Opinions

Een op het oog voor een paar ton in elkaar geflanste thriller met horror-elementen die met name door de goedkope uitstraling en het magere acteerwerk de plank volledig misslaat. De film poogt hip en stoer over te komen - neem het camerawerk en de voortdurend stijf acterende en moeilijk kijkende hoofdrolspelers -, maar blijft steken in lachwekkende pogingen deze snaar te raken.

Leuke film, met een uitstekende Ebbie Tam en een vermakelijk verhaaltje. Jammer dat Decleir dit keer niet zo op dreef is als Sinterklaas en dat de ontknoping ietwat flauw is. De laatste shots zijn dan wel weer hartverwarmend. Burny Bos was overigens na afloop zeer stellig: er komt geen derde deel.

Haha ... meen je dit ? Mijn hemel, ik ging voor het eerst sinds 7 jaar naar de bioscoop en heb me voor het eerst sinds 7 jaar ook weer eens flink lopen ergeren. De film zit vol clichés en bevat genoeg valse sentimentele scènes. Daarbij vond ik het nogal storend dat dat kind gebruikt werd om dat sentiment op te roepen. Bijna elke scène waarin het kind te zien is, was ruimte voor (vals) sentiment. (Hoe verschrikkelijk is het niet dat een zielig, onschuldig, spontaan jong meisje dat verscheurd is door haar familie dit allemaal mee moet maken ?)

De effecten zijn inderdaad mooi. Maar wat wil je ook met zo'n budget ? Zorg er dan minstens voor dat de basis (het verhaal) goed is. En laat het niet vol zitten met clichés en vals sentiment (zie hierboven).

herhaling van hierboven. Hoe meer ik erover nadenk, hoe belachelijker ik de loop van het verhaal vind.

Van enige ontwikkeling is vrijwel geen sprake. Verder dan de standaardontwikkeling (hij gaat zich voor zijn kinderen interesseren) kom ik niet.
Ik heb die films niet gezien, maar ik vond het belachelijk hoe hier verkondigd werd dat: 'als wij ze al niet aankunnen, hoe moet een ander land zich dan verdedigen' en 'in Japan is er al één neergehaald, dan moeten wij dat ook kunnen!'. Heeft misschien meer met pattriotisme te maken dan met de clichés die jij aanhaalt.

Voor mij dus nog wel wat vaker. Dat het allemaal vakkundig en volgens de Hollywood regeltjes gemaakt is, kan ik niet ontkennen, maar (helaas) is dat aan mij niet besteed. De muziek vond ik ook erg storend. En door mijn eerdere commentaar zal wel duidelijk zijn waarom: het oproepen van vals sentiment.

Hier kan ik me dan in vinden, al vond ik té veel dingen té storend. Ik kom dan ook niet verder dan 2 (krappe) sterren. Ik kan er sowieso al niet tegen als één iemand door alles heenrent en rijdt terwijl om hem heen iedereen als bosjes neervalt. Daarnaast zit de film vol met een logicafouten en ongeloofwaardigheden.

En Reinbo, ik pakte gewoon even jouw stukje omdat dat voor m'n neus terechtkwam toen ik naar deze film ging. Dus het is niet persoonlijk bedoeld

Middelmatige productie, waarin Cage het zowaar aardig doet. Jammer van het voorspelbare en karikaturale geheel. Zowel de plot als karakters staan bol van de clichés. Technisch eveneens aardig, al lijkt het allemaal wat op de automatische piloot.

Het manco van de Henk van der Linden films is dat ze allemaal nagenoeg hetzelfde zijn. Twee of drie kinderen, een handvol boeven en een of andere schat. Meestal krijgen we als slotakkoord een ontvoering die eindigt in een achtervolging met de nodige 'vechtscenes' waarbij de ene domme actie na de andere volgt.

Ook deze film is gemaakt volgens deze formule. Zij het hier met nog wat leuke dialogen (zoals empirekees al aangaf) en wat 'buitengewone' locaties, zoals het pretpark (weet even niet meer welke).

