Opinions

(...) De beelden van een Chinees meisje fietsend door de duinen, bijna omver geblazen door de helse wind, of spelend in de sneeuw: het zijn mooie, vertederende en herkenbare plaatjes. Dit komt niet in de eerste plaats door het prachtige production design van Frederik Delfos, maar zeker ook door het pakkende en warme camerawerk van de getalenteerde Lennert Hillege. De combinatie weet een sfeer op te roepen die je smachtend doet verlangen naar de koude, maar tegelijkertijd ook warme wintermaanden. De tijd van sneeuw, van lekker warm binnen zitten bij de open haard en natuurlijk: de tijd van Sinterklaas. (...) Debutante Mischa Kamp regisseert met veel gevoel en warmte een lieve en oprechte familiefilm. Een film die door de combinatie van het levensechte scenario en de warme benadering nergens te zoetsappig of overdreven wordt. En dat is knap.

DVD recensie. Aanrader!

Goed gespeelde, vaardig geregisseerde en gedraaide film, die prima verteerbaar is, maar een nogal vreemd en daardoor af en toe wankel fundament kent. De samenhang tussen de sociaal-realistische setting en karikaturale personages met zo nu en dan absurde uitspraken of beweegredenen loopt niet helemaal lekker. Kan er moeilijk de spreekwoordelijke vinger opleggen, want het lijkt me buiten discussie staan dat Haanstra een herkenbaar dramatisch verhaal wilde vertellen over ouder worden en het leiden van een vastgeroest leven.

Dat het dan allemaal wat karikaturaal geschreven is en hierdoor eendimensionaal en zonder emoties blijft, is vreemd. Vanaf de toespraak van de oud-directeur lijkt Haanstra ook te beseffen dat er vooral gefocust moet worden op de gevoelens van de personages en levert hij een aantal mooie, (licht) ontroerende scènes af.

Adriaan Ditvoorst begon zijn studie aan de Nederlandse Filmacademie in 1962. Studiegenoten waren onder andere Jan de Bont, Robby Müller, Pim de la Parra en Wim Verstappen. Een talentvolle verzameling, die later ook voor veel verrassingen, teleurstellingen en ophef zorgde.

Ditvoorst zelf vormde hierop geen uitzondering. Al in 1965 oogstte hij als 25-jarige in zowel binnen- als buitenland veel lof voor zijn korte film Ik kom wat later naar Madra, een verhaal gebaseerd op eigen bevindingen gemengd met de nodige fantasie. Een soldaat wordt tijdens een college weggeroepen omdat zijn vrouw in het ziekenhuis opgenomen is en het nogal ernstig schijnt te zijn. De soldaat vraagt hierop verlof om zo snel mogelijk naar zijn vrouw te gaan. Onderweg heeft hij echter alle pech en wordt uiteindelijk opgepakt wegens liften.

Ditvoorst eigen stijl is in deze film al duidelijk te zien. Hij speelt een spelletje met beeld, geluid en de kijker. Hoewel hij onder andere les kreeg van Haanstra en Rademakers, is zijn stijl totaal anders. Al zijn films zijn persoonlijk en doordrenkt met surrealisme. Hij werkt veel met close-ups en laat veel aan de kijker over. De problemen in het leger en met zijn ouders zijn geheel autobiografisch. Het vrolijke einde daarentegen lijkt een droombeeld van Ditvoorst te zijn, iets wat hij zelf nooit gekend heeft, maar wel zo had willen beleven. Kortom debuteerde Ditvoorst met een zeer persoonlijke film.

Ook in Paranoia zijn veel persoonlijke gebeurtenissen verwerkt. De film is gebaseerd op de gelijknamige novelle van W.F. Hermans. Hermans beschreef een duistere periode uit het leven van ene Anton Cleever, die denkt een gezochte oorlogsmisdadiger te zijn. Beetje bij beetje trekt hij zich steeds meer terug uit het dagelijkse leven en uiteindelijk durft hij zich niet eens meer buiten te vertonen en sluit zichzelf op op zijn gehuurde zolderkamer.

