Opinions

Uitstekende film met veel verrassende plotwerkingen, een lekker tempo, een macaber, duister sfeertje en een goed geconstrueerd scenario. Vooral de vlotte en meeslepende montage en muziek verdienen veel credits. Jammer van het acteerwerk hier en daar, maar dat is dan ook het enige wat er (echt) op het geheel aan te merken valt. 4,25*

Onderhoudend, maar zwak gespeeld - enkel Tobin Bell blijkt wederom een prima keuze - en qua plot nogal mager. Nu men steeds verder van Jigsaw afdwaalt, ogen de relaties tussen personages en verhaallijnen vaak te gekunsteld en vergezocht. De uiteindelijke ontknoping maakt dit keer echter veel goed en het blijft knap hoe men er steeds in slaagt onlogische handelingen logisch te laten overkomen en een overtuigend spel speelt met de intuïtie van de kijker.

Grootste probleem zijn de wat flauwe en voorspelbare passages in het scenario en het karakter 'Padde'. Ontzettend kinderlijk en bovendien veel te overdreven gespeeld. Daartegenover staan echter de prachtige muziek, goede 'actiescènes', het uitstekende spel van de rest van de cast en het zichtbare plezier in de onderneming. De film mist de geliktheid en rust (met name in de beeldregie) van bijvoorbeeld een Kruistocht in Spijkerbroek, maar is desalniettemin erg vermakelijk.

Fijne film, met een goede sfeer, een flink aantal droogkomische scènes, af en toe iets te traag, maar ach ... jammer alleen van dat debiele einde, gelukkig herbergt de DVD een alternatief einde dat een stuk beter werkt - hoewel ook daar wel iets op aan te merken valt. Desalniettemin een lekker tussendoortje.

Interessante, maar trage film van Verbong. Verhaaltechnisch ook niet bijster sterk, maar sfeervol geschoten, voorzien van een prima soundtrack en goed gespeeld. Knap hoe Verbong in vrijwel elke film de locaties zo in beeld weet te brengen dat ze een eigen leven gaan leiden of een stevige stempel drukken op het geheel.

Eerste 'Allen film' die me bevalt (zag enkel nog de bijzonder matige Small Time Crooks, Mighty Aphrodite, Bullets over Broadway en Shadows and Fog). Lekker tempo, sfeervolle decors en goed spel. Vermakelijk en soms komisch. Knap dat ondanks dat de plot al vrij snel duidelijk is en de mysterie-elementen vrij goedkoop en makkelijk zijn de film nergens haar aantrekkingskracht verliest.

Wederom een lekker luchtige, typische Van Kilsdonk film, zonder al te veel pretenties. Loek Peters en Elise Schaap vormen een perfect duo. Het scenario is aardig, met hier en daar een wat diepere laag. Jammer van de laatste scene tussen Tjitske en haar vader, waarin ze even letterlijk moet melden dat 'ze nu pas ziet hoe erg het is als iemand je niet wilt zien zoals je bent', die metafoor was ook zo wel duidelijk. Ondanks dat het allemaal weinig verheffend is, weet Van Kilsdonk zoals vrijwel altijd een snaar te raken waar weinig andere filmmakers weet van hebben. Haar films hebben een soort luchtigheid, charme en speelsheid die aansteekt.

Mooi gedraaid en een bijzonder aardige eerste half uur, maar daarna bij tijd en wijlen erg traag en over-all gezien erg voorspelbaar (om over het geloofwaardigheidsgehalte van de gehele prent nog maar te zwijgen).

Erg sterke film die vooral leunt op de vraag wie je kunt vertrouwen en wie niet. De voice-over van een een van de zes die het niet overleeft hebben zorgt ervoor dat je emotioneel betrokken raakt bij George Heisler. Je wilt als kijker gewoon dat hij het overleeft en je weet zelf ook niet meer wie er nu te vertrouwen is en wie niet. Het is maar goed dat ik het verhaaltje hier nog niet gelezen had, want dat verraadt meteen de afloop. Opvallend hoog tempo en aardige sfeermuziek. Soms ietwat overgeacteerd, maar dat vind ik eerder charmant in dit soort oude films. Mooie setting die je de opkomende nazi sfeer goed laat voelen.