Wat me mateloos blijft irriteren is dat onnoemelijk overdreven spel van de acteurs. Bij films als Billie Turf vind ik dat niet zo'n probleem omdat Turf een lomperik is, maar hier zijn de kinderen dat niet. Karst van der Meulen liet de kinderen zoals ze waren, Van der Linden dikte het allemaal behoorlijk aan waardoor ze zichzelf niet meer waren.

Wachten blijft nog steeds op de dvd van Pim Pandoer, die enigszins (zij het in kleine mate) afwijkt van de standaard Van der Linden film.

" Al in de eerste scènes van de film gaat het ernstig mis. De toevalligheden, clichés en ongeloofwaardigheden volgen elkaar in rap tempo op. We zijn nog niet begonnen of we zien vader Rob met een andere vrouw (Cecile) zoenen in een auto. Toevalligerwijs rijden ze dochter Susan aan die er – wanneer ze haar vader ontdekt – snel vandoor gaat. Tijdens het avondeten worden er kleine toespelingen over het voorval gemaakt, maar daar blijft het bij. De volgende ochtend echter, houdt Susan haar vader – vlak voor deze naar zijn werk vertrekt – aan. De conversatie tussen beiden duurt welgeteld een halve minuut, maar toch suggereert de film dat Rob hierdoor de trein naar zijn werk mist. De trein waar hij later in stapt, wordt gekaapt. Omdat de overspelsituatie nog niet besproken is, Susan haar vader bovendien nog snel een briefje toestopte dat hij pas in de trein mocht lezen en zich nu schuldig voelt aan het feit dat haar vader in de gekaapte trein zit, is het drama compleet.

Het verhaal ontwikkelt zich gedurende de rest van de film niet anders dan dat u als lezer nu waarschijnlijk al verwacht. Rob wordt het doelwit van de kapers en wanneer ze een pistool tegen zijn hoofd zetten, krijgt deze spijt van zijn overspel. Plots beseft hij hoe belangrijk zijn gezin voor hem is. Het thuisfront zit in de tussentijd gespannen voor de televisie, hoewel Susan actief – vanzelfsprekend samen met vaders scharreltje – probeert bij haar vader in de buurt te komen. Niet alleen krijgt zij zo de kans haar schuldgevoel kwijt te raken, ook kan ze Cecile uithoren over de relatie die zij en Rob hebben. De grote ruimte die men in het scenario heeft ingeruimd voor deze voorspelbare gezinsperikelen zorgt voor veel vervelende en overbodige scènes, die afleiden van de kaping zelf.

Wellicht is deze overtollige aandacht voor de nevenverhaallijnen wel logisch, aangezien de kaping zelf eveneens weinig inventief in beeld is gebracht. Spanning moet worden opgewekt door de vraag of de gijzelnemers Rob werkelijk zullen doodschieten, of hem enkel bang proberen te maken. Daar je als kijker nooit twijfelt aan een goede afloop van het geheel – waarom zou men anders zoveel moeite doen om de pogingen van de dochter in beeld te brengen? – valt het wat spanning betreft wel mee, of beter gezegd: die is er niet. Angst dan misschien, door de portrettering van de kapers? Nee, ook daar wordt door de makers subtiel een streep doorgehaald. De kapers worden neergezet als qua uiterlijk stereotype ‘bad-guy’ Molukkers, met plastic geweren van de plaatselijke speelgoedwinkel en veel ‘angstaanjagend’ geschreeuw. "

Complete Recensie

Achtergrondartikel

Een gezonde portie sex, een shotje hier en daar en veel wilde muziek: Herman Brood was er niet vies van. Jean van de Velde gelukkig ook niet en gunt ons met Wild Romance zonder enige schroom een kijkje in de wereld van de sex, drugs & rock 'n roll. Het is een vlotte en vaak lekkere trip, met een indrukwekkend begin en dito einde. Daartussenin is het ondanks de mooie beelden, uitstekende muziek, vele rake grappen en het op de meeste momenten lekkere tempo iets te karikaturaal en oppervlakkig om echt indruk te maken.

Als muziekfilm is Wild Romance geslaagd, maar als drama veel te licht en onevenwichtig. De film is eigenlijk net als het leven van Herman: met pieken en dalen eindigend op eenzame hoogte.

