Opinions

The Susquehanna Hat Company at Bagel Street

Ik begin morgen met mijn examens maar ik had even een break nodig en wat is er nu een betere ontspanning dan Abbott & Costello? Juist, niet al te veel dus. De vorige film, Hit the Ice, was één van de minste uit heel de reeks en dat was vooral de schuld van Lamont. Ik was dus wel benieuwd hoe de reeks met een nieuwe regisseur ging uitdraaien.

En wat blijkt? In Society is één van de beste films die ik van het duo tot nu toe heb gezien. Yarbrough had nu niet direct een indrukwekkend resumé maar met deze film scoort hij wel degelijk. Het verheugt me dan ook dat de volgende films ook van zijn hand zijn. Soit, de reden waarom ik hem een goede regisseur voor het duo vindt, is dat hij alles netjes weet te doseren. Af en toe een muzikaal intermezzo maar vooral constant het originele Abbott & Costello gevoel. Geen idee hoe ze het flikken maar dit is één van de meest chaotische en drukke Abbott & Costello films tot nu toe. Het kan misschien wel zijn doordat de scriptschrijvers meer dan een jaar de tijd hadden om een leuk scenario te schrijven want Costello kon een jaar geen films doen door zijn reuma. Het plotje achter In Society is ook één van de betere. Abbott & Costello zijn deze keer loodgieters, vraag me af wat ze eigenlijk nog allemaal gaan worden, en komen terecht in de high class. Daar passen ze langs geen kanten waardoor er een aantal ontzettend leuke situaties ontstaan. Ik zei het daarjuist al maar het viel me op dat de film nooit echt een rustpunt kende maar continu doorging met een spervuur van situatie- en dialooghumor. Heerlijk vermaak, al zakte het naar het einde wel een tikkeltje in. Alleen jammer dat een deel van de, voor de rest coole, achtervolgingsscène aan het einde toe van Never Give a Sucker an Even Break (1941) komt.

Lou Costello was dus een serieuze tijd out aan reuma maar daar is hier nu eens echt niets van aan te merken. Hij staat nog altijd even zot zoals altijd en is gewoon hilarisch klungelig. De manier waarop Abbott meespeelt is zoals altijd goud waard. Ook leuk om te zien da ze even terug naar de oudere humor gingen door Abbott nog eens Costello te laten opjagen bij die agent. Heerlijke scène. Ik blijf erbij, het blijft een werkelijk hilarisch en fantastisch duo. Zoals altijd is de andere cast nogal te verwaarlozen. Marion Hutton ziet er, zoals bijna elke vrouw in de Abbott & Costello films, zeer mooi uit. Vraag me soms af waar die schoonheden heden ten dage zijn gebleven. Leuke anekdote is trouwens dat ten tijde van deze film de ruzie met Universal nog altijd niet was opgelost (Costello 'stal' verschillende decor stukken uit Hit the Ice omdat hij dacht, later is het trouwens bewezen, dat Universal geld achterhield) waardoor ze weigerden om een scène terug opnieuw te schieten en dat ze elke keer stipt om 16.00 stopten of ze nu midden in een scène waren of niet. Je moet het ze wel aangeven dat ze ballen hadden, al had Universal hun broodnodig.

Een spervuur aan komische situaties (Bagel Street!) en een leuk verhaaltje dat nergens verveelt, al zal de korte speelduur hier wel voor iets tussen zitten. In ieder geval flikken Abbott & Costello het weer om me even naar de jaren '40 terug te brengen. Chapeau!

4*

Psychologically, I'm very confused, but personally I feel just wonderful

Normaal gezien ben ik niet zo'n fan van de MGM musicals uit de jaren '40-'50. Een musical op zich kan ik wel waarderen maar ik heb me nu al een paar keer aan iets van Fred Astaire en Gene Kelly gewaagd en het pakt me simpelweg niet. Normaal gezien is In the Good Old Summertime dan ook een film die ik aan me had laten voorbijgaan maar het is vanwege de bijrol van Buster Keaton dat ik dit nog wel een kans wou geven. De film stond ondertussen alweer een aantal maanden stof te happen maar gisteravond maar eens opgezet omdat ik wel zin had in wat luchtig vermaak.

En dat is In the Good Old Summertime zeker en vast geworden. Alleen zonde dat het uitgangspunt me iets te geforceerd aanvoelt. Ik heb de andere versies zoals The Shop Around the Corner of You've Got Mail nooit gezien dus geen idee of dat daar ook zo is maar het kwam me nogal onlogisch over dat beide penvrienden vastbesloten waren om met elkaar te trouwen hoewel ze amper iets van de andere persoon in kwestie wisten. Ze hebben geen idee hoe de andere eruitziet, waar hij/zij woont, zelfs de naam is hun onbekend! Dit is natuurlijk bedoeld als komische opzet, en die opzet werkt op zich ook wel, maar ik vind het idee zelf wat te losjes uitgewerkt. Gelukkig hangt er voor de rest een amusante sfeer, ik kreeg zelfs af en toe een Are You Being Served gevoel, waardoor de film voor anderhalf uur vermaak en vertier zorgt. Het blijft allemaal redelijk voorspelbaar maar bon, bij een film van bijna 65 jaar oud ga ik daar nu niet over liggen klagen. Wat vooral overblijft zijn een aantal amusante scènes (dank u Buster Keaton) en een reeks van muzikale intermezzo's die nooit de vaart van de film onderuit halen.

Maar de grote kracht van In the Good Old Summertime zit hem voor mij in het samenspel van Judy Garland en Van Johnson. Beide al wel eens regelmatiger in een andere film gezien maar volgens mij de eerste keer dat ik ze samen zie. De chemie is overduidelijk aanwezig en de vlotte dialogen gaan hun goed af. Leuk ook om Buster Keaton eindelijk eens nog in volle glorie te zien. Hoewel hij nooit meer het niveau heeft gehaald van zijn silent films, heeft hij hier de geweldige scène met de viool. Uitgevoerd op een manier zoals alleen hij het zou kunnen. Oorspronkelijk ging hij ook helemaal niet in de film zitten maar rond deze periode was hij grappenschrijver bij MGM en ze zochten naar een geloofwaardige manier om de viool kapot te laten gaan. Ze kwamen bij Keaton terecht en besloten hem ineens maar een rol te geven want hij was waarschijnlijk de enige die dit geloofwaardig kon afbrengen. Het is niet de enige toevoeging van de great old stoneface doordat hij ook de eerste ontmoetingsscène tussen Larkin en Fisher choreografeerde en dat behoort sowieso tot één van de hoogtepunten van de film. Let vooral ook nog op een kleine Liza Minelli op het einde van de film aan de hand van haar echte moeder, Judy Garland.

Vermakelijke film die door het vlotte tempo erg aangenaam is om naar te kijken. Buster Keaton blijft een held maar ook de rest van de cast is gewoon erg goed op dreef. Ietwat jammer van het ongeloofwaardige plot want anders had hier wel meer in kunnen zitten. Ach, ik heb me wel geamuseerd.

3.5*

They call me mister Tibbs!

In the Heat of the Night was een film die ik al vaker was tegengekomen. Voornamelijk omdat er naar het schijnt een legendarische scène zou inzitten met een handgemeen tussen blank en zwart, maar voor de rest wist ik er eigenlijk erg weinig van. Gisteren werd hij echter op het grote scherm getoond en die kans laat ik natuurlijk niet liggen.

Jammer genoeg heeft de status die de film heeft verworven in de loop der jaren voor een te hoge verwachting gezorgd. In the Heat of the Night is een degelijke film met een aantal erg sterke scènes, maar heel het moordonderzoek steekt nogal simpel in elkaar. Ik vond het daarbovenop vandaag de dag nogal standaard overkomen. Nu zijn er in de loop der jaren wel meer cop films gemaakt en allemaal volgen ze zowat hetzelfde stramien. Agent A en agent B moeten noodgedwongen met elkaar samenwerken, zijn complete tegenpolen van elkaar en worden uiteindelijk vrienden. Gaandeweg ontdekken ze natuurlijk ook dat ze allebei nog wel wat van de andere kunnen leren. In zijn tijd zal dit misschien wel verfrissend zijn geweest (heb me nooit zo met het buddy-cop genre bezig gehouden, dus geen idee of dit één van de eerste in zijn soort was), maar nu kon het niet altijd mijn aandacht vasthouden.

Gelukkig konden Sidney Poitier en Rod Steiger dat wel. Poitier heeft zo'n zangerige manier van spreken die gewoon erg goed past bij het personage. Weliswaar theatraal (er zijn niet veel acteurs die zouden weggeraken met de 'they call me mister Tibbs' quote op deze manier uit te spreken zonder uitgelachen te worden), maar het werkt. Ook Steiger is meer een karikatuur (dat overdreven kauwgom kauwen!) dan wat anders en toch, ook daar is bitter weinig op aan te merken. De film steunt vooral op deze twee kemphanen en heeft qua bijrollen niet bijzonder veel in huis. Een euvel dat gelukkig wat wordt gemaskeerd door een vrij broeierig sfeertje dat goed in beeld wordt gebracht door Norman Jewison.

Vermakelijke film, ik had er echter net iets meer van verwacht. Poitier en Steiger zijn lekker op dreef en het who-dunnit verhaaltje is vrij onderhoudend, al is het zonde dat de ontknoping nogal voorspelbaar is. Wat rest is een sterke soundtrack van Quincy Jones en een aanstekelijke titeltrack gezongen door Ray Charles.

3.5*

They'll torpedo your troubles and blitz your blues...with waves of laughter and a barrage of boogie-woogie!

Ik probeer tegenwoordig elke week, meestal op dinsdag, een Abbott & Costello film te zien. Gisteren was het er niet van gekomen door de Chamions League dus In the Navy had een dagje vertraging maar vandaag heb ik er dan toch tijd voor kunnen vrijmaken. Ik was benieuwd of het duo terug meer de stijl van One Night in the Tropics ging aandoen of meer Buck Privates maar gelukkig is het het eerste.

In de eerste paar minuten krijgen we al wel een aantal leuke verwijzingen naar de voorganger van In the Navy. Costello haalt in de openingsscène al direct de toorn van Abbott op zich door de verkeerde banner te gebruiken en niet zo veel daarna begint hij het een nummer van The Andrews Sisters te zingen uit Buck Privates. Zulke verwijzingen vind ik altijd wel leuk om te ontdekken. Persoonlijk vind ik het veranderen van de setting (army naar navy) één van de betere zetten in de film want, hoewel Abbott & Costello waarschijnlijk bij de eerste waren, de moppen kwamen soms oubollig en nogal gedateerd over doordat er later meerdere films over hetzelfde thema zijn gedaan. Met de Navy is dat niet zo hard het geval en heeft het duo ook alle vrijheid om leuk uit de hoek te komen. En dat doen ze dan ook met verve! Elke Abbott & Costello die ik tot nu toe heb gezien heeft altijd wel een memorabele scène waarin Abbott Costello gigantisch hard in het zak zet, hier is dat het submarine spelletje, maar dit is dan nog niet het beste stuk uit heel de film. Neen, het beste blijft het, jammer genoeg korte, Sons of Neptune raadsel. Abbott is één van de beste straight guys die ik ooit al heb gezien, de man heeft dan ook één van de meest uitgestreken gezichten die ik al in de comedy heb gezien, maar de Sons of Neptune sketch is gewoon hilarisch omdat je merkt dat Abbott zijn lach niet kan inhouden met alle gevolgen vandoen. De nummers zijn nog altijd wel even veel aanwezig als in Buck Privates maar gelukkig zijn ze nu een stuk leuker. The Andrews Sisters zijn niet meer zo irritant, ze komen ook niet zo heel veel voor, maar vooral de bombastische nummers die door heel de cast worden gezongen zijn zeer vermakelijk. Dit is sowieso één van de beste Abbott & Costello films, de titel van beste gaat nog altijd naar One Night in the Tropics door de geweldig hilarische Who's on first.

Abbott & Costello zijn dus weer lekker op dreef. Ik weet niet hoe ze het doen maar ik geraak ze maar niet beu. De manier waarop ze elkaar aanvullen is gewoon hilarisch. Het is gewoon fantastisch hoe Costello op alle mogelijke manieren in het zak wordt gezet maar gewoon het constant geruzie over de meest willekeurige dingen zijn geweldig. Abbott & Costello zijn en blijven één van de beste komische duo's ter wereld. Ze staan dan ook een serieuze trap boven Chaplin. Wat ik ook altijd wel leuk vind is dat er wordt gekozen om alleen Abbott & Costello de sterke grappen te geven en de rest allemaal gewoon serieuze dialoog. Hierdoor komen, net als bij mijn favoriete komieken, de Marx Brothers, de grappen veel beter over. Dick Powell is dan ook een uitstekend klankbord voor de komische grollen van de amusante tandem. Claire Dodd is trouwens ook een mooie verschijning maar ook de rol van Shemp Howard mag niet worden vergeten. Ik wil al langer iets van de Three Stooges zien maar nu weet ik het zeker.

