere reden is de film dan uit mijn gedachten gegaan en kwam ik er pas gisteren terug achter dat ik hem nog altijd niet had gezien. Direct maar opgezet dan.

Toen de openingscredits over het scherm rolden had ik toch eerst mijn twijfels. Het deuntje is veel te vrolijk en de animatie bij de credits strookte helemaal niet met het beeld dat ik van de film had. Ik dacht zelfs even dat ik met een komedie te maken ging hebben, vooral toen er op kwam dat het titelnummer gezongen werd door Dolores Hawkins. Op zich niets tegen de dame in kwestie, ik ken ze zelfs niet, maar ik weet dat uit de oude komedies à la Abbott & Costello er vaak muzikale intermezzo's zaten. Soit, dit is eigenlijk allemaal niet belangrijk want de film was helemaal geen komedie maar meer een Hitchcockiaanse thriller. Die vergelijking met Hitchcock is dan ook meer dan terecht want A Kiss Before Dying voelt dan ook vaak aan als één van Hitchcocks sublieme meesterwerken (zelfs de ietwat verknipte moeder-zoon relatie die de films van Hitchcock typeren zit hier, weliswaar minder duidelijk, in). Jammer genoeg slaagt Oswald er niet in om dit niveau vast te houden. Het begin is zeer sterk, de moord op Dory wordt subliem uitgevoerd en de manier waarop Wagner met de feiten weg komt is zeer sterk. Alleen begint de film zich naar het midden toe ietwat te verliezen want de moord op de tennisspeler is te simpel uitgevoerd maar gelukkig wordt dit wel goed gemaakt door de twist waaruit blijkt dat Bud eigenlijk met beide Kingship dochters aanpapte. Mijn DVD heeft een andere omschrijving en daar ben ik blij om want de omschrijving hier verraadt toch wel heel wat van het verhaal. De twist zorgde ervoor dat mijn aandacht terug was maar blijkbaar wou Oswald ervoor zorgen dat zijn film niet boven de 100 minuten kwam want het einde voelt bijzonder afgeraffeld aan. Jammer want dit verdiende meer.

Qua cast kende ik niemand van de acteurs. Op mijn DVD staat in koeien van letters dat Wagner zo'n geniale rol neerzet en ergens moet ik ze wel gelijk geven. Ik zou het nu niet geniaal noemen maar Wagner is wel uitermate sterk in zijn rol van meedogenloze killer. De gelaatsuitdrukkingen en de doordachte kop passen perfect bij hem en ik heb hem maar één keer kunnen betrappen op overacting en dat was wanneer hij merkt dat zijn eerste moordpoging op Dory (met de pilletjes) is mislukt en hij het klaslokaal uit loopt doordat hij pijn heeft aan een 'oude wond'. Langs de andere kant staat daar wel de sublieme 2e moordpoging tegenover. De rest van de cast is nergens fantastisch maar ook niet zo slecht dat het stoort, hoewel Joanne Woodward in de rol van Dory me soms wel het bloed onder de nagels kon halen maar gelukkig zorgt Wagner al snel voor een oplossing. Minpuntje is nog wel de muziek die soms gewoon te bombastisch over kwam.

Op zich geen slechte film maar we hebben het allemaal al wel eerder (en soms beter) gezien. De rol van Wagner is subliem maar het einde voelt wat afgeraffeld aan. Ach, ik heb me in ieder geval wel vermaakt en voor een halve euro ga ik niet klagen.

3.5*

The nicest thing about feeling happy is that you think you'll never be unhappy again

Ik heb een tijdje getwijfeld of Kiss of the Spider Woman iets voor mij ging zijn. Vond (en blijf dat nog steeds vinden) de poster er wat kitscherig uitzien en de Braziliaanse cinema is sowieso al een onbekend terrein voor mij. Het mooie weer van gisteren vroeg ook wel wat anders dan een bezoek aan het plaatselijke filmhuis, maar het was de aanwezigheid van Raul Julia die me uiteindelijk over de streep trok. Een ondergewaardeerd acteur die echt zijn stempel kon drukken op een film.

En dat doet hij hier ook, maar het zou verkeerd zijn om de hoge score enkel en alleen aan hem te wijten. Kiss of the Spider Woman is een zware film met maar weinig hoop en toch slaagt Hector Babenco er in om er een mooie film van te maken. Vond vooral het omdraaien van de rollen halverwege de film erg geslaagd, had het eerlijk gezegd niet zien aankomen dat Molina een verrader ging zijn, maar Babenco brengt het sowieso origineel door er een aantal (niet bestaande) films in te verwerken. Naar het einde toe lijkt het wat in te zakken wanneer Molina en Valentin gescheidden van elkaar geraken, maar Babenco blijkt kundig genoeg te zijn om zelfs dan de interesse hoog te houden. Al is het een tikkeltje jammer dat het einde met de dood van Molina wat afgeraffeld voelt. Twee uur is geen uitzonderlijk lange speelduur dus er had nog wel een minuutje of 10 aan toegevoegd mogen worden.