Anton Cleever wordt gespeeld door de amateur Kees van Eyck. Deze weet niet geheel te overtuigen als een langzaam steeds gekker wordend persoon. Op een gegeven moment durft Anton zelfs niet meer te praten en fluistert hij slechts als dat nodig is. Op die momenten weet hij zich nog wel te redden, maar zijn uitstraling is erg mat. Daartegenover staat echter zijn naïeve, speelse vriendin Anna, gespeeld door de jonge Pamela Koevoets. Een meisje dat ik vaker aan het werk had willen zien. Wat een heerlijk natuurlijke uitstraling en naturel spel! Ze probeert Anton uit zijn isolement te trekken, maar wordt uiteindelijk meegesleurd in zijn depressieve leven.

Ook in deze film wordt een spelletje gespeeld met werkelijkheid en fantasie, een terugkerend thema in Ditvoorst oeuvre.

Tevens zijn er wederom verwijzingen naar zijn eigen jeugd. Zo is er een scene te zien waarin een persoon omkomt door een auto-ongeluk, dit vermoedelijk als verwijzing naar de dood van zijn vader. Iets waar Ditvoorst zijn hele leven mee gezeten heeft omdat hij dacht dat het zelfmoord was. Ook lijkt hij indirect af te willen rekenen met zijn ouders. Zo zegt Cleever tegen zijn spiegelbeeld: "Arnold jongen, ik ben trots op je. Van nu af aan heb je niets meer te maken met de mensen uit een vroeg verleden... je gaat je gang als de geschiedenis zelf." Een tekst die, na het zien van al zijn films en de documentaire De Domeinen Ditvoorst, betrekking zou kunnen hebben op zijn eigen leven.

Achter de camera stond wederom Jan de Bont, die net als Ditvoorst veel complimenten kreeg na het sfeervolle Ik kom wat later naar Madra.

Ook deze film zit visueel bijzonder goed in elkaar en zet zich af tegen de heersende opvattingen van die tijd.

De muziek is erg passend en een erg aanstekelijke melodie.

In een aantal scenes is het talent van Ditvoorst erg goed te zien. Denk aan de café-scene en een aantal scenes richting het einde. Daartegenover staan ook een aantal knullige momenten, waarbij vooral de verhuisscene met Rudolf Lucieer opvalt.

Al met al waren zijn eerste twee pogingen veelbelovend. Net als zijn generatiegenoten zorgde Ditvoorst voor een optimistische stemming. De Nederlandse film kreeg ook in het buitenland erg veel aandacht. En dat was, gezien de periode waarin de films gemaakt werden en de veelbelovende, talentvolle filmmakers, niet eens zo gek.

In 1994 debuteerde Theu Boermans in de Nederlandse bioscopen met de film 1000 Rosen, over het leven in een grauwe industriestad diep in de provincie. Samen met zijn eigen theaterensemble De Trust had hij het toneelstuk waar de film op gebaseerd is al enkele keren opgevoerd. Dit keer waagde men zich samen aan een filmversie. 1000 Rosen werd zowel nationaal als internationaal met lof en prijzen overladen. De poging was geslaagd en men kon verder. Een volgende productie diende zich al snel aan toen Jan Blokker op de proppen kwam met het scenario voor de driedelige dramaserie De Partzianen, gesitueerd in het grauwe dorpje Baarlo, diep in Limburg anno 1944. Ook dit keer speelden enkele acteurs uit De Trust een aantal personages en nam Boermans de regie op zich en werd de serie zowel in het binnen- als buitenland gelauwerd. En terecht, want De Partizanen is een volwassen productie, die tot in de kleinste details perfect is uitgevoerd.

Op basis van ‘De Bospartizanen van Baarlo’ (Derix, 1980) en ‘Verzet: de 66 dagen van Baarlo’ (Hifwijk, 1982) schreef Jan Blokker een meeslepend relaas over de aangrijpende gebeurtenissen in Baarlo aan het eind van de oorlog. In de veronderstelling dat Nederland elk moment bevrijd zal worden, waagt een kleine verzetsgroep in Noord-Limburg zich aan een gedurfd avontuur. Overmand door overmoed ontwapenen ze meer dan dertig Duitse soldaten om deze vervolgens gevangen te houden in de schuur van de boerderij van een van de verzetslieden. Maar de geallieerden worden verslagen bij de Slag om Arnhem, de frontlinies worden immobiel gemaakt en De Partizanen belanden in een gevaarlijke situatie. De Duitsers krijgen lucht van de schuilplaats en uit nood vertrekt de groep samen met de gevangenen naar een geïmproviseerd kamp in het bos. Een gure herfst breekt aan. Een herfst die geen van hen ooit zal vergeten.

