Opinions

What? There are knock-off artists? In Hong Kong? I'm shocked!

Er waren eigenlijk 3 redenen waardoor ik geïnteresseerd was in Knock Off. Een script geschreven door Steven E. de Souza (die met Street Fighter één van mijn favoriete game verfilmingen op zijn naam heeft staan), Hark Tsui in de registoel (die vooral in zijn Hongkong periode een aantal vermakelijke films heeft gemaakt) en natuurlijk Jean-Claude Van Damme. Knock Off had echter voor wat verdeeldheid gezorgd in het kamp van de Van Damme fans (sommigen noemen het één van zijn beste films terwijl er anderen zijn die er niet bij kunnen dat de actie ster hier zijn medewerking aan heeft verleend) dus ik was wel benieuwd.

Ik zit zowat tussenin. Het is sowieso niet één van zijn beste films te noemen, maar Van Damme heeft best wel in ergere producties meegespeeld. Het is vooral de regie van Tsui die hier nog de meubelen redt. Weliswaar niet overal, de groene vlammen zien er niet uit, maar het eindgevecht op de boot met een glijdende Van Damme zit best wel vernuftig in elkaar. Een aantal leuke shots (de man die wordt gespietst op een buis tegen de muur onder andere) en het is dan ook jammer dat de film blijkbaar nogal heeft geleden onder editing van buitenaf. Zo was de immer geweldige Sammo Hung betrokken als action choreographer, maar zijn er veel van de gevechten waarvoor hij verantwoordelijk was verknipt tot een aantal nietszeggende scènes. Zonde, want je blijft met het gevoel zitten dat dit wel eens een lekker hyperkinetisch filmpje had kunnen worden. Al had het plot dan wel iets meer om handen mogen hebben. Nu blijf je zitten met een ietwat vreemd verhaal rond explosieven die verstopt zitten in namaakjeans. Naar het einde toe komt er nog even een corrupte CIA agent op de proppen en dan loopt de aftiteling over het scherm. Nogal standaard, al zou ik er niet van verschieten als er ook hier het nodige aan gesleuteld is.

Van Damme zou ooit eens in een interview gezegd hebben dat hij tijdens het filmen van Knock Off zo onder de coke zat dat hij het maken van de film zelfs niet meer kan herinneren. Ik heb het interview nooit gevonden, maar het zou best wel eens kunnen als je bekijkt hoe houterig en vreemd Van Damme hier acteert. De scène waarin hij ligt mee te zingen in de auto is voor mijn part nu al het meest legendarische dat ik ooit zal tegenkomen in zijn oeuvre. Het is echter vooral de rest van de cast die me tegensteekt. Wat Rob Schneider hier heeft te zoeken is me helemaal een raadsel, maar ook die huppelkut van een Lela Rochon is de naam actrice niet waardig.

Je ziet de hand van Tsui hier wel in, maar ze komt er overduidelijk niet helemaal uit. Van Damme blijft toch een guilty pleausure, met of zonder coke, en het is jammer dat Knock Off te hard te lijden heeft onder een pover verhaal en vervelende bijrollen. Moet Double Team maar eens gaan herzien, is alweer van 2007 geleden.

2*

I was drunk!
Was your vagina drunk?

Ik had een tijd geleden Knocked Up al eens gezien maar dan zonder ondertiteling en op mijn eentje. Gisteren de echte DVD is gezien met mijn broer en zijn vriendin.

Het eerste deel van de film is zonder twijfel humoristischer dan het tweede deel. Dit komt vooral doordat er in het tweede deel de film meer op de romantische toer gaat, al was de scène waar Jay tijdens de bevalling de kamer in komt nog wel hilarisch. Ook wordt het op het einde allemaal wat langdradig en niet meer interessant. 130 minuten voor een komedie is voor mij sowieso al wat te veel.

Acteerwerk is nog wel aardig al is er bijna geen aantrekkingskracht tussen Heigl en Rogen. De vrienden van Rogen konden dan nog wel soms op een glimlachje rekenen maar de meest hilarische daarvan was Martin Starr die constant werd uitgekakt voor terrorist...

Grappig op sommige momenten al wordt het allemaal wat teveel gerekt.

3*

Knowing is Everything...

Na het tegenvallende Wicker Man toch maar besloten om Nicolas Cage nog een kans te geven met deze Knowing. Vooral ook omdat het verhaal zo interessant lijkt.

Het eerste anderhalf uur van de film was zeer sterk en bleef ook dat niveau te halen. Het verhaal zat goed ineen en er waren ook een aantal bijzonder mooie voorspellingen zoals de vliegtuigramp en de crash van de metro. Maar dan gaat de film faliekant de mist in. Waarom moet het nu ineens blijken dat de Whisperers, die wel cool waren, aliens zijn? Van mij had heel het red 2 kinderen gedoe (Adam en Eva!) en dan nog eens de bijhorende boom des levens en dieren helemaal niet gemoeten. Doet verschrikkelijk veel afbreuk aan de film. Ze hadden het beter was mysterieus gehouden... Al was het stuk dat daarna komt waar de aarde compleet wordt vernietigd in een alles verwoestend inferno wel goed.

Nicolas Cage acteert na een aantal missers eindelijk nog eens sterk. Ook de rest van de personages waren allemaal wel in orde al irriteerde ik me soms wel wat aan die zoon Caleb.

De film is ook wel mooi geschoten. Lekker duister en de voorspellingen worden ook mooi in beeld gebracht. Ook het einde zag er wel mooi uit.

Als de gehele film het niveau van het eerste anderhalf uur had gehouden had ie sowieso een 4 of meer gekregen maar door het sucky einde toch 'maar' een 3.5*.

Twelve years. Three clans. One war

Zelf ken ik niet erg veel van bare knuckle fighting maar het is mijn broer die hier wel in geïnteresseerd is. Ik had deze documentaire dan ook speciaal voor hem opgenomen maar ik wou het gerust wel meekijken want dit leek wel interessant te zijn. Jammer genoeg de eerste 5 minuten gemist, het nadeel aan Virus is dat de uitzenduren vaak verschillen, maar we dachten dat dat niet veel ging uitmaken.

Geen idee of die 5 minuten het verschil hadden gemaakt maar Knuckle is één onsamenhangende chaotische warboel geworden. Het zogezegd uitgangspunt is op zich interessant genoeg om te blijven boeien volgens mij maar sorry, dit is gewoon erg belachelijk. Oké, het is erg dat er dit soort families bestaan die zo'n ouderwetse vete hebben maar dit kun je toch geen gevechten noemen.. Het enige wat ze doen is wat staan dansen, elkander bijten en daarna continu liggen roepen dat ze altijd worden uitgedaagd en nooit het gevecht zelf zoeken. Een bende hypocrieten maar het wordt gewoon lachwekkend en enorm saai. Wat me nog het meest verbaasde is dat Palmer hier effectief 12 jaar mee heeft rondgetrokken. Op zich is het beeld dat we hier voorgeschoteld krijgen natuurlijk vrij schrijnend maar de documentaire boeit helemaal niet. Palmer moet het dan ook doen met video's (en later DVDs) die hij krijgt want op de belangrijke gevechten mag hij zelfs niet filmen.

Palmer heeft de moeilijke taak om 12 jaar aan informatie in allerlei formats samen te voegen tot één mooi geheel. Een taak die hem blijkbaar niet lukt want zoals ik daarjuist al zei is Knuckle erg chaotisch. Namen worden rondgestrooid en je hebt de helft van de tijd geen idee naar wie van welke familie je nu weer zit te zien. Erg jammer want hiermee verlies je toch een erg groot deel van het gewenste effect. Gelukkig schieten er een paar van de gedocumenteerde personen er wel met kop en schouders boven uit zoals Big Joe Joyce. Een vent van in de 50 denk ik maar die nog altijd wel mee 'vecht'. Het frustrerende was dan ook dat iedereen zo'n enorme grote mond had maar dat er van het effectief vechten nooit veel in huis kwam. Dan was die bum fighting hype van een aantal jaar geleden toch een stuk agressiever.

Chaotisch, onsamenhangend en het gevoel dat ik in het zak ben gezet, dat schiet er over van Knuckle. Het wordt allemaal erg groots voorgesteld waardoor de teleurstelling nog wat groter wordt. Misschien dat je met de juiste verwachtingen hier een hogere score aan geeft maar dit was het voor mij toch niet.

2*

Menstruerende cyborgs

Ghost in the Shell is een film(reeks) waar ik al langer benieuwd naar was geworden. De films zijn echter niet altijd even goedkoop te vinden waardoor ik het kopen altijd wat uitstelde. Ik struin echter regelmatig rommelmarkten af voor DVDs en kwam opeens de Palm Pictures uitgave van de film tegen. Japanse audio + Engelse subtitles en nog een aantal extra's waaronder een making-of. Kon ik moeilijk laten liggen voor 3 euro. Ik heb de film ondertussen al wel weer een aantal maanden liggen maar vandaag eindelijk eens tijd voor vrijgemaakt.