Glansrollen van Raul Julia en William Hurt. Ik begin echt meer en meer fan te worden van Julia. Of het nu een bad-guy in The Rookie is of een over the top figuur zoals Mr Bizon in Street Fighter of een komisch personage zoals Gomez uit de Addams Family.. Er lijkt geen genre te zijn dat hij niet aankan en met Kiss of the Spider Woman bewijst hij dat hij een serieuze rol ook met verve kan vertolken. Zonde dat hij zo vroeg is gestorven. Aangenaam verrast ook door Hurt. Kan me recentelijk alleen nog maar Nearest to Heaven herinneren en daar vond ik hem niet zo denderend. Hier daarentegen overtuigd hij over de gehele lijn. Er is nog een ware driedubbel rol weggelegd voor Sonia Braga, maar die moet eigenlijk niet echt veel doen. De focus ligt vooral op Julia & Hurt en die stellen niet teleur.

Aangenaam verrast dus. Zou hem graag nog eens terugzien met ondertitels, want hoewel de print gisteren wel van goede beeldkwaliteit was, vond ik het qua audio niet altijd even goed verstaanbaar. Een mooie film die door een aantal ingrepen origineel uit de hoek komt en kan rekenen op een degelijke cast.

4*

God is hardly involved, Mr. Harcourt

Je kan veel van de Duitsers zeggen, maar ze hebben toch wel fijne DVD releases. Koch Media bracht een aantal jaar terug een reeks van 11 Hammer films uit en hoewel je het dan wel met een Duitse titel op de hoes moet doen (in het geval van The Vampire's Kiss wordt dat dan Der Kuss des Vampirs), is het wel gewoon een release met de originele Engelse audio. Jammer genoeg geen ondertiteling maar je krijgt er wel nog een fijn - weliswaar Duitstalig - boekje bij. Bovendien is de beeldkwaliteit om van te smullen en na een aantal atypische Hammer films via de Icons of Suspense Collection had ik nog wel eens zin in zo'n ouderwetse vampierenfilm.

The Vampire's Kiss kun je echter niet een typische vampierenfilm noemen. De wezens hebben op zich wel schrik van een kruis maar kunnen perfect in het daglicht rondlopen, mits het een bewolkte dag is, en het is hier ook gewoon meer een soort van cult geworden. Is dat erg? Absoluut niet. Regisseur Don Sharp (die ik door de Fu Manchu films niet echt hoog heb zitten) levert een sfeervolle film af met misschien wel één van de beste openingsscènes die ik al in een Hammer film heb gezien. Jammer genoeg kan Sharp dat niveau niet altijd even goed vasthouden en volgen de ene na de andere vreemde plotlijn elkaar op. Zo komt de scène dat Gerald Tania in haar slaapkamer vindt wel erg uit de lucht gevallen en had de climax wel wat beter in elkaar kunnen zitten. Op zich is het idee van de "evil fights evil" bezwering wel leuk gevonden, maar lijdt heel de climax te hard onder het gebruik van de rubberen vleermuizen. Het eindigt bovendien ook wel allemaal erg abrupt en met een speelduur van nog geen anderhalf uur had Sharp gerust nog iets meer afwerking mogen doen.

Dat neemt niet weg dat The Vampire's Kiss gewoon een erg vermakelijke vampierenfilm is geworden en bovendien dus eentje die eens een aantal dingen anders aanpakt, altijd wel leuk. Deze keer ook geen Van Helsing maar je krijgt wel iets soortgelijks in de plaats met de aanwezigheid van Professor Zimmer. De invulling van Clifford Evans is hier en daar wat theatraal maar het werkt wel in deze setting. Hetzelfde kan gezegd worden van Edward de Souza als Gerald Harcourt trouwens. Een vintage Hammer film heeft naast de gotische setting en het horrorthema vaak nog één element dat afgevinkt moet worden: mooie vrouwen. Actrices als Caroline Munro en Valerie Leon teren vandaag de dag nog altijd op hun rollen voor Hammer en Jennifer Daniel zal daar geen uitzondering op zijn. Een actrice die vooral voor haar looks gecast lijkt te zijn en daardoor het perfecte slachtoffer is voor de slechte bedoelingen van Dr. Ravna. Noel Willman mag dan ook lekker schmieren als Ravna en dat geldt ook Barry Warren die zoonlief Carl Ravna speelt.