Frisse en vlotte film met uitstekend spel en rake sneren richting de maatschappij waarin wij leven. Zo wordt er - zonder overigens ergens in preekvorm te vervallen - op vermakelijke wijze ingegaan op de heersende vooroordelen omtrent lesbiennes, het beeld dat men heeft van naakt in de Nederlandse film en de tolerantie ten opzichte van al het geweld in Amerikaanse films. Ondertussen valt er genoeg te lachen om de avontuurtjes van de vele personages en is de film visueel een lust om te mogen aanschouwen. Dat de film geen al te duidelijke structuur bezit en nogal plots eindigt, doet er eigenlijk niet toe. 3,75*

Ik vond die Tom Hulce maar een wazig en zielig typetje in deze film. Zijn zelfmedelijden deed mij niks. Miste vooral ook diepgang, de 'waarom?' vraag kwam me te vaak naar boven.

Wat hierboven in de synopsis staat, klopt niet. De film speelt niet in WOII (alhoewel wel alles daar wel op wijst: Joden, Duits pratende soldaten etc.).

"Het is oorlog. Niet de tweede wereldoorlog, maar een niet nader aangeduide oorlog. Regisseur Andreyev: "Natuurlijk wordt ons beeld van oorlog bepaald door die tweede wereldoorlog, maar ik laat bewust in het midden wat voor oorlog dit is."

Krabbé speelt de 'macho-man' en doet dit wel goed, soms neigde het naar 'over-acting', maar dit was niet al te vaak en ook niet storend.

Hoffman's rol is in deze film minimaal.

De muziek die werd gebruikt is wel mooi, maar wordt te vaak gebruikt waardoor voor mij het drama niet meer serieus te nemen was, het werd er te dik bovenop gelegd.

Vind de film wel vergelijkbaar met Gaston's War (die ikzelf slechter vind). Beide hebben de wil om internationaal iets te bereiken, en beiden mislukken ze.

Toch boeiend om een keer naar te kijken, maar echt goed is het zeker niet. 2,5*

Het geciteerde stuk komt overigens van: http://www.tomhulce.net/Interviews/Newspapers/Gelders-OverijselseDut.html . Best interessant!

... maar voor de rest was het toch weer allemaal erg voorspelbaar, zoetsappig en overdreven.

Lekkere tienerkomedie uit de jaren tachtig (zo worden ze nu helaas niet meer gemaakt) met een ietwat simpel en ongeloofwaardig uitgangspunt en verhaal. Dit wordt de film door de uitstekende, frisse cast en de grote portie komische situaties en personages echter snel vergeven.

Skin is een rauw, spannend en realistisch drama, waarin op ontroerende en meeslepende wijze de vrije val van een kwetsbare tiener wordt getoond. In de periode van zijn leven waarin hij actief vorm begint te geven aan zijn eigen identiteit, wordt hij geconfronteerd met de dood van zijn moeder, een verslechterende relatie met zijn vader en de kwade elementen in de buitenwereld. Ondanks zijn intelligentie en gevoelige kant belandt hij toch in het verkeerde milieu. Hierin begaat hij monsterachtige daden. Door de rauwe levensschets, het realistische scenario en de uitstekende Robert de Hoog zijn deze echter begrijpelijk en ga je volledig in Frankie’s leefwereld mee. Een aangrijpend en confronterend geheel is het gevolg, waarin er net als voor Frankie geen weg meer terug is.

Complete recensie en wat meer achtergrondinformatie over de film.

Waar DoodEind het vooral moest hebben van de creepy sfeer en de (onderhuidse) spanning, gooien de makers van Sl8n8 het over een heel andere boeg. Het regisseursduo Frank van Geloven en Edwin Visser gokt op de andere zijde van de horrormedaille door het publiek te trakteren op een regelmatige stroom aan afgehakte ledematen en rondspattend bloed. Het verhaal stelt dan ook niet veel voor. Verder dan de gebruikelijke horrorclichés komt men niet: een groepje vrienden komt op een of andere donkere plaats terecht, waar iets duidelijk niet pluis is. Slim als ze zijn besluiten ze bij elkaar te blijven. Natuurlijk krijgt men onderling ruzie of raakt men iemand kwijt, waardoor de groep toch gesplitst wordt en een aantal van de vrienden zelfs alleen ronddwaalt in de weinig veilige omgeving. In het verdere verloop van de film leggen de acteurs in de bijrollen vervolgens één voor één het loodje en vechten de hoofdrolspelers verbeten tegen het kwaad.