Want ik had wel de indruk gekregen dat Ghost in the Shell een film was waar je wel wat tijd voor moest vrijmaken. Ik las commentaren over onder andere een complexe maar saaie filosofische insteek waardoor ik de film mijn complete aandacht wou geven. Snap eerlijk gezegd wel niet vanwaar de commentaar komt want door gewoon wat te focussen pik je al wel erg veel mee van de film. Toegegeven, de film heeft op zich niet zo'n enorm straightforward plot maar nergens heb ik het gevoel gehad dat dit mijn petje te boven ging. Wel een interessante toekomstvisie die Oshii (of Masamune Shirow maar ik heb de manga nooit gelezen) er hier op nahoudt. In dit technologietijdperk voelt ze helemaal niet vergezocht aan en hierdoor is het dan ook verbazingwekkend dat het ondertussen alweer bijna 20 jaar geleden is dat dit is uitgekomen. Met een speelduur van zo'n dikke 80 minuten levert de regisseur een vlotte film af met een aantal scènes om van te smullen. De achtervolging aan het begin met de vuilniswagen voelt al behoorlijk episch aan en wanneer Motoko de tank te lijf gaat is het puur genieten. Fantastisch ook dat Oshii zich niet heeft laten verleiden om hier een bombastische soundtrack onder te zetten want dat had de scène serieus verpest. Sowieso is de muziek van Ghost in the Shell erg indrukwekkend te noemen met het main-theme als definitief hoogtepunt.

Het valt dan ook op dat dit een film is van vele hoogtepunten want naast het intelligente plot en een sterke soundtrack kan de film ook rekenen op erg knappe animatie. Ik heb ondertussen wel wat van anime gezien, voornamelijk series, en zou me zeker geen kenner durven te noemen. Dit is echter zonder twijfel het mooiste dat het genre heeft voortgebracht. De film voelt zo helder en realistisch aan dat je je amper kunt voorstellen dat dit uit 1995 stamt. Erg aangenaam verrast in ieder geval. Interessant is trouwens ook de extra documentaire die op de DVD staat. Hier wordt verder ingegaan op de totstandkoming van de animatie. De documentaire op zich ziet er spuuglelijk uit en gooit teveel informatie tegelijkertijd naar het hoofd van de kijker maar bon, zeker wel een meerwaarde. Een paar stukjes film in de documentaire stammen uit de Engelse dub en daaruit blijkt hoe belangrijk het is om de film met Japanse audio te kunnen zien want wat in de Engelse versie gebrabbeld wordt is om depressief van te worden. Waar de Japanse stemmencast spot on is, bevatten hun Engelse tegenhangers meer misses dan hits.

Erg aangenaam verrast in ieder geval. Ik verwachtte veel en krijg er zowaar nog meer voor in de plaats. Sowieso de beste anime die ik tot nu toe heb gezien, moet Akira wel eens gaan herkijken, en ik betwijfel of Innocence deze film van zijn troon zal kunnen stoten. Al een chance heb ik die ook niet zo lang geleden op een rommelmarkt gevonden dus misschien vanavond eens opzetten.

4.5*

Die denkt zeker dat de nulmeridiaan door zen gat loopt

Koko Flanel, lange tijd de meest bezochte Vlaamse film aller tijd geweest (althans toch totdat Loft dat record verbrak) en als je iemand achter een film met Urbanus vraagt, dan is de kans groot dat het antwoord niet Hector - en al zeker niet De Zevende Hemel - is maar dus wel deze film. De tweede samenwerking tussen de komiek en regisseur Stijn Coninx en eentje die ik in een ver verleden al wel eens had gezien. Mijn stem dateert van 2007 dus hoog tijd voor een herziening.

Zeker omdat ik een aantal maanden geleden Hector nog eens had gezien en wel eens wou zien hoe de verhouding vandaag de dag ging zijn. Naar mijn gevoel ging Koko Flanel de betere film van de twee zijn en het is fijn dat dat ook effectief uitkomt. Waar Hector nog wat meer op drama gericht was, wordt in Koko Flanel volop de kaart van typische Urbanus-humor getrokken en hoewel niet alles even goed geslaagd is en de climax met de mode-show eigenlijk het woord 'climax' niet waard is, ligt dit me inderdaad toch net iets beter. Ook de eerste keer trouwens dat ik zie dat er zowaar nog een foto aan het einde van de credits is waarbij je ziet dat Placide en Sarah wel heel veel kinderen hebben gemaakt. Verder een film die perfect inspeelt op het beeld dat de mensen toen van Urbanus hadden. Een beetje de schlemiel die als underdog in de modewereld terecht komt en uiteraard de mooie Sarah weet charmeren met ondertussen nog voldoende misverstanden en kolderieke scènes zoals Helmut die elke keer, letterlijk, een klop van de hamer krijgt.

Hector was al een groot succes en Conickx moet hebben gedacht dat het niet echt nodig was om aan de cast te gaan sleutelen. Zo blijft Urbanus logischerwijs de hoofdrol behouden, maar is ook Herbert Flack weer van de partij. Het blijft een leuke combinatie en Bea Van der Maat, nichtje van Mitta Van der Maat, is ook nog een goede toevoeging. Zowat een manusje van alles die het als actrice, presentatrice, zangeres, ... heeft geprobeerd en hier haar debuut maakt in de eerste categorie. Ze is best nog behoorlijk maar ik denk dat ze als zangeres van WonTonTon (I Lie and I Cheat!) toch meer potten heeft gebroken. Verder nog geslaagde bijrollen van onder Jan Decleir, Ann Petersen, Willeke van Ammelrooy en zelfs een cameo van de altijd toffe Robbe de Hert.

De Zevende Hemel heb ik nog nooit gezien maar heb ondertussen de DVD ook wel liggen. Die zal er binnenkort dan wel is aankomen, maar naar het schijnt moet je daar niet teveel van gaan verwachten. In ieder geval: een ietwat leukere zit dan Hector maar toch ook een film met de nodige mankementen. Waarom juist het oeuvre van Coninckx zo populair blijkt te zijn in de Belgische filmgeschiedenis ontgaat me dan ook eerlijk gezegd, maar echt slecht is het inderdaad niet.

3.5*

10 jaar Russische revolutie, deel 1

In 1927 was het 10 jaar geleden dat de Oktoberrevolutie zich had voorgedaan. Een mijlpaal in de Russische geschiedenis en de toenmalige Sovjet Unie besloot dat te vieren door twee Russische regisseurs de kan te geven om een documentaire-achtige film te maken. Die twee regisseurs die deze kans kregen waren Sergei M. Eisenstein met October en Vsevolod Pudovkin met deze The End of St. Petersburg.

Eisenstein is vandaag nog altijd redelijk bekend, voornamelijk vanwege Battleship Potemkin heb ik de indruk, maar Pudovkin is compleet de vergetelheid in geraakt. The End of St. Petersburg is dan ook het eerste dat ik van de regisseur zie, maar dit smaakt wel naar meer. Vooral omdat Pudovkin erin slaagt om een interessant verhaal op poten te zetten dat eigenlijk enkel en alleen onderuit wordt gehaald door de toevoeging van scènes aan het front. En dat is jammer, want de film had sowieso een stuk hoger beoordeeld geweest mocht Pudovkin zich enkel op de stakers hebben gefocust. Het verhaal is simpel (een boer gaat op zoek naar werk in de grote stad en komt daar in allerlei problemen), maar de uitwerking is degelijk en hoewel de film propaganda in alle aspecten uitademt, stoort dit eigenlijk minder hard dan ik had verwacht.

Vooral omdat Pudovkin uitstekend weet hoe hij zijn publiek moet bespelen en hij haalt dan ook alles uit de kast. En daar zitten een aantal interessante keuzes tussen als je het mij vraagt. Ik vond vooral zijn spielereien met de gebruikelijke witte tekst op een zwarte achtergrond die tussen scènes worden gemonteerd erg leuk. Bovendien weet de Rus zijn film dan ook nog eens erg dynamisch te monteren met een aantal vlotte overgangen en shots. Film duurt trouwens inderdaad zo'n anderhalf uur in plaats van de 75 minuten die bijna overal staan aangegeven. Zal wel weer iets te maken hebben met de snelheid van afspelen.

Blijft ontzettend jammer van de scènes aan het front, want die halen praktisch de gehele film onderuit. De vaart verdwijnt, de film begint te slepen en het is ook meer van hetzelfde zoals je wel vaker bij films uit deze periode ziet. Neen, dan had ik liever gehad dat de film effectief 75 minuten duurde en zich enkel op St. Petersburg concentreerde.

Dikke 3.5*

Is that a monkey?