Opletten trouwens dat je de "The Kiss of the Vampire" versie te pakken krijgt en niet de "Kiss of Evil" variant. Die laatste is een recut versie voor de Amerikaanse televisie waar flink in is gesneden en zelfs later nieuwe scènes aan zijn toegevoegd om toch tot een respectabele speelduur te komen. Volledige scènes (waaronder die geweldige openingsscène) zouden geknipt zijn en werden vervangen door later gefilmde scènes met een gezin dat logischerwijs geen enkele interactie heeft met iemand uit de originele film. Altijd irritant wanneer ze zoiets doen, het wordt er namelijk nooit (zie maar naar Lisa and the Devil van Bava) beter op..

3.5*

Teleurstellende Koning Arthur verfilming

Ik ben altijd al wel fan geweest van de Koning Arthur verhalen. Als kind was ik verslingerd aan de Rode Ridder reeks (en nu nog altijd eigenlijk) en op latere leeftijd begon ik boeken zoals The Once and Future King van Terrence H. White te ontdekken. Vooral in dat boek kwam de relatie tussen Lancelot en Guinevere zo sterk tot zijn recht dat ik hier wel enorm benieuwd naar was geworden.

Deze verfilming is echter niet gebaseerd op het boek van White maar op dat van Mallory, dat ik jammer genoeg nog niet gelezen heb, maar na het zien van dit heb ik daar ook niet zo enorm veel behoefte aan. Er wordt hier en daar nogal vrijpostig omgegaan met het bekende verhaal en dit zorgt voor een vrij fragmentarische film die niet altijd even hard boeide. Ik vraag me trouwens af of er niet meer mensen last hadden met het snappen naar wie ze nu eigenlijk waren aan het kijken. De ridders hebben elk wel hun eigen kleurrijke pakje maar TCM zond de film in zo'n enorm klein formaat uit dat ik meer zwarte balken had dan effectief beeld. Dit had als resultaat dat je de helft van de tijd niet zag wie er eigenlijk aan het praten was.. Dit was de eerste poging van MGM om een film in CinemaScope formaat te maken zonder hulp van 20th Century Fox dus het kan daar ook aan liggen. In ieder geval, het was best wel vervelend en erg onduidelijk. De veldslagen zien er trouwens ook wel hilarisch slecht uit. Wanneer Lancelot voor het eerst vecht tegen de bandieten in het begin van de film zie je hem er één 'neersteken' maar dit is gewoon de bandiet die zijn arm omhoog deed, Lancelot die zijn zwaard er tussen stak en de bandiet die zijn arm terug naar beneden deed. Lacelot haalt zijn zwaard eruit en er hangt zelfs geen bloed aan.. Het eindgevecht tussen Lancelot en Modred is van eenzelfde niveau en dat haalt de film toch wel wat naar beneden.

Waarom dan toch nog een voldoende? Voornamelijk vanwege een sterke cast. Ik heb Ava Gardner nog maar sinds kort ontdekt maar ze behoort nu al tot één van mijn favoriete actrices. Ik heb nog maar één tegenvaller met haar gezien (Bhowani Junction, brrr) maar dit maakte ze ruimschoots goed met een aantal andere films zoals Night of the Iguana. Knights of the Round Table behoort tot die selectie want hoewel het helemaal geen uitdagende rol is, is ze hier wel perfect op haar plaats. Ze is echt verbluffend mooi als Guinevere. Ook Robert Taylor is hier vast en zeker op zijn plaats en ik kijk er dan ook naar uit om hem in wat meer films te zien, vraag me geen titels maar ik weet dat ik nog een aantal films op de decoder heb staan met hem in de hoofdrol/bijrol met voornamelijk die andere bekende Taylor: Elizabeth. Soit, in het begin ging de rol van Lancelot hem wat stroef af had ik de indruk, hij kwam op mij ook iets te 'glad' over maar langzaamaan begint hij te groeien en weet hij toch volmondig te overtuigen. Ook Mel Ferrer mag trouwens niet vergeten worden voor zijn rol van Arthur. Ik kreeg hier echt het Rode Ridder gevoel bij en in mijn ogen is dat zeker en vast een pluspunt. Voor de rest kent Knights of the Round Table nog een hoop goede bijrollen in de vorm van Anne Crawford als Morgan Le Fay en Stanley Baker als Modred.

Ik blijf een gemengd gevoel overhouden aan deze film. Ava Gardner is een perfecte Guinevere en ook de rest van de cast doet het over het algemeen goed maar het verhaal verloopt niet altijd even vlot en sommige stukken kwamen gewoon erg onduidelijk over vanwege het beeldformaat. Qua verfilmingen ben ik niet zo bekend met het Arthur verhaal maar wil je het eens in een boek lezen dan moet je White's versie te pakken krijgen. Verbluffend gewoon.

3*