Op zich is er niks mis met deze formule. Het kan zelfs alleraardigste films opleveren, mits men op een aantal andere gebieden zorgt voor de nodige spanning en sensatie. Sl8n8 slaagt hier echter maar ten dele in. Het tempo ligt in het eerste deel van de film veel te laag, waardoor je slechts af en toe even opschrikt door een aantal onverwachte schrikeffecten en plotselinge uitbarstingen. In het tweede deel van de film ligt het tempo al een stuk hoger en wordt de film ook aangenamer om naar te kijken. Dit is in de eerste plaats te danken aan de vele korte en afwisselende scènes, maar tevens aan de grauwere sfeer die dit deel van de film uitstraalt. Waar de mijngangen er eerst uitzien alsof ze zijn gebouwd met behulp van een doe-het-zelf pakket, komen ze aan het eind van de film meer tot leven en zorgen de donkere beelden en de chaos en het vuil in het decor voor een grauwer beeld.

Complete (DVD)-recensie: klik

"(...) Deze voorbeelden geven aan dat de film, ondanks haar serieuze bedoelingen en interessante insteek, zelfs de beoogde doelgroep - de jongste kijker - niet serieus neemt. En dit is zorgelijk, niet alleen vanwege de serieuze onderwerpen - de oorlog, de Jodenvervolging, onderduiken, dood en honger - die de film behandelt, maar ook omdat men kennelijk denkt dat dit alles zomaar geaccepteerd wordt door de (jonge) kijker. Overigens is dit geheel in lijn met het karkater van het hoofdpersonage van de film. Want ondanks alles wat hij meemaakt, is Tom aan het eind van de film nog net zo naïef en onvolwassen als in het begin. Het is te hopen dat de Nederlandse jeugd intelligenter is dan de makers ons hier willen doen geloven.

Dat het vooral het scenario is dat faalt, blijkt ook uit de laatste sequentie van de film. Vanaf het moment dat Tom en Mirjam (en Snuf!) doorhebben wie de verrader is - de kijker weet dat inmiddels al lang - bestaat de film uit een opeenvolging van scènes, waarin de ene gekunstelde one-liner volgt na de andere. Zo weet Mirjam midden in een clichématige dialoogscène alle teksten te overtreffen door tussen neus en lippen door en met serieus gezicht op te merken: "Houdt het dan nooit op?". Deze knipoog naar Zwartboek is op zichzelf al komisch, ware het niet dat hij in de gebruikte context helemaal voor hilariteit zorgt. Want komisch bedoeld was hij zeker niet.

Op deze wijze hobbelt de film vervolgens nog zo'n tien minuten door naar het einde, waarbij geen enkel personage de kans onbenut laat om even op te merken dat we alles te danken hebben gehad aan Snuf: "Als we Snuf toch niet hadden!", klinkt het regelmatig gekunsteld. De groepsknuffel - inclusief Snuf - aan het eind, die niet zou misstaan in een willekeurige aflevering van Dr. Phil, maakt het plaatje vervolgens compleet. Snuf de Hond in Oorlogstijd wil het jonge publiek veel vertellen over de oorlog, maar toont uiteindelijk dat een technisch goed verzorgde film niks voorstelt als het scenario op elk front (flink) tekort komt."

Complete recensie

De film Soldaat van Oranje is de verfilming naar het gelijknamige, autobiografische boek van Erik Hazelhoff-Roelfzema. De film begint, na een korte inleiding, in een Leids studentenhuis waar Erik (gespeeld door Rutger Hauer) en zijn vrienden in de ontgroeningperiode zitten. De sfeer die daar hangt valt te vergelijken met de Duitse behandeling tegen het ‘mindere ras’, de studenten worden flink voor schut gezet en moeten doen wat van hen gevraagd wordt.

Als Erik samen met twee medestudenten de situatie wil ontvluchten, zoeken ze heil onder een tafel. Als ze daarna stiekem naar de eetkamer willen sluipen, merkt de preses hen op. Hij zet de drie voor schut en slaat Erik bewusteloos met een soepkom. Er gebeurt al vrij veel waardoor je meteen meeleeft met Erik.

De toon is meteen gezet, en die wordt ook niet meer los gelaten. Verhoeven laat duidelijk de verschrikkingen van de 2e Wereldoorlog zien, de ‘strijd’ tegen de Joden, de strijd tegen de Duitsers, het verraad. Maar hij laat ook zien hoe mooi een oorlog door mensen ervaren kan worden. Gelukkig vergeet Verhoeven niet waar de film eigenlijk om draait; de avonturen van Erik Hazelhoff-Roelfzema.

