Opinions

Rather than love, than money, than faith, than fame, than fairness... give me truth

Into the Wild was zo'n film die echt al tijden op de verlanglijst stond maar waarvan het nog nooit was gekomen om de film effectief te kopen. Ik wist eigenlijk ook niet waarom ik de film op mijn verlanglijst had gezet want uitgezonderd van de mooie poster en het feit dat de muziek door Eddie Vedder wordt verzorgd, was ik een complete maagd op het gebied van Sean Penn zijn nieuwste film. Maar zoals zo vaak gaf Canvas de oplossing door de film uit te zenden. Toen heb ik hem opgenomen en een paar dagen geleden opgezet.

De score hier verbaast me eerlijk gezegd. Into the Wild is vast en zeker een uitstekende film maar wanneer een film hier meer als 4* scoort, dan zit er bij mij meestal een 5* of iets in de buurt aan vast. Toch begrijp ik perfect waarom dit zo hoog scoort doordat Into the Wild in de eerste plaats een erg mooie film is geworden. Ik wist niet dat het op een waargebeurd verhaal was gebaseerd maar waarschijnlijk komt de film daarmee nog harder aan. Wel heb ik mijn twijfels of alles effectief zo is verlopen want sommige stukken zijn echt wel mierzoet (ik kan me moeilijk voorstellen dat Christopher nooit ruzie met iemand heeft gehad en je ziet ook nooit een slechte karaktertrek doorheen heel de film) maar toch, het heeft wel iets. Into the Wild is dan ook serieus moralistisch getint maar, vermits goed uitgewerkt, kan dit soms een film wel naar een hoger niveau tillen en Penn weet blijkbaar overduidelijk wat hij doet. De film duurt bijna 2.5 uur maar verveelt nergens en het einde laat je dan ook enigszins verbouwereerd achter. Er wordt dan ook gedurende heel de speelduur een mooie film neergezet, alleen jammer van die verschrikkelijke openingscredits, maar is ook de eenzaamheid van Christopher perfect in beeld gebracht. De eenzaamheid op de bus, het jagen, ... maar ook de manier waarop de onderlinge relaties worden uitgewerkt, is vaak mooi gedaan. Al blijf ik erbij dat het allemaal nogal iets te mierzoet is en dat er bij sommige stukken meer uitdieping had gemogen. Nu krijgen we een Christopher die perfect met iedereen overeen komt maar je ziet hem elke keer maar een korte tijd bij mensen en dan komt het nogal ongeloofwaardig over dat hij met iedereen zo'n band schept. Dan had ik liever gehad dat ze het stuk van Ron hadden geskipt en meer tijd hadden besteden aan Rainey en Jan bijvoorbeeld.

Ik haalde daarjuist al Eddie Vedder aan en dat is meer dan terecht doordat hij voor een fantastische soundtrack zorgt. De Pearl Jam zanger/gitarist zei direct ja toen Penn hem voor de soundtrack vroeg en daar ben ik ontzettend blij mee doordat Vedder vaak net dat beetje extra aan de scènes geeft. Nu ben ik niet zo'n gigantische Pearl Jam fan maar dit doet hij toch verdomd goed. Een paar heerlijke nummers gecombineerd met hier en daar een Blues plaat, het kan niet veel beter worden. Vooral in combinatie met de prachtige beelden is dit vaak een ontzettend mooie film. Ook de cast is hier erg goed. Ik had even mijn twijfels toen ik namen zoals Kristen Stewart en Vince Vaugh op de openingscredits zag verschijnen maar die twijfels waren compleet onterecht. Van Stewart heb ik sowieso al een goede dunk, ze is uitstekend in The Messengers maar in Twilight vergalt ze praktisch heel haar reputatie, maar Vaughn is een ander paar mouwen. Als acteur in komische films zoals Dodgeball kan ik hem wel waarderen maar ik dacht dat dit toch iets te hoog gegrepen was maar zoals gezegd, compleet onterecht. Vreemd ook dat Galfianakis hierin meespeelt, die had ik ook niet verwacht maar is in zijn klein bijrolletje ook van een goed niveau. Maar de revelatie blijft toch wel Emile Hirsch die de rol van Christopher/Alexander op zich neemt. Vaak is het een one-man show maar hij weet het allemaal perfect te brengen. Zijn naam zei me in het begin niets maar na een paar scènes herinnerde ik me hem als die knul uit The Girl Next Door. Het is nodeloos om te zeggen dat Hirsch ontzettend gegroeid is sinds die film doordat hij hier echt een uitstekende performance neerzet. Maar eigenlijk is echt heel de cast van een hoog niveau.

Ik verwachte een goede film, ik kreeg een goede film. Ik kreeg zelfs een uitstekende film maar de hoge score hier is toch iets te hoog naar mijn zin. Into the Wild is een mooie film die vaak een gevoelige snaar weet te raken maar soms is het allemaal iets te zoet en gekunsteld maar toch, het heeft wel iets. Hirsch en de rest van de cast is van een hoog niveau, de beelden zien er soms adembenemend uit en de soundtrack van Vedder is uitstekend. Meer heb je gewoon niet nodig voor een goede avond film.

Dikke 4*

Louis de Funès en de dode in het theater

Ik heb even aan het twijfelen geweest of ik nu al Les Intrigantes ging opzetten. De reden was dat regisseur Henri Decoin mij een paar dagen geleden niet echt overtuigd had met Le Masque de Fer en ik vroeg me af of het wel zo'n slim idee was om een tweede film van hem zo snel te zien. Mijn goesting in een Louis de Funès film won het echter en zodoende deze weinig geziene Jeanne Moreau film eens opgezet.

Vreemd eigenlijk dat dit nog geen stemmen heeft, want Les Intrigantes is nochtans erg makkelijk te vinden in de BeNeLux. Je kunt gaan voor de losse DVD, de 10-delige DVD box of de 4-delige DVD box. Ik moet zeggen dat ik op zich wel aangenaam verrast ben. Het verhaaltje rond de onschuld van Rémi zit nu niet al te spannend in elkaar, je wist na de 2e keer dat Émile Carcassone wordt weggestuurd al dat hij de onschuld van Rémi ging kunnen bewijzen, maar de film krijgt een nieuwe stimulans eenmaal Mona de touwtjes in handen neemt. Wel een vreemde scène trouwens halverwege de film. In een gevecht om een brief trekt Andrieux het bovenstuk van het kleed van Mona naar beneden. In een flits zie je een stel borsten, maar het passeert erg snel. Nadien lijkt het kleed van Mona terug intact te zijn en wordt er voor de rest niet meer over gesproken. Ik vond het totaal niet passen in de film eigenlijk en kreeg precies het gevoel dat het een slordig restant was van een scène die Decoin geknipt had.

Vooral gezien vanwege Louis de Funès. Hij speelt de gluiperige Marcange, de schrijver van het toneelstuk dat wordt opgevoerd, en heeft voor de rest niet al te veel om handen. Dit is dan ook een film die is opgenomen voor het tijdperk waarin de Funès legendarisch zou worden met zijn woede-uitbarstingen. Het was ook één van de eerste rollen voor Jeanne Moreau die als Mona vooral weet te overtuigen in het tweede gedeelte van de film. Voor de rest nog degelijke bijrollen van onder andere Raymond Pellegrin als Andrieux. De zwakste schakel is overduidelijk Etchika Choureau die als Marie naarmate de film vordert jammer genoeg meer en meer in the picture begint te komen.

Vermakelijke film die het vooral moet hebben van een goede cast. Qua verhaal zit het allemaal nogal simpel in elkaar, maar het mag de pret niet deren. Het is echter zoals pippo il buffone al zegt: Voor de Moreau en de Funès completisten dus. En laat ik nu net tot die categorie horen.

3,5*

Remember this day boys, this is the day our country went to the dogs

Ik had de DVD van Invictus al een tijdje op de to-see stapel liggen maar wegens het overlijden van Nelson Mandela de film dan maar eens voorrang gegeven op anderen. Ik was nog even aan het twijfelen tussen deze en Goodbye Bafana maar vooral vanwege het feit dat Eastwood hier de regie verzorgt dan toch maar voor deze gegaan. Ik wist voor de rest weinig over de periode waar de film zich in afspeelt maar ik vertrouwde op Eastwood om me compleet onder te dompelen in het leven van Madiba.

Maar hetgeen direct opvalt is dat hij er niet in slaagt om zowel het leven van Nelson Mandela als de strijd van het rugbyteam ten volle te combineren. Vooral het rugbyteam zelf komt amper uit de verf. Wil je het verhaal van de Springboks zien, dan kun je beter op zoek gaan naar een sportfilm met een kleinere inbreng van Mandela. Nu krijg je wel wat te zien van een aantal matchen maar er gaan amper trainingen aan vooraf en het is maar te raden waarom het team eigenlijk ineens zo goed wordt dat het kan doorstoten naar de finale. De wedstrijd tegen de All Blacks is wel goed maar dat is ook maar het enige. Soit, de echte focus van Invictus ligt natuurlijk niet op de Springboks maar op Nelson Mandela. Een figuur waar best wel wat over te vertellen valt, voornamelijk doordat hij vandaag de dag als volksheld wordt geroemd maar wel wegens terroristische activiteiten in de gevangenis heeft gezeten, en Eastwood steekt zijn film vol met oversentimentele momenten (onder andere het zwarte jongetje dat wordt weggejaagd bij de autoradio tijdens de finale maar uiteindelijk mee de overwinning viert met de blanken) maar het wordt allemaal vakkundig gebracht waardoor het nergens echt storend is.

Het is bijna griezelig om te zien hoe hard Morgan Freeman op Nelson Mandela lijkt. Mandela zelf vond altijd dat Freeman de perfecte keuze was om hem te spelen en ik begrijp perfect waarom. Het lukt weliswaar niet altijd even goed, soms is Freeman iets te hard bezig met zijn ticks, maar over het algemeen levert hij hier een memorabele performance af. Iets wat ook gezegd kan worden over Matt Damon. Qua postuur is hij een stuk minder indrukwekkend dan de echte François Pienaar maar onder regie van Eastwood weet hij dat euvel compleet te verbergen. Het accent ligt er af en toe iets te dik op maar ook hier is een chapeau op zijn plaats. De essentie van Invictus ligt voornamelijk op deze twee personages en de bijrollen worden dan ook maar zozo ingevuld. Het enige interessante is misschien nog de kleine bijrol van Scott Eastwood die zowat alle punten scoort voor de Springboks. Onvoorstelbaar hoe hard die op zijn vader lijkt. Hoog tijd voor een nieuwe Dirty Harry!

Op technisch vlak is Eastwood heerlijk op dreef en levert hij een meer dan degelijke film af maar als biopic had het wel wat interessanter gemogen. Invictus is zeker en vast geen slechte film maar de clichés vliegen je rond de oren en met uitzondering van Freeman en Damon is de cast vrij inwisselbaar. Ik heb al beter werk gezien van Eastwood.

3*

Today you get to witness a 3,000-year-old city rise from the dead

The Invincible Iron Man was een van de 4 Marvel Animated Features die ik een tijd geleden had gekocht en tegelijkertijd ook de laatste van de 4 die ik nog moest zien. Ik wou hem al eerder zien maar ik had hem uitgeleend aan een vriend die in het ziekenhuis lag maar die vond hem ook niet echt wauw dus gaf ik even voorrang aan wat andere films. Ergens in het begin van de week vond ik dan toch een mooi gaatje om iets luchtig op te zetten dus ging de Iron Man film de DVD-speler in.