Complete recensie.

Zal mijn gehele recensie hier maar eens posten, had ik nog niet gedaan:

Wit Licht

Op voorhand al bokst Wit Licht op tegen vele vooroordelen, een gevolg van de keuze voor Marco Borsato als een van de hoofdrolspelers. De messen zijn geslepen. Helaas voor de sceptici snoert de film eenieder de mond: Wit Licht is namelijk een avontuurlijke, aangrijpende en spannende film, die bijzonder volwassen in elkaar zit. En Marco Borsato? Die houdt zich goed staande tussen gelouterde namen als Thekla Reuten en Abby Mukiibi Nkaaga.

Kindsoldaten

Wit Licht start, na een korte introductie, met de zoektocht van Eduard Zuiderwijk (Marco Borsato) naar Abu, het beste vriendje van zijn zoon. Abu (Andrew Kintu) werd tijdens een gewelddadige overval op een nabijgelegen dorp ontvoerd en met harde hand opgeleid tot kindsoldaat. Eduard besluit op zoek te gaan naar Abu en raakt zo langzamerhand steeds meer betrokken in de (internationale) strijd tegen de rebellenlegers. Hoewel de synopsis doet vermoeden dat we de film zullen beleven vanuit het oogpunt van Eduard en de film zodoende een onvervalst en clichématig avonturenepos zal zijn, is het tegendeel het geval. Wit Licht concentreert zich namelijk sterk op de pijnlijke situatie van kindsoldaten in Afrika. De sequenties waarin we getuige zijn van Eduard’s pogingen om Abu te vinden, zorgen zo voor een spannende en relevante afleiding, die de kijker even wat lucht verschaft.

Oprecht

Ondanks dat sceptici ons anders willen doen laten geloven, blijkt uit elk aspect van de film dat de bedoelingen van de makers oprecht zijn en dat de persoon Borsato van ondergeschikt belang is aan het verhaal van Wit Licht. Niet alleen Borsato stelt zich integer en bescheiden op, ook de film zelf legt de nadruk op datgene waar het daadwerkelijk om draait: de schrijnende situatie van de kindsoldaten in Afrika. Zonder moraliserend te werk te gaan, toont regisseur en scenarist Jean van de Velde interessante bespiegelingen omtrent de verhoudingen tussen Afrika en het Westen en de verschillen in levensopvattingen op beide continenten. Exemplarisch zijn de scènes waarin Eduard de dialoog aangaat met Valerie (Thekla Reuten), die een opvangkamp voor ex-kindsoldaten leidt, en rebellenleider Obeke (Abby Mukiibi Nkaaga).

De gesprekken die Eduard met deze twee personages voert, geven op een effectieve en krachtige wijze inzicht in de problematiek waarover de film verhaalt. Door de zuivere toon en genuanceerde invalshoek, blijven de gesprekken vrij van enige moraal en wordt het onderscheid tussen goed en kwaad minder eenduidig dan vooraf verondersteld. Omdat de dialogen bovendien steeds een behoorlijk tempo kennen en er door Van de Velde in vrijwel elke scène een extra spanningselement is toegevoegd, werken er verschillende lagen door elkaar.

Slim

Ook de film zelf is uit verschillende lagen opgebouwd, die door de bijzonder slimme montage effectief tot een krachtig geheel zijn gesmeed. Naast de aangrijpende hoofdmoot van het verhaal – de situatie van de kindsoldaten – en Eduards spannende en avontuurlijke zoektocht, speelt er nog een derde verhaallijn een belangrijke rol. Eduard, die in Afrika alles leek te bezitten wat zijn hart hem begeerde, heeft namelijk enkele jaren geleden plotseling afscheid moeten nemen van zijn vrouw (Ricky Koole).

Deze gebeurtenis vormt op verschillende manieren de drive die Eduard beweegt om in actie te komen. In knap gemonteerde flashbacks wordt het belang van deze gebeurtenis vervolgens verduidelijkt. Met oog voor een breed publiek durft Van de Velde het aan deze scènes een sterk melodramatisch karakter mee te geven, wat hem ongetwijfeld enige kritiek op zal leveren. Maar de regisseur weet de afwisseling tussen subtiel en aandoenlijk drama in de scènes over de kindsoldaten, spanning in de scènes met Eduard en het melodrama in de flashbacks dermate overtuigend en zelfbewust te combineren, dat er voor het totaalplaatje alleen maar bewondering kan worden opgebracht.