Dit derde deel in de Abbott & Costello reeks is zonder twijfel één van de beste. De setting van de Navy is verfrissend ten opzichte van Buck Privates en de humor is weer van hetzelfde goede niveau als we van ons duo gewoon zijn.

4*

Parks are for the very rich or the very poor

Ik heb altijd een wat wisselend gevoel bij John Huston. Hij heeft een paar sterke films afgeleverd (The Night of the Iguana is zelfs één van mijn favoriete films) maar in zijn lange carrière heeft hij toch ook een aantal missers gemaakt. Ik weet dan ook nooit goed wat ik juist moet verwachten bij zijn films maar ik had het gevoel dat In This Our Life wel eens iets interessant zou kunnen zijn. Vooral omdat dit me weer eens zo'n heerlijk drama leek te zijn waar Bette Davis zich eens mee zou kunnen uitleven.

En uitleven kan ze zich ongetwijfeld. In This Our Life bevat alle elementen van een soap (liefde, overspel, bedrog, moord en uiteindelijk dood) als het ware waardoor het drama gehalte nogal hoog komt te liggen. Niet iedereen zal hier goed mee overweg kunnen vrees ik maar Huston slaagt er in om het geheel te kneden tot een erg boeiend geheel. Je voelt weliswaar wel aan in welke richting de regisseur de film stuurt maar toch blijft de climax geweldig. Veel is te danken aan een sublieme opbouw natuurlijk met Stanley die maar dieper en dieper in haar put van leugens terecht komt maar vanaf het moment dat ze het ongeluk veroorzaakt is het genieten. De vlucht naar oom William, de woede-uitbarsting en natuurlijk de auto-achtervolging. Huston weet er een zekere spanning in te brengen die me erg aansprak. Vreemde keuze van namen trouwens voor de dochters, Stanley en Roy zijn toch echt wel mannelijke namen maar dat terzijde.

Nu heb ik ondertussen al wel wat Bette Davis rollen gezien maar er is tot nu toe geen enkele film waarin ze zo'n enorme feeks speelt. Ze heeft dit soort rollen wel vaker gehad, de reden ook waarom ik fan van haar ben geworden, maar als Stanley is ze wel een echte bitch. Manipulatief tot en met maar Davis vult de rol dan ook fantastisch in. Olivia de Havilland wordt wat naar de achtergrond geschoven door de performance van La Davis maar mag zeker niet onderschat worden. Als Roy vormt ze een geslaagd tegenbeeld van Stanley en met nog een uitstekende George Brent en dito Charles Coburn is de groep helemaal compleet. Humphrey Bogart en co zijn hier trouwens niet in te ontdekken, alleen Walter Huston als barman is aanwezig als één van de Maltese Falcon crew. Al gaat wel het gerucht dat deze scène te vinden zou zijn op een Mexicaanse versie.

In This Our Life is uitgedraaid op één van de beste films van Huston. Voornamelijk vanwege een fantastische Bette Davis en sterke rollen van onder andere Olivia de Havilland. De film kent een hoog drama gehalte maar blijft boeien van de eerste tot de laatste minuut. De film is misschien ietwat voorspelbaar maar storen doet het niet.

4*

Wait, whose subconscious are we going through exactly?

Ik moest donderdagochtend om 9 uur in het school zijn om les te hebben tot 12.15 en dan een middagpauze van 12.15 - 13.15. Op zich niet zo erg maar dat werd het wel toen bleek dat mevrouw de leerkracht gewoon niet kwam opdagen... Te weinig tijd om naar huis te gaan, teveel tijd om me te vervelen. Iemand van mijn klas had deze Inception op zijn laptop staan en omdat die lekker lang duurde, leek het me wel een goed idee om de film te zien.

Ik was er eerlijk gezegd niet zo heel benieuwd naar. Hypes hebben me nooit echt kunnen boeien en ik wacht dan meestal ook een geruime tijd af om de film te zien zodat het toch geen te grote teleurstelling zou worden. Daar is bij Inception gelukkig niets van te merken. Ik wist dat het verhaal over dromen vangen of iets dergelijks ging, het deed me eigenlijk nogal hard denken aan een oude Suske en Wiske strip, maar (en dat is maar goed ook) Nolan diept het verhaal een stuk interessanter uit. Wel begrijp ik de vele commentaren commentaren niet dat het verhaal zo verschrikkelijk moeilijk zou zijn. De hele vergelijking met Mulholland Drive is al helemaal ontzettend ver gezocht. Soit, Inception is en blijft nog altijd wel een film waar je je aandacht bij moet houden (bij mij was dat soms moeilijk doordat het brandalarm opeens afging...) maar zo'n breinbreker is het toch niet geworden. Wel weet Nolan er een erg boeiend en vermakelijk verhaal van te maken. Eigenlijk is het basisidee niet zo bijster veel anders dan een gewone gangsterfilm want eerlijk is eerlijk, Inception is op dat gebied niet erg verschillend van films waar een hoop uiteenlopende persoonlijkheden een opdracht moeten voldoen. Gelukkig kan ik dit soort verhalen altijd wel appreciëren en in combinatie met de verschillende dromen zorgt dit voor een erg interessante film. Ik ben sowieso al wel een sucker voor dit soort andere realiteiten dus dit was zowat een walhalla voor me. Inception weet gedurende de dikke 2 uur te boeien, al zit er hier en daar een ietwat saaier stuk tussen (het einde op de sneeuwbasis mocht iets korter bijvoorbeeld) maar op zich levert Nolan hier een ontzettend sterk staaltje.

Visueel is dit ook ontzettend mooi. Ik had er een donderdag echt spijt van dat ik dit niet in de cinema heb kunnen aanschouwen want de epische muziek van Hans Zimmer werkt zo ontzettend meeslepend. De spannende scènes zorgen voor een ware adrenalinerush onder begeleiding van Zimmer en zelfs nummer als Je ne Regrette Rien van Edith Piaf past wonderwel in de film. Soit, ik wou het eigenlijk over de visuele pracht hebben en niet over de muziek maar het is zeker een vermelding waard. Neen, wat ik eigenlijk bedoel is dat Inception zo bomvol zit met een aantal erg indrukwekkende scènes. Vooral de scènes in de droomwereld waar ze zowat alles kunnen laten veranderen zien er vaak erg degelijk uit, toen de straat die dubbel klapte, zat ik echt met open mond te kijken. Dat zijn echter niet de enige scènes die er mooi uitzien want er zijn er echt teveel om op te noemen. Nolan staat bij mij nu niet echt ten boek als zo'n geweldige regisseur (hoewel ik één film 4.5* geef en twee films 4*, is het toch niet zo'n regisseur waarvan ik perse meer wil gaan zien. Ik zou de films ook nog eens moeten herzien om echt een deftig beeld van Nolan te kunnen scheppen) maar met Inception wekt hij toch interesse op.

Leonardo DiCaprio is zo'n acteur die altijd maar geroemd wordt maar die ik nu niet zo erg speciaal vindt. Ik geef toe dat hij in zijn latere rollen vaak wel aardig is (Gangs of New York o.a.) maar meestal wordt hij gewoon compleet weggespeeld. In Inception gebeurt dat ook maar op een verwaarloosbare manier. DiCaprio weet zich eindelijk eens goed te gedragen in de film, al hing hij iets teveel de gekwelde type uit. Neen, dan zijn de andere castleden toch wederom iets beter. Het is leuk om te zien in hoeverre Joseph Gordon-Levitt eigenlijk is gegroeid als acteur. Ik leerde hem voor het eerst kennen in de televisie serie 3rd Rock From the Sun maar kwam hem daarna af en toe tegen in andere films zoals GI Joe en 500 Days of Summer. Vooral in die laatste film liet hij een geweldige indruk achter maar ik had niet verwacht dat hij dat hier ging overtreffen. Toch weet hij hier weer een geweldige indruk achter te laten. Levitt heeft stijl, is klassiek en in combinatie met Tom Hardy vaak erg hilarisch. Over Hardy gesproken, ik kende hem niet maar ook hij zorgt voor een erg fijne rol. Een lekker Brits accent, dat blijft toch fantastisch om naar te luisteren, en een aantal coole gevechtscènes (geldt ook voor Levitt trouwens) zorgen voor een erg vermakelijke rol. Ook leuk om Ellen Page nog eens terug te zien. Gestoord in Hard Candy, zwanger in Juno en geweldig in Inception. Er zit eigenlijk geen enkele slechte acteur in en zelfs in de bijrollen zijn vaak een aantal erg sterke acteurs. Michael Cain heeft screentime van een paar minuten maar toch weet ook hij op deze paar minuten een indruk na te laten. Hetzelfde geldt voor Berenger en Postlewhaite. Ook Watanabe is erg vermakelijk trouwens. Aleen Marion Cotillard is een beetje onder haar niveau maar weet nog altijd wel een goede rol neer te zetten.

Erg sterke film die vooral dankzij de combinatie van de cast, het verhaal en de effecten de gewenste indruk achter laat. Ik vind het jammer dat ik dit niet op groot scherm heb kunnen aanschouwen want dat had denk ik wel serieus de moeite kunnen zijn. Ach, c'est la vie.

4.5*

This is the 80's, I don't know what a good cause is anymore

De Hulk franchise met Bill Bixby, ik heb er toch een klein zwak voor. Vreemd eigenlijk, want ik heb de originele reeks nooit gezien (volledig) maar de twee televisie-films die ik al wel zag - The Incredible Hulk Meets Daredevil en Death of the Incredible Hulk - bevielen me eigenlijk wel. Met de vondst van The Incredible Hulk Returns ben ik ze wel in een vreemde volgorde aan het kijken, maar dat leek me eigenlijk weinig uit te maken. Het komt toch altijd ongeveer op hetzelfde neer: maak Banner kwaad en je krijgt de Hulk..

Al zit er in The Incredible Hulk Returns wel een ietwat andere insteek: het is namelijk een film met Thor! Jaja, meer zelfs: je krijgt zowel Donald Blake alsook de dondergod himself als 2 aparte personages en dat is toch vreemd aangezien de ene eigenlijk het alter ego van de andere is. Dat zorgt natuurlijk voor een paar confrontaties tussen Thor en Hulk en hoewel de gevechten de tand des tijds absoluut niet hebben overleefd (voor de fun moet je dit maar eens vergelijken met het gevecht tussen Thor en Hulk uit Thor Ragnarok..), is het wel een fijne insteek. Verder was dit vooral bedoeld als introductie voor een eventuele spin-off voor onze hamerslingerende held die er nooit is gekomen en afgaande op hetgeen je hier te zien krijgt is dat allemaal zo erg nog niet. The Incredible Hulk Returns is namelijk voor de rest redelijk inwisselbaar met de strijd tegen één of andere misdaadbaas. Toch zit hier niet zo enorm veel verschil in qua kwaliteit met de andere Bill Bixby films en het verbaast me dan ook dat dit zo enorm laag beoordeeld wordt.

Al geef ik toe dat Thor er verre van geslaagd uitziet. De invulling van Eric Allan Kramer (Bear uit American Pie 3! Je haalt hem er zo uit) is op zich nog goed te noemen, maar hij moet het doen met een wel erg povere aankleding. Het helpt natuurlijk niet dat hij te pas en te onpas moet verschijnen in zijn gevechtsuitrusting, maar hij maakt er op zich nog wel een leuk personage van. Bixby blijft na al die jaren nog altijd een degelijke Banner neerzetten en ook het concept van Lou Ferrigno groen te schilderen blijf ik leuk vinden. Ik had wel een vlieg in de kamer willen zijn toen ze één van de meest gelauwerde bodybuilders voorstelden om hem te laten opdraven in een serie waar hij groen geschilderd wordt en enkel wat moet grommen. Het heeft hem geen windeieren gelegd alvast. Steve Levitt is als Donald Blake vooral in het begin vervelend, maar groeit uiteindelijk wel vrij goed in zijn rol.

Leuk om eens gezien te hebben, zoveel is zeker. Ik weet niet of ik ooit de fut ga hebben om me nu echt door 5 seizoenen aan soortgelijke afleveringen te gaan worstelen, maar dit is een waardig alternatief. Blijft fijn om te zien hoe Marvel al jaren aan het proberen is om een soort van universum op poten te zetten, dan apprecieer je het MCU toch nog net iets meer. Bixby blijft goed, Ferrigno ook en hoewel de kostumering van Thor veel te wensen overlaat, is het wel een goede toevoeging. Al zijn de sequels nog beter.

3*

You'll like him when he's angry

Gisteren was ik met een maat in de videotheek maar we vonden echt niets naar onze zin bij de dagfilms. Dan maar naar de 'gewone' films waar het nog lang duurde eer we iets deftig hadden maar dan kwam deze Incredible Hulk op de proppen.