King Kong, het is toch een franchise die ik een warm hart toedraag. De afgelopen maanden stonden in het teken van de gigantische aap met het (her)kijken van de volledige reeks en gisteren was het dan eindelijk zo ver. Zo'n twaalf jaar nadat we de aap voor het laatst op het grote scherm hadden gezien in de Peter Jackson remake, komt Jordan Vogt-Roberts af met een nieuwe telg in het MonsterVerse dat werd opgezet via de Godzilla reboot van een tijdje terug.

Ik ben in ieder geval blij dat er niet opnieuw is gekozen voor een remake. Het is een verhaal dat we ondertussen wel kennen (elke generatie heeft als het ware zijn eigen King Kong film gekregen) en het is leuker als er eens een andere kant met het concept wordt opgegaan. Hoewel het plot rond de holle aarde en de bijhorende gangen een beetje flauw oogt (om nog maar te zwijgen dat het lijkt alsof ze een verhaallijn rond Mole Man uit de Fantastic Four comics hebben gekopieerd), is de uitwerking heerlijk te noemen. De Vietnam oorlog loopt op zijn laatste benen, een groep soldaten wordt nog voor één missie uitgestuurd en wanneer ze met veel bravoure en show op het eiland aankomen (begeleid door een geweldige jaren '70 soundtrack) worden ze meteen vernietigd door onze grote harige vriend. Gewoon geen tijd verliezen en direct knallen! Het zijn dit soort films dat ervoor zorgt dat een cinemabezoek zijn geld waard is. Wat volgt is twee uur vernieling en vooral erg veel vechtpartijen. De soldaten laten zich niet doen en dat kan van Kong ook gezegd worden.

Een aap die volledig uit CGI bestaat, Peter Jackson bewees met zijn versie al dat dat goed mogelijk is. Ondertussen zijn we alweer een paar jaar verder en lijkt de techniek helemaal geperfectioneerd te zijn. Visueel ziet Kong er dan ook uitstekend uit en is dit vooral qua sfeerbeeld erg tof. De film doet een paar knipoogjes naar Apocalypse Now (de poster, het feit dat er een personage genoemd is naar de schrijver van Heart of Darkness, ...) maar heel die vibe van het leger oogt op een aanstekelijke manier erg Apocalypse Now-achtig. Dit soort films zie je echter voor de destructie en niet voor de dialogen. Je moet het dan eigenlijk ook meer hebben van je uitstraling en met Tom Hiddleston en Brie Larson zit dat wel goed. Samuel L. Jackson speelt weer zijn typische rol van de laatste jaren, begint wel wat sleet op te komen trouwens, en verder zijn er nog fijne bijrollen van een altijd degelijke John Goodman. Bij de intrede van John C. Reilly had ik mijn twijfels, maar die weet uiteindelijk ook nog wel een meerwaarde te brengen.

Genieten, zoveel is duidelijk. Verwacht geen typische King Kong film zoals we er ondertussen al een paar achter de kiezen hebben, maar een film die het concept naar een ander niveau brengt. Het after-credits stukje bewijst in ieder geval dat ze grote plannen hebben met Kong en dat kan enkel en alleen betekenen dat we nog een erg leuke tijd tegemoet gaan. Kan al niet wachten op 2020 voor King Kong VS Godzilla.

Dikke 4*

Gary Cooper is een paardenworst

Ik heb indertijd de lange versie van Koning van de Wereld gezien toen die juist uit was en eerlijk gezegd? Ik vond het leuk. Een tijd later dan eens die bioscoopvariant gezien en dat bleek toch wel een stuk minder te zijn. Niet moeilijk ook als je de speelduur reduceert van 5x50 minuten naar 2x50 minuten. Ik was altijd al eens van plan om dit eens terug te zien, maar de miniserie zelf leek niet echt makkelijk te vinden voor een ietwat deftige prijs. Uiteindelijk in een Kringloopwinkel mijn slag kunnen slagen voor anderhalve euro.

En de afgelopen dagen telkens eens één à twee afleveringen opgezet. De reden voor de herziening was de aanwezigheid van Marc Didden als scenarioschrijver, maar het valt uiteindelijk toch allemaal een tikkeltje tegen ten opzichte van mijn herinnering. Een aantal erbarmelijke scènes (die sterfscène van Alois, die is echt schandalig slecht) worden afgewisseld met een aantal leuke momenten (zowat alles tussen Platon en Kets is heerlijk) en uiteindelijk helt de balans een tikkeltje naar de negatieve kant. Vooral ook omdat het op een bepaald moment wel allemaal ineens heel erg snel begint te gaan. Hoppakee, Belgisch kampioen. Twee seconden later: hoppakee, Europees kampioen. Drie seconden later: hoppakee plannen voor een match tegen Rocky Marciano in Madison Square Garden, ... Beetje vreemd vooral omdat je nooit het gevoel krijgt dat Vandewalle echt zo'n uitmuntende bokser is. De boksmatchen op zich lijken trouwens qua stijl wel wat van Raging Bull weg te hebben, maar dan zowat een goedkope namaakversie ervan.

Wel een heerlijke cast trouwens. Jan Decleir als trainer, Koen de Bouw als de sjoemelende broer, Josse De Pauw als oom/maffiabaas, Frank Vercruyssen als sjacherende bokspromoter, ... Vooral de laatste twee vormen een heerlijk duo dat de serie echt naar een hoger niveau weten te tillen. Decleir is zijn vertrouwde degelijkheid en ook de Bouw weet als Romain een zekere donkere flair aan zijn personage te geven. De hoofdrol is echter weggelegd voor Kevin Janssens en die doet het redelijk. De ene moment overtuigend om luttele seconden erna compleet door de mand te vallen. Veel schoon vrouwvolk ook met onder andere Natali Broods en Ellen Schoenaerts (spelen allebei overtuigend een liefje van Vandewalle) en nog een paar fijne bijrollen voor onder andere Carry Goossens en Benny Claessens.

Regisseur Guido Henderickx doet een bewonderenswaardige poging om hier visueel een eigen stijl aan te geven. Misschien hier en daar ietwat teveel herhaling met de intermezzo's waarin we verschillende krantenkoppen, namen, locaties, ... voorbij zien zoeven maar verder weinig op aan te merken. Blijft interessant om eens gezien te hebben, maar er zijn betere boksdrama's.

3*

Een huurmoordenaar en zijn liefde voor rijst

Zo, dat was hem dan. De vierde Suzuki die ik in twee weken heb gezien en meteen ook degene waar ik de minste verwachtingen bij had. Oké, het was terug met hamster Shishido maar ik vreesde ervoor dat een zwartwit Suzuki me niet zo ging bekoren als zijn kleurenfilms, althans toch afgaande op het begin van Tokyo Drifter. Ach, wie weet wist de Japanner me weer te betoveren maar daar komt deze keer niet veel van in huis.

Al klink ik nu wel erg negatief en dat is ook niet mijn bedoeling. Branded to Kill is op zich wel een interessante film maar het verhaal heeft niet veel om handen en ik heb het gevoel dat er een hele hoop symboliek aan mij is voorbijgegaan. Zo was ik niet echt mee met de bedoeling van de vlinders bij Misako en dat is toch jammer. Wat rest is een bij vlagen mooi in beeld gebrachte film (die aanslag vanuit het reclamebord!) van een aantal huurmoordenaars die elkaar naar het leven staan. Zoals gewoonlijk is de climax het interessantste bij de films van Suzuki maar zelfs die voelt nogal geforceerd aan. Suzuki laat het de hele tijd uitschijnen dat nummer 1 één of ander mysterieus genie is en weet dat aspect nog altijd goed uit te werken wanneer we hem dan eindelijk te zien krijgen maar de uiteindelijke confrontatie is nogal snel voorbij en de dood van Misako heb je gemist als je even met je ogen hebt geknipperd.

Wat er hier in godsnaam is gebeurd met de wangen van Shishido is me een raadsel. Zijn rollen in Youth of the Beast en Gate of Flesh hadden hem al de bijnaam van hamster opgeleverd maar jongens toch, het lijkt alsof hij hier rechtstreeks van de tandarts is gekomen. Hij speelt deze keer opnieuw een gangster en doet dat toch weer erg degelijk. Geen idee of hij voor de rest nog in films van Suzuki heeft gespeeld maar die hebben sowieso mijn voorkeur dan. Heerlijke acteur! Visueel is dit zonder twijfel de minste film die ik van de Japanse regisseur heb gezien. Waar ik voor vreesde is dan ook uitgekomen, namelijk dat hij me met zwartwit een stuk minder kon bekoren dan met kleur. Zoals gezegd een aantal shots maar daar stopt het jammer genoeg bij. Wel weer een heerlijke soundtrack. Een combinatie van zijn soundtrack uit Tokyo Drifter (zeker de gelijknamige titeltrack lijk je een aantal keer te horen) en de jazzy soundtrack uit The Youth of the Beast.