Rutger Hauer speelt Erik, waar Verhoeven eigenlijk Derek de Lint had gewild. Maar net als tijdens de audities van Turks Fruit wist Hauer hem te overtuigen. Hauer bleek uiteindelijk een uitstekende keus. Perfecte prestatie, lichtelijk verrassend aangezien dit toch een heel andere rol is dan Turks Fruit. De andere hoofdrolspeler, Jeroen Krabbé, had nog nooit met Verhoeven gewerkt en werd door Hauer als rivaal beschouwd. Tijdens het draaien zorgde Hauer er steeds voor dat hijzelf als beste in beeld was, hij wist hoe Verhoeven draaide. Krabbé trok zich hier niet veel van aan en legt ook een uitstekende prestatie neer.

Voor Nederlandse begrippen bevat deze film veel special effects. Er werden allerlei vliegtuigen te voorschijn gehaald, zelfs uit Noorwegen. De ‘gewone’ decors zien er ook goed uit. Waar kon bijvoorbeeld de achtervolgingsscène tussen Erik en Van der Sanden beter worden gefilmd? En de Amsterdamse straatbeelden zijn gewoon, maar tegelijkertijd ook mooi. Jost Vocano’s mooie camerawerk benadrukt deze mooie beelden.

De muziek van Van Otterloo ging de geschiedenis in als de beste soundtrack van een Nederlandse film ooit, tot op heden zelfs (al komt die van “De Tweeling” aardig dichtbij naar mijn mening).

Een treffende/pakkende afsluiting krijgt de film ook. Het eindshot is werkelijk een schot in de roos. Erg innemend, de tranen schieten je in de ogen.

Dat de film nu, 27 jaar na dato, nog steeds als topper wordt gezien, zegt veel. Verhoeven was zijn tijd ver vooruit. Een vlotte montage, sterke dialogen, veel afwisselingen, alles kan vandaag de dag nog mee. Verhoeven heeft een waar meesterwerk afgeleverd en de Nederlandse film hiermee definitief op de kaart gezet.

Absoluut de beste film die ik tot nu toe gezien heb! *****

Beelden van opeengehoopte, slecht uitziende woningen, voetballende kinderen op straat – sommigen met maar één schoen of zelfs zonder. We zijn in een ‘favela’ in Rio de Janeiro, een krottenwijk in Brazilië. Er heerst armoede, dood en verderf. Misdaad is aan de orde van de dag en er is geen geld voor fatsoenlijk voedsel, degelijke kleding of adequate scholing. In dit uitzichtloze bestaan koesteren de kinderen maar één passie, één droom: voetballer worden. Daarom spelen ze het universele en verbroederende spel dag in dag uit met elkaar. En ook al lukt het hen niet groot te worden in de sport en zo genoeg geld te verdienen om hun hele familie een veilig onderkomen te bieden, het helpt ze in ieder geval enige tijd te ontsnappen aan de realiteit van alledag.

Het bestaan in de sloppenwijken is hard. In de introductie van Solo, de Wet van de Favela laat Jos de Putter dit zien. Wanneer de crew een van de jongens vergezelt op een vistocht over het plaatselijke meer, komt er plots iets bovendrijven. Snel vaart het bootje waarop de – zichtbaar geschrokken – jongen zich bevindt verder. Het is voor de kijker in eerste instantie lastig te zien wat nu datgene is waar het jongetje zo van schrikt. De Putter laat het bootje waarin hij samen met zijn consorten vaart vervolgens langzaam naar het drijvende object toedraaien. Het is het stoffelijk overschot van een man, waarschijnlijk vermoord door bendeleden. Wanneer het jongetje dit thuis aan zijn moeder vertelt, blijkt dat het voor de bewoners van de 'favela' geen ongebruikelijke beelden zijn. Want zoals altijd geldt volgens de moeder ook hier ‘de Wet van de Favela’: stil zijn, alsof je niks gezien hebt en iedereen moet voor zichzelf opkomen.