De Marvel films heb ik altijd wel graag gezien. Meestal zitten er echt flops tussen maar de X-Men reeks en Iron Man maken dit wel goed. Dat komt volgens mij omdat het dan ook echt interessante personages zijn en daar zit het grote probleem met de Incredible Hulk voor mij. Ik heb de Hulk altijd al redelijk idioot gevonden. Een soort van moderne persiflage op het bekende Dr Jekyll and Mr Hyde verhaal maar dan zonder diepgang. Waar Ang Lee's versie twijfelde tussen een echte comic verfilming en een serieus verhaal is er bij Leterrier geen twijfel mogelijk, hij kiest resoluut voor de comic verfilming. Ontploffende en vliegende auto's, gebouwen die kort en klein worden geslagen, ... Genoeg actie maar tegelijkertijd ook verschrikkelijk saai doordat de Hulk alleen maar tegen soldaten moet vechten en iedereen die vroeger ooit eens iets van de Hulk heeft gezien weet dat dat niet genoeg is om hem tegen te houden. Ik ben dan ook jammer genoeg halverwege in het slaap gevallen. Gelukkig was het mijn beurt om de film binnen te brengen dus heb ik vanmorgen het laatste half uur met het gevecht tussen Hulk en Abomination nog kunnen zien. Als ze die nu vroeger hadden geïntroduceerd dan was het allemaal waarschijnlijk minder saai geweest.

Naar Hollywoods normen dacht ik eigenlijk altijd dat dit een remake was van Hulk uit 2003. Omdat ze tegenwoordig alles remaken wat er bestaat was de gedachte dat dit een vervolg ging zijn nooit bij mij opgekomen. Gelukkig wordt er de eerste 5 minuten even alles samengevat van wat er in de vorige film is gebeurd.

De aankleding van het Hulk personage heeft een lange weg afgelegd sinds Lou Ferigno zich groen liet schilderen in 1977. Op zich ziet de Hulk er nu natuurlijk een pak beter uit dan een groene Ferigno maar toch miste je iets in zijn aankleding. Is het nu de overduidelijke CGI of iets anders? Ik weet het niet maar ik vond dat de Hulk er soms echt lelijk uit zag, dan zag Abomination er cooler uit. Voor de rest waren de effecten wel in orde.

Ik had mijn twijfels toen ik hoorde dat Edward Norton de rol van Bruce Banner ging vertolken. In mijn herinnering was Banner echt zo'n typische no-self-confidence professor en had Norton een te hoog pretty boy gehalte voor deze rol. Gelukkig draaide dit helemaal anders uit dan ik had verwacht en zet Norton de beste rol van heel de film neer. Vooral in het eerste uur draagt hij de film compleet. Liv Tyler vond ik maar vreemd overkomen eigenlijk. Paste totaal niet in de film en om de een of andere bizarre reden leek het me alsof ze constant een look alike gebruikten. Tim Roth was nog zo iemand die niet in de film leek te passen, dat accent was trouwens afschuwelijk.

Al bij al is dit een serieus twijfelgeval. Dat ik in slaap val bij een film is al geen goed teken al kan dat ook aan mij hebben gelegen. Norton is zeer sterk maar de rest lijkt niet in de film te passen. De effecten zien er dan wel weer vrij goed uit dus wordt het de gulden middenweg.

Hulk Smash!

2.5*

Have you noticed that our bodies are becoming radioactive?

De laatste jaren van zijn carrière spendeerde Boris Karloff in Mexico. Hij was daar onderdeel van een aantal producties met vaste crew (zo maakte hij met Jack Hill en Juan Ibanez als regisseurs onder andere The Torture Zone, Dance of Death en ook deze Alien Terror) maar het zijn overduidelijk niet beste jaren uit de man zijn carrière. Beetje triestig ook dat zo'n groots icoon het in zijn laatste jaren met zo'n producties moest stellen, maar misschien was The Torture Zone gewoon een toevallige tegenvaller.

Niet dus, want deze Alien Terror is even slecht en dan ben ik nog redelijk mild volgens mij. Het vreemde is dat er hier 3 regisseurs aan te pas moeten komen met dan ook nog eens 3 mensen die het script schrijven en dan nog krijg je zo'n onsamenhangend en vooral saai verhaal voorgeschoteld. De film is dan ook eigenlijk opgedeeld in 2 aparte verhaallijnen. Je hebt de wetenschapper John Mayer die ergens eind 1800 een nieuwe technologie ontdekt en daarbij onwetend en onwillend een stel aliens contacteert, maar je hebt ook een soort van Jack the Ripper die talloze vrouwen vermoord. Er wordt een poging gedaan om beide plotlijnen te combineren tot één vlot lopend geheel en daardoor wordt onze favoriete wetenschapper 'bewoond' door de essentie van een alien en krijgt hij de seriemoordenaar als assistent. Het vloekt even hard als het klinkt en het vleugje erotiek (veel diepe decolletés) doet daar niet veel goeds aan. Tel daar dan nog eens de slechte special effects bij (de scène aan het begin waar het ruimteschip wordt gecontacteerd is lachwekkend slecht) en je zit gewoon met een slechte film.

En daar kan de immer geweldige Karloff ook niet veel aan veranderen. Het helpt sowieso al niet dat de scènes van Karloff in Los Angeles werden opgenomen en de rest in Mexico, maar de voormalige Frankenstein moest naast het filmen ook continu met een zuurstoftank rondlopen. Dat in het achterhoofd houdende is hij nog een klein lichtpunt in de film, maar het is toch jammer dat hij op deze manier zijn carrière moest beëindigen. Klein detail trouwens: Karloff overleed reeds in 1969 maar het zou tot 1971 duren vooraleer zijn laatste film werd uitgebracht. Ik kan me niet voorstellen dat iemand dit voor een andere reden dan Karloff zou zien, maar de rest van de cast stelt sowieso weinig voor. Yerye Beirute keert na The Torture Zone opnieuw terug en speelt zowaar nog slechter dan in die film. Verder nog wat schoon vrouwvolk dat passeert (zo'n klein dorpje wordt dan ook altijd door een aantal mooie jonge vrouwen bevolkt) maar daarvoor hoef je dit niet op te zetten natuurlijk.

Tgoh, vooral voer voor de completisten van Karloff lijkt me. Ik heb Dance of Death nog in dezelfde editie liggen (voor de geïnteresseerden, deze is onderdeel van een VHS Boris Karloff reeks van 4 films) maar die wordt het slechtst van allemaal beoordeelt. Ik verwacht er in ieder geval niet veel meer van. Wel frappant trouwens hoe goed de kwaliteit van de VHS films op zich nog is, lijkt wel alsof mijn voorganger(s) de films nooit hebben afgespeeld..

1*

Your pants are on fire

Blijkbaar is Indecent Proposal indertijd wat een schandaalfilm geweest, of toch op zijn minst een film met een bepaalde reputatie. Het zorgde er meteen voor dat ik heel wat weigerachtiger kwam te staan ten opzichte van de film aangezien de andere schandaalfilms die ik had gezien (Nine 1/2 Weeks, ook van deze Adrian Lyne, en Ultimo Tango a Parigi) me niet echt goed waren bevallen. Ik ben echter in mijn Robert Redford periode de laatste tijd en dan kijk je alles wat je tegenkomt.

Aangenaam verrast dan ook dat ik hier wel wat mee kon. Het uitgangspunt is simpel en het is even wachten eer het indecent proposal effectief wordt uitgesproken, maar tot aan dat punt is het wel echt genieten. De relatie tussen D. & D. komt goed tot zijn recht en de muziek van John Barry ondersteunt mooi. Eenmaal akkoord wordt gegaan met het voorstel zakt de film een tikkeltje in omdat de relatie tussen D. & D. ook inzakt, maar dat wordt langzamerhand toch weer mooi opgebouwd. Het feit dat de bewuste nacht geheim wordt gehouden blijkt daarvoor een goede zet te zijn. Enig punt van smet is wel de snelheid waarmee Diana haar relatie met Gage start, dat strookt toch niet zo goed met de verliefdheid van het koppel vooraleer ze akkoord gaan. Het happy end was te verwachten natuurlijk en voelt een tikkeltje geforceerd aan (was wel content dat tussen de lijnen wordt duidelijk gemaakt dat Diana effectief de enige was en dat er niet zo'n miljoenen club was, want dat had toch niet echt in het beeld van Gale gepast) maar ik kan er wel mee leven.

Vooral omdat hier een sterke cast achter zit. Primaire reden om te zien was dus Robert Redford en ik moet de film waar hij slecht in is nog tegenkomen. Lijkt werkelijk geknipt te zijn voor de rol. Al wat ouder en toch nog die looks, dat charmante en tegelijkertijd toch ook gluiperige dat over zijn persoon hangt, ... Heerlijk. Vreemd genoeg spreekt IMDB wel over een pornoster die als body-double voor Redford heeft gediend, ik vraag me dan toch af in welke scènes aangezien Redford heel de tijd zijn kleren aanhoudt. Ik had de meeste twijfels over Demi Moore maar het mag gezegd worden dat ze er a) wel erg appetijtelijk uitziet en b) één van haar beste rollen ooit neerzet. Iets wat misschien ook wel te danken is aan het naturelle samenspel met Woody Harrelson. Had niet verwacht dat hij dit soort rollen zou aankunnen, leek me toch meer een komische acteur te zijn, maar dit doet hij erg goed.

Ik ben wat verbaasd over de lage score, want hoewel ik ten volle begrijp dat er hier en daar wel iets scheelt met Indecent Proposal, is het wel een film die bijblijft. Een simpel doch intrigerend uitgangspunt en dito uitwerking. Vind deze in ieder geval heel wat beter dan Nine 1/2 Weeks, al lijkt me dat voor een groot deel ook de verdienste van de cast.

Dikke 3.5*

We've always believed we weren't alone. On July 4th, we'll wish we were

Independence Day is zo'n film die ik wel van naam kende maar waar ik eigenlijk bitter weinig van wist. Ik had hem ooit eens opgenomen toe hij op televisie kwam maar zoals zo vaak bij mij pleeg hij virtueel stof verzamelen op de decoder en kwam het er maar niet van om de film te zien. Toen ik een aantal dagen geleden ziek werd, had ik opeens een zee van tijd maar wanneer je een zware kop hebt, wil je iets gemakkelijk zien. Ik dacht dat Independence Day daar wel aan ging voldoen.

Ik had gelijk want de film is luchtig popcornvermaak geworden. Emmerich doet waar hij goed in is en dat is rampen/alienfilms maken die er erg netjes uitzien en daar is Independence Day geen uitzondering op. Visueel is dit dus zeker en vast wel de moeite want alles ziet er gelikt uit. De aliens zelf vallen wel mee, een probleem dat ik vaak heb bij buitenaardse wezens is dat ze zo ongeïnspireerd overkomen maar hier is dat niet noodzakelijk het geval. Op zich zien de aliens er wel buitenaards maar het is vooral de toevoeging van het pantser en dergelijke dat ik wel kon waarderen. Ik zei daarjuist al dat Emmerich doet waar hij goed in is en die status heeft hij met reden gekregen door films zoals 2012, Godzilla, Stargate en The Day After Tomorrow. De man gooit er altijd een serieus budget tegenaan maar weet er altijd ook wel iets moois van te maken. Zo zien de aanvallen er redelijk geloofwaardig uit, let op de nadruk op het woord 'redelijk', maar vooral tijdens het einde waar Goldblum en Smith in het vijandelijke schip zitten, ziet het er allemaal goed uit. Nog zo'n kenmerk van de films van Emmerich is dat hij in zijn films vaak nogal bizarre personages steekt. Ik denk meteen aan Woody Harrelson in 2012 en Independence Day kent dit in de vorm van Randy Quaid die de rol van Russel Casse vertolkt. Cliché zoals iets, net zoals praktisch heel de film maar het geeft toch een zekere vorm vermaak aan de film. Het plot wordt nergens hoogstaand en zit af en toe vol met stommiteiten (o.a. de vrouw van Hiller die er in slaagt in een tunnel te overleven terwijl die ontploft door zich in een bezemkast met een open deur inclusief kind en hond te verstoppen) maar film hoort nog altijd vermaak te zijn en Emmerich slaagt er hier als het ware uitstekend in. Independence Day is dan ook alles wat je van een Amerikaanse film kunt verwachten. Pakweg een 60 one-liners (de ene al beter dan de andere), Amerika dat heel de wereld red en dat op een lekker chauvinistische manier. Ik wil niet negatief klinken, anders zou ik de film ook geen dikke voldoende geven, maar het is nu wel eenmaal zo. Ach, maar ergens geef ik Emmerich toch geen ongelijk dat hij zijn films stuk voor stuk op deze manier maakt. Als iets niet kapot is, ga je het ook niet maken natuurlijk.