Misschien heb ik gewoon teveel films van Suzuki in een korte periode gezien maar Branded to Kill kon me toch niet over de gehele lijn bekoren. Het is dankzij een handvol mooi geschoten scènes en een degelijke Jô Shishido dat er nog een redelijke score uit voortvloeit maar ik had op meer gehoopt.

3*

How much courage does it take to walk out on your kid?

Het is eigenlijk vreemd, maar Dustin Hoffman is zo'n acteur die ik pas de laatste jaren ben beginnen appreciëren. Oké, er was natuurlijk altijd al All the President's Men - wat één van de beste films aller tijden is - maar het was met een bioscoopvertoning van The Graduate dat de klik er opeens was. Hoewel ik niet alles in zijn oeuvre kan appreciëren (Papiliion bijvoorbeeld), was Kramer vs. Kramer wel eentje waar ik de gok mee wou wagen. Alleen die verrekte Meryl Streep alweer, toch niet één van mijn favoriete actrices.

En dat is waarschijnlijk vloeken in de kerk op een filmsite, maar gelukkig is ze in Kramer vs. Kramer wel de moeite waard. Een film over een ietwat gevoelig onderwerp, anno 1979 was scheiden nog niet zo'n normale zaak als het vandaag de dag is, maar regisseur Robert Benton maakt er een tijdloze film van. Eenvoudig in opzet met Mrs. Kramer die misschien net iets te makkelijk als de grote slechterik wordt neergezet, maar de evolutie in de relatie tussen Ted en Billy is mooi om te zien en met de rechtszaak heb je een degelijke climax. Mooi ook hoe Ted de rechtszaak verliest, wat te verwachten was, maar dat Joanna toch nog tot inkeer komt. Het geeft toch net dat beetje extra emotie aan het einde. Gelukkig dat Benton niet nog besluit om de conversatie tussen Joana en Billy ook nog te tonen, dat had dan weer te dramatisch geweest. Verder gewoon erg veel toffe scènes met onder andere de strijd om dessert tussen Ted en Billy. Naar het schijnt zou die bijna in zijn geheel geïmproviseerd zijn, dat maakt het eigenlijk nog net wat leuker.

Vooral de moeite dus voor Dustin Hoffman. Dit is het soort rollen waar ik hem het liefste in zie en er valt eigenlijk weinig op zijn invulling van Kramer aan te merken. Misschien ligt het er hier en daar net iets te dik op, maar die relatie tussen hem en de jonge Billy (Justin Henry is als 8-jarige tot op moment van schrijven de jongste Oscar-genomineerde en voor één keer ben ik het eens met de Oscars) oogt gewoon realistisch. De hoofdrollen zaten trouwens niet lekker in hun vel met Hoffman die ten tijde van de opnames ook in een vieze echtscheiding zat en Streep was nog aan het rouwen om de dood van haar man John Cazale. Streep en Hoffman kwamen dan ook nog eens niet goed overeen op set waardoor er genoeg spanningen waren. Het lijkt wel alsof hun problemen juist hun performance een extra boost geeft.

Daarnaast ook nog wat leuke bijrollen met onder andere Howard Duff als advocaat van Ted. Kramer vs. Kramer is een film die vandaag de dag wat van zijn status is kwijtgeraakt, ik moet toegeven dat ik de titel kende maar eigenlijk ook geen idee had waarover het ging, maar dat is onterecht. Hoffman is heerlijk, Streep in één van haar weinige echt degelijke rollen en gewoon pure degelijkheid.

4*

Jackie Chan en de mobiele eettent

Nu gingen we eindelijk aan Fearless Hyena II beginnen en komen we tot de conclusie dat de film niet werkt.. Morgenavond maar eens bij mij uittesten maar soit, we gingen dus maar ineens verder met de volgende film en dat was deze Wheels on Meals. Vreemde titel als je het mij vraagt want ik zou denken dat je eerder Meals on Wheels zou zeggen maar het is blijkbaar met een reden omgedraaid want de vorige 2 films die begonnen met de letter M (Megaforce en Menage à Trois) waren flops dus werd de titel verandert. Nogal bijgelovig, die Chinezen.

Het was misschien fout van mij om op voorhand hier de commentaren te lezen want hierdoor verwachtte ik erg veel van het eindgevecht maar dat stelt uiteindelijk iets teleur. De clash tussen Jackie Chan en Benny Urquidez is wel vermakelijk maar er zijn betere climaxen geweest in de films van Jackie Chan. Vooral ook omdat het qua montage niet zo denderend in elkaar zit. Wheels on Meals is voor de rest wel een vermakelijke film maar iets meer actie had sowieso in een hogere score geresulteerd want het blijft nu nogal magertjes. Er zitten gelukkig nog altijd wel een paar vermakelijke scènes (vond dat busje sowieso wel cool) maar frons je ook even vaak de wenkbrauwen met één van de acties van de hoofdpersonages. Vreemd trouwens dat iedereen Chinees spreekt in Spanje maar bon, daar kun je je redelijk snel overzetten.

De heilige Drievuldigheid is hier ook weer aanwezig. Ik heb het natuurlijk niet over de Godsdienstige versie maar over Jackie Chan, Sammo Hung en Biao Yuen. De drie hebben deze keer een even grote rol en het blijft toch een erg vermakelijk trio om naar te kijken. Deze keer bevat de film ook nog wat vrouwelijk schoon in de vorm van Lola Forner en dat blijft toch ook altijd leuk om naar te kijken. De film bevat naast het gebruikelijke Aziatische vechtgeweld nog twee Westerse vechters in de vorm van Benny Urquidez en Keith Vitali maar het moet gezegd worden dat die het ook zeker en vast niet slecht doen. Minder flitsend dan hun Chinese tegenhangers maar nog altijd wel degelijk om naar te zien. Erg leuk ook om nog een aantal van de Lucky Stars (oftewel Winners and Sinners zoals het eerste deel noemt) reeks te zien in de vorm van de psychiatrische patiënten. Het is alleen Charlie Chin die ontbreekt maar die was toch sowieso al de minste van de groep. Richard Ng steelt toch wel weer eventjes de show.

Vermakelijk maar tot nu toe wel het minste dat ik van het trio heb gezien. Meals on Wheels is allesbehalve slecht maar de vaart zit er niet altijd even goed in, de humor komt niet altijd even goed tot zijn recht en de film heeft op zich iets te weinig actie, zeker als je bekijkt wat voor een uitstekende cast de film heeft.

3.5*

Kubrick over Kubrick

Ik vind het altijd lastig om aan documentaires over regisseurs te beginnen. Vaak zijn die toch redelijk spoilergevoelig en om exact die reden heb ik nog altijd niet naar Stanley Kubrick: A Life in Pictures gekeken die bij de 2-Disc edition van Full Metal Jacket zit. Ik kon het echter toch niet laten om me eens onder te dompelen in Kubrick by Kubrick. Een documentaire die vooral bestaat uit een interview dat Kubrick ooit deed met Michel Ciment.

En ik verwachtte dat het qua spoilers dan wel ging meevallen aangezien een regisseur toch niet direct zijn eigen films ging spoileren. Dat valt uiteindelijk inderdaad allemaal goed mee, al vind ik wel dat ze (van de films die ik heb gezien) soms belangrijke beelden laten zien. Sowieso wel vreemd dat niet alle films van de regisseur worden besproken. Films als Lolita en Killer's Kiss lijken niet te bestaan (of die zijn eruit geknipt, want Het Uur van de Wolf zond een ingekorte versie uit) en ik had eigenlijk ook wel gehoopt om iets van zijn kortfilms te zien. Zeker omdat de periode bij Look Magazine wel (weliswaar heel kort) wordt aangestipt. Verder is het tof om de grootmeester zelf aan het woord te horen en zijn er geen talloze nodeloze floating heads die allemaal hun zegje komen doen. Een paar archiefinterviews zoals Tom Cruise (anno Eyes Wide Shut) en Malcolm McDowell (voor A Clockwork Orange) en Jack Nicholson (voor The Shining) waarin ook wel interessante dingen zitten.

Tof om eens gezien te hebben, voornamelijk omdat Kubrick zelf veelvuldig aan het woord komt. Het is en blijft een intrigerend figuur maar natuurlijk wel eeuwig zonde dat niet zijn volledige oeuvre besproken wordt. Ik hou nog een halfje op reserve voor de volledige versie (omdat ik vermoed dat de overige films wel eens in het geknipte materiaal kan zitten) maar voor nu dan 3*.

