Opinions

Heerlijke Terstall film over verschillende culturen in hartje Amsterdam. Er zijn verscheidene verhaallijnen die bijeengehouden worden door de Amsterdamse Westertoren, die als een rode draad door de film loopt.

Grappigste verhaallijn is die waarbij een Duitse toeriste stuit op een tweeling, waarvan één een fanatieke haat jegens de Duitsers kent. De eerste ontmoeting zorgt meteen voor een van de meest komische momenten uit de film: De toeriste komt aanlopen en vraagt aan Joris waar het Hasj-museum is. Joris wijst haar vervorlgens vriendelijk de weg ... eenmaal aangekomen blijkt ze bij het Anne Frank-huis te zijn beland.

Enkele verhaallijnen voelen niet helemaal afgerond aan, vooral de verhaallijn rondom Rifka Lodeizen en Nadja Hupscher waren voor mijn gevoel nog niet af. Ik zat steeds te wachten tot er nog wat kwam, maar er kwam niks meer.
Het einde was ook wat abrupt.

Desalniettemin is deze, net als De Boekverfilming, een van Terstalls beste, of in ieder geval grappigste films. Opmerkelijk want beide films waren eigenlijk een soort tussendoortje voor Terstall, die wachtte op de financiele steun voor Rent-A-Friend.

Heerlijk om die lekkere Hollandse sfeer steeds te proeven in zijn werk!

Weinig verheffende en clichématige film, die door het fijne sfeertje en het lekkere tempo echter erg vermakelijk is.

Erg leuk. Leuke dialogen, one-liners en grappen. Lekker droog.

Twee sportverslaggevers tijdens een wedstrijd:

I've never been so excited !

- You're excited !? Feel these nipples !

En dat is maar een van de vele (droge) dialogen waar ik dubbel om heb gelegen.

Maar waarom moet er op het einde nou weer even een Amerikaanse vlag in beeld worden gebracht ? Het ideale Amerika waar alle dromen waarheid worden ? Totaal nutteloos, storend en haalt de waardering voor de film omlaag.

Weinig opwindend, maar leuk geacteerd, aardig gespeeld, een paar mooie scènes en een erg fijne sfeer.

Jammer dat het nergens een gevoelvolle film wil worden. De vele gesprekken tussen de twee zijn interessant en boeiend, maar laten de vonk - die zich toch vooral onderhuids af zou moeten spelen - nergens over springen. Een meer filmische benadering had de film goed gedaan.

Regisseur Hans Pos heeft met een bescheiden budget een goede prestatie neergezet. Het toch wonderlijke verhaal (een Nederlandse in Maffialand) wordt kracht bijgezet door mooie shots en scenes. Goede acteerprestaties, vooral Thekla Reuten speelt haar rol overtuigend. Al met al heb ik me zeer vermaakt tijdens het kijken naar deze film. 3.5*

Aangename verrassing. Film die alles wat het genre zo aantrekkelijk maakt in zich heeft: mooie lead actress, sinistere en dynamische locatie, wat humor en vooral ontzettend veel spanning. Plot zit goed in elkaar, loopt erg vlot en biedt voor een eventueel tweede kijkbeurt nog genoeg aanknopingspunten.

Amusante onzin, met een paar aardige, klassieke musical-scènes, leuk spel en een aanstekelijke,vrolijke sfeer.

Jammer dat Josh al relatief snel een relatie krijgt met een vrouw, vanaf dat moment werd het allemaal wel wat cliché en irritant. Vreemd ook, aangezien er veel meer potentie zit in de oorspronkelijke verhaallijn. Desalniettemin een erg vermakelijke film, met een lekkere jaren tachtig sfeer, wat klassieke scènes en goed spel.

"Een stuk of twaalf hoofdrolspelers, talloze thema’s en een verhaal dat meer dan veertig jaar beslaat: regisseur Frans Weisz pakte het in zijn eerste televisieproductie meteen grootschalig en ambitieus aan. Aangezien de regisseur het medium televisie met argwaan bekeek en wel eens had opgemerkt nog liever een film voor twee blinden in de bioscoop te maken dan voor twee miljoen kijkers voor de buis, mag deze aanpak echter geen verbazing wekken. De serie moest eruit zien zoals een goede speelfilm zich presenteert: verzorgd, meeslepend en groots. Bij Nader Inzien voldoet aan deze omschrijving en is hierdoor niet alleen prachtig ogend geheel, maar ook een ontroerende en pakkende productie geworden.

(...)

Want ook op technisch gebied maakt Bij Nader Inzien indruk. Voor het camerawerk werden twee mensen aangetrokken: Jules van den Steenhoven filmde de sequenties uit het heden, terwijl Goert Giltay de sequenties uit het verleden voor zijn rekening nam. De stijl in beide delen is nochtans vrijwel hetzelfde. Enkel het spel met tegenlicht – wat vanzelfsprekend resulteert in een ander uitziend beeld – kenmerkt, in combinatie met de prachtige art-direction, de scènes uit het verleden en levert prachtige beelden op. De montage laat het heden en verleden vervolgens naadloos in elkaar over lopen, met een aantal innemende overgangen in het beeld.