Maar dit viel eigenlijk wel wat tegen, voornamelijk in animatiestijl. De andere 3 Marvel Animated films die ik heb gezien (Ultimate Avengers I & II en Next Avengers) waren van een mooie kwaliteit maar die was eigenlijk over het algemeen nogal lelijk gemaakt. De actiescènes zien er enorm digitaal uit en dit past gewoonweg niet in de rest van de film. Best wel jammer want je zit gedurende een dik uur naar een continue stijlbreuk te zien en dat is iets wat ik toch niet van Marvel gewend ben. Normaal gezien steken ze best wel wat tijd in het animeren van hun superhelden maar ik krijg de indruk dat dit maar even een snel cash projectje is geworden naar aanleiding van de film met Robert Downey Jr. die een klein jaartje hierna uitkwam. Ook de stemmencast is niet altijd van een even hoog niveau. Gelukkig hebben ze deze keer wel Marc Worden terug boven gehaald voor de stem van Iron Man/Tony Stark. Deze deed dat ook al in beide Ultimate Avengers films waar ik het daarjuist over had en doet dat op een getrouwe manier. Alleen de andere stemmen zijn soms echt van een ondermaats niveau, voornamelijk Elisa Gabrielli als Pepper Pots is niet echt geslaagd.

Ook qua verhaal is dit voor mij niet het beste wat Iron Man heeft te bieden. Nu ben ik niet bekend met zijn oorsprong, al heb ik wel de film met Robert Downey Jr. gezien waarin een alternatieve setting wordt gebruikt waar Stark aan zijn krachtbron geraakt maar ik heb geen idee welke de originele comic interpretatie is. Soit, op zich werken beide manieren maar het is heel het Mandarin plot dat er soms echt met de haren wordt bij gesleurd. Zelden zo'n saai stukje Iron Man gezien, geef mij dan maar de Tony Stark met de alcoholverslaving. Het wordt nergens echt meeslepend en de bijhorende climax is tegelijkertijd dan ook nog eens vrij teleurstellend. Het gezeik tussen Stark en Li Mei zorgt meer voor frustratie dan dat het interessant wordt en ook het Mandarin gedeelte wordt niet al te boeiend verteld. Jammer want ik denk dat dit iets is wat wel in de originele comics zit, ik meen me toch een paar referenties te herinneren, maar het wordt allemaal zo ontzettend saai gebracht.

Neen, van alle Marvel Animated features die ik tot nu toe gezien heb is dit toch wel veruit de minste. Het is leuk om Marc Worden terug te horen maar de rest van de stemmen zijn niet van zo'n hoog niveau en heel het plot rondom de juwelen wordt maar tergend traag gebracht. De film ziet er grafisch ook redelijk slecht uit en de bekende Iron Man humor is niet altijd goed te bekennen.

Kleine 2.5*

Grau Grau Grau

Het is nu een kleine week geleden dat Bud Spencer op 86-jarige leeftijd overleed. Ik was al de ganse week van plan om een klein eerbetoon aan de imposante Italiaan te houden, maar wegens omstandigheden is het pas gisteravond gelukt. Het is en blijft één van mijn favoriete komische acteurs en ik hoopte met deze Vier Vuisten op Safari (ik heb nog een oude VHS met enkel de Nederlandse titel) weer een vermakelijke avond te hebben.

En dat is het geval! Ik zou dit zelfs één van de beste films van het duo durven noemen en het is dan ook jammer dat de film halverwege wat onderuit gehaald wordt door scènes die net iets te lang duren. Het beste voorbeeld daarvan is de eetscène (hoeveel keer kun je een shot van een kreeft etende Terence Hill laten zien..) en dat is jammer doordat de film voor de rest wel erg fijn is. Eenzelfde stramien als de andere films van het duo uiteraard, er zijn weer de nodige pesterijtjes tussen Spencer & Hill, maar de exotische locatie heeft zijn meerwaarde en het plotje rond de strijd tegen Ormond is vermakelijk genoeg om te blijven boeien. Het leukste aan dit soort films blijven de gevechten natuurlijk en die zijn hier gelukkig ook weer voldoende aanwezig.

Altijd fijn ook om Joe Bugner in dit soort films te zien opdraven, blijft een goed klankbord voor Spencer in ieder geval. Wel de eerste keer nu dat ik hem in een film van het Spencer & Hill duo tegenkom en dan is het mooi meegenomen dat hij met Hill eenzelfde chemie op het scherm deelt. Dit was de 12e samenwerking tussen Spencer en Hill, Hannibal niet meegerekend omdat ze daar nog onder hun echte namen acteren, en de twee zijn echt wel geweldig op elkaar ingespeeld. Vooral de pesterijen van Hill met Spencer als slachtoffer blijven toch enorm leuk om te zien. Verder een film die vooral op zijn twee hoofdacteurs steunt, maar die qua locatie ook nog wel de moeite is.

Toffe film in ieder geval en ik moet dringend eens werk maken van de overige Spencer & Hill films te zien. Nadeel is dat ik er een hoop op VHS nog heb liggen (de DVDs blijven lastig te vinden voor een normale prijs) en dan is het altijd bang afwachten of die nog werken. Hier echter geen problemen mee en daar ben ik blij om aangezien dit toch één van de tofste films uit het oeuvre van de twee Italianen is.

Dikke 3,5*

If they can whack a President, they can whack a president of a union

Martin Scorsese zal nooit één van mijn favoriete regisseurs worden en ook zijn gangsterepossen doen het niet altijd even goed bij mij, maar toch was ik erg benieuwd geraakt naar The Irishman. Al Pacino die voor het eerst met de regisseur gaat samenwerken, Joe Pesci die terugkomt uit pensioen (na naar het schijnt eerst 50x nee te hebben gezegd), Robert de Niro die sinds Casino nog eens samenwerkt met Scorsese en dan ook nog eens een kleine bijrol voor Harvey Keitel die via Mean Streets aan misschien wel mijn favoriete Scorsese film heeft meegewerkt.. Het zijn redenen genoeg om dit een kans te geven.

En verwachtte ik er daardoor teveel van? Geen idee, maar het pakte me niet. Het verjongingsproces dat ogenschijnlijk de filmgeschiedenisboeken zal ingaan als de grote slokop in het budget is effectief wel zijn geld waard maar waar Scorsese en co blijkbaar niet aan hebben gedacht, is dat je nog altijd wel met acteurs met een oude fysiek aan het werken bent. Zo'n scène als die confrontatie tussen Sheeran en de winkelier zou eenzelfde impact kunnen hebben als Sonny in de Godfather, maar komop.. De Niro krijgt amper zijn been omhoog om een stamp uit te delen. Daar komt dan ook nog eens bij dat dit met zijn 3u30 minuten gewoon veel te lang duurt. Het is niet onmogelijk om zo'n lange film continu te laten boeien (ik heb ooit eens als 18-jarige aan het beeld gekluisterd gezeten met Gone with the Wind en die duurt nog langer) maar hier is gewoon te weinig vaart. Los gezien zijn er een aantal erg sterke scènes (vond persoonlijk de discussie over de vis op de achterbank geweldig) maar de lijm om het allemaal aan elkaar te plakken ontbreekt. Naar het einde toe verliest Scorsese dan helemaal de pedalen met dat segment in de gevangenis (je voelt echt gewoon geen emotionele impact wanneer Russell sterft) en de pogingen van Sheeran om terug toenadering tot zijn dochter te zoeken zijn lachwekkend slecht.

Het lijkt wel alsof Scorsese, die tijdens de opnames zijn 75e verjaardag vierde, zelf wroeging heeft rond een aantal zaken uit zijn verleden? Geen idee waarom hij er anders nu opeens voor kiest om er nog zo'n lang "redemption" stuk aan te breiden.. Het is niet dat Sheeran uiteindelijk ook maar iets van wroeging vertoont. Ik had ook iets meer geknetter verwacht tussen De Niro, Pacino en Pesci eigenlijk. Geen één van de drie speelt de beste rol van zijn carrière en hoewel er op zich weinig is aan te merken op hun performance, is ze tegelijkertijd ook weinig memorabel. Verder nog wel een aantal erg degelijke bijrollen (zeker zo'n Ray Romano of een Bobby Cannavale hebben me erg aangenaam verrast) maar daarmee kan je de film nog niet redden. Ook qua soundtrack allemaal nogal povertjes (ik ben al wel blij dat hij Scorsese het deze keer heeft kunnen laten om The Rolling Stones weer te gebruiken, dat is een gimmick die ondertussen wel uitgewerkt is) maar het is vooral toch ook die verrekt lange speelduur die de film de das omdoet.

Het grote probleem is eigenlijk vooral dat het voelt alsof Scorsese niet in 2019 is terecht gekomen maar zich nog altijd halverwege jaren '90 bevindt ten tijde van Goodfellas en Casino. Wat vreemd is want met Wolf of Wall Street bijvoorbeeld wist hij naar mijn gevoel wel een dynamische hedendaagse film te maken maar dit voelt echt als een knieval naar die 2 films en laat die films nu net niet (helemaal) mijn ding te zijn.

Nipte 3*

It used to be about trying to do something. Now it's about trying to be someone

Ik ga nu niet zeggen dat ik meteen een enorme Oscar fan ben gewonnen maar als er één actrice is die het gouden beeldje mocht meenemen dan is het Michelle Williams voor haar rol in My Week With Marilyn. Maar volgens velen was de performance van Meryl Streep in The Iron Lady evenwaardig of misschien zelfs beter. Hoog tijd dus om dit maar eens voor mezelf uit te zoeken dus daarstraks me met ons moeder in een praktisch lege zaal gezet voor The Iron Lady.

Ik zal me niet meteen profileren als een grote Margaret Thatcher kenner, verre van zelfs want met uitzondering van de Iron Maiden satire met de cover van de single Sanctuary waarin mascotte Eddie zich over het lijk van Thatcher buigt met een mes en de opvolger Women in Uniform waarin Thatcher Eddie te lijf gaat met een machinegeweer wist ik maar erg weinig van de eerste vrouwelijke Britse premier. Het is op dit gebied dat de film in mijn ogen dan ook een tikkeltje in de mist gaat want het blijft allemaal erg oppervlakkig. Persoonlijk heb ik niets tegen de vertelstructuur waarin gewerkt wordt met flashbacks maar dit zorgde af en toe voor wat verwarring. Neem nu een personage zoals Denis. Het wordt al van in het begin van de film duidelijk dat Thatcher hallucinaties heeft en dat haar man gestorven is maar bij een handvol scènes heb je werkelijk geen enkel idee of Denis nu in Thatchers hoofd zit of dat hij toen nog leefde. Enige tijdsaanduiding had dus wel prettig geweest.. De keuze om de film geheel uit het standpunt van de oude Thatcher te laten zien is op zich niet slecht maar het meest interessante aan de film was in mijn opzicht de geschiedenis zelf en hoe Thatcher heeft moeten opboksen tegen een mannenwereld. In dat opzicht is de film wel erg interessant te noemen, ik ga er dan ook maar van uit dat de film historisch correct is, want Thatcher wordt hier op een merkwaardige manier weergegeven. Ik zei daarjuist al dat ik niet veel weet over de Iron Lady zelf maar ik had toch altijd de indruk dat ze een erg strijdvaardige, kwade vrouw was die het land bijna in de vernieling hielp. Phyllida Lloyd zorgt dan ook voor een gulden middenweg want spreekt zich in de film zelf niet uit welke richting ze over Thatcher denkt.