3*

Religion is poison

De laatste tijd ben ik me weer eens wat meer aan het interesseren voor het oeuvre van Martin Scorsese en vreemd genoeg was Kundun me altijd ontgaan. Ik wist niet dat Scorsese dit had geregisseerd, laat staan dat de film überhaupt bestond, dus het was fijn dat Canvas dit een tijd geleden besloot uit te zenden. Het heeft even geduurd eer ik me hier aan waagde, het leek me zo'n klassieke film te zijn waar je voor in een bepaalde mood moet zijn, maar gisteren me lekker ingeduffeld terwijl de hemelsluizen buiten opengingen.

Kundun is een interessante film geworden, maar toch wel eentje met wat problemen. Een grote ergernis is het feit dat Scorsese beslist om het geheel in het Engels te brengen, wat toch een vreemde keuze is voor een film die over China en Tibet gaat. Verder verliest de regisseur zich af en toe ook in teveel nodeloze symboliek (naar het einde toe wordt die tekening op de vloer toch net een keertje teveel doorklieft) en mist het verhaal wat vaart. Een speelduur van 2 uur is niet zo uitzonderlijk lang, maar ik had het op den duur allemaal wel wat gezien. Beetje jammer ook dat het verdere verloop van het leven van de Daila Lama eventjes wordt samengevat in een paar regeltjes tekst. Is het dan echt allemaal zo slecht? Nee, dat nu ook weer niet. Scorsese blijft een begenadigd regisseur en levert vaak erg mooie beelden af. Hij slaagt er bovendien ook in om met respect de Tibetiaanse cultuur in beeld te brengen (wat wel als gevolg heeft gehad dat hij ondertussen China niet meer binnen mag) en heeft toch weer mijn interesse gewekt in Boeddhisme na het uitstekende Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring van Kim Ki-Duk.

Geen professionele acteurs en de Daila Lama zelf (en zijn familie) werden zelfs gerekruteerd in de familiekringen van de echte Daila Lama. Een interessante aanpak die beide kanten kan opgaan, maar Scorsese weet een goede cast rondom hem te verzamelen. Vond vooral de 2-jarige en 5-jarige Daila Lama eigenlijk erg geslaagd, vooral omdat ik dit soort kindrollen vaak werkelijk verschrikkelijk vind. Verder toch ook een film die het van zijn locaties moet hebben en dan verbaasde me het eigenlijk dat dit voor een groot deel is opgenomen in Marokko. Mooie beelden in ieder geval en de muziek van Philip Glass geeft het geheel net dat beetje extra.

Tot nu toe zijn Scorsese en ik niet meteen de dikste vrienden, maar ik blijf het een regisseur vinden die altijd wel iets interessants kan maken. In ieder geval is het een film die wel wat blijft nazinderen, maar het geheel stelt uiteindelijk een tikkeltje teleur. Vooral naar het einde toe begint het toch allemaal wat te slepen.

3*

From walking disaster to kung fu master

Ik was gisteren met één van mijn beste maten in de plaatselijke videotheek maar jammer genoeg vonden we bij de dagfilms niet echt onze zin. Mijn maat herinnerde zich ineens deze titel en dacht dat ik dit sowieso goed ging vinden. Hij kent mijn smaak nogal vrij goed dus vertrouwde ik erop en waren we Kung Fu Hustle gaan zoeken. Na een tijdje gevonden en ineens maar opgezet.

In het begin had ik nochtans wat mijn twijfels. De effecten leken me te kitscherig en ook de meer kinderlijke sfeer die wordt opgebouwd stoorde me wat. Zo deed de achtervolging van de huisbazin in ware Roadrunner stijl me te hard denken aan de Looney Tunes filmpjes die ik vroeger vaak keek. Gelukkig bleek ik na een vijftal minuten aan de bedoeling te wennen en werd het er allemaal amusanter op. Soms ging het nog serieus over the top, eigenlijk bijna altijd, maar in combinatie met de vaak crappy effecten zorgt Chow voor lekker vermaak. Want slecht of niet, het heeft toch wel ergens zijn charme. Kung Fu Hustle is zo'n film die naarmate hij vordert maar groter en groter wordt. Het begint allemaal wat rustig maar naarmate het einde nadert wordt het meer en meer over the top. Heerlijk en op den duur begin je je echt af te vragen wat er nu nog gaat gebeuren. Het plot achter de film is niet zo bijster speciaal doordat het meer een excuus is om zoveel gevechten te laten zien. En laat die gevechten er dan juist soms echt fantastisch uitzien. De choreografie is uitstekend en de CGI momenten worden gelukkig ook afgewisseld met ouderwetse echte gevechten. Qua humor is er bij Kung Fu Hustle ook genoeg te beleven. De personages zijn excentriek maar vooral hilarisch. Gelukkig zorgt Chow ervoor om een deftige balans in zijn film te steken. Oké, de humor overheerst samen met de gevechten maar er is nog wel genoeg plaats om een ietwat dramatisch subplot over Sings jeugd erin te steken.

Het was eigenlijk de eerste keer dat ik in contact kwam met Stephen Chow maar mijn kameraad, zelf een Chinees, is er al jaren fan van. Sowieso dat ik achter wat meer films ga vragen of met hem ga zien want Chow is hier echt hilarisch. Ook leuk om te zien dat Chow zijn personage eerst ontzettend antipathiek maakt (hij vernietigt de bal van de jongens die waren aan het voetballen) maar later toch een aantal serieuze sympathieke trekjes weet mee te geven. Op zich niet zo heel speciaal maar het paste wel lekker in de film. De rest van de cast acteert, net zoals Chow, ontzettend overdreven maar ze lijken er ook overduidelijk plezier aan te beleven. Dit geeft dan ook een positief effect op de film. Wat ook opvalt zijn de vele verwijzingen naar de Westerse en Chinese films. Het voelt dan ook aan alsof ze gewoon een combinatie van Looney Tunes, Bruce Lee en The Matrix hebben gemaakt.

Kung Fu Hustle is in ieder geval een leuke kennismaking met Chow. Sowieso dat ik hier meer van ga zie, persoonlijk neig ik het meeste naar Shaolin Soccer maar we zullen wel zien. De effecten zijn soms kitscherig en overdreven maar tegelijkertijd ook ontzettend mooi (het gevecht met het gitaarachtige instrument is fantastisch). De cast heeft er plezier in en het verhaal blijft boeiend.

4*

He was so deadly, in fact, that his enemies would go blind from over-exposure to pure awesomeness!

Ik had eigenlijk niet zo erg veel zin in Kung Fu Panda. Ik kan er mijn vinger niet juist opleggen maar iets sprak me niet zo aan in de film en het was dan ook alleen maar dankzij Jackie Chan dat ik dit nog een kans wou gaan geven. Zonder echt een idee te hebben wat ik moet verwachten de film gisteren maar eens opgezet en het resultaat is nogal dubbel. Soms verbluffend maar soms ook compleet misplaatst.

Al moet ik toegeven dat het verbluffende gedeelte eigenlijk alleen maar op de openingsscène slaat. Ik had al wel eens wat fragmenten van Kung Fu Panda (al geldt dat volgens mij voor de animatieserie en niet voor de films op zich) gezien maar dat zag er redelijk lelijk uit dus werd ik erg aangenaam verrast door de opening met het Dreamworks logo. De film borduurt daarna verder op deze stijl en het is een genot om naar te kijken. Jammer genoeg eindigt dat vrij abrupt en komen we terug bij de normale Dreamworks stijl. Een stijl die niet direct tot mijn favorieten hoort qua animatie maar die hier wel erg pover aanvoelt na de openingsact. Hier en daar komt dat eerste gevoel wel weer bovendrijven, onder andere met de ontsnapping van Tai-Lun, maar echt evenaren doet het nooit. Wat uiteindelijk rest zijn een paar odes/knipogen naar het genre zoals het stokjesgevecht en de toevoeging van KG/JR Shaw. Hetgeen waar Kung Fu Panda echter het meeste in teleur stelt is de soms wel erg flauwe humor. Natuurlijk moet je wel wat grappen rond het gewicht van een dikke panda maken maar het voelt allemaal net iets teveel aan als een kopie van Beverly Hills Ninja en dat is zonde. Ik zie het dan ook somber in voor deel 2..

Verbazingwekkend eigenlijk hoe weinig Jackie Chan hier in zit. Dan maak je een kung fu film en dan geef je één van de bekendste personen in het genre zo weinig dialoog dat hij zijn volledige tekst heeft kunnen opnemen in één sessie van 5 uur. Niet alleen in het Engels maar ook in het Kantonees en Mandarijns. Ik vrees ook dat ik een beetje een Jack Black overkill heb gekregen de laatste jaren. In films als School of Rock of Pick of Destiny vond ik hem nog vrij amusant maar hier is hij eigenlijk maar af en toe geslaagd. Het is een typische Jack Black rol en juist dat is hetgeen dat me tegenstaat. Voor de rest nog een paar bekende mensen in de bijrollen zoals een onherkenbare Seth Rogen (had evengoed iemand anders kunnen zijn want zijn stijl is nergens terug te vinden) en Lucy Liu die zowaar nog minder had te zeggen dan Jackie Chan had ik de indruk. De aandacht ligt vooral op Angelina Jolie en Dustin Hoffman maar bon, het kan er allemaal wel mee door.