Ik wist eigenlijk niet dat Will Smith hier ook nog in meespeelde. Het duurt eventjes eer hij in de film verschijnt maar eens hij er is, is het er wel weer op. Ik leerde hem voor het eerst kennen in The Fresh Prince of Bel-Air en sindsdien ben ik hem nog veel meer tegen gekomen in films maar elke keer weet hij zijn rol toch een zekere leuke factor mee te geven. Het is allemaal ontzettend corny, het patriottisme spat van het scherm af maar toch vliegt de film met iets meer dan 2 uur voorbij. Smith is zonder twijfel de bekendste kop in de film maar dat betekent niet dat de rest van de acteurs er niets van bakt. Bill Pullman is wel de meest ongeloofwaardige. Geen idee waarom ze hebben gecast want in de heroïsche scènes komt hij niet echt over en in de dramatische scènes is het zowaar nog dramatischer, no pun intended trouwens. Will Smith is misschien toch niet de bekendste kop van heel de film want Jeff Goldblum is ook zo iemand die ik al bijzonder veel ben tegengekomen. Het enige verschil is dat Smith effectief naam heeft gemaakt in Amerika maar dat Goldblum nog wat rond spartelt. Tikkeltje onterecht want op zich doet hij het nog niet zo bijzonder slecht. Ook hier spat het patriottisme er van af maar om de een of andere reden kon ik het hier nog wel waarderen. Het is een redelijk standaard personage maar langs de andere kant is het ook een ietwat normaal personage, al die recycle shit niet meegerekend. De beste rol is toch weggelegd voor Adam Baldwin. Hier heeft hij maar een erg klein rolletje maar sinds ik hem in Chuck heb ontdekt kan hij werkelijk niets fout doen. Baldwin is een standaard Amerikaans personage maar die heerlijke kop inclusief droge commentaar en zure uitdrukkingen zorgen continu voor een lach op mijn gezicht. Zat hij maar in elke 'de wereld vergaat door aliens' film...

Op zich leuk voor eens een keer gezien te hebben. De effecten zijn de trekpleister van de film en met reden want voor de rest slaagt Independenc Day en Emmerich zich er niet in om zich te onderscheiden van andere soortgenoten. De cast doet het niet slecht, is nergens hoogstaand en dat geldt ook voor het plot. Ingenieus is het niet te noemen, onverwachts is het ook al niet maar voor dit soort films moet je niets anders hebben en dat beseft Emmerich gelukkig maar al te goed.

3.5*

Daens heeft het hiertegen moeten afleggen tijdens de Oscars voor Best Foreign Language Film?

Ik ben een grote fan van Catherine Deneuve, jammer genoeg zijn haar films niet altijd even goed te vinden in de Benelux. Haar recenter werk kom je redelijk frequent tegen maar haar oudste werk is vaak niet te vinden. Tot mijn groot jolijt zag ik dan ook dat ze in de plaatselijke bibliotheek wel wat Deneuve films hebben liggen en Indochine is de laatste van de drie films die ik meepakte. Niet perse echt hoge verwachtingen, al hoopte ik logischerwijs natuurlijk op een goede film.

En dat is toch niet het geval. Ik snap dan eerlijk gezegd ook niet hoe de film in Godsnaam een Oscar heeft kunnen verzilveren, tenzij het die nominatie voor Deneuve was geweest. Want die is werkelijk de kern van de film en de enige reden waarom dit de moeite is om af te kijken. Deneuve, even betoverend als altijd, speelt een nogal ijzeren bazin van een rubberplantage wiens leven nogal drastisch overhoop wordt gegooid door haar geadopteerde dochter. Een rol die haar erg goed af gaat maar misschien is dat omdat ze voor de rest door een hoop incompetente acteurs wordt bijgestaan. Vincent Perez is werkelijk geen partij voor Deneuve en moet het over de gehele lijn afleggen. Geldt ook voor Linh Dan Pham die de rol van Deneuve's geadopteerde dochter, Camille, moet spelen. Het moment wanneer Camille na zo'n dikke 5 jaar eindelijk haar moeder terug ziet wordt compleet vernietigd wegens het gebrek aan enige vorm van chemie tussen de twee dames. Nu kun je natuurlijk stellen dat dit evenveel aan Deneuve ligt als aan Pham maar de Française is in heel de film wel overtuigend, in tegenstelling tot haar Vietnamese tegenspeelster.

Wat rest is een redelijk mooi aangeklede film maar er is een Vlaams spreekwoord dat als volgt gaat: Van een schoon teljoor kunt ge ni eten. In het mooi Nederlands geeft dit het volgende: Van een mooi bord kun je niet eten. En dat past perfect voor deze film want hoewel de aankleding wel geslaagd is, is de inhoud dat niet. De hoes verkondigt een 20-jaar durend familie epos (ik verwachte me dus aan een soort van Gone With the Wind) maar er wordt pas op het einde opeens een sprong van zo'n dikke 10 jaar gedaan. De film gaat dus maar over zo'n jaar of 7 vermoed ik want enige tijdsaanduiding is niet aanwezig. Personages worden ook niet ouder (alleen Etienne veroudert) en alles lijkt zich op dezelfde dag af te spelen. Volgens mij is het ook belangrijk als je enige voorkennis van het thema hebt want de film doet niet echt de moeite om het een en het ander uit te leggen. We eindigen dan met zo'n cliché einde waar het verdere verloop van de situatie eventjes in 1 zin wordt uitgelegd (geplakt op een stilstaand beeld van Deneuve die geniet van een uitzicht) en c'est tout. Hoewel de film een speelduur heeft van meer dan 2 uur lijken de niet belangrijke momenten uren te duren en worden de sleutelmomenten zo maar wat rap rap verteld, een betere dosering had wel op zijn plaats geweest.

Neen, Indochine was in ieder geval niets voor mij. Mooi geschoten en een degelijke aankleding maar daar stopt het bij. Wanneer je een actrice van het kaliber als Deneuve tot je beschikking hebt dan lijkt het me dat je daar meer mee kunt doen dan dit want als zelfs zij de film niet naar een voldoende kan slepen, dan is er wel degelijk wat mis. Ik pas wel in de toekomst voor het werk van Régis Wargnier, tenzij hij Deneuve weer wist te strikken natuurlijk.

1.5*

You mean those black singers?

Ik heb ondervonden dat de film van Dario Argento niet echt iets voor mij zijn. Wat ik vreemd vind want zijn visuele stijl ligt me wel maar zijn films zijn altijd ronduit saai. Ik ben echter niet het type mens dat een regisseur afschrijft op één enkele film dus ik had lange tijd geleden deze Inferno opgenomen om zo aan mijn 4e film van de Italiaan te geraken. Sleepless vond ik nog de moeite maar Suspiria en Phantom of the Opera trok ik echt niet dus ik was op zich wel benieuwd wat ik hiervan ging vinden.

En nu is het duidelijk, Argento is werkelijk niet voor mij weggelegd. Inferno is een film met op zich wel een aantal pluspunten (zoals gewoonlijk is er visueel wel weer wat te beleven maar met vader en zoon Bava als hulp kan het natuurlijk ook niet anders) maar op gebied van verhaal is dit een bijzonder saaie film waar ik me enorm hard mee heb verveeld. Dit fungeert blijkbaar ook als een vervolg op Suspiria maar het leek me toch allemaal redelijk los van elkaar te staan. Ik blijf het vreemd vinden waarom Argento eigenlijk zo geroemd wordt als regisseur want met uitzondering van wat visuele kunstjes heeft hij me eigenlijk nog niet kunnen bekoren, met uitzondering van Sleepless dan maar dat is ook alweer een aantal jaar geleden dat ik die nog heb gezien dus wie weet valt die ook weer enorm tegen. Uiteindelijk leef je met Inferno van moord tot moord maar dat is simpelweg te weinig om een film van over de 100 minuten mee te vullen.

Vreselijk lachwekkende cast ook. Ben er nog niet goed uit of de film nu oorspronkelijk Engels of Italiaans was (ik ga er vanuit dat het de bedoeling is dat het Engels is doordat het voorwoord in het boek van The Three Mothers ook in het Engels was) maar in ieder geval hebben we hier te maken met een stel houten klazen die precies uit de sets van Famile en Thuis komen. Ook de soundtrack met de afwisseling van klassieke muziek met elektro kon me helemaal niet bekoren doordat het vaak voor een kakofonie van sfeer zorgde. Ofwel het een ofwel het ander maar de soms abrupte afwisselingen stoorde me eerlijk gezegd.

Niet het slechtste dat ik van Argento heb gezien maar nog altijd geen goede film. Visueel is hij wel te pruimen (al lees ik hier en daar dat dat eigenlijk de verdienste is van Bava) maar verhaaltechnisch is Inferno een complete zooi die nergens interessant wordt. Reken daar nog eens een brakke cast bij en je komt aan een logische score.

1*

Looks like a bunch of white guys with bushes on their heads

Ik had nog nooit van Inferno gehoord. Wel van die brakke Dario Argento film, maar dat is een andere film. Het is dan ook pas pakweg de laatste 2 jaar ofzo dat ik me wat meer in de Muscles from Brussels ben aan het verdiepen. Daarstraks de DVD voor anderhalve euro op de kop kunnen tikken dus bekocht ging ik me sowieso niet voelen.

Al is het mooi meegenomen dat de film uiteindelijk dan ook erg goed meevalt. Dit moet sowieso wel één van de vreemdste Van Damme films zijn die ik tot nu toe heb gezien. De opening met dat indianen geneuzel, Van Damme die dronken ligt rond te zwalpen en hallucineert, ... Het oogt allemaal erg fout en na zo'n 10 minuten begin je door te hebben dat het er niet op gaat beteren. En toch, het heeft een zekere charme. Inferno heeft een aantal erg hilarisch slechte scènes (ik heb niet meer zo'n abrupte sex scène gezien sinds Shark Attack 3) en op werkelijk elk gebied is de film ondermaats. Zo rammelt het plot langs alle kanten, maar vervelen doet het echter nooit en ik heb een aantal keer smakelijk moeten lachen. Of dat de bedoeling was van John G. Avildsen laat ik even in het midden. Nooit verwacht trouwens dat dit van dezelfde regisseur is als de eerste 3 Karate Kid films en twee van de Rocky films.

Al vond die dat er teveel invloed van buitenaf was geweest en wou dat zijn naam niet meer met dit project werd verbonden. Daardoor hebben de openingscredits Danny Mulroon als regisseur en zijn de eindcredits op naam van Avildsen. Beetje vreemd, want dat lijkt me toch niet hetzelfde als 'ik wil niet meer met het project geassocieerd worden'. Soit, Van Damme lijkt zich in ieder geval te pletter te amuseren. Cowboy hoed op, een zelfvoldane grijns op zijn smoel en af en toe de mogelijkheid om wat bad-guys van hot naar her te stampen. Erg leuk in ieder geval, maar het zijn vooral de vele bijrollen die dit echt af maken. Danny Trejo als de indiaan Sixtoes, Pat Morita als Jubal, Vincent Schiavelli als Mr. Singh, Jaime Pressly als Dottie, ... Veel bekend volk in ieder geval en dat is altijd wel leuk om te spotten.

Er is nog steeds niets dat Street Fighter kan overtreffen wanneer het op films van Van Damme aankomt, maar Inferno komt toch vrij goed in de buurt. Zo'n typische filmpje dat zo fout is dat het leuk wordt. In ieder geval niet te veel bij nadenken en je krijgt anderhalf uur vlot vermaak.

3,5*

Once upon a time in Nazi occupied France...

Tarantino zorgt met Pulp Fiction maar vooral met Reservoir Dogs voor twee van de beste films ooit. Jammer genoeg leek hij daarna aan een kleine afdaling te zijn begonnen doordat Jackie Brown al een pak minder was, de twee Kill Bills weer wat beter maar vooral Death Proof was reteslecht. Toch neemt dat niet weg dat ik met volle verwachting naar deze Inglourious Basterds uitkeek. De première gisteravond lukte jammer genoeg niet maar met de eerste voorstelling de dag erna is dit dubbel zo hard goedgemaakt (was ook zeer weinig volk trouwens)

Vanaf de openingsscène (en tegelijkertijd ook de eerste complete chapter) voel je al direct de adem van Tarantino's liefde voor spaghettiwesterns. De muziek, de lange shots, ... Deed me allemaal zeer hard aan C'era Una Volta Il West. Was ook al een sterk voorproefje van de sfeer die in de rest van de film zou volgen. De rest van de chapters hebben elk wel allemaal dezelfde sfeer maar zijn op hun eigen manier dan ook totaal verschillend maar allemaal stuk voor stuk ijzersterk. Elke chapter heeft dan ook een aantal memorabele scènes. In de eerste chapter is dit wel duidelijk, de tweede bevat de introductie van The Basterds die sowieso al geweldig is, de derde is noodzakelijk voor het verhaal maar mist wat de nodige spanning maar in vier en vijf breekt de hel echt los. De dood van twee van de Duits sprekende Basterds in die kleine taverne is brutaal, gewelddadig maar vooral zo verschrikkelijk mooi opgebouwd. Eerst is er de groep zatte soldaten en wanneer dat eindelijk opgelost geraakt komt die majoor op de proppen en verraden ze zich door een simpel handgebaar. Simpel maar zo doeltreffend. Tjah, chapter 5 is het einde natuurlijk en tegelijkertijd een einde om U tegen te zeggen. Tarantino neemt een gigantisch loopje met de werkelijkheid door de WO te laten eindigen door Hitler (op een uiterst gewelddadige manier) te laten sterven. Ik vroeg me eigenlijk nog één ding af. Op een bepaald moment zijn Marcel en Shosanna in gesprek over hoe ze de cinema in de fik gaan steken. Eén van de twee zegt dat die negatieven zeer brandbaar zijn en dan krijgen we een tussenfilmpje over hoe je er vroeger niet mee op de trein/bus mocht. Het stukje film dat ze daar laten zien, is dat uit Hitchcocks Sabotage?