De rol van Streep is inderdaad noemenswaardig maar om hier een Oscar aan te verlenen zou mij toch iets te ver gaan. Streep, pas de 2e keer dat ik haar eigenlijk zie spelen in een film, is vooral in Thatchers jonge jaren erg goed op dreef en is een genot om naar te kijken. Leuk trouwens om Anthony Head te zien verschijnen in een kleine bijrol. Als groot Buffy the Vampire Slayer fan haalde ik er Giles direct uit maar hier is hij uitstekend op zijn plaats. Sowieso altijd het gevoel gehad dat hij het best in dit soort personages tot zijn recht komt. Wat ook wel jammer is, zijn de vele 'cameos' in de film. Een groot aantal bekende personages passeert de revue maar de helft van de tijd moet je maar wat gokken wie het nu eigenlijk moet voorstellen. Soit, Jim Broadbent is ook wel erg geslaagd als de wederhelft van Thatcher in de vorm van haar man Denis. Hier en daar iets te karikaturaal had ik de indruk, of Denis moet effectief zo zijn geweest, maar over het algemeen wel geslaagd.

Of je de film goed zult vinden zal volgens mij redelijk hard afhangen van de instelling waarmee je aan de film start. Verwacht je een film die zich geheel op de politieke carrière van Thatcher concentreert dan kom je bedrogen uit want Lloyd regisseert een film die zich vooral bezig houd met de hersenspinsels van een oude dementerende vrouw. In ieder geval een interessante zit maar ik had er meer van verwacht eerlijk.

3.5*

Iron Maiden: pioniers van de Heavy Metal en zonder twijfel één van de grootste groepen ter wereld

Als ode aan hun jonge fans en de legendarische World Slavery Tour besloot Maiden vorig jaar één van de meest ambitieuze tours uit heel hun carrière te plannen. De band, de crew, het equipment en een Boeing 757 genaamd Ed Force One. De Somewhere Back in Time tour was begonnen. Dan werd er besloten om er een documentaire over te draaien en Iron Maiden: Flight 666 was geboren. Gisteravond was het de première in een uitverkochte zaal en Metalfist zat samen met zijn broer en een paar 100 andere metal fans vol verwachting.

Die verwachtingen werden sowieso waargemaakt. We krijgen een mengeling van livebeelden van de concertreeks afgewisseld met beelden van die hard fans, en dan bedoel ik echt die hard zoals de Colombiaanse priester... Ondertussen worden er ook nog interviews afgelegd met heel de Iron Maiden band en crew, de ene wat spraakzamer dan de andere. Al snel wordt ook duidelijk hoe hard de band op elkaar is ingespeeld en aaneen hangt maar toch ook soms hun vrije momenten moeten hebben, weg van alle drukte en vooral weg van elkaar. De film bevat ook veel humor, vooral Nicko McBrain (de drummer) was op sommige momenten hilarisch.

Scot McFadyen en Sam Dunn doen hun werk om alles zo overzichtelijk mogelijk te houden wel goed al werd er op het einde wel teveel hetzelfde trucje gebruikt. Nieuw land, nieuw nummer, aankomst aan het hotel, hysterische fans en zo terug opnieuw. Maar wat ik het spijtigste van heel de zaak vind is dat er geen plaats is voor heel Europa. In mezelf zat ik toch heel de tijd te hopen op beelden van Maiden die op Graspop de boel deden ontploffen maar blijkbaar is er alleen maar gekozen voor de echt speciale podia zoals in India waar het podium gemaakt was van Bamboe!

Als fan van Iron Maiden is dit gewoon een must en zeker op groot scherm is dit echt geweldig. De documentaire verveelt niet, bevat een geweldige tracklist en mooi geschoten beelden.

Dikke 4* en een documentaire die ik direct zal kopen wanneer ze op DVD komt.

Has he lost his mind?
Can he see or is he blind?
Can he walk at all, Or if he moves will he fall?

Bovenstaand stuk van Black Sabbath was het enige dat ik wist van Iron Man toen ik hem voor het eerst in de cinema ging zien. Oké, ik wist dat het van Marvel was en over een man in een pak ging maar de film verraste me en was op het grote scherm echt goed (4*). Gisteren een herziening gedaan op een kleiner scherm en dat is de film toch niet goed bevallen.

In de cinema wordt je overdonderd door de bloedmooie special effects en ook nu bleef dat stuk overeind staan maar waar de film op miste was nu het verhaal. Eens dat je het een keer hebt gezien begin je je toch wat te ergeren aan sommige stukken. Het creëren van een actuele setting door de film in Afghanistan te laten beginnen o.a. Maar ook sommige acteerprestaties vond ik minder en dan doel ik vooral op Gwyneth Paltrow als Pepper, ik vond ze met de eerste keer al niet te geweldig maar nu was ze vooral storend. Ook vond ik de eindfinale een beetje zus en zo. Voor mij was Jeff Bridges absoluut niet goed als slechterik. Ik zie hem liever als the Dude

Maar waarom krijgt de film toch nog 3.5? Vooral voor de spitsige dialogen, Robert Downey Jr en de humor die in de film zit. Vooral op het moment dat Stark zijn pak is aan het testen in die garage met die brandblusser robot.

Slechtste Marvel Animated Feature tot nu toe

Marvel brengt de nieuwe films in het Marvel Cinematic Universe altijd met veel promotie uit en hun Animated Feature universum krijgt altijd wat minder aandacht. Ergens logisch natuurlijk aangezien dit straight-to-DVDs zijn maar tot nu toe vond ik dat altijd wel wat onterecht doordat het merendeel best wel leuke films zijn. Dat was echter tot ik aan deze Iron Man & Hulk: Heroes United aankwam.

Vooral omdat die animatie zo godsgruwelijk lelijk is. De makers hebben blijkbaar voor deze film een nieuwe techniek uitgevonden genaamd 2-D wrap. Het komt er op neer dat de film op de vertrouwde manier wordt geanimeerd, dat dat wordt ingescand via de computer en dat dat dan weer rond de film wordt 'gewrapt'. Een uitleg die ik al een paar keer heb gelezen, maar waar ik nog altijd niet van snap wat nu de bedoeling is. Het zou blijkbaar goed zijn voor de gezichtsuitdrukkingen van de personages... Het is echter net op dit punt dat de film serieus teleurstelt, want dit voelt aan als een goedkope knockoff versie van de animatie uit de X-Men animatieserie uit de jaren '90. Ik ben grote fan van hetgeen Marvel in de loop der jaren op animatiegebied heeft uitgebracht (de X-Men reeks, Spider-Man, Silver Surfer, ...) maar dit ziet er simpelweg niet goed uit.

Qua verhaal ook niet al te best. Het begon nochtans best wel leuk met de heerlijk droge dialogen tussen Iron Man en Jarvis en ook eenmaal de Hulk in the picture komt blijft de film niets meer dan vermakelijk. Na de eerste ontmoeting tussen Stark en Hulk gaat het niveau dan ook serieus naar beneden en krijgen we een flauwe bad-guy (vond Zzzax in de comics al niet veel soeps, hier zit er helemaal geen vonk in) voorgeschoteld. De film kabbelt wat verder en verder, wat straf is voor een film die nog geen 70 minuten duurt, en het enige noemenswaardige is de after credits scène die de sequel (Iron Man and Captain America: Heroes United) op poten zet. Qua stemmencast niet memorabel, op gebied van muziek voelt dit allemaal enorm standaard aan, ...

Ik moet zeggen dat je mijn stemmen bij dit soort films altijd met een korreltje zout moet nemen, ik durf wel eens wat mankementen met de mantel der liefde bedekken, maar Iron Man & Hulk: Heroes United is het slechtste wat Marvel op animatiegebied heeft uitgebracht de laatste jaren. Betwijfel of ik de sequel ook nog ga zien, maar misschien kom ik die ook nog eens goedkoop op DVD tegen.

1.5*

Sir, I'm gonna have to ask you to exit the donut

Iron Man 2 was de laatste Marvel film die ik nog moest zien naar aanleiding van Joss Whedon's toekomstige epos, The Avengers. Dit was dan ook meteen de enige Marvel film waar ik een tikkeltje tegenop keek om hem te zien want een herziening van deel 1 pakte helemaal niet goed uit. De vraag was dan ook of deel 2 me nog ging kunnen bekoren maar daar kwam gelukkig al snel uitsluitsel over.

Geen idee hoe een herziening zou uitpakken maar dit tweede deel van de Iron Man saga is zonder twijfel al beter dan de eerste film. Maar het een kan niet zonder het ander natuurlijk want het was dankzij de introductie van de meeste personages in de eerste film dat deze sequel er weinig woorden aan moet vuilmaken. In plaats daarvan krijgen we alleen maar de broodnodige introducties van nieuwe personages en kan daarna de pret beginnen. En pret is het zeker want Favreau concentreert zich deze keer op één van de interessantste momenten uit het comicleven van Tony Stark, zijn alcoholisme. Hoewel het in de comics in mijn opzicht beter wordt uitgewerkt, er is ook veel meer tijd voor, wordt het hier nog wel degelijk voorgesteld. De depressie waarin Iron Man sukkelt, zijn egocentrische imago met bijhorende arrogantie, ... Iron Man 2 lijkt volwassener dan zijn voorganger te zijn geworden en het doet de film deugd. Hoewel de villain een samenraapsel is van allerlei verschillende personages uit de comics, is Vanko wel een goede toevoeging aan het verhaal. Het is dan ook jammer dat de twee confrontaties tussen hem en Iron Man van zo'n korte duur zijn. Oké, het tweede gevecht duurt wel vrij lang maar Vanko zelf komt maar in de laatste paar minuten op de proppen en wordt daarna (vrij makkelijk) verslagen. Favreau had er hier beter aan gedaan om het gevecht iets uitgebreider te maken want dit is simpelweg te weinig. Langs de andere kant weet hij zijn film wel vol te steken met verwijzingen naar andere comics (en ook naar de aankomende The Avengers) en weet hij hiermee toch wel een gevoelige snaar te raken.

Dat is dan ook vooral omdat de cast praktisch perfect gekozen is. Robert Downey Jr. is natuurlijk de ideale acteur om Tony Stark te portretteren. Hij weet met verve het charisma van de multimiljonair te benaderen maar slaagt er ook in om de donkere kant van zijn personage uitstekend te benaderen. De snedige commentaren is hij ook nog altijd niet verleerd en Downey Jr. weet dit aspect perfect te benaderen. Ik ben blij dat ze Gwyneth Paltrow als Pepper Pots hebben gehouden. In de eerste Iron Man film vond ik haar niet echt op haar plaats, al moet ik de film wel eens dringend herzien want het is al zeker meer dan twee jaar geleden. Soit, hier komt ze in ieder geval beter tot haar recht en kreeg ik meer het Pepper gevoel uit de comics. Jammer trouwens dat Terrence Howard en Marvel met geschillen uit elkaar zijn gegaan want hij was een goede keus voor Rhodes. Don Cheadle doet het ook niet slecht maar toch, je mist toch wel een beetje Howard. Als enorme fan van The Champions (een kortlopend superheldenteam dat bestond uit Angel en Iceman uit The X-Men, Hercules, Ghost Rider, Darkstar en Black Widow) keek ik hard uit naar Black Widow en man, wat doet Johansson dat goed. Het is jammer van het Amerikaanse accent (Black Widow is zoals in de film ook wordt gezegd Russisch) maar voor de rest is ze de perfecte belichaming van de Romanoff. Mickey Rourke is zo'n acteur die in zijn leven veel crap heeft gemaakt maar ook in veel goeds is terecht gekomen. Je kunt hem moeilijk voorspellen maar hij isde laatste tijd toch wel weer in wat goede films te zien. Zijn rol als Vanko hier doet hij dan ook gewoon degelijk. En dan zou ik bijna nog de rol van Samuel L. Jackson vergeten! De belichaming van Fury (al blijf ik het jammer vinden van Marvel dat ze hem in de reboot van ras hebben laten veranderen) en hij doet het met een iets grotere rol dan anders fantastisch.