Allure

Dit is niet in de laatste plaats te danken aan de oogverblindende cinematografie van Theo van de Sande. Met een dynamisch en suggestief oog weet hij de productie een grootse allure mee te geven, zonder daarbij het kleine detail uit het zicht te verliezen. Ook hier geldt dat grote, weidse shots en grootschalige scènes knap worden afgewisseld met pakkende close-ups en intieme momenten. Door een afwisselend kleurenpalet gaat er bovendien een extra kracht van de beelden uit. Van de Sande’s aanpak is to-the-point en zelfbewust, zoals alle crewleden de juiste balans hebben weten te vinden in het grootse geheel.

Ook de gevarieerde cast, die naast een aantal sterke professionals voornamelijk uit inheemse mensen zonder acteerervaring bestaat, weet de juiste snaar te raken. Vooral de jeugdige Afrikaanse acteurs maken indruk. En hoewel debutant Marco Borsato zeker geen groots acteur is, weet ook hij zich prima staande te houden naast reeds gevestigde namen als Thekla Reuten, Ricky Koole en Peter van den Begin. Wit Licht is zo een film die op elk front prima in elkaar zit, een sterke focus heeft en de kijker tegelijkertijd op veel verschillende gebieden weet te raken. De film is niet alleen aangrijpend en meeslepend, maar ook spannend en ontroerend.

Sympathiek en onderhoudend speelfilmdebuut van Remy van Heugten, welke door het oppervlakkige scenario echter nergens weet te beklijven. Het interessante uitgangspunt - een mix tussen een psychologische thriller en familiedrama - blijft steken in de te eendimensionale karakters en de zo nu en dan te voorspelbare (of toevallige) gebeurtenissen. Wat een intrigerende karakterstudie had kunnen zijn, is nu niet meer dan een degelijk schouwspel. Echter wel een bijzonder mooi schouwspel, want op visueel vlak valt er veel te genieten bij Witte Vis. Samen met cameraman Mark van Aller ontwikkelde de regisseuse een indringende visuele stijl, waarin vervreemdende zooms, kadreringen en spelletjes met scherpte en contrast de kijker een beklemmend gevoel moeten geven. In combinatie met het dreigende sounddesign lukt dit vaak alleraardigst.

De Zeemeerman leek lange tijd het trieste en definitieve einde te betekenen van de carrière van producent Rob Houwer. Zelden waren critici en publiek zo unaniem in hun afkeuring. Maar de gepassioneerde vakman Houwer moest en zou terugvechten. Na een aanlooptijd van ruim acht jaar is zijn nieuwe film Het Woeden der Gehele Wereld, "vrij naar het boek van Maarten 't Hart", dan eindelijk bereikbaar voor het grote publiek, maar of we daar zo blij mee moeten zijn?

Dwingend

Het moet Houwer pijn hebben gedaan, de genadeloze reacties op De Zeemeerman. Toch heeft hij zich de jaren erna niet uit het veld laten slaan en was hij zowel bezig met een vervolg op Soldaat van Oranje als met de verfilming van Maarten 't Harts Het Woeden der Gehele Wereld. Voor de eerste bleek de financiering een onoverbrugbaar obstakel te vormen. Bij Het Woeden ging het ook allemaal niet van een leien dakje. Acht jaar lang werd er in etappes gewerkt aan een scenario, werden er een aantal regisseurs versleten en wisselden ook de cast- en crewleden geregeld. Wie de uiteindelijke versie nou gemaakt heeft, weet eigenlijk niemand. Volgens de credits fungeerde Guido Pieters als regisseur, maar door alle dwingende ingrepen van Houwer, zowel voor, tijdens als na het draaien, is het nog maar de vraag wie de touwtjes in handen had. Dat Pieters zich gewillig liet overlopen door Houwer is geen goed teken. De geschiedenis leert ons namelijk dat Houwer alleen successen heeft behaald in samenwerking met zelfverzekerde en standvastige regisseurs, die de gedreven en verbeten strijdende producent in bedwang wisten te houden.