Op dezelfde wijze zoals Blokker het scenario van de succesvolle dramaserie Bij Nader Inzien (1991) construeerde, voorziet hij ook De Partizanen van een gelaagde en ingenieuze structuur. Vanuit het heden blikken verzetslieden en gevangenen van destijds terug op de onrustige periode die hun leven ingrijpend zou veranderen. De gebeurtenissen die zich in de herfst van 1944 hebben afgespeeld, worden vanuit het oogpunt van verschillende personages getoond. We zien als kijker dus niet objectief de feiten, maar telkens een gekleurde blik van wat er zich heeft afgespeeld. Door de memoires van iedereen naast elkaar te leggen is het aan de kijker zelf om deze tot een feitelijke reconstructie te vormen. Deze structuur zorgt ervoor dat de personages een grote mate van diepgang krijgen, omdat we inzicht krijgen in hun karakter – overdrijven ze bijvoorbeeld hun ‘heldendaden’ of niet? – en we het karakter van elk personage ook door de ogen van een ander personage leren kennen.

Dit zorgt ervoor dat je je als kijker sterk betrokken voelt bij datgene wat de hoofdpersonages meemaken. Doordat de karakters zo open en ‘eerlijk’ zijn, voelen alle handelingen als vanzelfsprekend aan. Ook zorgt deze constructie ervoor dat er een constante spanning aanwezig is; niet alleen in de situaties waarmee de verzetsgroep te maken krijgt – zo bevat de serie flink wat actie- en suspense-scènes –, maar ook in de zoektocht naar de motieven van de karakters zelf. Tel daarbij op dat de cast bestaat uit tal van bekwame acteurs en actrices die door Boermans zo geregisseerd zijn dat hun spel ingetogen en intens is, en er is voor de kijker geen ontsnappen meer aan. Opvallend is de constatering dat zowel tussen de jonge als de oude generatie acteurs eenzelfde fijne soort van chemie heerst; alsof we via flashbacks kijken naar authentieke opnamen uit de laatste oorlogsweken.

Deze belangrijke kracht van de serie mag zoals gezegd voor een groot deel worden toegeschreven aan de spelregie van Theu Boermans. Met zijn jarenlange ervaring als acteur weet hij het beste uit de cast naar boven te halen en het verhaal bovendien met verrassend veel flair, sfeer en engagement te verfilmen. De serie roept al snel vergelijkingen op met de beste werken van een aantal grote regisseurs of dure oorlogsproducies. Zo doet De Partzianen qua spel denken aan het werk van acteursregisseur Fons Rademakers, qua tempo en dynamiek – vooral van de actiescènes – aan het werk van Paul Verhoeven en qua sfeer aan het Amerikaanse oorlogsepos Band of Brothers. De authentieke art direction, voorzien van de meest prachtige decors, kleding en rekwisieten, brengen de laatste, bange oorlogsweken weer tot leven. Theo Bierkens legt dit alles oogstrelend vast en Lodewijk de Boer en Joan Berkhemer zorgen voor een sobere, effectieve muzikale ondersteuning.

Nu ook op DVD verkrijgbaar. Met als extra de documentairereeks 'Het Verborgen Front', over het verzet in Limburg. Aanrader!

Goed bedoelde, maar jammerlijk falende dramafilm. Grootste probleem zit hem in het scenario -dat afwisselend van de ene grote ongeloofwaardigheid naar de meest bizarre plotwending huppelt- maar ook op acteergebied en visueel vlak valt het geheel flink tegen.

Zo slecht is het toch allemaal niet, hoor. Het komt niet allemaal even goed uit de verf, maar er zit genoeg boeiends en goeds in om de aandacht van de kijker constant vast te houden.

Standaard, maar vlot en zeer degelijk vermaak. Leuke cast, komische personages en op een enkel indut-moment na een geestig geheel met enkele zeer komische scènes.