Visueel ziet dit er aantrekkelijk uit, blijft toch één van de paradepaardjes van de twee films, maar het is het vlotte verhaal, de vele knipogen en een goede cast die dit naar een hoger niveau tillen. De soundtrack is heerlijk met nummers van AC/DC, The Clash en Queen. Geheel onterecht dat ik dit zolang heb laten liggen..

4*

Heroes, there is no such thing

Ik heb de Iron Man reeks altijd een tikkeltje verwaarloosd. Het eerste deel vond ik erg sterk maar viel wat tegen met een herziening (al heb ik blijkbaar nooit mijn score aangepast) waardoor ik het tweede deel niet meer in de cinema was gaan zien. Zonde eigenlijk want dat was een meer dan degelijke sequel waardoor ik besloot om een derde deel dan toch terug in op het grote scherm te gaan zien, mits de trailer wat interessant leek. En oh ja, dat zag er wel erg episch uit waardoor ik zaterdag vol verwachting plaats nam in mijn stoeltje.

Met weliswaar iet of wat verkeerde verwachtingen want de trailer stemt niet overeen met wat we uiteindelijk te zien krijgen. Je krijgt het gevoel dat we te maken gaan hebben met een enorm duistere film maar uiteindelijk blijft het allemaal vrij luchtig. Is dat erg? Neen, zeker en vast niet want de mix tussen de duistere elementen en die typische Iron Man humor is heerlijk. De vernietiging van Stark Mansion is zonder twijfel één van de meest epische scènes uit de reeks maar wat mij eigenlijk nog het meest kon bekoren was de relatie tussen Pepper en Stark. In de tweede film leek het al de goede kant op te gaan tussen die twee maar nu zit het er echt knal op. De vrouwenzot die Stark was is niet meer en dat uit zich in subtiele bewegingen, blikken, ... Heerlijk moment wanneer hij zijn portable Iron Man kostuum gebruikt om Pepper te beschermen in plaats van zichzelf of zijn ex-vriendinnetje. Ge-wel-dig! Toch maakt Black hier en daar nog een kleine misstap. De depressie van Stark zelf wordt sterk in beeld gebracht (al had ik liever zijn alcoholisme gezien, één van de beste verhaallijnen uit de comics) maar wordt nogal snel van tafel geveegd. Het had interessanter geweest als Stark niet iedereen had kunnen redden bijvoorbeeld met het Air Force One vliegtuig. Nu krijgen we een nogal belachelijke reddingsactie met de monkey chain als dieptepunt.

Gelukkig is er ook nog de Mandarin. Dat dat personage er zat aan te komen was te verwachten want er werd al naar gehint in de eerste twee delen maar dat het zo geslaagd ging zijn, dat had ik niet kunnen dromen. Dit is dan ook een geniale rol van Ben Kingsley die hier werkelijk de pannen van het dak speelt. Eerst als terroristische dreiging en later als malloot, hij weet beide rollen perfect te spelen. Deze keer dus ook veel meer aandacht voor Gwyneth Paltrow en dat kan ik alleen maar toejuichen. De chemie tussen haar en Downey Jr. is overduidelijk aanwezig en het zorgt voor één van de meest geslaagde romances in de Marvel verfilmingen. Dat Downey Jr. de rol van Stark weer compleet eigen weet te maken dat was te verwachten. Het is ondertussen de 5e keer (de 3 Iron Man films, de Incredible Hulk en de Avengers) dat hij in de huid van de superheld kruipt maar hij blijft gewoonweg de pure belichaming van het personage. Mocht hij er mee willen ophouden, dan hoop ik dat Marvel beseft dat het wel eens praktisch onmogelijk gaat worden om een geslaagde opvolger te vinden. Waar ik in het tweede deel nog de indruk had dat ik liever Terence Howard zag in de rol van Rhodes, dan weet Cheadle deze keer compleet de rol naar zich toe te trekken. Geslaagde vertolking. Guy Pearce is trouwens ook nog even solide zoals gewoonlijk.

Jeps, ik ben meer dan tevreden. De humor zit goed (de droge interactie met Harley is schitterend), de actie is meer dan degelijk en verhaaltechnisch staat de film vrij goed. Zeker omdat de relatie tussen Pepper en Stark eindelijk de status krijgt die ze verdient. Het stukje na de credits is wederom leuk maar hetzelfde gevoel als ik toen bij de eerste film kreeg met de hint naar The Avengers wordt niet geëvenaard.

Dikke 4*

All presidents who start a war in their first term get re-elected

Iron Sky is een film die vanwege de korte omschrijving ervoor zorgt dat je de film zo snel mogelijk wilt zien want komaan, Nazi's die zich op de donkere kant van de maan verschuilen en een aanval op aarde beramen. Het is in ieder geval wel een origineel uitgangspunt maar het was afwachten of de uitwerking zelf wel de moeite ging zijn want het zou niet de eerste film zijn die stikt in zijn eigen verwachting. Ik was de film ondertussen alweer een beetje vergeten (er is ook nog zoveel ander moois in de filmwereld) maar ik twijfelde geen moment toen een kameraad voorstelde om deze film op te zetten.

En het is een vermakelijke zit geworden maar jammer genoeg lijkt de film iets te lang te duren waardoor de fun er af is en het eigenlijk wat vervelend wordt. Vooral het eerste deel van de film is om je vingers van af te likken met een Sarah Palin look-alike als president van de Verenigde Staten maar het zijn vooral de scènes op de maan zelf werkelijk geniaal zijn. Nazi's uit hun vertrouwde omgeving halen is al vaker de sleutel tot succes geweest (denk onder andere aan Dead Snow) en ook hier werkt het perfect. De humor komt hier ook nog het beste tot zijn recht vanwege de enorme technologische achterstand die de Nazi's hebben gekregen op hun Aardse tegenstanders (die computers!) maar eenmaal op de planeet aangekomen zakt de film een tikkeltje in. Er schieten nog altijd wel een paar leuke scènes over maar zoals gezegd duurt het naar het einde toe allemaal net iets te lang. Doe er zo'n 10 tot 15 minuten af en ik had op een 4* uitgekomen volgens mij. Visueel ziet de film er eigenlijk ook een stuk beter uit dan ik had verwacht. De sets op de maanbasis zien er erg geslaagd uit en de film lijkt dan ook een stuk hoger budget te hebben gehad dan ik oorspronkelijk gedacht had. Op dat gebied aangenaam verrast dus.

Udo Kier, een acteur die je zowat in alles ziet opdraven. Is het een aflevering van de televisie serie Chuck of een fake trailer uit de Grindhouse stal.. Als het iets Duits is, dan heeft Kier er wel iets mee te maken. Mij ga je daar in ieder geval niet over horen klagen want hoewel ik er niet speciaal een film voor zal kopen, zie ik hem wel altijd graag bezig. Zijn rol hier is kleiner dan je zou verwachten maar het geeft een leuk extraatje aan de film. Met Julia Dietze heb je natuurlijk ook de verplichte eye candy in dit soort films (een godganse film op lelijke nazi's kijken, je zou voor minder afhaken) maar weet over het algemeen nog een degelijke rol op het scherm te toveren. Natuurlijk moet je er hier niet teveel van verwachten, om de een of andere reden verwacht ik de Duitsers meestal wat houterig, maar voor dit soort films is het genoeg.

Een interessante film die je gewoon eens uit nieuwsgierigheid gezien moet hebben. Het basisidee is vermakelijk genoeg en wordt vooral in het begin origineel uitgewerkt. Halverwege zakt de film een tikkeltje in en sleept het allemaal wat aan. Jammer eigenlijk want hier had nog net iets meer in kunnen zitten.

3*

You are no more a king than the boil on my arse!

Ik heb altijd wel een zekere fascinatie gehad voor ridders. Hoogstwaarschijnlijk is het te danken aan de Vlaamse stripreeks De Rode Ridder die ik erg veel in mijn jeugd (en nu nog altijd) heb gelezen. Daar verschenen regelmatig tempeliers en dergelijke in dus dat was eigenlijk al de eerste reden waarom dit me wel een interessante film leek. De tweede reden was dat het er op leek dat dit een Seven Samurai goes Medieval ging zijn en dat wekt natuurlijk ook wel de interesse.

Wat direct opvalt is hoe gruwelijk Ironclad bij vlagen is. Lichaamsdelen vliegen in het rond, tongen worden afgesneden, mensen worden in de helft gekapt en Jonathan English brengt het allemaal duidelijk in beeld. Ironclad is dus een film die het vooral van zijn gevechten moet hebben, al zou je dat aan het begin niet zeggen wanneer je zo'n shitload aan droge informatie voorgeschoteld krijgt, en verveelt daardoor geen minuut doordat er altijd wel ergens actie te beleven is. Geen idee of het plot effectief realistisch is (daarvoor ben ik nu eenmaal te onbekend met de bijhorende historie) maar zelfs als dat niet is, dan blijft dit heerlijk popcornvermaak. Sowieso als je wat fan bent van films waarin een kleine selecte groep van verschillende types het opneemt tegen een grote overmacht. Hier en daar is Ironclad wel wat voorspelbaar, zeker wanneer Marks begint te verkondigen dat hij al zoveel heeft overleefd met één van de andere mannen en niet lang daarna dood gaat, maar het stoort niet. Langs de andere kant had ik dan weer niet verwacht dat werkelijk bijna iedereen het loodje uiteindelijk legt. Ik had iets meer overlevenden verwacht.

Paul Giamatti is wel erg goed op dreef als Koning Jan. Een personage dat ik me altijd zal herinneren als de tijger uit de Disney versie van Robin Hood maar Giamatti weet dit beeld goed te verdringen. Heerlijk wanneer hij op het einde echt compleet doordraait. Nog niet zo lang geleden heb ik Solomon Kane gezien waarin de hoofdrol was weggelegd voor James Purefoy. Diezelfde Purefoy speelt hier wederom de hoofdrol in de vorm van Marshal en het is wederom een rol die hem goed afgaat. Hij komt geloofwaardig over als de tempelier en het is dan ook jammer dat de aanwezigheid van Kate Mara (Isabel) zijn personage een tikkeltje verpest. De romance die zich afspeelt tussen beide vond ik niet enorm goed geslaagd en Isabel is sowieso al een personage dat teveel vreemde acties doet. Marshal en de zijnen worden bijgestaan door een handvol huurlingen onder de leiding van Brian Cox. Een acteur die je wel eens vaker tegenkomt in bijrollen maar ook hij doet dit degelijk, net zoals eigenlijk de rest van het groepje. Trouwens nog wel een vermelding geven aan de knappe setting. De Middeleeuwen worden mooi weergegeven en de aanwezigheid van een hele hoop wapentuig uit die tijd (lees katapulten en al die andere dingen waar je iets mee kunt afvuren) geeft de film net dat beetje extra.