Grootste pluspunt betreft echter de melancholische en meeslepende muziek van Theo Nijland, die als een rode draad door de serie loopt. Het geeft de beelden een ontzettende zeggingskracht en tilt de grootse onderwerpen, het subtiele spel en de prachtige vormgeving naar een hoger niveau. Het is ook dit vrijwel onbeschrijflijke gevoel van melancholie – dat door Nijland zo doeltreffend wordt weergegeven – welke de serie zo meeslepend maakt. Een melancholiek verlangen naar het verleden, maar tegelijkertijd naar de toekomst. Een verlangen naar de gekoesterde idealen die, bij nader inzien, echter nimmer zijn bereikt."

De DVD-box is hier te bestellen. Complete (DVD-)recensie

Wanneer Ruben een voorstelling maakt van de ruimte om zich heen of de beschreven situaties uit het boek vertaalt naar eigen beelden, zien we de meest prachtige kleuren. Opeens besef je hoe mooi de wereld kan zijn. Rubens blik is onaangetast en in zijn gedachte ziet hij de essentie van alles wat onze wereld rijk is. Nog nooit zag water er zo schoon uit, was sneeuw zo wit en waren goudvissen zo betoverend mooi. Als hij weer kan zien, is de wereld opeens vreemd terrein. Alles schittert, alles blinkt. Ieder detail. Het maakt hem angstig, maar die angst is niks vergeleken bij de angst waarmee Marie worstelt: zij kent de wereld. Zij weet hoe het leven in elkaar zit. Maar liefde is blind. Ware liefde is blind, en van betoverende schoonheid. Een schoonheid waar wij alleen maar van kunnen dromen. Tamar van den Dop laat dit alles zien door de ogen van een blinde jongen. Kan het nog krachtiger?

Blind leert de mens kijken. Niet van buiten, maar van binnen. Blind laat zien waar de pure liefde en schoonheid zich verborgen houdt. Blind laat voelen hoe liefde behoort te zijn. En tenslotte: ja, liefde maakt blind.

Complete recensie en een premièreverslagje.

Vanaf morgen dus te zien in de bioscopen. Hoop dat hij het een beetje goed gaat doen, de film verdient het.

Het lowbudget project Blindgangers is een sympathiek en interessant regiedebuut van Ate de Jong. Met dynamisch camerawerk en twee goede hoofdrolspelers portretteert De Jong op geslaagde wijze herkenbare relatieproblemen tussen man en vrouw. De verschillen in opvatting over seks, het krijgen van kinderen en wat liefde nou eigenlijk is: vragen die in elke relatie wel eens de hoek om komen kijken.

De film leunt sterk op de dialogen tussen de hoofdrolspelers. Gelukkig komen deze vrij naturel over en heb je nergens het idee naar papieren verzinsels te luisteren. De 'debuterende' De Lint maakt met zijn charmante en charismatische verschijning indruk. Ook Ans Beentjes zet geloofwaardig een tobbende vrouw neer. De Jong weet met zijn kleinschalige en beperkte debuut de kijker de volle speelduur te boeien en presenteert bovendien een interessante karakterstudie.

De DVD (waar ook zijn tweede film Dag Dokter op staat), is helaas weer erg brak ...

Hoewel Meirellas zich van mooie plaatjes bedient en er op het spel weinig aan te merken valt, lukt het Blindness niet de kijker mee te sleuren in de hysterie en de schrijnende situatie waarin de wereld, en in het bijzonder een grote groep blinden, zich bevindt. Dit is met name te wijten aan de weinig uitgediepte karakters en een overdaad aan trage, zichzelf herhalende scènes en oppervlakkige, niet uitgewerkte verhaallijnen. Het middenstuk van de film, dat zich afspeelt in de klinische quarantaine-ruimte, rekt zich dan ook veel te lang. Het laatste half uur herpakt de film zich knap met enkele fraaie, poëtische scènes, die je doen afvragen waarom zulke beeldtaal en doordachte teksten niet de gehele film de dienst uitmaakten. Dat de moraal er vanaf dat moment ook met volle vaart wordt ingeramd, neem je dan wel voor lief.

Mooi geschoten drama met uitstekend spel (al steelt niet één van de jongelingen de show, maar is het Pierre Bokma in een bijrol die werkelijk iedereen wegspeelt), een prachtige art-direction, dito muziek en een adembenemende en innemende ontknoping. Helaas is het scenario niet helemaal in balans (zo gaat het in het begin wel allemaal erg snel, daarna een tijdje juist iets te traag en worden er op psychologisch vlak wat rare sprongen gemaakt) en eindigt de film nogal uit het niets. Positieve gevoel overheerst en zeker een film om nog een keer te kijken; is het niet om de overheerlijke sfeer die de film uitstraalt, dan is het om de band tussen de 'bloedbroeders' beter te kunnen analyseren.

Héle dikke 3½ (met kans op meer).