Moedeloos

De film begint in het streng gereformeerde Maassluis ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Wanneer een groep joden via de boot van schipper Joost Vroom naar Engeland proberen te vluchten, worden ze onder vuur genomen door een Duitse onderzeeër. Miraculeus weten ze met behulp van een klein reddingsbootje aan de Duitsers te ontsnappen. Dat de boot van Vroom de kogelregen niet heeft overleeft, weten we als kijker door de bijzonder knullige lichtflits ter illustratie van de ontploffing, die doet denken aan de begintijd van de hedendaagse cinema. Vroom kan het verlies van zijn boot maar moeilijk verteren en treedt in dienst van de politie, om in die functie vervolgens zoveel mogelijk joden te verlinken. Op die manier hoopt hij aan genoeg geld te komen om zijn schulden af te lossen en later een nieuwe boot te kunnen kopen. Ook een deel van het groepje joden waarmee hij eerder nog de oversteek naar Engeland waagde, moet eraan geloven.

Vanuit het perspectief van de muzikaal begaafde scholier Alexander Goudveyl zien we vervolgens hoe het er in de jaren na de oorlog verder aan toe gaat in het rustige havenstadje. Er blijkt weinig te zijn veranderd, de benepen christelijke moraal viert nog steeds hoogtij en men zwijgt liever over al het kwaad en dus ook over de vijf jaren onder de bezetter. Als Joost Vroom plots op klaarlichte dag voor de ogen van de jonge Alexander tijdens een evangelisatie wordt doodgeschoten, kan men echter niet meer om het verleden heen. Bijna de gehele lokale bevolking wordt ondervraagd door twee wel erg stereotype en oubollige rechercheurs, waarna de onbedoeld komische ontknoping compleet uit de lucht komt vallen.

De film probeert van alles te laten zien; het volwassen worden van een jonge scholier, de bekrompen leefwereld van de vijftiger jaren, de mysterieuze ontrafeling van het geheim achter de moordaanslag en de manier waarop men in de jaren na de oorlog probeerde om te gaan met de gevolgen die deze met zich meebracht. Geen van deze pogingen slaagt echter. Het scenario van ene Robert van den Berg -wie dat werkelijk is, laat zich makkelijk raden- is kneuterig, fragmentarisch en bijzonder plat en oubollig. De godvergeten moedeloosheid, de artistieke en verhaaltechnische armoede, de dialogen van erbarmelijk laag niveau, de barslechte nasynchronisatie en de computer geproduceerde geluidseffecten; het doet je bijna verlangen naar dat andere Houwer prul De Zeemeerman. Houwers bijdrage aan de ontwikkeling van de Nederlandse filmindustrie verdient respect, maar hier slaat hij de plank (wederom) goed mis. De elementen waar hij en anderen in de jaren zeventig zoveel succes mee behaalden, zijn voor de hedendaagse kijker eerder een bron van ergernis en irritatie.

Regisseur Guido Pieters moet zich als kapitein op een zinkend schip hebben gevoeld. Niemand had van dit doelloze scenario een gestructureerd en fatsoenlijk geheel kunnen maken. Velen waren er zelfs niet aan begonnen, en dat had Pieters eigenlijk ook niet moeten doen. Ondanks dat het eindresultaat deels zijn eigen schuld is, krijg je als kijker eerder medelijden met de geplaagde regisseur. Op de een of andere manier lijkt alles in de film de producent aan te wijzen als schuldige.

Juiste snaar

Dat Joost Prinsen na zo'n drie kwartier volslagen idioot en uit het niets uitroept "Klotezaak dit. Veel te lastig zo vlak voor mijn pensioen." en daarbij precies de juiste snaar bij de kijker weet te raken is knap. Opeens komt de bijna onhoudbare lachbui naar boven en krijgt het knagende en onbehaaglijk jeukende gevoel dat de film de kijker bezorgt ruimte om zich te uiten. Zo plots als Prinsen van het toneel verdwijnt, zou je ook als kijker deze pijnlijk slechte film willen ontvluchten. Het zou zomaar een toevallige setopname kunnen zijn geweest. Maar eindelijk, godzijdank, eindelijk viel er even iets te beleven.