Vermakelijke film die duidelijk de mosterd heeft gehaald bij films zoals Seven Samurai of Magnificent Seven, hoewel de ene natuurlijk al een remake van de andere is. In ieder geval is Ironclad een film die gezien mag worden vanwege de bruutheid van de gevechten en de geslaagde aankleding. De romance voelt een tikkeltje geforceerd aan maar het is maar een kleine smet op het geheel.

3.5*

Weinig Bolo Yeung

Ironheart was één van de twee Bolo Yeung DVDs die ik van mijn trip naar Londen had meegenomen. Bloodfight bleek redelijk te zijn, maar de verwachtingen waren iets hoger gespannen voor deze Ironheart. Waarom? Omdat het de laatste film van Robert 'Enter the Dragon' Clouse is. Ik moet toegeven dat het er meer en meer op begon te lijken dat dat gewoon een lucky shot is geweest, zo'n Battle Creek Brawl getuigt ook niet echt van veel kwaliteit, maar misschien kon de aanwezigheid van Bolo de film naar een hoger niveau tillen.

Valt serieus tegen en dan vooral omdat hij hier bitter weinig in meespeelt. Je kunt dit dan ook het beste vergelijken met Fearless Tiger en Tiger Claws. Daar was er ook een wannabe kung fu sterretje dat zo overtuigd is van zijn kunnen, dat hij besluit om een film te gaan maken. Bij de twee Tiger films speelt Jalal Merhi de hoofdrol, produceerde hij de film en schreef hij ook mee aan het verhaal en is Bolo amper te zien. Het resultaat, zeker in het geval van Fearless Tiger, is abominabel. In Ironheart gebeurt dus hetzelfde, maar dan met Britton K. Lee (al wordt die niet gecrediteerd voor het script) en de uitvoering is al even slecht te noemen. Je hebt zo'n coole acteur als Bolo ter beschikking en dan laat je alle focus op jezelf komen.. Lee is compleet verwaarloosbaar als de Koreaanse agent John Keem die vastbesloten is om zijn partner te wreken en doet niet meer dan wat in het rond schoppen. Op zo'n manier uiteraard dat zijn tegenstanders amper iets kunnen terugdoen aangezien ze na één stamp of klop al op de grond liggen. Je zou dan verwachten dat het gevecht met Ice, de 'coole' naam van Bolo's personage, wat zou dienen als een climax maar helaas. Knipper met je ogen en het is voorbij.

Dit soort films moet je niet voor het verhaal zien, dat weet ik ook. Toch is het plot achter Ironheart wel erg slecht te noemen. Het heeft allemaal iets te maken met één of ander shady figuur die in een club allerlei vrouwen oppikt en dan laat ontvoeren waarna ze in de mensenhandel terecht komen, maar hoe het nu juist allemaal in elkaar zit? Ik zou het eerlijk gezegd niet weten. Vanaf de eerste 5 minuten was mijn aandacht al compleet verdwenen (vooral omdat ik druk bezig was met lachen om de pop-pop-pop geluidjes van het machinegeweer van Ice) en de aandacht zou nooit meer terugkomen. Kwaliteit van de DVD was trouwens ook maar zozo. Geen ondertiteling en veel gemompel (dat Engels van Lee...) en dan wordt het heel moeilijk. Halverwege verschijnt er nog een jaren '80 danseres, een rol weggelegd voor Karman Kruschke, die onze hoofdpersoon meer tegenwerkt dan helpt.

Over jaren '80 gesproken. Ik had kunnen zweren dat dit uit dat decennium ging komen. De aankleding voelt erg Miami Vice aan (grote vesten met opgestroopte mouwen) en het verbaast me dan ook dat dit uit 1992 komt. Voelt veel ouder aan in ieder geval, al kun je dat nooit zien aan Bolo. Die ziet er altijd even oud uit.

1*

Le temps détruit tout

Aaaah Irréversible. Jaren geleden al eens met mijn broer aan begonnen en toen halverwege afgezet omdat we gevoel hadden dat dit niets voor ons was. Ik was echter een tijd geleden met een collega over de meest choquerende films bezig en dan kwam ik vooral uit bij Salò o Le 120 Giornate di Sodoma van Pier Paolo Pasolini. De collega had echter meer voor dit hersenspinsel van Gaspar Noé en ik wou nu toch eens eindelijk gaan zien wat de film inhoudt. Deze keer wel uitgekeken en tot dezelfde conclusie gekomen als jaren geleden.

Namelijk dat dit niet echt iets voor mij is. Het concept achter de film spreekt me nochtans wel aan. Door de omgekeerde structuur worden er telkens kleine spanningsbogen gecreëerd om te zien hoe een bepaalde situatie zich ontvouwt terwijl de uitkomst al kent (de taxichauffeur die de vraag stelt of Marcus en Pierre door de hoeren worden achtervolgd of het feit dat Marcus opeens met de taxi rijdt terwijl de echte chauffeur in geen velden te bekennen is) maar het begin in de club is om te beginnen al gruwelijk saai. Naar het schijnt zouden de eerste 30 minuten achtergrondgeluid rond 28 Hz hebben, deze zouden ervoor zorgen dat mensen misselijk/draaierig/hoogtevrees zouden krijgen, maar ik zag niet meer dan een man die door een wirwar van pornokamertjes wat ligt te roepen waar 'de Lintworm' is. Oké, de climax van de scène met de brandblusser is nog een sterk staaltje visual effects en je krijgt halverwege de film de schok dat ze eigenlijk de verkeerde hebben te pakken, maar Noé irriteerde me vooral met zijn continue gedraai met de camera.

De film steunt voor een groot deel op zijn gimmick van achterstevoren, maar ik vraag me af of dit voor mij niet beter tot zijn recht had gekomen als rechtlijnige wraakfilm. Nu start Noé heel hevig in 'de hel' om nadien eigenlijk in 'het paradijs' te eindigen. Leuk idee, maar het valt me als spanningsboog allemaal maar wat tegen en hoewel hij er verbazingwekkend nog in slaagt om de gehele speelduur mijn aandacht vast te houden, voelde het op den duur toch wat als teveel vulling. Gelukkig is er nog die uitstekende driehoeksverhouding tussen Cassel/Bellucci/Dupontel om de gezamenlijke scènes nog naar een hoger niveau te tillen. Het eerste - letterlijke - deel van de film is vooral veel in your face van Noé, maar het tweede stuk blijft ietwat boeiend dankzij het bovenstaande trio. Zo'n scène op de metro waar ze wat gewoon liggen te dollen met elkaar is daar het perfecte voorbeeld van.

Veel interessante ideeën en het mag duidelijk zijn dat Irréversible een film is die je eens gezien moet hebben. Betekent dat echter dat dit een meesterwerk is? Daarvoor weet Noé niet genoeg mijn aandacht vast te houden, het realistische geweld ten spijt. Slimme zet wel om Cassel & Bellucci te casten als koppel, die moesten daar weinig voor acteren. Moet wel zeggen dat het een film is die blijft nazinderen. Ik vraag me af of er ooit nog is een herziening gaat komen.

2.5*

Dooley's down!

John Wayne heeft in de loop der jaren personages van allerlei slag gespeeld. Het bekendst is hij natuurlijk van de Westerns, maar hij maakte ook een aantal oorlogsfilms waar hij soldaat of commandant is en er zijn ook een aantal films waar hij piloot is. Op MovieMeter is het stemmenaantal van The High and Mighty en Island in the Sky nagenoeg gelijk, maar op IMDB blijkt die eerste toch de meest bekende van de twee te zijn. Ik vond dat echter een redelijke teleurstelling en het was maar de vraag wat Island in the Sky ging brengen.

Op voorhand verwachtte ik eigenlijk gewoon meer van hetzelfde. Technisch gezien is The High and the Mighty pas na Island in the Sky gemaakt, maar heel veel elementen zijn gewoon hetzelfde. John Wayne als hoofdacteur natuurlijk, maar ook William A. Wellman als regisseur en een verhaal van Ernest K. Gann als basis voor het plot. Vreemd genoeg kon ik echter veel meer met Island in the Sky. Een film die heel wat compacter aanvoelt dan de spreekwoordelijke opvolger, maar het is ook gewoon een mooi verhaal van een stel piloten die crashen in onontgonnen gebied en hun collega's die wanhopig naar hen op zoek zijn. Realistisch oogt het eerlijk gezegd niet echt aangezien er geen greintje slecht in de personages zit (Moeder Natuur is hier de grote boosdoener, maar dat kun je je moeilijk mee identificeren) maar het is gewoon een heerlijk mannelijk verhaal over overleven. Visueel ook best nog leuk geschoten eigenlijk met veel weidse shots en de keuze om in zwartwit te filmen is een goede zet.

En je hebt natuurlijk John Wayne ter beschikking, dan kan er al weinig mislopen. Interessant om te zien hoe hij hier de iets meer emotionele kant opgaat doordat hij zich verantwoordelijk voelt voor het lot van zijn bemanning (de scène waar hij is aan het bidden, de begrafenis van Frank, de onmacht wanneer de vliegtuigen terug vertrekken nadat ze Dooley en co niet hebben gezien, ...) want dat is toch iets dat Wayne niet zo erg vaak doet. Ook qua bijrollen is Island in the Sky goed vertegenwoordigd. Andy Devine blijkt wel de koning van het overacteren te zijn als Willie Moon, maar de overige rollen zijn goed ingevuld. Veel Wayne-regulars zoals zijn schoonzoon Harry Carey Jr. (ik tel zo eventjes al zeker 8 andere Wayne films die ik met Carey Jr. heb gezien), James Arness en Lloyd Nolan onder andere maar wie ben ik om te klagen als dat goede acteurs zijn.

Tof! The Public Enemy vond ik ook nog een goede film van de hand van Wellman, maar Island in the Sky kan zich daar perfect mee meten en is sowieso al de beste uit de combinatie Wellman/Wayne die ik heb gezien. Wayne fans weten ondertussen wel wat ze moeten verwachten bij films van de Duke, maar kan me voorstellen dat dit een perfecte binnenkomer is voor iemand die nog niet met zijn oeuvre gekend is. Beter dan The High and Mighty in ieder geval.

4*

Want a balloon?

Met It sloten we de marathon af. Hoewel afsluiten is een groot woord want er stond ons nog altijd een film van meer dan 3 uur voor de boeg maar ik was hier eigenlijk enorm benieuwd naar. Het verhaal van Stephen King heb ik nog niet gelezen (is bizar genoeg één van de weinige boeken die ik nog ontbreek van de schrijver) maar ik wou toch echt wel eens de film gezien hebben waar menig mens een zekere angst voor clowns aan heeft over gehouden. Gespreid over twee delen zaten we dan gisteren klaar om nog eens lekker goed te griezelen.

Maar jammer genoeg is het echt wel hard te merken dat de film is opgedeeld in twee delen want het eerste stuk is qua niveau een stuk hoger dan zijn vervolg. Dit komt vooral omdat de keuze om de introductie van de verschillende personages in stukken op te delen een keuze is die ik erg kan waarderen. De opbouw duurt hierdoor vrij lang maar het legt in ieder geval een erg sterke basis voor wat er zou komen. De scènes met Pennywise zijn heerlijk om naar te kijken en de speelduur vliegt werkelijk voorbij. Wanneer de kinderen allemaal volwassen zijn geworden wordt het allemaal wat minder (komt voornamelijk door de slechtere acteurs maar daarover straks meer) maar het is vooral het einde dat teleur stelt. Nu had ik wel vaker gehoord dat de climax erg jammerlijk was dus ik kon me er wat op voorbereiden maar dit is inderdaad toch niet hoe ik het had willen zien eindigen. En dat ligt vooral aan het feit dat Pennywise de laatste 15 minuten gewoon niet aan bod komt, althans toch niet in zijn clown vorm en die was een stuk angstaanjagender dan deze uit de kluiten gewassen achtpoter. Blijft eeuwig zonde en ik hoop dan ook dat King dit in zijn verhaal beter heeft uitgewerkt want It is een boek met over de 1000 pagina's dus het is te hopen dat die moeite om alles te lezen allemaal niet voor niets is geweest. Soit, het gaat hier niet over het schrijven King maar het regisseren van Tommy Lee Wallace dus terug over naar de film.