Het is dit bestaan waarin Jos de Putter op zoek gaat naar veelbelovende voetballertjes. Al snel valt zijn oog op twee onafscheidelijke elfjarige vriendjes, die samen bij een lokaal team voetballen. Vrijwel ieder vrij moment van de dag zijn de twee bij elkaar, vergezeld door een versleten ogende bal. Het zijn Leonardo en Anselmo. Wanneer een scout van de rijke Braziliaanse club Fluminense tijdens een wedstrijd van het lokale team komt kijken, ziet ook hij mogelijkheden voor beide baltovenaars. Hij stelt de jongens een contract in het vooruitzicht. Na een proefwedstrijd blijkt Anselmo echter een dermate slechte indruk achter gelaten te hebben dat men ervan afziet hem een contract aan te bieden. Leonardo moet van zijn moeder naar Flamengo, “want die betalen meer.”

Aan de vriendschap tussen Leonardo en Anselmo komt zo een abrupt en hard einde. ‘En nu is het afgelopen. Onze vriendschap is voorbij’, vertelt Leonardo zijn makker in een luidruchtig steegje in de wijk. Langzaam, maar zonder effectbejag, zoomt de camera in op beide kereltjes. Even is het stil, maar al snel gaat Leonardo verder met het bekijken van de voetbalkaartjes op zijn schoot. Alsof hij zich geen houding weet te geven, gedraagt hij zich plots heel kinds. Anselmo daarentegen is stil en duidelijk beduusd. Even later zien we hem ook eenzaam door een drukke winkelstraat lopen, terwijl Leonardo alleen een balletje trapt op een verlaten veldje: datgene wat ze normaal vrijwel ieder uur van de dag samen deden. Solo, de Wet van de Favela is een schrijnende en oprechte documentaire, waarin het harde bestaan van twee onschuldige jongetjes integer in beeld wordt gebracht.

Vanaf heden verkrijgbaar op DVD.

Realistische en indringende film. Goed spel van de gehele cast, en dat is knap aangezien het vrijwel allemaal jeugdige acteurs zijn. Mooie ontknoping ook.

Alleen de manier waarop Arthur en Sophie met elkaar in contact kwamen vond ik wat voorspelbaar en het werd me niet duidelijk waarom Arthur nou gepest werd (maar storend was het niet). Desalniettemin een zeer sterk debuut van Welling.

Sterk oorlogsdrama, dat echter deels genekt wordt door een aantal te karikaturale bijrol-personages (de conciërge, Sophie's advocaat en de rechter). Deze doen afbreuk aan de oprechtheid en soberheid die de rest van de film uitstraalt.

Vlotte, onderhoudende actiekomedie die visueel en auditief prima in elkaar zit (de openingssequentie waarbij het Paleis op de Dam wordt opgeblazen oogt bijvoorbeeld bijzonder overtuigend), maar te weinig rake grappen kent om echt hilarisch te worden. Men kiest in het scenario veelal voor de middenweg, terwijl juist dit soort over-the-top komedies gebaat zijn bij meer absurde en bijna melige grappen en situaties. Wanneer men het wel aan durft de grap tot het uiterste door te voeren en de spot te drijven met de situatie, personages dan wel met zichzelf (denk aan de geniale, terugkerende verschijningen van Gerard Joling en met name Jort Kelder (die werkelijk een hilarische rol vervult)) valt er ook gelijk een stuk meer te lachen. Al met al had er meer ingezeten, meer dan een aardig en vermakelijk tussendoortje is het helaas niet geworden.

Hans Kesting verdient overigens een eervolle vermelding voor zijn geniale vertolking van een kruising tussen RoboCop en een Middeleeuwse priester, genaamd Ulli.

Erg grappig mysterie met een spectaculaire finale. Adolphe Engers is ontzettend komisch als stuntelende goochelaar.

Sportman van de Eeuw is een lieve, warme en vriendelijke film, die het vooral moet hebben van de sfeerbeelden en de muziek. Verhaaltechnisch stelt het geheel namelijk teleur. Mischa Alexander mag, ondanks de duidelijke tekortkomingen, zeker een keer op herhaling.

Lees de complete recensie en een bespreking van de dvd hier.

Sympathiek en sfeervol filmpje, met een vertederende, knullige protagonist. De film ziet er ontzettend ouwbollig uit - wist niks van de film buiten de titel, had het idee dat ik naar een late jaren tachtig productie zat te kijken -, is visueel en technisch behoorlijk mat en af en toe ietwat langdradig, maar de warmte die het geheel uitstraalt vergoedt veel.