Maar het is niet alleen actie en dialoog dat de film zo goed maakt. Neen, ook hier zitten weer de talloze (maar dan bedoel ik echt talloze) filmverwijzingen in die Tarantino zo kenmerken. Vond trouwens ook wel leuk hoe hij zijn bekende 'koffershot' heeft opgelost doordat je in heel de film geen enkele normale wagen ziet rijden. Inglourious Basterds lijkt mij ook meer humor te bevatten dan alle andere Tarantino films. Vooral wanneer Pitt zichzelf als een Italiaan voordoet is hilarisch. Si, correcto... Maar ook de kleine tussenfilmpjes waar even iets terloops wordt uitgelegd zijn heel leuk.

En over Pitt gesproken, hij zit op het randje van het geniale af met zijn acteerprestatie in Inglourious Basterds. Het accent, de one-liners, de altijd vooruitstekende kin, ... Geweldig gewoon. Ik weet nog dat ik vroeger Pitt meer een pretty boy vond maar de laatste tijd begint hij echt wel serieus te stijgen in mijn lijstje. Spijtig dat hij gaat stoppen met acteren. Het is gelukkig ook niet alleen Pitt die de film zo sterk maakt. Zijn mede-Basterds zijn zonder twijfel even sterk. Van Eli Roth als Sgt. Donny 'The Bear Jew' Donowitz (doe a.u.b. voort met acteren in plaats van crappy B-films te maken) tot Til Schweiger als de veel te stoere Sgt. Hugo Stiglitz. Maar ook de tegenspelers van de Basterds zijn ijzersterk met als topper Christoph Waltz als Jew Hunter. Godverdomme, wat een acteur. De twee leading ladies moeten trouwens ook niet onder doen voor hun mannelijke tegenhangers (beeldschone vrouw trouwens die Mélanie Laurent)

Wat trouwens ook nog wel het vermelden waard is dat de acteurs hun respectievelijke taal spreken. De Fransen spreken Frans, De Duitsers Duits en de Engelsen Engels. Hierdoor komt de film ook authentieker over in tegenstelling tot het recente Valkyrie waar iedereen Engels babbelde.

Tarantino is a basterd. Maar wel één die een ijzingwekkend oorlogsdrama heeft neergezet.

4.5*

If you're looking for shock value, Marilyn, I suggest you look in the mirror

Ik heb een haat/liefde verhouding met David Lynch. Sommige dingen die hij heeft gemaakt behoort tot mijn favoriete werk in film/series (zoals Twin Peaks onder andere) maar andere dingen liggen me zo slecht dat ik het nooit meer wil kijken. Toch betrap ik me erop dat ik me altijd wel interesseer in hetgeen waar de man mee bezig is en vandaar had ik ooit eens Inland Empire gekocht. Een drie uur durende film die de naam heeft één van de regisseur zijn moeilijkste films te zijn.. Het is dus niet iets dat ik altijd zou opzetten maar een paar dagen geleden had ik er opeens zin in.

Ik wou de film echter wat laten bezinken, maar een paar dagen later kan ik wel zeggen dat het in ieder geval wel een interessante zit is. De eerste 2 uur behoren tot het beste dat ik al van Lynch heb gezien (onder andere het bezoekje van de buurvrouw is geniaal qua sfeer en dreiging) maar op een bepaald moment begint het gewoon als een kaartenhuis in elkaar te zakken. Billy/Devon verdwijnt geruisloos, de focus ligt veel meer op enkel Nikki en het is tekenend voor de film dat het interessantste in het laatste uur gewoon de aanwezigheid van Terry Crews is. Niet zo'n speciale rol, ik denk dat hij maar 1 regel uitspreekt, maar Crews en Lynch waren twee werelden die ik nooit aan elkaar gelinkt had en dat trok wel even de aandacht. Wat overblijft is inderdaad een koortsdroom waar veel onbeantwoordbaar blijft maar dat toch nog altijd wel blijft boeien. Ik vermoed dat ik ongeveer de helft van de symboliek gemist heb (ik denk dat het vooral over schizofrenie gaat) maar misschien dat een herziening nog wonderen doet.

Met Laura Dern in de hoofdrol heb je een Lynch-regular in de cast en die doet dit toch wel erg goed trouwens. Het is heerlijk om te zien hoe ze de getroubleerde Nikki speelt, maar sowieso is die wisselwerking met onder andere Justin Theroux en Jeremy Irons erg geslaagd. Hier en daar ook weer van die typische Lynch figuren zoals Freddie die geweldig wordt neergezet door Harry Dean Stanton. Schitterend ook dat zowel Theroux alsook Dern later hebben verkondigt dat ze eigenlijk absoluut geen idee hebben waarover de film überhaupt gaat. Dat zegt genoeg over wat een rollercoaster qua verhaal dit is. Alleen jammer van de beeldkwaliteit.. Ik vraag me of het gewoon aan die DVD print ligt of dat het een bewuste keuze was van Lynch om dit zo korrelig te filmen. Als het een bewuste keuze is, dan is dat een jammerlijke keuze aangezien het meer afleidt dan dat het goed doet.

Toch vreemd hoe een film je soms toch kan bijblijven. Ik zien Inland Empire wel eindigen als een film waar ik jaren later naar terug kom en bij mezelf denk "Wat, heb ik hier maar 3.5* aan gegeven?" dus toekomstige Metalfist, mocht je dit ooit teruglezen: dat laatste uur is er toch echt wel teveel aan.. Verder wel een fijne zit en ik krijg toch weer zin om nog is naar het ontbrekende stuk in zijn oeuvre te gaan zoeken.

3.5*

We shall not see each other again, I think. Farewell, Jen-Ai

Toen ik nog student was, ondertussen toch ook alweer een jaar of 10 geleden, maakte ik er vaak een sport van om op zondagmiddag bij slecht weer me te nestelen in de zetel met zo'n klassieke Hollywood film van ettelijke uren. Een volledige namiddag ging zo voorbij en ik heb aan een aantal van die films erg warme herinneringen overgehouden zoals bijvoorbeeld Gone with the Wind. Het was alweer even geleden dat ik dat nog eens had gedaan, maar afgelopen zondag kwam dat gevoel toch terug bovendrijven.

Want met zijn speelduur van 2 uur en 30 minuten is The Inn of the Sixth Happiness niet meteen een korte film te noemen, hoewel het nog altijd niet kan tippen aan de hierboven genoemde Gone with the Wind of Lawrence of Arabia natuurlijk. Indertijd deze film aangeschaft voor de aanwezigheid van Ingrid Bergman maar blijkbaar is regisseur Mark Robson ook geen onbekende. Niet meteen mijn favoriete regisseur vanwege onder andere The Little Hut en The Bridges at Toko-Ri maar dit brengt hij in ieder geval wel tot een goed einde. Deed me qua verhaal wat denken aan The Children of Huang Shi, die kwam uiteraard wel vele decennia later uit, maar de belevenissen van Gladys Aylward die tegen wil en dank naar China wilt (en daar eenmaal aangekomen allerlei dingen beleeft die ze nooit voor mogelijk hield) blijft over de gehele lijn boeien. Robson wandelt voor een groot stuk wel langs de typische platgetreden paden die je in dit soort films kunt terugvinden - zo was de echte Gladys een beetje beschaamd over de romance in de film aangezien haar korte affaire met een Chinese soldaat absoluut niet zo'n grote liefde was als hier wordt getoond - maar het werkt op zich allemaal wel.

Je weet dat het uiteindelijk allemaal wel goed zal aflopen met Gladys en de 100 kinderen die ze mee op sleeptouw heeft genomen maar van een beetje feelgood is nog niemand doodgegaan. Dat geldt vermoedelijk ook voor de aanwezigheid van Bergman die hier een overtuigende rol neerzet. Ik had op voorhand een beetje schrik dat dit wel een erg religieuze rol ging zijn en hoewel dat voor een stuk klopt, is Bergman verre van storend en wekt haar personage nergens ergernis op. Beetje vreemde keuze wel om voor twee van de belangrijke (Chinese) bijrollen geen Chinezen te casten maar gelukkig zijn de rollen van Curd Jürgens (Lin Nan) en Robert Donat (de Mandarin) niet te stereotiep, al balanceert Donat wel wat op het randje, en moet je dit voor de rest ook wat in zijn tijdsgeest zien. De laatste film ook voor Donat die tijdens de opnames stierf en zijn laatste zin in de film is dan misschien ook nog wel de meest toepasselijke die een acteur kan brengen: We shall not see each other again, I think. Farewell, Jen-Ai.

Hoewel de buitenscènes nagenoeg volledig in Wales werden gefilmd, waan je je ook zonder al te veel problemen in het China van toen. Het stoorde me dat er halverwege de film volledig naar Engels werd geswitcht maar eigenlijk is de uitleg van user gerritdina nog erg passend: eenmaal Gladys voldoende Chinees heeft geleerd, wordt er in de film geswitcht naar Engels. De film is ondertussen al geruime tijd in een degelijke DVD transfer te vinden dus hopelijk krijgt de film wat meer stemmen.

3.5*

Poppen en honden

De eerste Ghost in the Shell sloeg in als een bom ten huize Metalfist. Ik verwachtte al erg veel van de film maar wat ik te zien kreeg oversteeg mijn hoogste verwachting. Needless to say dat ik dan ook erg benieuwd was naar de sequel die, naargelang de commentaren die ik was tegengekomen, hoge toppen scheerde. Volgens sommigen was hij zelfs superieur aan het eerste deel dus mijn interesse was zonder twijfel gewekt.

Innocence speelt zich 3 jaar na de gebeurtenissen van de eerste Ghost in the Shell af. Majoor Motoko is nog altijd verdwenen in het net en Batou vormt nu een team met Togusa. Hoewel Innocence als een sequel doorgaat is de film toch anders dan wat we eerder te zien kregen. Oshii legt nu veel meer de nadruk op de filosofie waardoor er erg veel dialoog uit bijna niets anders bestaat dan quotes van filosofen als Descartes. De personages zijn dus wel wat verandert, zeker Batou vind ik, maar de regisseur had nog een andere bedoeling naast de karakterontwikkeling van de personages. Uit een interview blijkt dat hij met de quotes wou bewijzen hoe onbelangrijk dialoog eigenlijk is in een film. Een gedurfde keuze want hierdoor krijgt dit tweede deel de naam van onbegrijpbaar te zijn. Wat Oshii waarschijnlijk niet verwachtte is dat hij hierdoor zijn Gouden Palm op zijn buik kon schrijven maar daar ligt hij (gelukkig en terecht) blijkbaar niet wakker van. Toch pakt dit me niet zo hard als zijn voorganger doordat ik vooral Motoko mis. Doorheen de film zaten wel wat kleine knipogen waardoor je het gevoel kreeg dat ze uiteindelijk nog wel op de proppen zou komen (het nummer 2501 wanneer Batou en Togusa vast zitten in de 'realiteiten' van Kim bijvoorbeeld) maar het trio Batou/Motoko/Togusa werkte beter dan het duo Batou/Togusa. Al denk ik wel dat ik Innocence wel eens meer zou kunnen gaan waarderen wanneer ik iets meer van Oshii heb gezien als regisseur. Zeker de relatie van Batou met de hond (die trouwens gebaseerd is op Gabriel, de hond van Oshii zelf) heeft veel meer invloed dan ik oorspronkelijk dacht maar het blijkt ook een terugkerend thema te zijn in zijn films.

Ik roemde de eerste Ghost in the Shell vanwege zijn verbluffende animatie. Dit deel gaat daar na 9 jaar op verder maar als ik eerlijk moet zijn vind ik het geen goede evolutie. Wat Oshii en de zijnen hier op het scherm tonen is nog altijd een verbazingwekkend stuk animatie maar de toevoeging met de lelijke CGI werkt niet altijd. De openingsscène met de helikopters, de scène in de winkel waar Batou hondenvoeding gaat kopen, ... Het is niet altijd even geslaagd te noemen. Erg fijn wel dat Oshii terug de samenwerking is aangegaan met Kenji Kawai voor de soundtrack. De main theme van het eerste deel staat me nog altijd erg goed bij en Kawai bouwt daar rustig op voort. En met succes want de soundtrack van dit deel is even sterk. Ook tof dat de originele stemmencast na 9 jaar weer van de partij is.