Voor een film die zich profileert als een kung fu komedie, wordt er toch maar weinig van het echte genre geparodieerd. De scènes waar dat wel gebeurt (o.a. het gevecht met de stokjes) zijn dan ook het hoogtepunt van de film. Qua animatie is vooral de openingsscène indrukwekkend en is de stemmencast niet zo bijzonder interessant. Op zich nog wel vermaakt maar ik verwacht meer van een komedie.

Nipte 3*

Ah. My old enemy... stairs!

De eerste Kung Fu Panda was nu niet meteen een film om over naar huis te schrijven. Als parodie/komedie op het genre waren er te weinig geslaagde grappen en het was alleen het verbluffende animatiestukje aan het begin dat me over de streep trok om toch 3* te geven. Ik moet bekennen dat ik dan ook niet echt stond te springen om dit tweede deel te gaan zien maar ik was vooral benieuwd naar de terugkeer van Jackie Chan en een aantal nieuwkomers zoals Jean-Claude Van Damme en Michelle Yeoh.

Maar het is onvoorstelbaar eigenlijk hoe weinig gebruik Jennifer Yuh maakt van het genre op zich. Waar het eerste deel tenminste nog een paar leuke actiescènes had zoals de ontsnapping van Tai Lung of de foodfight tussen Shifu en Po ontbreekt hier werkelijk elke aanwezigheid van dit soort knipogen. Wat uiteindelijk overblijft is een standaard sequel die dieper ingaat op de origine van het hoofdpersonage maar hierdoor verliest de film bijna elke geslaagde opzet uit het eerste deel. Vooral de Furious Five worden gedegradeerd tot een hoopje bijrollen waar je niets aan hebt. Nu kwamen die in het eerste deel ook niet allemaal even goed tot hun recht maar Monkey, Snake en de anderen moeten nu gewoon niets anders doen dan wat beeld opvullen. De enige die een poging krijgt tot meer karakteruitdieping is Tigress maar dat is niet bijzonder interessant te noemen. De hard-core inval is zo cliché als het maar kan zijn maar wordt vooral nogal flauw uitgewerkt. Po is zowaar nog vervelender dan in de eerste film doordat hij niet meer ligt klungelen met kung fu. De aaibaarheid is, zover die aanwezig, nu compleet weg en dat is toch wel zonde. Het open einde schreeuwt om een vervolg maar of dat er nog zal komen? Voor mij hoeft het in ieder geval niet.

Ik weet het nu zeker, Jack Black heeft afgedaan. De man heeft indertijd wel wat leuke dingen op zijn naam gehad maar ik begin me meer en meer aan hem te irriteren. Zijn invulling van Po is een typische Jack Black rol met flink wat lawaai en hij verzandt in aantal slechte one-liners. Merkwaardig ook dat Kung Fu Panda reclame maakt aan de hand van hun sterrencast maar er amper iets mee doet. Van Damme heeft misschien maar 5 minuten screentime in de film als Croc en Michelle Yeoh (toch wel één van de meer legendarische Aziatische sterren) wordt ingeschakeld als een waarzegster. Waarom haar niet een vechtrol geven? Ach ja, zelfs bij de personages die wel dit soort rol hebben is het armoede troef. Zo heeft Jackie Chan nog minder dialoog dan in de vorige film, is Seth Rogen nog onherkenbaarder geworden en mis je Lucy Liu wanneer je met je ogen knippert. Angelina Jolie doet nog een poging om haar personage op te fleuren maar kan de meubelen niet meer redden. Gary Oldman is de geknipte stem voor de slechterik maar een pauw straalt die dreiging niet echt uit.

Op gebied van animatie zijn vooral de flashbacks geslaagd maar krijg je een mokerslag wanneer er terug wordt overgeschakeld op de getrouwe Dreamworks animatie die er in vergelijking met nogal lelijk uitziet. Ik heb het ondertussen wel gehad met de capriolen rond de dikke panda en zijn vijf vrienden.

2*

Een ode aan de jaren '80 in al zijn volle glorie, dat is hetgeen dat meteen te binnen schiet wanneer je nog maar luttele seconden hebt gekeken van Kung Fury. Van de heerlijke retro benadering (het lijkt wel alsof sommige stukken van de short op een oude VHS in een al even oude VCR worden getoond) tot aan de retro aankleding. Met muziek van David Hasselhoff (wat heeft die man toch een geweldige zelfspot) en een compleet van de pot gerukt plot rond een agent die het samen met zijn partner (Tryceracop!) en wat mensen die hij onderwege tegenkomt (Thor! Hackerman! Barbarianna! Katanna!) opneemt tegen de Führer in hoogsteigen persoon. Complete nonsens in een wel erg vermakelijk jasje, inclusief veel knipogen zoals de Hoff-9000. Ga dit zien, het is haast onmogelijk om te vertellen wat hier nu zo geweldig aan is tenzij je het met je eigen ogen hebt kunnen aanschouwen.

4*

De huilende huurmoordenaar - deel 1

Ik kende Crying Freeman tot sinds kort enkel maar van de gelijknamige film met Mark Dacascos in de rol van Freeman. Ik wist totaal niet dat dit oorspronkelijk Japans was, maar mijn interesse was gewekt toen ik op een rommelmarkt een limited edition van de 6 OVA's+ de manga van het eerste deel op de kop kon tikken. Zo'n limited edition staat altijd mooi in de kast, maar sowieso kun je voor 1.5 euro weinig fout doen.

Nu heeft Crying Freeman niet meteen een interessant uitgangspunt (Freeman is een jonge man die tegen wil en dank is opgeleid als huurmoordenaar en altijd begint te janken wanneer hij iemand vermoord) maar het wordt beter wanneer hij gevoelens krijgt voor een getuige van één van zijn moorden. Vanaf dan neemt de OVA een ietwat vreemde wending doordat er opeens een hoop erotisch gebrabbel aan te pas komt van sterven als een vrouw en niet als maagd en lijkt de focus vooral te liggen op veel bloot en nogal expliciete seks scènes. Vanaf dan lijkt Portrait of a Killer compleet zijn draai te hebben gevonden en krijgen we een mix van veel geweld (met veel bloed, uitgerukte ogen en dergelijke) en personages die het nodig vinden om de helft van de tijd in hun blootje rond te lopen. Freeman zelf lijkt het nut van een broek en t-shirt niet in te zien (al kan dat natuurlijk zijn om zijn tattoo's te tonen) maar ook de weduwe van een maffiabaas loopt topless rond met alleen maar een pistoolholster rond haar schouder.

Qua animatie blijft dit wel getrouw aan zijn bronmateriaal trouwens, al heb ik weliswaar maar eens vluchtig door de manga gebladerd. Verder heeft de stijl het niveau van een gemiddelde Dragon Ball Z aflevering (regisseur Daisuke Nishio heeft een aantal afleveringen en films van de reeks op zijn naam staan) en dat is verre van het onderste uit de kan. De animators zijn ook nogal lui geweest trouwens ook door bijvoorbeeld de monden van de personages gewoonweg niet te laten bewegen en sommige stukken ogen ook erg statisch. Het is ook zonde dat er enkel voor Engelse audio gekozen kan worden. Wat helemaal vreemd is, is dat sommige personages dan weer in het Japans worden ondertiteld.. Engelse stemmen kunnen er wel mee door trouwens, maar zie dit toch liever in de originele versie.

Nogal erotisch getint, het bronmateriaal is dat ook, maar in ieder geval is de combinatie met veel geweld wel vermakelijk om naar te kijken. Ik krijg in ieder geval wel zin in de vervolgen en de korte speelduur helpt daar wel bij. Je voelt weliswaar aan dat de makers hier nog wat aan het zoeken zijn, Kazuo Koike is nochtans wel een grote naam met Lone Wolf and Cub, maar ik ben in ieder geval benieuwd wat de volgende delen gaan geven.

3*

De huilende huurmoordenaar - deel 2

Het eerste deel van de Crying Freeman reeks was vrij vermakelijk. Qua animatie had het allemaal wel iets beter gemogen voor een volwaardige OVA maar vanwege het vele geweld, een oldschool misdadig syndicaat en een korte speelduur was het een amusante zit. Het voelde echter nog een beetje aan alsof de makers nog op zoek waren naar een goede mengeling tussen de elementen en hopelijk gingen ze dat in dit 2e deel vinden.