Mysterie?

Alsof we hebben gekeken naar een spannende detective komen op het eind opeens alle nog levende hoofdpersonen (en dat zijn er nogal wat) bij elkaar en wordt het mysterie opgelost. Alleen welke detectivestory of welk mysterie? Ging de film daar dan over? Voor de kijker komt deze plotselinge en onbedoeld komische ontknoping dan ook uit het niets en lijkt het alsof alle -overigens net zo plots- aanwezige personen voordat de moord gepleegd werd hebben afgesproken om op die dag, en op dat tijdstip op de plek van de moord te zijn, om daar gezamenlijk te wachten op de rechercheur die even mooi zijn oplossing komt mededelen. Waar hij die ooit gevonden moet hebben blijft overigens ook een raadsel, want in de film is in het hele onderzoek totaal geen vooruitgang te ontdekken. Zelfs van een serieuze poging om ook maar iets te ondernemen is geen sprake. En ook de paar kijkers die nu nog zouden twijfelen, weten het nu zeker: dit is slecht, héél slecht.

Waar ging het in hemelsnaam zo ontzettend mis met Houwer?

Nogal gekunstelde film. Sommige dingen zijn te ver gezocht of komen juist uit het niets. Buiten dat wordt de film juist steeds saaier naarmate de ontknoping zich aandient, wat sowieso al de omgekeerde wereld is, niet waar ? Een ontknoping die overigens ook niet veel voorstelt.

Sprake van enige binding met de hoofdpersonen is er niet. Misschien een beetje met de Argentijnse moeder, die uitstekend wordt neergezet. Voor de rest is het allemaal te vlak, vooral de beweegredenen van Felix waren me niet altijd duidelijk. Acteerwerk van met name Felix en Min staat op een laag pitje. Aparte bijrol van Halina van Reijn en een leuk rolletje van Frank Lammers.

"De populariteit van Wim Sonneveld nam in de jaren vijftig van de vorige eeuw grootse vormen aan. Vooral zijn radiotypetje Willem Parel bleek een doorslaand succes. Sonneveld zelf had echter al snel genoeg van de creatie omdat hij naar eigen zeggen te eenzijdig geassocieerd werd met het typetje van de Amsterdamse orgeldraaier. Door middel van de speelfilm Het Wonderlijke Leven van Willem Parel (1955) nam de cabaretier afscheid van zijn typetje en ging tegelijkertijd een van zijn grootste wensen in vervulling: het maken van een eigen speelfilm.

Onder regie van good-old Gerard Rutten, die voor de oorlog artistiek succesvolle films als Dood Water (1934) en Rubber (1936) afleverde, is Het Wonderlijke Leven van Willem Parel een ietwat onevenwichtige film geworden. Rutten wilde wel weer eens een serieuze, artistiek verantwoorde film maken met mogelijke technische hoogstandjes, terwijl Sonneveld enkel uit was op een zorgeloze, vrolijke komedie. Hierdoor is de uiteindelijke film een mengeling van mooie (buiten)opnames, visuele foefjes en een excellerende Sonneveld, die aan zijn rol in de film een kortstondige Hollywood-carrière dankte. Dat de regisseur en zijn hoofdrolspeler tegenstrijdige ideeën hadden, heeft echter ook tot gevolg dat de film scenariotechnisch niet al te sterk in elkaar steekt.

Dit is echter geen al te groot bezwaar, aangezien (...)"

Complete (DVD)recensie.

Rourke imponeert, evenals Marisa Tomei en Evan Rachel Wood, die beiden in slechts enkele scènes een leven aan emoties weten te omvatten. Ondanks de ogenschijnlijk rechttoe-rechtaan benadering, kent de film diverse, diepere, onderliggende lagen welke de personages van een degelijke diepgang voorzien. Met name de scènes tussen Rourke en Tomei en Rourke en Wood richting het einde van de film zijn prachtig.