Misschien hebben mensen die al eens eerder een recensie van mij hebben gelezen dit al meer gehoord maar ik heb dus een hekel aan kinderen in een film. Hekel is misschien nogal hard uitgedrukt want het valt me de laatste tijd meer en meer op dat er wel degelijk goede uitzonderingen bestaan maar over het algemeen is het vaak tenenkrommend. Het deed me dan ook deugd dat It de uitzondering(en) bevat die zich aan de 2e categorie mogen toevoegen want iedereen speelt hier erg sterk. Erg leuk om Seth Green te zien verschijnen als 16-jarige want 7 jaar later zou hij de show stelen als Oz in Buffy the Vampire Slayer. Ook Jonathan Brandis was erg geslaagd als de jonge Bill, toch jammer dat hij op 27-jarige leeftijd zelfmoord heeft gepleegd want hier hadden we volgens meer van kunnen horen. Maar sowieso is eigenlijk heel de jonge cast voortreffelijk gecast. Het is dan ook erg vreemd wanneer blijkt dat hun oudere tegenhangers helemaal niet zo goed uit de verf komen en zelfs ronduit slecht zijn zoals Harry Anderson die de volwassen Richie vertolkt. Wel leuk om de (ook jammerlijk genoeg overleden) John Ritter te zien als de volwassen Ben maar er is vooral één man die er qua performance met kop en schouders bovenuit steekt. Je moet niet raden wie dat is want het lijkt me overduidelijk dat deze eer voor Tim Curry is weggelegd want wat voor een geniale rol zet die hier neer! Heerlijk angstaanjagend als Pennywise en zorgt op zijn eentje voor de beklemmende sfeer die de film in het eerste deel heeft.

Het eerste deel is enorm sterk, het tweede deel heeft nog zijn charme maar uiteindelijk wordt It genekt door het einde. Blijft toch een vreemde zet om de confrontatie met de clown te laten evolueren naar een gevecht met een grote spin maar gedane zaken nemen natuurlijk geen keer. Misschien eens tijd voor een remake met natuurlijk nog altijd de geniale Tim Curry als Pennywise maar dan met een ander einde?

3.5*

Welcome to the Loser's Club, asshole!

Verfilmingen van de boeken van Stephen King, het is toch niet altijd even gemakkelijk. Het is denk ik één van de populairste schrijvers om te verfilmen (ik geloof dat de teller ondertussen al op meer dan 60 staat) maar het niveau is niet altijd even goed. 2017 stond in het teken van 2 nieuwe verfilmingen: It en The Dark Tower. Twee films waar reikhalzend door de fans naar werd uitgekeken en in het geval van It is het het wachten waard geweest. Ik heb me in ieder geval gedurende de film een paar keer afgevraagd waarom ik 14 euro betaal om voor meer dan 2 uur met de nodige schrik te zitten.

Want It is in de eerste plaats een horrorfilm en eentje die dat concept uitstekend uitvoert. Hoewel de film hier en daar misschien net iets teveel leunt op jumpscares waarbij je gewoon weet dat er nog iets gaat komen (in zo'n cinemazaal kun je je wel schrap zetten en toch verschiet je altijd een beetje), is dit op zich nog mooi gedaan. Geen shot voor shot remake van de vorige verfilming, hier en daar eens een scare die niet uit het boek van Stephen King komt (ik vond vooral de polaroid scène in dat opzicht een heerlijk stukje) maar vooral erg veel sfeer. Altijd gevaarlijk om een film te laten steunen op een stel kinderen, maar de Stand by Me-achtige vibe komt geweldig goed tot zijn recht. Sowieso altijd fan geweest van coming of age en bij It voel je en zie je de personages ook evolueren. Laten we dan ook één ding hopen en dat is dat het tweede deel geen gevalletje wordt zoals de miniserie uit 1990.

Want ook daar waren de kinderen uitstekend en waren hun volwassen tegenhangers heel wat minder te noemen. Voor Sophia Lillis (Beverly) lijkt de keuze me makkelijk te zijn, daar kan je gewoon Amy Adams voor casten. Naar het schijnt zou Lillis zelf het liefste Jessica Chastain hebben, kan ik me ook wel in vinden. Het staat in ieder geval als een paal boven water dat de chemie tussen Lillis, Jaeden Lieberher (Bill), Jeremy Ray Taylor (Ben), Finn Wolfhard (Richie), Chosen Jacobs (Mike), Jack Dylan Grazer (Eddie) en Wyatt Oleff (Stanley) van het scherm spat. Nog iemand die van het scherm spat is Bill Skarsgård. Ik zal altijd enorm gecharmeerd blijven door hetgeen wat Tim Curry 27 jaar geleden op het scherm toverde, maar de invulling van Skarsgård mag er toch ook zeker en vast zijn. Ook qua bijrollen trouwens nog wel wat interessant volk te zien. Zo'n Stephen Bogaert is als Beverly's vader al creepy genoeg op zichzelf.

Verwachtte er veel van en die verwachtingen zijn volledig ingelost. Ben benieuwd naar het tweede deel in ieder geval, maar het is bang afwachten wat dat gaat geven qua cast. Hopelijk nemen ze de tijd om de sequel goed voor te bereiden, dat verdient deze film wel. Een gerucht is dat de kinderen uit de 1990 versie zouden terugkeren als de volwassen tegenhangers, leuk idee maar dan wel zonder Jonathan Brandis (Bill) aangezien die op 27-jarige leeftijd zelfmoord pleegde..

4.5*

Made in japan, that's the closest hit they'll ever get here

Ik ben een man die wel van tradities houd en één van die tradities die ik elke week in stand probeer te houden, is het zien van een Abbott & Costello film. Ondertussen is dit al weer de 10e film die ik van het duo zie en ze blijven me maar amuseren.

Ik vroeg me wel af hoe ze de reeks gingen voort zetten want Who Done It was wat een vreemde eend in de bijt. Het was de kortste film van het duo en het speciale was dat er geen enkel muzikaal nummer in voort kwam. Voor mijn part had dat zo mogen blijven dus ik kreeg het warm en koud tegelijkertijd toen ik aan de openingscredits zag dat er weer een aantal nummers tussen gingen zitten. Het begon dan al meteen vanaf de eerste minuten... Gelukkig bevatten de nummers in de Abbott & Costello films altijd wel wat energie en zijn ze meestal wel leuk om naar te kijken. Ook hier was het weer zover want de toevoeging van The Four Step Brothers, die al tapdansend de nummers vrolijker te maken, is uitstekend. Al een chance zijn er ook niet zo bijster veel muzikale intermezzo's gedurende de film. Maar ik moet eerlijk toegeven, ik begin er gewend aan te geraken en wanneer ze er niet in zitten, zoals in Who Done It, mis ik ze bijna.

Het verhaal achter It Ain't Hay is weer typisch Abbott & Costello. Gebaseerd op een verhaal van Damon Runyon slagen ze er toch weer in om die typische situatiehumor in de film te steken waar ik zo van hou. Het kan wel aan mij liggen maar het leek wel alsof Costello hier compleet los kon gaan. Zowel op humoristisch vlak, geweldige gezichtsexpressies heeft die man toch, maar ook op dramatisch vlak. Ik kreeg zelfs even echte rillingen wanneer iedereen kwaad was op Wilbur omdat hij Finnigan heeft laten sterven en hij met zijn hoofd tegen de muur steunt. Nooit gedacht dat Costello het dramatische in zich had. Voor de rest krijgen we in It Ain't Hay weer de heerlijke woordgrapjes en de geweldige achtervolgingssituaties die ik ondertussen in de films van het duo al verwacht. Humor moet het vaak van de beelden hebben maar Abbott & Costello bewijzen meerdere keren dat beeld en dialoog een perfecte combinatie kan zijn. Leuk zijn ook de vele verwijzingen in de film. Een duidelijke verwijzing is natuurlijk de poster vanéén van hun films tijdens het Glory Be nummer. Volgens Imdb is dit Who Done It maar de kwaliteit van de film was te slecht om dit echt te kunnen zien. Een andere verwijzing was een leuke quote naar de schrijver van het originele verhaal in de vorm van "I'm a Damon Runyon character! " door de immer geweldige Shemp Howard. Altijd leuk van die quotes.

De reden waarom mijn film zo slecht van kwaliteit was, was blijkbaar omdat dit zowat vroeger werd gezien als de Heilige Graal onder de Abbott & Costello films. Door problemen met de rechten van Damon Runyan mocht de film verscheidene jaren niet worden uitgezonden tot 2008. Ik zal dan wel een oude VHS versie hebben gehad maar soit, dat maakt eigenlijk niet zo veel uit.

Ik zei het hierboven al, maar dit is de meest losgeslagen Costello tot nu toe. Roepen, blazen, schreeuwen gelijk een vrouw, ... Alles doet hij en alles doet hij met verve. Die verve ontstaat natuurlijk alleen maar dankzij zijn eeuwige partner in crime, Bud Abbott. Geniaal duo en werkelijk één van de beste straight guys die ik ooit heb gezien. Nog een reden waarom It Ain't Hay de moeite waard is, is de terugkeer van Shemp Howard. Het was alweer 5 films geleden, van Hold That Ghost uit '41, dat hij nog eens in een Abbott & Costello verscheen. Gelukkig maakt hij dat hier ruimschoots goed door één van zijn grootste rollen tot nu toe te spelen. En wat voor een rol. Samen met Hinds en Quillan heeft hij een aantal geweldige scènes. Sowieso een geweldig trio. Maar daar stopt het nog niet want het trio wordt later nog een kwartet dankzij Eugene Pallette. Wat een heerlijk personage. Hij is dik, lelijk en een rauwe stem maar o zo geweldig. Zelfs de kinderen zijn niet irritant.

Wederom één van de beste Abbott & Costello films die ik al heb gezien. Het duo blijft en hilarisch en ik kan het maar niet genoeg zeggen, het blijft ontzettend jammer dat ze ondertussen zo vergeten zijn. Ach, aan mij hebben ze toch een levenslange fan gekregen.