Moeilijker te beoordelen dan zijn voorganger. Oorspronkelijk ging ik voor een dikke 3.5* maar ik heb de film wat laten bezinken en neig toch meer naar een halfje erbij. Op narratief vlak is de film soms een harde noot om te kraken maar de visuele pracht en een geweldige soundtrack maken erg veel goed. Toch maar eens achter de manga aangaan.

4*

Visconti's laatste film

Ik was vandaag weer aan het twijfelen welke film ik ging zien tot ik opeens ergens in een hoekje van de kast deze Visconti zag staan. Ik had hem gekocht toen ik in mijn Visconti periode zat maar die obsessie was eventjes gedaald waardoor mijn aandacht naar andere films ging. Toch denk ik bij Visconti nog altijd aan een paar geniale films zoals Il Gattopardo waardoor ik met plezier terug een start aan die obsessie wou geven.

Het is alleen dan ook jammer dat Visconti zijn laatste film niet het meesterwerk is geworden waarop ik had gehoopt. Het is daarvoor soms allemaal nogal saai, vooral in het eerste deel van de film. Het is wederom een boekverfilming maar Visconti stond er deze keer zelf niet zo hard achter als bij de verfilmingen van Thomas Mann en dergelijke. De reden was dat hij de schrijfstijl en manier van denken van de schrijver, Gabriele D'Annunzio, niet echt kon waarderen. Toch had D'Annunzio een zekere aantrekkingskracht op Visconti wat hem dan toch over de streep trok. Zelf heb ik zowat eenzelfde gevoel als dat Visconti had, namelijk dat van een zekere afstandelijkheid ten opzichte van de personages maar toch kreeg ik het niet over mijn hart om de film af te zetten. Daar moet dan ook nog eens bij worden gezegd dat eens de zoon van Giuliana en Filippo op de proppen komt, de film ook opeens een stuk boeiender wordt. Het blijft echter allemaal erg moeizaam op gang komen en in het begin van de film had ik ook last om te volgen wie nu weer wie was. Personages worden zonder boe of bah geïntroduceerd en komen pas een stuk later in de film weer tevoorschijn. Wel weet Visconti weer een (h)eerlijke schets van de aristocratie in de 19e eeuw neer te zetten waardoor de film toch nog wel een dikke voldoende krijgt. De evolutie die Tullio doorgaat is om van je vingers af te likken en het einde waar hij zelfmoord pleegt is al even abrupt als passend. Wel jammer dat dat op mijn DVD hoes stond verklapt maar dat nam, gelukkig, niets weg van de intensiteit van de scène.

Giancarlo Giannini, ik had er nog nooit van gehoord maar zijn kop op de hoes van mijn DVD sprak boekdelen. Oorspronkelijk had Visconti de rol weggelegd voor Alain Delon maar er werd gevreesd dat hij de rol niet zo gemeen zou kunnen spelen, er werd dan gekozen voor Giannini en ik moet toegeven dat hij het werkelijk fantastisch speelt. De rol lijkt hem op het lijf geschreven en ik begrijp de negatieve commentaren hier dan ook niet. De doorlopen ogen, de passieve lichaamstaal, ... Ik heb er werkelijk van genoten en hoe goed Delon de rol ook had kunnen vertolken, volgens mij is Giannini beter. Dat geldt dan jammer genoeg niet voor Laura Antonelli die de rol van Giuliana, Tullio's vrouw, vertolkt. Oorspronkelijk had Visconti Romy Schneider gekozen voor die rol en dat had wel eens perfect kunnen zijn. Antonelli komt simpelweg te vaak te ongeloofwaardig over. Vooral in de eindscène waarin ze tegen Tullio uitvalt dat ze altijd van haar zoon heeft gehouden komt totaal niet geloofwaardig over. Ik zat echt te kijken met het idee dat dit werkelijk nergens op sloeg. Neen, dan was Schneider wel een stukje beter geweest maar die kon niet omdat ze toen zwanger was... Jennifer O'Neill verdient trouwens ook nog wel een vermelding dankzij haar uitstekende rol van Teresa Raffo. Ze maakt het hoofd van Tullio helemaal gek en doet het op een heerlijke, aantrekkelijke manier. Jammer dat ze niet een grotere rol had.

De hand van de meester is wel te herkennen (letterlijk want de hand die in de openingsscène door het boek bladert is dat van Visconti) maar hij heeft wel beter werk afgeleverd. Giannini is goed, Antonelli niet en de film valt of staat toch wel met de acteurs. Daar komt dan ook nog eens bij dat het verhaal niet altijd even boeiend is maar toch kent het een zekere aantrekkingskracht. Een meesterwerk is het zeker niet maar toch misschien wel de moeite waard, al is het maar voor het feit dat dit Visconti's laatste wapenfeit is.

3.5*

But above anything else, I love the children

Een tijd geleden was ik op een uitverkoop van de plaatselijke bibliotheek en daar verkochten ze ook DVDs die al geruime tijd niet meer uitgeleend waren. Altijd fijn om eens tussen te snuisteren en ik kwam deze The Innocents tegen. Nog nooit van gehoord en ik vermoedde dat ik een relatief onbekende Hammer film was tegen gekomen. Dat blijkt uiteindelijk niet terecht te zijn, maar de aanwezigheid van Deborah Kerr was ook al reden genoeg om dit een kans te geven.

The Innocents kan makkelijk als een blauwdruk worden gezien voor het horror subgenre waar een oud herenhuis voor de kriebels zorgt. Films zoals The Others blijven het vandaag de dag ook nog altijd goed doen - die is trouwens op hetzelfde verhaal als The Innocents gebaseerd, al zijn het uiteindelijk toch twee verschillende films - maar er zijn er weinig die er zo'n heerlijke spanningsopbouw op nahouden als deze film. Het ultieme voorbeeld ook dat je veel meer sfeer kunt brengen door insinuatie dan door het tonen van choquerende beelden, iets waar horrors van de laatste jaren wat last van hebben. Soit, in ieder geval een fraai stukje regie van Jack Clayton. Ik ben sowieso wel fan van zwart-wit fotografie maar dit ziet er toch wel heel erg goed uit. Qua plot blijft dit ook wel voor de gehele speelduur boeien. Clayton zet je regelmatig op het verkeerde been en doet dat op een geloofwaardige manier, maar ik blijf ook wel gewoon fan van deze setting.

En Deborah Kerr is en blijft een degelijke actrice. Grappig eigenlijk hoe je in films rond babysitters/oppassers eigenlijk twee richtingen kunt uitgaan. Ofwel ben je Julie Andrews ofwel ben je Deborah Kerr en voor dit soort films werkt die laatste uiteraard het beste. Kerr weet een zekere gelaagdheid aan haar rol mee te geven die je meestal bij dit soort films mist en ook de wisselwerking met de twee kinderen is erg goed. Ik heb het al eerder aangegeven op de site dat ik niet zo'n fan ben van kinderen in een film, maar Martin Stephens en Pamela Franklin doen het uitstekend als Miles en Flora. Zeker Stephens is werkelijk erg overtuigend. Toffe rol ook nog van Michael Redgrave, zou daar eens wat meer van willen zien aangezien ik hem in Mr. Arkadin ook al de moeite waard vond.

Fijn! Had het niet direct verwacht, maar heb me danig geamuseerd met deze The Innocents. Had een ietwat achterhaalde film verwacht, maar kreeg een schitterende genre blauwdruk die over de gehele lijn blijft boeien. Visueel indrukwekkend en een geweldige Deborah Kerr zorgen ervoor dat dit de moeite waard is.

4*

I saw a really hairy guy, he looked like a bear

Die nieuwe Pixar films lijken precies altijd wat aan mij voorbij te gaan. In de loop der jaren al wel wat een inhaalbeweging gedaan met een aantal films, maar het was al lang geleden dat ik er überhaupt nog eens eentje in de cinema had gezien. Ik had nog een verjaardagsticket liggen (enkel geldig op de dag zelf en een dag later blijkbaar) en een dagje verlof dus leek me wel eens de ideale gelegenheid om eens rustig naar zo'n animatiefilm te gaan kijken.

Rustig was verkeerd gedacht, want ik was vergeten dat de schoolgaande kinderen ook verlof hebben natuurlijk. Wanneer er dan nog eens kinderen in de zaal zitten van wie de ouders verkeerde tickets hebben gekocht (de originele versie in plaats van de gedubte versie waardoor zoon of dochterlief niet echt veel begrijpt van de film), dan is het soms wel lastig om in de juiste vibe te komen. Die achterlijke pauze na een uur had ook niet gehoeven trouwens. Soit, Inside Out is een erg originele film. Moeilijk uit te leggen hoe het allemaal in zijn werk gaat tegen iemand die niets van de film weet, maar je moet het Pixar aangeven dat ze er wonderwel in slagen om de switch tussen Riley en haar emoties op een eenvoudige en doeltreffende manier in beeld te brengen. Het halleluja gevoel dat sommige bij de film krijgen ontbreekt bij mij een beetje, maar mij ga je niet horen zeggen dat Inside Out een film is die je zomaar mag overslagen. Fijn ook dat dit zo'n film is die je als kind wel kan waarderen, maar waar ook genoeg in zit om de volwassene te kunnen blijven boeien. Leuk ook dat ze af en toe eventjes een zijsprongetje maken naar de emoties van anderen (het gesprek tussen vader en moeder aan de eettafel waar Riley het op haar heupen krijgt is heerlijk) en het zorgt meteen ook voor een nog geslaagde after credits scène.

De grootste kracht van Inside Out is hoe ze er in slagen om zoiets abstract als emoties toch op een erg herkenbare manier neer te zetten. Visueel in ieder geval degelijk, met zelfs nog een paar leuke uitstapjes zoals de abstract denken passage, maar ook een leuke voice-cast. Twee hoofdrollen die bijeen geraapt zijn uit de Amerikaanse versie van The Office (Phyllis Smith als Sadness en Mindy Kaling als Disgust), maar ook Amy Poehler (van Parks & Recreation faam) doet het, net als Bill Hader en Lewis Black, gewoon erg goed. Reken dan ook nog eens op bijvoorbeeld Kyle MacLachlan en cameo's van onder andere Flea van The Red Hot Chilli Peppers en Frank Oz (Muppets!) en je zit hier vrij goed qua stemmen.

Het interessantste aan Inside Out is misschien wel het feit dat er geen echt rechtlijnig plot in zit. Natuurlijk moeten Joy en Sadness terug naar het hoofdkwartier geraken, maar er is geen 'slecht gevoel' te verslagen of iets dergelijks. Het is gewoon een film over opgroeien en hoe er mee om te gaan en die bovendien nog eens op een originele manier uit de hoek komt. Oh ja, het voorfilmpje genaamd Lava was trouwens ook nog wel leuk.

4*

Watch how movie magic is made... Inside the labyrinth!

Een kleine maand geleden had ik voor het eerst kennis gemaakt met Labyrinth. Ik zag de film toen speciaal voor Bowie en uiteindelijk was het een heerlijke film in zijn genre. Ik had de film van de bibliotheek geleend en daarstraks kreeg ik een mail dat hij een maandag moest binnen zijn maar ik had de extra disc nog niet bekeken. Eén van die extra's op de 2e disc was deze documentaire dus heb ik hem daarjuist maar opgezet.

Eerlijk gezegd, de film was wat uit mijn geheugen verdwenen. De grote verhaallijn kon ik me nog wel voorstellen maar de magnifieke details waren weg. Op zich is het dan ook knap dat Saunders er al vanaf de eerste beelden in slaagt om mij de hele film terug te laten beleven. Labyrinth was op gebied van poppenwerk al een huzarenstuk maar deze making of zet nog maar eens de puntjes op de i. De manier waarop de poppen worden gemaakt en vertolkt zijn simpelweg fantastisch. Saunders kiest ervoor om altijd eerst de betrokkene personen aan het woord te laten, dan krijgen we beelden waarop ze repeteren en uiteindelijk elke keer een klein fragment uit de effectieve film. Simpel maar wel doeltreffend. Elke grote gebeurtenis komt dan ook aan bod en heel de film zit dan ook vol met leuke anekdotes. Maar het is vooral het onuitputtelijke geduld van heel de cast waardoor ik deze documentaire hoog beoordeel. Een voorbeeld is Michael Moschen. Hij is de jongleur die ervoor zorgt dat Bowie het coole trucje met de glazen bollen kan. De truc op zich is al wel cool maar als je bekijkt dat Moschen urenlang heeft moeten oefenen om het blind jongleren onder de knie te krijgen terwijl hij in een ongemakkelijke positie achter Bowie staat gehurkt dan krijg je toch eindeloos veel respect voor de man. Hetzelfde geldt eigenlijk voor heel de cast want je merkt gewoon dat er veel tijd, moeite maar vooral liefde voor het vak is in gekropen. Dit doet het hem dan ook helemaal, ik kies resoluut voor old-school poppenwerk in plaats van de hedendaagse effecten.