Het is dan ook zonde dat The Enemy Within nogal fragmentarisch aanvoelt. Dat is vooral te wijten aan het feit dat er deze keer wordt gekozen om 2 verhalen uit de manga te verfilmen, die bovendien op zich niet bijzonder veel met elkaar hebben te maken. We keren terug naar Freeman en zijn verloofde waar we ze vorige keer hebben achter gelaten en ze staan nu op het punt om te trouwen wanneer Freeman te horen krijgt dat hij het beheer van de 108 Dragons in de schoot geworpen krijgt. Dit is tegen de zin van Beya-san, de kleindochter van de huidige leider. Op zich een redelijk interessant uitgangspunt maar Beya is werkelijk zo'n vervelend personage dat het vermakelijke uit het eerste deel ver te zoeken is. Gelukkig eindigt deze plotlijn redelijk snel en krijgen we daarna een heerlijk plotje voorgeschoteld waarin Freeman het doelwit wordt van een vrouwelijke huurmoordenaar. Direct terug een stuk beter en het red de film voor een groot maar toch voel je dat dit niet van hetzelfde niveau is als het eerste deel.

Crying Freeman blijft even bloederig en gewelddadig als gewoonlijk en eerlijk gezegd, het heeft zijn charme. Alles wordt nogal expliciet in beeld gebracht dus hou je maar klaar voor bloedfonteinen en opengesneden kelen, al was het in de voorganger iets meer naar mijn gevoel. Ook de hoeveelheid naakte mensen is schijnbaar tot een minimum herleid, het is pas in het 2e verhaal dat Freeman terug in zijn nakie begint te vechten waardoor de mengeling van verhaal, geweld en erotiek niet zo tot zijn recht komt. We zijn ondertussen een jaartje later ten opzichte van de vorige OVA (en de regisseur is gewijzigd) maar qua animatie is er weinig verschil te merken tussen beide delen. Ook de Engelse stemmencast is nagenoeg over de gehele lijn hetzelfde gebleven en dat is sowieso een pluspunt.

The Enemy Within is minder dan Portrait of a Killer, zoveel is duidelijk. De keuze om 2 verschillende verhalen direct achter elkaar te plakken komt gefragmenteerd over waardoor de 2 belangrijkste personages ook wat naar achter worden geschoven. Het eerste verhaal is niet al te boeiend, maar gelukkig maakt het 2e stuk nog veel goed.

2.5*

De huilende huurmoordenaar - deel 3

Met Retribution ben ik alweer aan het derde deel in de Crying Freeman cyclus gekomen. Een tot nu toe nog niet al te denderende OVA reeks rond een huurmoordenaar die altijd begint te janken wanneer hij iemand vermoord, maar toch blijft dit ergens intrigerend genoeg om toch nog te blijven kijken. Het helpt natuurlijk ook wel dat elk deel niet meer dan een uur duurt dus het zijn gemakkelijke tussendoortjes. Deel 1 stond op 3*, deel 2 stond op 2.5* en wat krijgt deel 3?

Ook een halfje lager, voor de slimmeriken onder ons is dat dus 2*. Retribution lijdt aan hetzelfde probleem als zijn voorganger, namelijk dat het nooit als één geheel aanvoelt. Je kunt dit dan ook perfect verdelen in 2 plotlijnen: Freeman die het aan de stok krijgt met African Tusk en zijn vrouwlief heeft een of ander mystiek zwaard gevonden en probeert dat te beheersen. De speelduur wordt netjes in twee gedeeld voor elk verhaaltje en het vervelende is dat beide hoofdrollen eigenlijk amper in de plotlijn van de andere voorkomen. Het is juist die dynamiek tussen Freeman en Emu (of Ron Tayan en Fu Ching Ran zoals ze tegenwoordig heten) die de voorgaande delen, zeker het eerste deel, wat recht hield. Daar komt dan ook nog eens bij dat in het tweede plot de typische Freeman brutaliteit ver te zoeken is waardoor eigenlijk enkel de confrontatie met African Tusk de moeite is. Voor ik het vergeet: als dit de laatste keer is dat Beya-san op de proppen komt, dan is het geen seconde te vroeg.

Ik vrees er echter voor aangezien die blijkbaar echt wel een package deal is geworden in elke scène waar Emu in voorkomt. Soit, de Crying Freeman OVA reeks begon in 1988 en voor de daaropvolgende 5 jaar werd er telkens een nieuw deel uitgebracht. Je zou denken dat de kwaliteit van de animatie er dan wat op vooruit gaat, maar dat is blijkbaar wat teveel gevraagd. Wel grappig trouwens hoe bepaalde erotische scènes zonder enige schroom getoond mogen worden (Freeman gaat op een bepaald moment undercover als kapper, steekt zijn handen in de blouse van een vrouw en speelt met haar tepel) maar vanaf dat de lagere geslachtsdelen (zowel mannelijk als vrouwelijk) in beeld komen, wordt er wanhopig een soort van schaduw gecreëerd om alles netjes te bedekken. Het oogt een beetje vreemd en onnatuurlijk in ieder geval.

Ik ben ondertussen halverwege de reeks en dan is het maar een kleine moeite om de rest ook nog te kijken. Ik verwacht er in ieder geval niet veel van, maar misschien word ik dan nog eens aangenaam verrast. Ik hoop alleen dat de volgende delen eens terug wat meer als een volledig geheel aanvoelen en niet als een samenraapsel van verschillende hoofdstukken. Waar het eerste deel een volledige verfilming was van het eerste deel van de manga, krijg ik de indruk dat ze voor de andere delen wat random selecteren.

2*

De huilende huurmoordenaar - deel 4

Of is het nu toch deel 5? Ik ben het eerlijk gezegd kwijt en dat lijkt zowat overal het geval te zijn aangezien de alternatieve titels voor dit deel zowel de nummers 4 en 5 toegewezen krijgt. Je zou toch verwachten dat dit allemaal niet zo moeilijk is, maar blijkbaar wist Manga UK er ook het fijne niet van. Verhaaltechnisch maakt het allemaal niet zo veel uit, maar ik zou toch ergens aanraden om eerst dit deel te zien vooraleer je aan Abduction in Chinatown begint.

Want dit deel opent eigenlijk met Bugnug (die dan weer door Freeman omgedoopt is tot Dark Eyes als ik me niet vergis) die wordt aangevallen door een gigantische worstelaar en verkracht wordt. Het is diezelfde Bugnug/Dark Eyes die ten tijde van deel 3 (Retribution) de leidster is van African Tusk dus het lijkt me het meest logische als beide delen zich na elkaar afspelen. De oorspronkelijke manga lijkt me daar ook in gelijk te geven en plaatst de verhaallijn met de dubbelganger van Freeman nog voor de ontvoering in Chintatown. Soit, van dit deel had ik eigenlijk nog wel wat verwachtingen omdat ik altijd wel te vinden ben voor zo'n staaltje identiteitsverwisseling. Freeman wordt bewusteloos geslagen door diezelfde gigantische worstelaar van daarnet (en dat gigantisch mag je trouwens letterlijk nemen, want qua verhouding bij het animeren is er niet echt nagedacht over realisme blijkbaar) en in zijn plaats komt... Copyman! Daar zal een heuse brainstormsessie aan zijn voorafgegaan.

In ieder geval blijft dit deel ook wat achterop hinken qua plot. Het niveau van de eerste OVA wordt nergens gehaald en dit deel vervalt dan ook nog eens helemaal in niet al te boeiende vrijscènes. Wat wel vreemd is, is dat de tekenstijl hier iets anders aanvoelt. Vreemd in de zin dat dit eigenlijk voor Abduction in Chinatown gemaakt zou moeten zijn, maar er wordt voor een stuk gebroken met de stijl uit de vorige delen. Nu is realisme sowieso nooit de sterke kant geweest van deze Crying Freeman cyclus, maar Oshu Tohgoku lijkt wel stiekem een Ant-Man pak in zijn bezit te hebben aangezien hij continu van grootte wisselt. Verder ook veel rare schaduwvlekken op de gezichten van de personages. De vrijscènes zijn redelijk expliciet (toch op het gebied van het tonen van borsten, alles onder de gordel wordt netjes gemaskeerd) en voor de rest ga je hier niet echt verrast worden eenmaal je één van de andere delen hebt gezien.

Ik moet nu nog één deel zien dus ik zal de reeks wel verder afkijken, maar kan het niet meteen aanraden als ik eerlijk ben. Het eerste deel sprak me echt nog wel aan dankzij een goede mix van geweld, plot en erotiek maar de daaropvolgende delen gaan compleet de mist in. Hier wordt volop de kaart van erotiek getrokken (blijkbaar kunnen enkel maar geheimen worden vrijgegeven wanneer man en vrouw tegelijkertijd zich volledig aan elkaar overgeven tijdens de sex) en dat boeit niet de gehele tijd.