4*

Sexual Transmitted Curse

Ik probeer wel wat bij te blijven met de nieuwste films, maar het gebeurt me toch vaak dat een film aan mijn aandacht ontsnapt is. Ligt meestal wel aan mij, maar het bewijst ook hoe weinig moeite er vandaag de dag eigenlijk nog in promotie wordt gestoken. Ik leerde It Follows kennen via MovieMeter en was direct gecharmeerd door de poster. Aangenaam verrast dan ook dat dit in België al in de cinema bleek te draaien, dus gisteren gaan kijken.

ik verschiet dan ook eerlijk gezegd wat van het gebrek aan stemmen, de zaal was gisteren ook niet echt gevuld, maar hopelijk komt de film hiermee terug wat onder de aandacht. It Follows is dan ook een film die het waard is om wat meer in the picture te komen, want David Robert Mitchell levert een wel erg geslaagde horror film af. Verwacht geen darmen die in het rond vliegen of iets dergelijks, maar gewoon ouderwetse spanning die echt onder de huid kruipt en die je ongemakkelijk in je stoel laat zitten. Veel van die spanning is te danken aan een uitstekende muziekkeuze, maar Mitchell weet gewoon over het algemeen erg leuke dingen op het scherm te toveren. De scène waar Hugh na hun vrijpartijtje Jay verdoofd en op een rolstoel vastbindt ziet er gewoon heerlijk dynamisch uit, maar Mitchell slaagt er ook in om de meeste clichés te ontwijken. Favoriet stuk is ongetwijfeld de twist waarin blijkt dat 'It' niet zo achterlijk is om in het zwembad te lopen (en geëlektrocuteerd te worden), maar in de plaats met de toestellen begint te gooien. Onverwachts en het voelde vooral fris aan. Ik ben verre van een horrorkenner, maar het was geleden van Cabin in the Woods dat ik nog zo'n originele film in het genre ben tegengekomen. De twee films zijn overigens verder niet vergelijkbaar.

Tieners die achtervolgd worden door één of ander kwaad, het is een subgenre dat ik altijd wel leuk vind. Meestal bevatten die films een niet al te denderende cast, maar zelfs daar weet It Follows interessant uit de hoek te komen. Maika Monroe draagt de film dan overduidelijk als Jay. De manier waarop ze meer en meer begint door te draaien.. Heerlijk! Op de rest van de cast is weinig op aan te merken. Alleen jammer dat het einde iets te abrupt was naar mijn goesting, maar dat kan ook te wijten zijn aan het feit dat die idioot van Kinepolis besloot om de lichten al aan te doen vooraleer de film gedaan was. Onvoorstelbaar eigenlijk dat een regisseur die zo zijn best doet om een impact te maken met sfeer de nek wordt omgewrongen door een externe partij die er enkel en alleen op uit was om het volk zo snel mogelijk uit de zaal te krijgen.

Het moet al lelijk gaan doen mocht dit geen top 10 2015 materiaal gaan worden. Komt nog wel wat interessant spul uit in de loop van het jaar, maar It Follows is een film die je gaat blijven (hier komt de flauwe pun) achtervolgen. Verwachtingen waren hoog en komen volledig uit.

Dikke 4*

Swinging higher than the space needle with the gals and the songs at the famous Worlds Fair!

Ik had nog nooit in mijn leven een Elvis film gezien. Ze geven er wel vrij veel op TCM maar het leek me nooit de moeite om er eens één op te zetten. Iets dat veranderde toen ik in het James Dean topic las dat Elvis vaak met Dean wordt vergeleken. Dean is één van mijn favoriete acteurs dus ik vroeg me af wat Elvis hier vanaf ging brengen.

Eerlijk gezegd, ik snap de link met James Dean langs geen kanten. Dean is een bijzonder charismatisch iemand die in zijn weinige rollen me vaak heeft kunnen bekoren. Elvis is op zijn eigen manier ook wel charismatisch maar is als acteur niet veel soeps. It Happened at the World's Fair wordt dan ook precies meer gebruikt als promotie voor de eigenlijke wereldtentoonstelling. Ik had ergens verwacht dat, ik weet ook niet waarom, Elvis een komische timing ging hebben maar niets bleek minder waar te zijn. Het enige wat hij doet is nogal houterig een vrouw te versieren, hij probeert het toch, en barst om de 5 minuten te pas en te onpas in nummers uit. Nu ben ik geen Elvis fan, we hebben hier thuis één dubbelcd liggen en ik denk dat ik hem één keer heb geluisterd. Ik zeg niet dat het slecht is, het zijn vaak wel catchy deuntjes, maar ik snap niet wat iedereen er zo geweldig aan vind. Soit, de nummers in It Happened at the World's Fair zijn dan ook niet van een erg hoog niveau. Joan O'Brien is alleen maar voor haar looks gecast maar meer heeft ze ook niet te zoeken in de film. Eerlijk gezegd heb ik bijna een hartsgrondige hekel aan kinderen in films. Er zitten soms uitzonderingen tussen (The Omen o.a.) maar het meeste van de tijd kunnen ze echt niet acteren. Dit gebeurt ook met Vicky Tiu die de kleine Sue-Lin speelt. Als ik Elvis was geweest had ik dat joch in het reuzenrad vast gebonden en haar pas na een aantal uur terug los gelaten. Wel is dat andere joch in de film wel de moeite waard. Ik heb het over de kleine jongen die Elvis tegen zijn schenen schopt. Op zich niets speciaals maar het is wel het allereerste rolletje van Kurt Russel die later Elvis zou eren in Elvis (1979) . De rest van de cast was niet zo bijzonder.

Nu weet ik niet wat de gewoonte is in de Elvis films maar in It Happened at the World's Fair is het verhaal toch geen vette. We krijgen niets meer dan een simpel plot waar de goedzak van dienst verliefd wordt op de enige vrouw die hij niet kan krijgen. We hebben het al meer (en beter) gezien in andere films en de toevoeging van de goedzak zijn gokkersvriend is niet echt de moeite waard. Het hele subplot met die irritante Sue-Lin had voor mijn part ook niet gehoeven. Ik twijfel er dan ook aan of ik ooit nog me aan een andere Elvis film zal wagen want naar wat ik lees is in elke film van Elvis het verhaal van dit niveau en daar pas ik eerlijk gezegd voor. Misschien als er ooit nog eens één op tv komt maar dan ga ik toch eerst de site hier raadplegen...

De film bevat weinig memorabele stukken. Ik heb hem een goeie 2 uur geleden uitgezien en ik kan me nog maar weinig fragmenten herinneren. Het enige waar de film de moeite voor waard is, is het kleine rolletje van een piepjonge Kurt Russel. Ach, voor de die-hard Elvis fans zal dit wel leuk zijn zeker.

2*

The day when you pick up a guitar there's nothing coming through whatsoever. There's no new pieces or new ideas. And that's the sort of gift any creative person has. There's always that point when it might happen to you, when you're too old to pick the guitar up. And we're just trying to keep that day far, far away, and out of sight. -- Jimmy Page

Het is ondertussen al weer zo'n 2 jaar geleden dat ik voor het eerst van het bestaan van deze documentaire hoorde. Toen nog niet zo heel lang kennis gemaakt met Zeppelin en Page was sowieso de God onder deze 3 gitaristen. Ook enorm uitgesteld om te kijken want ik kon er niet bij waarom The Edge en Jack White in één adem werden genoemd met de gitarist van Zeppelin. Ondertussen is mijn muzieksmaak verder ontwikkeld en omdat ik toch geïnteresseerd was in de documentaire, heb ik hem gisteren maar eens opgezet.

En ik heb er spijt van dat ik het niet eerder heb gedaan want It Might Get Loud is een aangename, ietwat korte documentaire over 3 gitaristen met veel gelijkenissen maar ook hun overduidelijke geschillen. Vooral mooi om te zien hoeveel respect ze voor elkaar hebben, iets wat ik niet meteen had verwacht. Het begint al met een leuke komische noot in de vorm van Jack White en zijn zelf gemaakte gitaar en de dikke 90 minuten vliegen dan ook snel voorbij. Het blijft vooral interessant om te zien hoe de drie mannen hun jeugd is beïnvloedt door het instrument. Dit heeft als gevolg dat er een aantal mooie gesprekken worden gestart maar tegelijkertijd krijg je ook het gevoel dat hier meer had ingezeten. Oké, de documentaire duurt al zo'n 90 minuten dus je kunt je afvragen of het wel nuttig is als er nog veel meer wordt doorgeboord op het thema maar ik vond het in ieder geval boeiend genoeg en had hier gerust wel wat meer van willen zien. Wel erg leuk om zoveel oude beelden te zien van de gitaristen. Als een grote Jimmy Page fan kende ik al veel van zijn periodes vanuit The Yardbirds maar de piepjonge (toen noemde hij zich nog echt James) Page was ik nog nooit tegen gekomen. Dat hij trouwens op de soundtrack van Goldfinger heeft meegespeeld was me ook onbekend.

Sowieso een interessant basisidee, hoewel ik er vroeger niet voor te vinden was, maar wordt dus ook wel redelijk degelijk uitgewerkt. Natuurlijk had het allemaal wat langer mogen zijn, zou mooi zijn als er later eens een een extra lange cut uitkomt met gewoon heel het interview maar dat betwijfel ik. In ieder geval is het wel leuk om de drie gitaristen bezig te zien. Ik zei daarjuist al dat ik een serieuze fan ben van Page en dat de rest imho niet aan hem kunnen tippen en hoewel ik dat nu nog altijd vind, moet ik toegeven dat Jack White en The Edge wel degelijk klasse zijn. Page blijft mijn favoriet maar ik ben geïnteresseerd geraakt in de gitaarpartijen van beide heren want ze laten hier wel vaak mooie kunstjes zien. De openingscredits zijn trouwens ook wel mooi geanimeerd. Wat ook wel leuk is, zijn de jams doorheen heel de film. Soms worden ze nogal abrupt afgebroken maar gelukkig is de uiteindelijke jam wel erg leuk. Misschien niet al te spontaan, je voelt dat iedereen zo zijn eigen stukje heeft (Page krijgt geen zangpartij maar mag wel enig solowerk verrichten), maar wel erg tof om naar te kijken.

Lang laten liggen en dat was onterecht. Guggenheim maakt met It Might Get Loud een degelijke documentaire die valt of staat met de drie gitaristen. Gelukkig nemen de ego's niet de overhand en krijgen we een aantal interessante gesprekken. Gecombineerd met de beelden van ieders jeugd en de jam op het einde kan ik hier niet minder dan 4* aan kwijt.

4*

A man can be a pig and a lawyer at the same time

Als liefhebber van het oude Hollywood en van Italiaanse films, is It Started in Naples op papier een godsgeschenk. De mannelijke hoofdrol is weggelegd voor de Amerikaan Clark Gable, de vrouwelijke hoofdrol is weggelegd voor de Italiaanse Sophia Loren en het speelt zich allemaal af in Italië. Zo'n typisch feelgood zomerfilmpje waarbij je niet al te veel moet nadenken en waar de locatie een al bijna even grote rol speelt als de hoofdrolspelers. Die locatie is echter niet Napels zoals je zou vermoeden, maar Capri.

Want nooit is er een titel geweest die meer de waarheid sprak dan It Started in Naples. De film begint daar inderdaad, maar al snel wordt er een bootreis naar het eiland Capri ondernomen en daar speelt het hele verhaal zich af. Hoewel, over een verhaal kun je eigenlijk moeilijk spreken. De film concentreert zich op het over en weer gediscussieer van Mike en Lucia over wat ze met de kleine Nando gaan doen. Zijn ouders zijn overleden, Lucia -zus van de moeder- heeft evenveel recht op het hoederecht als Mike -broer van de vader- en uiteraard hebben beide een compleet verschillende levensstijl en idee over hoe ze Nando moeten opvoeden. Het verloop valt te raden, spoiler alert: ze worden verliefd op elkaar, en er ontstaan de nodige misverstanden. Tof filmpje om eens te zien dus, maar niet echt hoogstaand dus.