Prachtige film. Na de dood van Andrea ademt alles een sfeer van verlangen uit. Een verlangen naar het onbereikbare, naar iets dat nooit zo zal zijn of nooit (meer) naar je toe zal komen. En dat gevoel is zó intens (iedereen kent dat gevoel wel denk ik). Het grijpt je naar de keel en vervult je zelf ook weer met eenzelfde gevoel. Echt schitterend.

Het begint allemaal onbekommerd met de prachtige beelden van het onbezorgde dagelijkse leven in Italïe, wat erg herkenbaar was. Zo heb ik het ook ervaren tijdens een schoolreis naar Rome. In al zijn drukte is het daar eigenlijk heel rustig. En dat kwam hier erg goed over. Het zag er allemaal zo realistisch, eenvoudig en onbekommerd uit.

Ook de familieband wordt met veel gevoel voor detail in beeld gebracht. Elk lid van de familie lijkt gelukkig met elkaar en met zijn eigen leven. Toch beginnen zich kleine scheurtjes voor te doen als zoon Andrea beschuldigd wordt van diefstal. Na de fatale gebeurtenis reageert iedereen anders en is het eensgezinde gevoel verdwenen.
Een scène die dit heel subtiel en symbolisch onderstreept was voor mij die waar vader Giovanni zijn vrouw allerlei huishoudelijke spulletjes toont waar barstjes inzitten, die allemaal gewoon weggestopt werden achter goede huishoudelijke spullen. Dit stond voor mij synoniem voor de situatie van de familieleden. Van binnen zijn ze gebarsten, verscheurd door wat er gebeurd is, maar de buitenkant probeert dat te verbloemen.

Na de dood van Andrea begint het rouwproces en zien we hoe ieder hier op zijn eigen manier mee omgaat. Ook hier wordt weer veel nadruk gelegd op de eenvoud en realistische wijze van het handelen na het verlies van een naast familielid.

De muziekkeuze was zonder meer doeltreffend, het nummer van Eno is werkelijk schitterend en bereikte voor 100% zijn doel. Niet alleen door de tekst, maar ook de melodie wekte het weer dat gevoel van onbegrensd en onbereikbaar verlangen op. Eigenlijk een heel onbeschrijflijk gevoel, ook al weet ik bijna zeker dat iedereen het hier kent.

Bij de beelden van de laatste scène, aan de zee in Frankrijk, ondersteund door de muziek van Eno hield ik het met moeite droog. Het ademde gewoon zo'n prachtig gevoel uit. De familieleden beseffen hier echt wat er gebeurd is, verlangen naar iets dat nooit meer zal komen, maar krijgen weer hoop. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Inderdaad: het zal nooit meer hetzelfde zijn, maar we moeten verder en kunnen dat nu.

Een paar scènes beklijven, maar de film kent nauwelijks een spanningsboog en bovendien een vreemde opbouw. Het goede spel, de subtiele dramatiek en de - wederom, zoals altijd - betoverende beelden van Lennert Hillege houden het echter boeiend.

"Het moest er eigenlijk ook wel van komen: een film van Haanstra over de relatie tussen de Nederlander en het water. Twee kernbegrippen verbonden in één project. Al in zijn debuutfilm, De Muiderkring herleeft (1949), valt Haantra's fascinatie met water op. In één van de eerste shots vangt hij de spiegelende blik van het Muiderslot op het wateroppervlak. Het betekent het begin van een fascinatie die, weliswaar naar gelang de tijd verstrijkt steeds meer afzwakt, een rode draad vormt door zijn omvangrijke oeuvre. Met Spiegel van Holland (1950), En de Zee was niet meer (1955) en Delta Phase 1 (1962) leverde Haanstra al een mooi eerbetoon aan het water af, maar met zijn avondvullende documentaire De Stem van het Water (1966) is de ode compleet: de verwoestende kracht, de noodzaak, maar vooral de schoonheid van water wordt oogstrelend vastgelegd op celluloid. (...)"

Complete (DVD-)recensie.

Ondanks wat plotgaten en veel onwaarschijnlijkheden een redelijk vermakelijke prent, met een beeldschone Amber Heard.

Veruit de beste film van René van Nie (enkel Doodzonde nog niet gezien).

Een Stille Liefde vertelt het verhaal van een vader die zijn zoon al bijna 6 maanden niet gezien heeft na de scheiding van zijn vrouw. Ten einde raad 'ontvoert' de vader de zoon en langzaam groeien de twee naar elkaar toe.