Warrige film, veel cliché-sentiment en slechts enkele rake grappen. Het is dat Depp als Sparrow leuk blijft om te zien. 2*

Deel 1 ook nog maar eens kijken, wellicht veel te hoog gewaardeerd. Of het verval is wel erg groot.

Frisse en vlotte komedie, met fijne dialogen en goed spel.

Wat een slappe en bij tijd en wijle ook amateuristische prent. Als dit niet van Lelouch was geweest of iets te maken had met zijn klassieker hadden we hier nooit van gehoord, laat staan dat het ooit gefinancierd was geweest. Mooiste beelden en sequenties zijn decennia geleden geschoten, wat het contrast met de techniek, het spel, de decoupage en inhoud van 'nu' nog schrijnender maakte.

Jammer dat het boeiende en intrigerende uitgangspunt door de slechte regie, matige acteerprestaties, foeilelijke special effects, maar vooral oerdomme en -slecht geschreven scenario teniet wordt gedaan.

Leuke Britse komedie over een ouderwetse, primitieve postbode. Het verloop van het verhaal is erg voorspelbaar, maar door het grote aantal komische situaties en rake grappen gaat het nergens vervelen of irriteren. Goede rol van Spike Milligan, die op een eenvoudige, maar geloofwaardie wijze de domme postbode neerzet. Al met al een leuk uitgewerkt idee !

Het geheel doet vooral door de acteurs wat amateuristisch aan, maar desalniettemin kent de film een aantal sterke momenten die vooral door de passende muziek wat beter overkomen. De jaren '60 setting geeft de film een aparte sfeer. De link met Marilyn Monroe is, op de datum na, niet echt te leggen. Snap ook niet echt waarom men persé voor deze datum gekozen heeft om het verhaal te vertellen.

Vervelen doet de film niet, ook al gebeurt er niet veel. Je voelt de onderhuidse problemen van de hoofdrolspelers en denkt mee over de onderlinge, veranderde verhoudingen.
Vond het einde wel mooi, als ik zo vrij mag zijn de laatste foto's op te vatten als de opdracht waarvoor Evert weer terugkomt naar zijn oude woonplaats. Geeft de film meteen een andere lading. Wellicht dat het niet zo bedoeld is, maar deze gedachte erachter zou het geheel nog wat interessanter maken.

De Proefkonijnen is eigenlijk een trage, bekrompen film. Het komt over alsof men geen enkele centimeter te veel in beeld mocht laten komen. Alles wordt je opgedrongen en je hebt als kijker weinig vrijheid, wat zorgt voor een nogal rare, niet plezierige sfeer.

Het verhaal komt moeizaam op gang, pas na zo'n vijftig minuten begon het interessant te worden. Het uitgangspunt is op zich best aardig ; wat te doen als een tragisch bedrijfsongeval jou en je omgeving voor de rest van je leven tekent ? Hoe ga je om met de gevolgen ? Laat je je manipuleren door het bedrijf ? Jammer genoeg is het vrij slecht uitgewerkt. Dieptepunt van de film is een scène van zo'n tien minuten waarin je een nietszeggende dialoogscene over je heen krijgt met daarin enkele totaal overbodige lange shots. Laatste half uur vond ik wel aardig en Peter Faber was ook nog wel oke. Decleir heeft veel betere rollen gespeeld.

Regisseur Guido Hendrickx kijkt ook niet tevreden terug op deze film, die voorborduurt op een idee dat geopperd werd in zijn korte film Gejaagd door de winst : " Over deze film ben ik niet heel tevreden : teveel scenariofouten en enkele miscasts. "

Uiterst vermakelijke 'foute' horror, met het bijbehorende matige acteerwerk, de onzinnige verhaallijntjes en dito special-effects.

Leuke, vlotte actiefilm uit begin jaren '70 met een lekkere sfeer. Amsterdam leent zich uitstekend als filmdecor. Niet alleen door het levendige uiterlijk, maar ook door de mogelijkheden die het biedt en de vele herkenbare dingen. Duidelijk met veel plezier gespeeld door de acteurs, die er dan ook het beste van maken. Plot is vrij voorspelbaar, maar op het eind zitten er toch nog wat aardige wendingen in.