Iets wat ook gezegd kan worden over de chemie tussen Gable en Loren. In ieder geval blij dat Gable met The Misfits nog een mooie afsluiter van zijn carrière heeft kunnen maken, want hier oogt hij echt wel een stuk te oud om de relatie met Loren geloofwaardig te brengen. Het hielp natuurlijk ook niet dat de twee naast de set ook niet goed overeen kwamen, maar Loren houdt de boel nog fris. Een typische rol van de Italiaanse, maar ik heb dan ook wel een zwak voor La Loren. Toffe bijrol ook nog van Vittorio De Sica die als gluiperige advocaat nog voor een aantal leuke momenten zorgt. Marietto speelt Nando, het kind waar alles om draait, en is van eenzelfde niveau als de meeste kinderen in films. Op zich niet slecht, maar bij vlagen erg irritant.

Vrolijk niemendalletje dat vooral nog wordt gered door dat typische Italiaanse filmsfeertje (heerlijk toch wanneer ze tegen elkaar beginnen te roepen) en een onderhoudend doch volstrekt voorspelbaar plotje. Loren blijft een mooie verschijning, Gable daarentegen genoot teveel van de Italiaanse kost waardoor zijn gewicht doorheen de film zichtbaar schommelde. De Sica blijkt naast een begenadigd regisseur ook nog een vlotte acteur te zijn, zeker de rechtbankscène is tof.

3*

I've said it before and I'll say it again, I didn't want to move to California

Een paar dagen geleden keek ik Limelight vanwege de kleine bijrol voor Buster Keaton, misschien wel één van de meest geniale komieken uit de silent era maar in zijn latere jaren blijkbaar alleen maar goed voor kleine bijrollen. Ik begon op te zoeken naar waar hij nog meer in had meegespeeld en stoot op 2 titels die ik in bezit had maar waarvan ik niet wist dat Keaton er in meespeelde. It's a Mad Mad Mad Mad World is daar één titel van.

De film opent op zich wel redelijk leuk met het animatiefilmpje met de openingscredits maar het duurt jammer genoeg te lang om nog amusant te blijven. Het zou een slecht voorteken zijn voor de rest van de film want Stanley Kramer maakt zijn film veel te lang waardoor ik hem echt in twee stukken heb moeten zien omdat ik het allemaal wat beu was geraakt. Wel interessant om te zien waar menig film à la Rat Race en zelfs een aflevering van The Simpsons de mosterd van haalde maar op zich heeft race niet bijzonder veel om handen. Het is pas eer het groepje aankomt in het park dat de film wat los komt en dat we nog een paar leuke scènes voorgeschoteld krijgen maar eerlijk gezegd, dan is het al veel te laat. Ook qua humor was dit helemaal niet mijn ding en is er eigenlijk bijzonder weinig te lachen.

Wat erg vreemd is want hier zit echt wel veel veel bekend volk in dat hun strepen in de komedie heeft verdiend. Maar als je natuurlijk types als Buster Keaton en The Three Stooges een screentime van een belachelijke paar seconden geeft, dan is het logisch dat je dit niet volledig kunt benutten. Op zich wel leuk om een aantal bekende gezichten te spotten zoals Jerry Lewis maar daar blijft het dan ook bij. Spencer Tracy neemt een redelijk grote rol op zich maar voelt voornamelijk aan als vergane glorie. De tijd dat hij erg sterke rollen speelde zoals in Fury was blijkbaar al een tijd gedaan en hij voelt hier dan ook als een miscast aan. Buddy Hackett ken ik alleen maar van Fireman, Save My Child (nog niet gezien trouwens) omdat die film oorspronkelijk bedoeld was voor het geniale Abbott & Costello maar wegens de ziekte van Costello ging de rol naar Hackett en Hugh O'Brian. Hackett voelt dan ook de gehele speelduur aan als een goedkoop aftreksel van Costello en is meer irritant dan wat anders. Ethel Merman was nog zo iemand die werkelijk het bloed onder je nagels kon halen, samen met Dick Shawn natuurlijk die haar zoon speelt.

Een film waarvan wordt gezegd dat je je geen minuut verveelt maar niets is minder waar. It's a Mad Mad Mad Mad World is eens leuk om een keer gezien te hebben vanwege de vele cameo's van komieken uit vervlogen tijden maar het verhaal sleept te lang aan, het tempo is te traag en een aantal acteurs werken gewoon puur op je zenuwen.

1.5*

Listen, You...it's LOVE I'm after! - ...and it's love you're going to get -- in the neck!

De film was een goeie week geleden op Eén maar toen had ik geen tijd om hem te zien dus had ik hem opgenomen. Nu had ik daarjuist toch nog een gaatje gevonden om hem dan uiteindelijk op te zetten maar het is toch wel een lichte teleurstelling geworden.

Het verhaal is een typische screwball komedie maar het word allemaal wel net iets te lang op het einde. Een kwartiertje van de speelduur had de film veel goed gedaan. Maar dit neemt niet weg dat het niet allemaal zeer vermakelijk is. Vooral de stukken tussen Basil en Digges (de tuinscène!) zijn amusant maar ook de meeste scènes met de driehoeksverhouding tussen Basil, Joyce en Marcia zijn leuk om te zien.

Bette Davis is een degelijke actrice maar om de een of andere kan ze me toch niet echt bekoren. Ook hier komt ze niet fantastisch over maar gelukkig is de chemie tussen Howard, Davis en de Havilland duidelijk te merken en voel je gewoon dat ze alledrie zeer veel plezier hebben in het spelen van hun rollen.

Al bij al is It's Love I'm After een lichte teleurstelling maar dat neemt niet weg dat ik me toch wel heb vermaakt.

3.5*

Can Saxons fight? All day and through the night!

Een tijd geleden was het Elizabeth Taylor Day op TCM en hoewel ik veronderstelde dat ik ondertussen wel alles van de actrice had gezien dat TCM ter beschikking heeft, kwamen ze ineens met Ivanhoe op de proppen. Ik heb dit soort films altijd wel graag gezien (al vind ik ze nu vaak onbedoeld komisch doordat ik altijd flashbacks krijg naar Monty Python) maar de vorige Robert Taylor film in deze setting die ik had gezien, Knights of the Round Table met de bekoorlijke Ava Gardner, viel me een tikkeltje tegen. Ik verwachte een film van eenzelfde niveau maar ben aangenaam verrast.

Zeker ook omdat Ivanhoe, Knights of the Round Table en The Adventures of Quentin Durward als een onofficiële trilogie wordt beschouwd met telkens dezelfde regisseur (Richard Thorpe), dezelfde producer ( Pandro S. Berman) en dezelfde hoofdrolspeler (Robert Taylor). Nu is het alweer een halfjaar geleden dat ik Knights of the Round Table heb gezien maar een echt vervolg zie ik daar toch niet in. Soit, één van de hekelpunten bij die film waren de gevechtscènes en het is jammer om te zien hoe knullig sommige scènes er hier ook uitzien. Ondertussen heeft Ivanhoe de kaap van 60 jaar alweer overschreden maar tijdens de bestorming van het kasteel Torquilstone worden er door Locksley's mannen, onder leiding van een naar een bijrol herleide Robin Hood, een arsenaal aan pijlen afgeschoten. Die treffen vaak hun doel maar het zijn maar uitzonderingen waar het effect echt geslaagd is. Het merendeel ketst dan ook gewoon als rubber van de acteurs af en dat is zonde. Zeker omdat de film voor de rest vrij indrukwekkend is. De bestorming van het kasteel is naast dit euvel geslaagd te noemen en ook de climax met het gevecht tussen Ivanhoe en De Bois-Guilbert kan er mee door. Het legde de regisseur dan ook geen windeieren want Ivanhoe werd genomineerd voor 3 Oscars (Best Picture, Best Color Cinematography en Best Music) en is de meest opbrengende MGM film uit 1952.

Het was niet de eerste keer dat beide Taylor's samen werkten in een film, ze deden het 3 jaar hiervoor al met Conspirator, en het blijven toch allebei erg goede acteurs die goed op elkaar zijn ingespeeld. De chemie tussen beide is zeker aanwezig, ze zijn gelukkig geen familie van elkaar want dat zou maar raar zijn eerlijk gezegd, maar het is vooral Robert Taylor die hier lekker de show kan stelen als Ivanhoe. Deze rol ligt hem dan ook precies beter dan die van Lancelot in de Knights of the Round Table. Die andere Taylor wordt hier jammer genoeg wat herleidt tot een pretty face en dat is zonde want ze heeft wel meer in haar mars. En dan zou je bijna die andere schone nog vergeten, namelijk Joan Fontaine die de rol van Rowena op zich neemt. Ook zij wordt herleidt tot eenzelfde kaliber als Elizabeth Taylor maar bon, in dit soort films is dat wel passend. Voor de rest zijn er nog een aantal geslaagde bijrollen van onder andere George Sanders en Finlay Currie die het geheel afmaken.

Jammer van de soms slecht uitziende effecten maar bon, met films van deze ouderdom wil ik gerust wel eens mijn goed hart laten zien. Dit soort massaspektakels worden toch niet meer op deze manier gemaakt (vandaag de dag zouden Lockley's mannen allemaal CGI zijn) en het heeft zeker en vast zijn charme. Degelijk verhaal en een dito cast. Meer heb je niet nodig.

4*

Teleurstellende kennismaking met Claude Chabrol

Geen idee waarom meer, maar Chabrol was een naam die eens was blijven hangen als één van die grote Franse regisseurs zoals Carl Theodor Dreyer of Robert Bresson. Nu ik eens een vluchtige blik op zijn oeuvre werp, denk ik dat ik me vergist heb. L'Ivresse du Pouvoir is één van zijn laatste films en was een aantal jaar geleden goedkoop in de budgetbakken te vinden.

Het waarom werd me al snel duidelijk, want de DVD van Movie Affairs is qua ondertiteling erg irritant. Sowieso enkel maar een keuze tussen Nederlands aan/uit, maar wanneer die ondertiteling dan nog eens regelmatig de laatste woorden in een zin afkapt.. Het kwam de kijkbeurt in ieder geval niet ten goede. Soit, het is mogelijk dat dat maar een kleine smet is op een voor de rest uitstekende film ware het niet dat ik hier bijzonder weinig mee kon. Gebaseerd op waargebeurde feiten in Frankrijk vertelt Chabrol het verhaal van een onderzoeksrechter met als bijnaam De Piranha die de strijd aangaat tegen een paar fraudeurs. Klinkt interessant, maar de uitvoering is op zijn minst saai te noemen. Veel losse verhaallijnen die nooit echt tot één geheel worden gevormd en een anti-climax van jewelste. Je krijgt ook nergens binding met de personages doordat het allemaal op zo'n gortdroge manier wordt verteld.

Er is dan ook niemand die er echt bovenuit steekt, zeker Huppert niet die gewoon altijd hetzelfde kunstje lijkt te doen. Ik moet wel toegeven dat ik amper iets van haar heb gezien, 8 Femmes van François Ozon is de enige andere film die ik me met haar voor de geest kan halen. Gewoon altijd dezelfde kille blik... Chabrol besloot hier blijkbaar ook een heus familie uitstapje van te maken doordat hij de regie en het script voor zijn rekening nam, zijn vrouw Aurore zich mee bezig hield met het script, zoonlief Matthieu de muziek componeerde en zijn tweede zoon Thomas de rol van Felix in de film vertolkt. Allemaal aspecten die weinig memorabel zijn.

Voor de rest weinig zin om er nog woorden aan vuil te maken. Op papier een interessante film, maar dat betekent niet dat het uiteindelijke een goede film wordt. Had niet noodzakelijk hoge verwachtingen, maar zelfs dit is beneden verwachting. Vreemd dat IMDB dit trouwens vertaald als Comedy of Power.

1*