Cor van Rijn speelt de gelijknamige vader en Sem de Jong de gelijknamige zoon. In het begin van het verhaal is duidelijk te zien dat de twee nog aan elkaar moeten wennen (niet alleen als tegenspelers, maar ook als vader en zoon in het verhaal). Mooi om te zien dat de band tussen de twee steeds sterker wordt. In eerste instantie wil Sem weer terug naar zijn moeder, maar is Cor niet van plan dit te laten gebeuren. Naderhand zijn de rollen omgedraaid. Dit geheel illustrerend voor de band tussen de twee. Waar Cor eerst wat roekeloos en vrij naïef het kind bij zich wil houden, denkt hij later meer aan het kind en toont hij meer verantwoordelijkheid. Sem daarentegen krijgt het steeds beter naar zijn zin en wil zijn vader nog niet verlaten.

Wat de moeder betreft; we zien haar enkele keren praten met haar moeder of een vriendin over deze 'ontvoering' van haar zoon. De ene keer wil ze Cor aangeven, de andere keer weer niet. Alle betrokkenen lijken steeds tot een andere conclusie te komen. Als ze uiteindelijk afspreekt om de twee tegemoet te komen naderen we een van de mooiste scènes van de film: de moeder blijkt de politie op de hoogte te hebben gebracht. Wanneer Cor dit ziet kan hij net op tijd ontsnappen. De manier waarop Van Nie dit in beeld brengt vond ik erg mooi. Waar eerst nog muziek en rumoer te horen was, werd opeens alles stil en vertraagd. Zo zitten er nog wel een paar mooie scènes in.

Het spel van de acteurs is over de gehele linie goed. Vooral de jonge Sem speelt zijn rol erg goed en natuurlijk.

Op het einde wordt het iets te dramatisch, maar dit is deze sympathieke en alleraardigste film snel vergeven.

Mooi geschoten (af en toe spannend) drama dat in het midden even inzakt, daarna sterk terugslaat, om dan helaas zwak te eindigen. Goed spel van de gehele cast (op enkele momenten na), met als beste Daan Hugaert in de rol van Jules Brasschaert. Een aantal mooie, sterke scènes en dito (begeleidende) beelden leggen het helaas af tegen het wat zwakke scenario en wat geforceerde momenten. Het einde kwam totaal ongeloofwaardig over.

Vanaf het moment dat David met Susan naar België gaat om de moord te reconstrueren tot zo'n kwartier voor het einde vond ik verreweg het beste stuk. Hier kwam ook het beste de mysterieuze en neerslachtige sfeer naar voren. Had op dat moment eigenlijk het gevoel dat de film verder moest gaan als een soort van thriller, waarbij Jules' personage het belangrijkste werd. Gaat hij Susan vermoorden of niet ? Is hij 'genezen' of nog steeds 'verscheurd' ? Het was misschien mooi geweest om de film te laten eindigen in een climax tijdens een boswandeling van de twee. Waarbij je als kijker steeds die onderhuidse spanning voelt n.a.v Jules' personage. Die onderhuidse spanning voelde ik op een aantal momenten namelijk wel in dit 'middendeel' van de film en werkte erg goed. Vond het meteen een stuk boeiender. Had meer in gezeten naar mijn idee.

Wilde je de film zelf op deze manier laten eindigen of heb je zelf ook moeite met de totale, plotselinge (en ongeloofwaardige) ommezwaai van Susan Stephan ?

Twijfel sterk tussen de 2 en 2½ ... voorlopig 2 sterren.

Het ernstige thema wordt tevens onderuit gehaald door de slechte dialogen, vele misplaatste grappen en karikaturale weergave van veel personages. Zo zijn de psychologe, journaliste en magistratuur personages die je enkel in de slechtste komedies tegenkomt. Ze zijn oppervlakkig, stereotype en daardoor ongeloofwaardig en irritant. Dat de meeste acteurs en actrices zich daarbij ook nog eens schuldig maken aan overacting, maakt het geheel nog wat pijnlijker. Met name de journaliste en de magistratuur worden belachelijk neergezet. Ook overtuigt zoon Jimmy geen moment als mentaal gehandicapt persoon. De enige die zich staande weet te houden in deze malaise van slecht gespeelde papieren verzinsels is Gène Bervoets.

Lees hier de complete recensie en een bespreking van de DVD.