Een probleem dat ik soms met een making of heb is dat ik vind dat er niet genoeg volk aan te pas komt. Met een making of wil ik op zijn minst wel iedereen zien die effectief iets betekend heeft aan de film en niet gewoon de acteurs en de regisseurs die eventjes een praatje komen maken. Inside the Labyrinth ontwijkt deze val met verve. De documentaire opent met een klein interviewtje met Henson (dacht ik, ben niet meer zeker) die vertelt waarom ze Bowie boven Sting en Michael Jackson hadden gekozen. For the record, Sting had dit ook nog kunnen afbrengen (Dune!) maar Michael Jackson had rampzalig kunnen zijn. Soit, niets gebeurd want Bowie is de perfecte keus geweest. Gelukkig concentreert Saunders zich niet alleen op de rockster maar komen ook de echte makers van de poppen aan te pas. Ik zei het hierboven al, in de interviews merk je echt wat voor een liefde de mensen in kwestie voor hun vak hebben. Waar ik eigenlijk nog het meeste van verschoot was dat Terry Jones de schrijver van het verhaal achter Labyrinth was, een leuke verrassing want hij is na Cleese mijn favoriete Python.

Ik ben blij dat ik toch nog de kans heb gehad om deze documentaire te zien want als je Labyrinth goed vind dan kan het gewoon niet anders dat je dit ook goed vind. De sfeer druipt er af en het blijft fantastisch om eens een blik te werpen achter de schermen van zo'n sterke productie.

4*

It's not the house that is haunted...

Toen ik in New York was gedurende de paasvakantie, hing de stad daar vol met posters van deze Insidious. Op zich leek het me wel een interessante film maar het systeem van cinema is daar anders dan bij ons. Waar wij complexen zoals de Metropolis/Kinepolis hebben waar een hele resem films spelen, hebben ze daar kleine complexen waarin maar twee tot drie films draaien. Insidious was niet bij ons in de buurt te zien dus werd het een andere film maar om een lang verhaal kort te maken, een tijd geleden kwam de film dan toch ook in de Metropolis terecht en dan zijn we de film maar hier gaan kijken.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen, het is lang geleden dat ik nog zo in spanning in de cinema heb gezeten. De laatste keer dat ik me kan herinneren is met The Haunting en toen was ik een jaar of 8. En zelfs daar was het maar een scène (wegens plaatsgebrek zat ik op de schoot van mijn broer en toen het skelet uit de open haard vloog, schoot ik ook een meter omhoog) maar hier heb ik toch de hele speelduur mijn knie verbrijzeld... James Wan weet dus wel degelijk hoe hij een film spannend moet maken. Met de Saw franchise ben ik ondertussen gestopt maar zijn eerste deel vond ik sowieso al te pruimen (leuke knipoog trouwens met het getekende Saw poppetje op het schoolbord wanneer Josh in de klas zit) en ook hier zet Wan een sterke film neer. Ik ben niet vies van horror, het is alleen een genre dat ik pas de laatste jaren wat verder ben beginnen opzoeken maar het is wel duidelijk dat Insidious een goede film in het genre is geworden. Ik ben sowieso al wel fan van het idee om het allemaal wat meer suggestief te houden in plaats van de vele ingewanden op het scherm en dit wordt hier dan ook perfect uitgespeeld want zelfs op de meest voorspelbare momenten, krijg je toch een enorm beklemmend gevoel. Priemende ogen, een paar schoenen onder een gordijn, deuren die opeens open gaan. Nergens bijzonder vernieuwend maar wel enorm, enorm geslaagd. Qua verhaal ligt dit ook wel in mijn straatje want ik ben altijd wel te vinden voor dit soort alternatieve werelden/dimensies. Ik kan begrijpen dat dit voor velen een afknapper is, je moet er nu eenmaal voor zijn volgens mij, maar ik vond het in ieder geval perfect passend. Ook de, weliswaar verwachte, twist op het einde waar Josh uiteindelijk toch blijkt overgenomen door demonen is een perfect einde voor de film. Het is precies een nieuwe standaard aan het worden om dit soort films slecht te laten aflopen maar ik kan het wel appreciëren in ieder geval. Film wordt trouwens wel echt enorm goed ondersteund door de muziek. Een tijd geleden ergens gezien (ik meen zelfs in een aflevering van Columbo met een geweldige Peter Falk, die recentelijk jammer genoeg is overleden) dat soundtrack op zich niet perse memorabel moet zijn maar vanaf dat je de noten hoort, je je een gevoel van de bijhorende film moet kunnen oproepen. Ik twijfel er niet aan dat dit bij Insidious het geval is geworden. Vanaf de eerste tonen krijg je al direct terug dat beklemmende gevoel en dat had gewoon niet beter gekund.

Wan haalt een relatief onbekende cast boven maar wel één die perfect doet wat van hun gevraagd gewordt. Patrick Wilson heeft nog maar een 26 producties op zijn naam staan (waaronder wel Watchmen) maar voor mijn part mogen het er gerust meer worden want hij acteert op een hoog niveau. Hij slaagt er zelfs in om zijn omslag van non-believer naar believer geloofwaardig over te brengen, iets wat in dit genre soms nogal eens tegenvalt. Ook Rose Byrne is lekker op dreef en zorgt voor een leuke combinatie met Wilson. Wan kiest er voor om even een humoristische noot in de film te laten sluipen in de vorm van Specs en Tucker die respectievelijk worden vertolkt door Leigh Whannell en Angus Sampson maar ook dit werkt perfect. Dit dan ook nog eens onder begeleiding van een geweldige Lin Shaye, die wel vaker in dit soort films is te vinden.

Visueel soms erg mooi (die openingsscène!) en een aantal schrikmomenten, het was de eerste keer dat ik meerdere keren korte gilletjes in de zaal hoorde en de kerel die 2 stoelen naast mij zat scheet bijna in zijn broek maar voornamelijk een heerlijk beklemmend sfeertje. Ik was niet van plan om dit perse in de cinema te gaan zien maar ik ben er blij om want dan is dit toch zoveel meer waard. Benieuwd of dit nog gaat blijven rechtstaan op DVD.

Dikke 4*

Your real kids are different. You can't erase them

Mark Wahlberg is de laatste paar jaren meer en meer in komedies aan het spelen en één van de verantwoordelijken daarvoor is zonder twijfel regisseur Sean Anders. Hij heeft namelijk Daddy's Home (+ de sequel Daddy's Home 2) geregisseerd en besluit voor de derde keer op rij Wahlberg te casten in zijn komedie. Instant Family lijkt op het eerste zicht dan ook in het verlengde van die films te liggen, opnieuw een film rond het thema gezien met opnieuw Wahlberg als vader, maar blijkt toch op zijn eigen benen te kunnen staan.

Omdat dit misschien een (sub)thema is dat nog niet vaker is aangeboord? In Instant Family besluit een koppel om een kind te adopteren en voor ze het goed en wel doorhebben is hun gezin uitgebreid met 3 kinderen. Op zich geen probleem, maar zo'n tiener adopteren blijkt toch lastiger dan gedacht te zijn. Anders ging zijn inspiratie voor de film halen bij zijn eigen leven en juist daarom levert dit een aantal erg echt aanvoelende momenten op. De nodige clichés worden weliswaar nergens uit de weg gegaan noch zit er een grote verrassing aan het einde van de film, maar er zit een zekere finesse in de dynamiek tussen Pete & Ellie en de drie kinderen. Dat betekent echter niet dat alles altijd even goed werkt. Sommige bijrollen zijn compleet verwaarloosbaar (de running joke met October en The Blind Side mist compleet zijn effect en het wordt er niet beter op wanneer je ze maar blijft gebruiken) en hier en daar valt de typische Amerikaanse sentimentaliteit moeilijk te verkroppen.

Zo is dat eindschot met die foto op de rechtbank wel erg geforceerd, maar dankzij de chemie tussen de cast lukt dat verkroppen eigenlijk in het algemeen vrij goed. De wisselwerking tussen Wahlberg en Rose Byrne is in ieder geval een goede match en ook de drie kinderen (Isabela Moner als de tiener Lizzy, Gustavo Escobar als de jonge Juan en Julianna Gamiz als de kleine Lita) zijn goed op elkaar ingespeeld. Moner gaat met de meeste aandacht lopen en heeft vooral met Wahlberg en Byrne nog een aantal degelijke scènes. Verder zijn vooral de bijrollen nogal hit & miss te noemen. Margo Martindale heeft als Grandma Sandy misschien nog één van de meest beladen scènes uit de film, maar Julie Hagerty valt als de andere grootmoeder compleet door de mand. Zelden zo'n vervelend personage in een film gezien.

Lastig te beoordelen. Instant Family is geen volbloed komedie, maar het is ook geen zwaarmoedig drama. De thematiek is ietwat gelaagd en het resultaat is een vlotte wegkijker waarbij je uiteindelijk toch met een goed gevoel de zaal verlaat. Dat is vooral te danken aan een cast die goed op elkaar is ingespeeld en een handvol echt leuke scènes.

3.5*

Dehors ou mort

Ik heb een lange periode gehad dat ik films op rommelmarkten kocht die me echt wel iets leken maar wegens een te grote kijkachterstand niet direct zag. Het resultaat was dat ik soms uren stond te twijfelen tussen een paar films en uiteindelijk toch maar iets anders opzette. Daar moest eens verandering inkomen dus ik begin nu gewoon van links af aan in de DVD kasten elke film te zien die ik nog moet zien. Ik ben begonnen bij de Franse kant en daar stond natuurlijk deze L'instinct de Mort stof te happen.

Ik kende Mesrine wel van naam, ik heb ook de Nederlandse vertaling van zijn biografie onder de naam 'Doden zonder wroeging' liggen maar gelezen had ik het nog niet. Net zoals bij films sta ik met mijn boeken enorm hard achter maar dat terzijde. Geen idee dus of de film getrouw blijft aan het boek maar als film komt dit in ieder geval geslaagd oer. Het enige wat jammer is, is dat het soms allemaal nogal fragmentarisch aanvoelt. Er wordt wel gepoogd om een zekere tijdsaanduiding te geven maar die is er vaker niet dan wel en van de ene moment op de andere zit Mesrine weer in de bak en heeft hij een paar kinderen bij. Gelukkig wordt dit euvel ruimschoots opgevangen door een handvol geweldige scènes zoals natuurlijk de uitbraak uit de gevangenis die erg sterk in beeld wordt gebracht. Wel zonde trouwens dat dit niet gewoon is uitgebracht als één film want nu lijkt de film onafgemaakt te zijn. Je krijgt niet echt een climax, hoewel de geweldige inbraak in de gevangenis hier nog voor kan dienen maar ik had het niet erg gevonden mocht de film een langere zit zijn geweest.

Gérard Depardieu voelt een tikkeltje als een miscast en dat is volgens mij de eerste keer. Ik zie de Fransman graag spelen, de Truffaut films onder andere, maar als misdadiger komt hij maar eens af en toe echt goed tot zijn recht. Ik was er in ieder geval niet slecht gezind om dat hij halverwege het loodje legt. Degene die wel weet op te vallen is Vincent Cassel natuurlijk. Nog niet zo enorm vaak tegen gekomen in films, L'Appartement is de enige titel die mij nu te binnen schiet, maar dit doet hij gewoon erg sterk. Cassel weet Mesrine op een enorm treffende manier neer te zetten en is hierdoor een genot om naar te kijken. Ben benieuwd hoe hij het 2e deel gaat brengen. Leuk ook om Cécile De France nog even te zien verschijnen in een bijrol in de tweede helft van de film. Ik had de Waalse actrice op het eerste zicht niet herkend omdat ze er wel een serieus stuk anders uitziet dan in Le Gamin au Vélo maar ook zij komt overtuigend over.

Dit eerste deel over het leven van de Franse gangster doet in ieder geval wat het moet doen, je warm maken voor het vervolg. Ietwat fragmentarisch maar de rollen van Cassel en De France maken dit een erg sterke film om naar te kijken. Vanavond maar eens proberen om tijd te maken voor het vervolg.

4*

Will you please not breathe so hard?

Interiors was één van de laatste - of misschien zelfs de laatste, ik zou het eigenlijk eens moeten nagaan - films die ik nog moest zien uit mijn The Woody Allen Collection boxset waar 20 van zijn films in zitten. Een meer dan degelijke boxset (en bovendien erg voordelig qua prijs) met een hele resem ouder werk van Allen. De jaren '90 en alles erna worden vreemd genoeg wel compleet overgeslagen maar dat is niet erg aangezien in het vroegere gedeelte van Allen's carrière nog genoeg vermaak zit. Ook deze Interiors mag er absoluut zijn.

Al is het wel een veel zwaarmoedigere film geworden dan ik in eerste instantie had verwacht. Ik probeer in de mate van het mogelijke altijd zo weinig mogelijk over een film te weten en had dus ook niet de link gelegd dat dit zijn eerste echt volbloed drama was. En dat moet je niet met een korreltje zou nemen, want er is echt geen greintje humor in Interiors te ontdekken. Een zware en zwarte film dus en daardoor eens iets anders wat je van Allen verwacht maar het gaat hem erg goed af. De link met Ingmar Bergman is inderdaad snel (en terecht) gelegd maar toch voelt dit nog altijd wel aan als zo'n typische Allen film. Die scène aan tafel waar heel de familie een toneelstuk ontleed en de nieuwe vrouw van de vader even doodleuk vertelt dat het voor haar gewoon belangrijk is dat iets haar raakt of niet raakt en daarbij uit. Een leuke commentaar op het kapot analyseren van iets. Toch werkt ook niet alles altijd even goed.