2*

De huilende huurmoordenaar - deel 5

Maar dat had ik eerlijk gezegd niet door.. De Crying Freeman reeks is nu niet echt het soort franchise waar je echt noodzakelijk de vorige delen voor gezien moet hebben, maar toch stoort het me dat Manga UK er in geslaagd is om het op de een of andere manier up te fucken. Ze hebben namelijk telkens 2 delen op één schijfje uitgebracht en deel 3 wordt blijkbaar gevolgd door deel 5... Dat, of iedereen anders op het internet is verkeerd..

In ieder geval is dit wel opnieuw een stap in de goede richting. Deze keer wordt het terug één volwaardig verhaal in plaats van twee aparte plotjes (één rond Freeman en één rond Emu) die miniem aan elkaar zijn gelinkt, maar nog steeds wordt die goede mix uit het eerste deel niet behaald. Het uitgangspunt is nochtans wel tof. Freeman wordt ontvoerd nadat hij in ware Godfather style wordt benaderd door een lokale handelaar wiens dochter is ontvoerd en moet uit de problemen zien te geraken. Dat houdt onder andere een aantal gevechten met Green Berets in - in een oud amfitheater zowaar - maar de grote slechterik stelt teleur. Nina Heaven heeft om de een of andere reden een zwak voor Freeman en dat resulteert zich eigenlijk continu in scènes waar ze ligt te masturberen. Het geeft 'aparte' scenes zoals Freeman die geen seks met haar wilt hebben en op zijn buik ligt terwijl zij op zijn rug zit en half klaarkomt..

Dat is nu niet echt de reden waarom ik dit keek en dit deel is dan ook heel wat explicieter dan de voorgaande. Waar in deel 3 alle geslachtsdelen nog netjes worden gefilterd door middel van een zwarte schaduw, wordt er hier onder andere een blowjob getoond (al blijft het vooral bij een insinuatie) en gaan de makers full monty qua naaktheid. In ieder geval is dit voor de rest qua animatie meer van hetzelfde als de vorige delen. Ondertussen weet je wel wat je kunt verwachten en dat is bij vlagen erg lelijke en houterige animatie (er is een scène waar Freeman echt een dik hoofd heeft, het lijkt wel alsof hij in een minuut 20 kilo is bijgekomen) en toch blijft het wel ergens boeien.

Volgende keer maar eens deel 4 zien, ben benieuwd of dat dan misschien de missing link gaat zijn waarom opeens volledig de kaart van erotiek wordt getrokken. Ik vrees dat ik op mijn honger ga moeten blijven wachten, maar bon. Nog 2 delen te gaan en ik ben nu wel ergens benieuwd of Freeman nu gaat aanblijven als leider van de 108 Dragons of dat hij eindelijk de rust vind die hij zoekt.

2*

De huilende huurmoordenaar - deel 6

Met The Russian Connection ben ik alweer aan het einde van de Crying Freeman cyclus gekomen. Niet meteen de meest interessante saga, maar het zijn korte films waar je niet al te veel bij moet nadenken en dat is soms ook wel is tof. De kwaliteit laat hier en daar wat te wensen over (vanaf deel 3 gaat het wel helemaal de mist in precies) en het was eigenlijk puur voor de volledigheid dat ik nog aan het zesde deel wou beginnen. Op het eerste zicht gingen we eindelijk eens iets meer over Freeman's verleden te weten komen..

En wat blijkt? Het is eigenlijk nog een bewonderenswaardig goed deel. Het niveau van het eerste deel wordt net niet gehaald, maar deze afsluiter is in ieder geval al stukken beter dan al hetgeen ertussen zat. Heel het mysterie rond het verleden van Freeman en de geheimzinnige vrouw in de auto is bijzonder weinig waard, maar je krijgt wel een ietwat vlot plot over een strijd tussen de 108 Dragons, de Yakuza en een bende Russen in de plaats. Gelukkig ook geen Beya-san deze keer die de boel wat komt verpesten, maar gewoon Freeman op zijn eentje die wat keet schopt. De balans tussen expliciet geweld en seks is goed verdeeld (al blijf ik het wel vreemd vinden hoe explicieter en explicieter de naaktscènes worden naarmate de reeks vordert. Het eerste deel was redelijk zedig, maar hier wordt onder andere - geïnsinueerd weliswaar - iemand gevingerd met de loop van een pistool..) en het is gewoon een goede afsluiter qua verhaal. Niet dat je echt moet verwachten dat er hier een bepaalde afronding in zit of iets dergelijks, je had deze plotlijn evengoed halverwege de reeks kunnen steken en geen haan die ernaar kraait.

Visueel dus meer van hetzelfde. Explicieter dan zijn voorgangers, maar het vreemdste is eigenlijk Freeman zelf. Die heeft in de reeks precies een aantal gedaanteverwisselingen ondergaan (bij wijze van spreken natuurlijk, niet dat hij plastische chirurgie heeft ondergaan) en ziet er hier weer wat anders uit. Geen idee hoe de originele manga zich hier nog mee verhoudt (bij mijn box zit alleen maar de manga van Portrait of a Killer, het eerste deel, en die lijkt toch redelijk getrouw te blijven aan de stijl) maar kan me niet voorstellen dat dat ook zo wisselt qua niveau. De soundmix klonk wel echt schel trouwens. Ik kan het me niet herinneren uit de vorige delen, maar de mix tussen dialoog en randgeluiden is erg slecht afgesteld. Ofwel hoor je niets van de dialogen, ofwel blaas je je boxen op met een orgasme van één van Freeman's huurmoordenaars.. De huisgenoten ten huize Metalfist trokken rare ogen in ieder geval..

Het (ietwat lage) niveau van het eerste deel wordt enkel alleen maar in dit deel benadert en verder is het vooral veel van hetzelfde. Er zijn bij mijn weten nog 3 andere versies (die met Mark Dacascos is de bekendste maar verder heb je nog een film met Maggie Cheung en het nagenoeg onbekende Killer's Romance uit 1990) maar die ga ik vermoed ik links laten liggen..

3*

Erbarme dich

In de zoektocht naar de Vlaamse film hoeft het natuurlijk niet altijd het oudere werk te zijn. Nu op zich kent De Kus ook al wel een aantal jaartjes ondertussen, maar in vergelijking met andere films die ik de afgelopen maanden heb gezien is het nog een redelijk recente film. Het is het debuut van Hilde Van Mieghem die met Dennis van Rita, haar opvolger, redelijk hoge ogen gooide. Niet perse een fan van Van Mieghem als actrice dus ik wou wel eens zien hoe ze het er als regisseuse afbracht.

En dat doet ze uitstekend. Ik moet zeggen dat ik niet echt hoge verwachtingen had van de film, maar dat ik hem vooral had aangeschaft voor Jan Decleir, Josse de Pauw en Marie Vinck. Van Mieghem maakt hier echter een meeslepende en rauwe film die enerzijds redelijk subtiel blijft en toch onder je huid kruipt. Beste voorbeeld daarvan is de verkrachtingsscène in het hotel, was van Irreversible geleden dat ik me zo ongemakkelijk begon te voelen. Soit, toen ik een jonge tiener was, was er een soort van hype rond boeken met als thema loverboys en Van Mieghem lijkt hier een graantje van te willen meepikken. Het resultaat ontspoort lichtelijk naar het einde toe (van mij had het trouwens niet gehoeven dat de ouders naar de balletopvoering kwamen kijken), maar wat overblijft is een degelijke film. De manier waarop Sarah dieper en dieper in de shit terecht komt en toch maar niet de ogen wilt openen.. De clichés worden weliswaar niet ontweken, de ietwat sullige white knight in de vorm van Bas onder andere, maar storen doet het niet.

Vooral omdat er een erg geweldige cast aan te pas komt. Marie Vinck, dochter van Van Mieghem, is uitstekend als de 16-jarige Sarah. Jammer dat we nu ondertussen 12 jaar later nog altijd maar zo weinig van haar hebben gehoord, iets wat onterecht is afgaande op haar rol hier. Jammer genoeg vind Van Mieghem dat ze zelf ook nog een rolletje moet spelen en ze deelt zichzelf de moederrol toe. Ik mag hopen dat de echte relatie tussen moeder en dochter ver van deze filmversie staat, maar Van Mieghem geraakt ook niet verder dan het overdreven tieren en roepen dat we al zo vaak hebben gezien. Dan is een Jan Decleir toch meteen een serieuze klasse hoger. Fedja van Huêt staat ook als een huis trouwens. Kleine bijrol nog voor Josse De Pauw die heerlijk smerig is als Nonkel Hugo.

Het ontgaat me eerlijk gezegd wat waarom dit nog geeneens boven de 3* uitkomt. Toegegeven, de film ontspoort wat naar het einde en de clichés worden niet gemeden maar dan nog altijd blijft De Kus een degelijke film. Goede soundtrack ook nog van Stef Kamil Carlens.

4*