Zo is heel de zwangerschap van Joey er maar wat met de haren bijgetrokken en is dat een plotlijntje dat eigenlijk verder bijzonder weinig nut heeft, tenzij het echt gewoon bedoeld was om aan te duiden dat ze echt niet weet wat ze met haar leven moet. De invulling dor Mary Beth Hurt is echter wel de moeite en eigenlijk kan dat voor de hele cast gezegd worden. Interiors is één van de vele samenwerkingen tussen Allen en Diane Keaton (ze hebben in totaal 8x samengewerkt als ik me niet vergis) en zij is een uitstekende Renata. Kristin Griffith moet het met de kleinste rol van de zussen doen, maar overtuigt wel over de gehele lijn. De grote klepper is echter toch vooral Geraldine Page die de rol van schoonmoeder/moeder op zich neemt. Een personage dat onder je huid kruipt, en niet altijd in de goede zin van het woord, maar Page brengt het tot een goed einde.

Ik ben me de laatste tijd meer en meer in Jazz aan het interesseren en dit was de eerste Woody Allen waarbij ik dacht "nu ga ik is goed opletten welke muziek hij speelt". Ironisch genoeg maakt hij hier amper gebruik van een soundtrack, alleen even tijdens het feestje, dus daar bleef ik wat op mijn honger zitten. Het geeft echter wel een perfecte vibe aan heel de film. Dat einde zindert in ieder geval nog erg lang door..

4*

The truth needs no translation

Ik had eigenlijk nog nooit van The Interpreter gehoord, ik wist eigenlijk zelfs niet wat het woord betekende maar toen ze hem op televisie gaven heb ik hem toch opgenomen doordat het met Nicole Kidman en Sean Penn is. Een actrice en een acteur die hun strepen wel hebben verdiend in filmland en tegelijkertijd was het een mooie kennismaking met het oeuvre van Sidney Pollack, een regisseur waar ik nog niets van had gezien.

Maar eigenlijk had ik ook nog nooit van Sidney Pollack gehoord maar toen hij een dikke 2 jaar overleed, was er wel wat rond te doen en de naam is blijven hangen. En eerlijk is eerlijk, Pollack was een uitstekende regisseur want The Interpreter is erg vakkundig gemaakt. Het is dan ook jammer dat het verhaal af en toe een beetje standaard aanvoelt. Voor ik vandaag aan de film begon was ik alweer vergeten waarover de film ging (met dat decoder systeem staat dat bakje echt compleet vol met films die me wel iets leken toen ze op televisie kwamen maar waar ik ondertussen al van ben vergeten waarover ze nu weer gingen) maar ik kreeg de indruk dat hier best wel meer mee gedaan had kunnen worden. Pas op, The Interpreter kent een boeiend verhaal maar soms is het toch allemaal net niet. Dit kan misschien wel te wijten zijn aan de vele verhaallijnen die de film kent want op zich ben ik wel te vinden voor meerdere lijnen naast elkaar maar hier wordt het op den duur toch echt wel te veel. We krijgen een kijk in het mysterieuze verleden van Silvia, leren ondertussen wat er met Keller is gebeurd, zijn getuige van een confrontatie tussen drie Afrikaanse leiders en dan moet er nog voor gezorgd worden dat er Silvia de aanslagen op haar leven overleeft en de moordenaar kan identificeren en tegelijkertijd ontluikt er nog een prille romance tussen Keller en Silvia! Zoals gezegd, iets teveel van het goede en het had waarschijnlijk beter geweest om hierin wat te knippen. Gelukkig blijft het wel allemaal nog boeiend en vliegen de dikke 2 uur snel voorbij. Erg fijn trouwens om Lyle Lovett te horen verschijnen.

Maar dat is voornamelijk ook door de ijzersterke cast die Pollack ons hier voorschotelt. Een fan van Kidman kun je me niet echt noemen, ik zal nooit speciaal een film met haar kopen maar zo op televisie kan het meestal geen kwaad. In de loop der jaren heeft ze al een aantal geweldige rollen afgeleverd (o.a. recent nog in Nine) maar ook hier is ze ontzettend goed te pruimen. Ze slaagt er in om Silvia niet te simpel en doorzichtig neer te zetten waardoor je direct weet wat haar bedoeling is maar ze is meer wat mysterieuzer waardoor ik tot op het einde van de film toch niet duidelijk kon zeggen of ze er iets mee had te maken of niet. Ook Penn is hier lekker op dreef. Zijn enige rol die ik me nog echt goed voor de geest kan halen is die vanuit Carlito's Way en hier speelt hij een compleet een andere rol maar het gaat hem uitstekend af. De dialogen tussen hem en Kidman worden geloofwaardig gebracht maar voornamelijk de scènes waar we wat meer over zijn verleden komen te weten (onder begeleiding van het fantastische If I Had a Boat!) zijn om je vingers van af te likken. Grappig ook om David Zayas zijn kunstje uit Dexter te zien herdoen.

Aangename maar ietwat standaard film. Er is een overdaad aan, voor de rest boeiende, verhaallijnen maar de film verveelt nergens dankzij een cast die erg op dreef is. Geen idee of de eer die Pollack wordt toegewezen terecht is, daarvoor heb ik simpelweg te weinig van hem gezien, maar dit is wel een mooi begin. Amusant voor eens een keer gezien te hebben.

3.5*

Mankind was born on Earth. It was never meant to die here

Vreemd eigenlijk hoe je een regisseur toch wel hoog kunt waarderen, maar dat je niet de drang voelt om meteen zijn laatste nieuwe film te gaan zien. Dat gevoel heb ik al een tijdje met Christopher Nolan die met een gemiddelde van 3.79 op 7 films het goed doet, maar waarvan ik Dunkirk en Interstellar nog niet had gezien. Dunkirk zegt me sowieso vrij weinig, maar Interstellar daarentegen leek wel in mijn straatje te passen. Ben best wel fan van dit soort science-fiction dingen en ik was wel benieuwd wat dit ging brengen, alleen die lange speelduur stak me serieus tegen.

Onterecht blijkbaar, want Nolan weet zijn film goed te baseren, de kleine 3 uur vliegen namelijk redelijk snel voorbij. Dat neemt niet weg dat de film toch nog altijd wel wat inzakkingen kent. Zo is heel het segment met vader Brand en Murph vrij pover uitgewerkt. Voor het plot is het natuurlijk belangrijk dat Murph intelligent genoeg is om de code van Cooper te kunnen ontcijferen, maar de scènes tussen haar en Dr. Brand zijn redelijk taai te noemen en slagen eigenlijk qua evolutie van het personage nergens op. Verder vooral knap hoe Nolan en co dit toch nog op een manier boeiend kunnen houden, maar het sentiment overheerst uiteindelijk de wetenschap en ook dat doet de film geen goed. Oké, de scène met de boekenkast is op zich nog een leuke gimmick maar Cooper die maar blijft overleven.. Dan besluit hij ook nog eens te vertrekken op zoek naar Amelia en ik was uiteindelijk blij dat we geen beelden te zien kregen waar ze elkaar in de armen vallen.

Gelukkig is Nolan visueel nog altijd wel overtuigend. Beste stuk zit hem in de verschillende space hopping momentjes (onze astronauten blijven namelijk nooit echt lang op dezelfde plek..) en zo'n planeet als die van Miller of Mann ziet er wel erg mooi uit. Ook een leuk gespeel met audio, vind het altijd fijn wanneer ze het feit introduceren dat er in de ruimte geen geluid is, en ook een redelijke cast. Interstellar is vooral de grote Matthew McConaughey-show maar doet het erg goed. In die mate zelfs dat iedereen anders, met uitzondering van John Litgow, door de mand lijkt te vallen. Oké, Matt Damon is nog een leuke (en onverwachte) toevoeging maar Michael Caine speelt één van zijn slechtste rollen ooit en ook Jessica Chastain heeft het wel erg moeilijk met deze beperkte maar o zo belangrijke bijrol. Verder een beetje jammer van de humoristische sidekicks maar dat zal een knieval van Nolan zijn geweest om het geheel niet te droog te maken.

Het maakt niet genoeg indruk om de nieuwe 2001 te zijn, maar doet dat wel erg veel goeds waardoor de minpunten niet zo hard doorwegen als je zou verwachten. Visueel imponerend, qua plot boeiend genoeg en hoewel de grote namen in de cast niet unaniem weten te overtuigen, is er toch iets dat me enorm weet te boeien aan Interstellar. Ben benieuwd wat een herziening gaat brengen, nu was ik vooral gefascineerd door wat Nolan uit zijn mouw ging schudden aan het einde. Ik vraag me af of ik de volgende keer de reis ga kunnen volbrengen.

Nipte 4*

Stalin? In our country we pronounce it Stalone

The Interview, misschien wel de meest besproken film van het afgelopen decennia. Niet vanwege de film zelf, maar wel vanwege de vele ophef die de makers over zich heen kregen. Sony werd gehackt, de film werd niet meer vertoond, er werden met aanslagen gedreigd waarna de film toch weer werd uitgebracht. Onder het motto 'slechte reclame is ook reclame' wou iedereen, inclusief mezelf, dit toch eens gaan kijken.

Temeer omdat de vorige samenwerking tussen Evan Goldberg en Seth Rogen (het apocalyptische This is the End) wel vermakelijk was. The Interview is dat echter niet. Het is sowieso al wat een vreemde keuze om een film te maken over de moordaanslag op een bestaande en nog levende president (al kreeg Bush er ook van langs in Death of a President), maar de uitvoering is maar bij vlagen grappig. Ik verwachtte meer een film die zich ging concentreren op verschillende belachelijke en van de pot gerukte ideeën om Kim Jong-Un te vermoorden, zowat in de vorm van de moordaanslagen op Castro door de FBI door onder andere een exploderende sigaar te gebruiken, maar Rogen en co geraken niet verder dan een wel erg flauw plotje rond een soort van dodelijke handdruk. Ondertussen wordt er nog de gebruikelijke Rogen humor gebruikt (lees: sex, veel gevloek en liefst nog iemand die iets in zijn anus moet steken) en de 100 minuten zijn om.

Al is niet alles even slecht natuurlijk, want in die 100 minuten zitten best wel een paar leuke vondsten. Het probleem zit hem er alleen in dat in die speelduur er niet veel anders is te beleven dan Seth Rogen en James Franco. Die eerste gaat helemaal los in een overdreven (en achterlijk) typetje en weet vooral in het begin van de film met onder andere Eminem in zijn talkshow overeind te blijven. Eenmaal in Noord-Korea is hij een stuk minder leuk. Rogen is zijn gebruikelijke zelve en de enige uitschieter is Randall Park in zijn vertolking van Kim Jong-Un. Lizzy Caplan is meer irritant dan wat anders en het zijn enkel een aantal cameos die dit nog interessant maken.

Sommige jokes gaan te lang door, heel het Lord of the Rings gebeuren had ik na de eerste verwijzing al wel gehad, en het uitgangspunt is zijn hype niet waard. Het is en blijft een vreemde zet weliswaar, maar Franco en Rogen doen er vooral te weinig mee. Geen satire, geen originaliteit en zeker geen goede film.

1.5*

Treasure Has Its Price

Ik kende de film van naam maar nooit echt de behoefte gehad om hem te huren of te kopen maar toen hij gisteravond op tv kwam kon ik het toch niet laten om er naar te kijken, al was het alleen maar voor Jessica Alba.

Het verhaal van Into the Blue is flinterdun en is eigenlijk meer een excuus om zolang mogelijk Jessica Alba in een bikini te houden, voor de vrouwen onder ons had je Paul Walker die constant met een ontbloot torso rondloopt maar daar had ik nu niet echt veel behoefte aan. Het is allemaal redelijk voorspelbaar en wordt eigenlijk alleen maar draaglijk gehouden door de mooie onderwater beelden (en dan bedoel ik ook de scènes zonder Alba)

Paul Walker is qua acteerprestaties precies een vis op het droge, hij spartelt maar wat in het rond. Ik kreeg gewoon de zenuwen van hoe hij constant woordje bro gebruikte (iets waar ik me in The Fast and the Furious ook al aan ergerde). Scott Caan, zoon van legendarische James Caan, acteert tegen mijn verwachtingen echt wel vrij sterk al probeerde hij soms wat teveel de flair van zijn vader na te doen. Ashley Scott was ronduit irritant.

Ik had van Into the Blue niets anders verwacht dan wat ik heb gekregen en het is zeker geen straf om bijna 2 uur naar Alba te kijken. Leuk voor eens op een warme zaterdag avond te bekijken maar dat is het dan ook.

2.5*