Nogal statisch en moralistisch geheel met weinig boeiende of interessante gebeurtenissen. Ruimte voor komedie of drama is er vreemd genoeg zelden, pas in één van de laatste scènes valt er even wat te lachen. Het schreeuwerige en opdringerige spel van een groot deel van de cast doet de film ook geen goed. Annie van Ees, als 'Boefje', is helaas nog het meest irritant. Vaak onverstaanbaar ook. Visueel wel vrij aardig door de mooi in beeld gebrachte steegjes, binnenplaatsjes en andere locaties van het Rotterdam eind jaren dertig.

Karin Junger, vooral bekend door een aantal (sterke) documentaires, maakte met Bolletjes Blues! haar speelfilmdebuut. De film maakt deel uit van de reeks telefilms uitgezonden op tv in 2006. Zoals de laatste jaren wel vaker het geval is bij de telefilms, kreeg ook deze film van te voren een (kleine) bioscooprelease. De bezoekersresultaten waren tegenvallend. Ook op televisie trok de film niet al te veel kijkers. Is Bolletjes Blues! niet alleen de eerste, maar ook meteen de laatste Nederlandse urban film?

Bolletjes Blues! vertelt het verhaal van een Surinaamse jongen Spike die al op jonge leeftijd naar Nederland komt om een opleiding te volgen. Bij zijn tante in de Bijlmer en op de middelbare school kan hij echter niet aarden en hij belandt in een jongerenwereld waar geld en status erg belangrijk zijn. Als hij verliefd wordt op de winkeliersdochter Rosalie denkt Spike dat zij hem alleen wil als hij geld heeft. Hij sluit zich aan bij een plaatselijke gang en besluit een grote slag te slaan. Hij gaat terug naar Suriname om bolletjes te slikken. Op vliegveld Zanderij wordt hij echter opgepakt en hij belandt voor drie jaar in de gevangenis. Rosalie hoort dan pas waar Spike mee bezig is geweest en besluit naar Paramaribo te vertrekken. Daar aangekomen, vertelt ze Spike dat geld niet belangrijk is en dat ze van hem houdt en op hem zal blijven wachten.

Allereerst wil ik even mijn waardering uitspreken over productiebedrijf Dutch Mountain en andere belangrijke instanties die betrokken waren bij dit initiatief. Het is niet niks om een genre aan te boren waarin in Nederland nog nooit een film verschenen is. Door de kwalitatief hoogstaande producties van de afgelopen jaren heeft de Nederlandse filmindustrie een grote impuls gekregen, wat resulteert in veel verschillende films, bedoeld voor allerlei soorten publiek. Producenten, regisseuse en de betreffende omroep verdienen alle waardering voor het feit dat ze deze poging met hart en ziel ondernomen hebben. Natuurlijk mag ook dan de kritiek genadeloos zijn, maar hopelijk weerhoudt dit de makers er niet van om in de toekomst weer iets nieuws te proberen of verder te gaan op de ingeslagen weg. Zonder experimenten en vernieuwende pogingen ook geen levende filmindustrie!

Dan nu de film. Ondanks het sympathieke karakter en het duidelijk zichtbare plezier waarmee de film gemaakt is, valt er genoeg op het geheel aan te merken. Helaas meer dan dat er goed aan is. Zo is een van de basiselementen, het scenario van Karin Junger en Brigit Hillenus, erg matig. Misschien mag je het deze film ook niet te zwaar aanrekenen, maar ik had het gevoel naar een lange aflevering van een willekeurige soap te zitten kijken. Wat echter nog belangrijker is, is dat de film er niet in slaagt zijn primaire doelstelling te realiseren: de muzikale intermezzo’s zorgen vaak eerder voor een onderbreking van het tempo en verhaal dan dat zij de gedachtes en gevoelens van de personages verduidelijken of het geheel een vlotter karakter geven.

Bolletjes Blues! wordt gepresenteerd in de vorm van een lange videoclip. Helaas oogt de productie wat goedkoop, waardoor je je als kijker al snel afvraagt waarom men dan voor deze stijl gekozen heeft. Voortdurend wordt er geschakeld tussen rauwe, realistische straatscènes en dromerige musicalscènes. Wat op zich een aardig gegeven is, maar naast de (vaak) goedkoop ogende decors en beelden, laat ook de montage wat te wensen over. Deze verloopt niet altijd even soepel en mede hierdoor ogen de dans- en zangscènes vrij knullig. Dat de (gezongen) teksten ook niet lekker overkomen, heeft dan weer andere oorzaken, waaronder matig acteerwerk en gekunstelde zinnen. Meeslepend of indrukwekkend wordt de schets van de ontmoedigde en harde levenswereld van de jongeren dan ook zelden. Slechts heel soms valt er een lichtpuntje te ontdekken.

Hier de DVD recensie.

Voldoende ja, meer ook niet. Heb me er goed mee vermaakt, ook bij herziening op Blu-Ray.

Blu-Ray: Het Bombardement |Neerlands Filmdoek - NLfilmdoek.nl

Uitgekauwd concept dat echter in een leuk jasje is gestopt. Wat de actie en humor betreft valt de film wellicht ietwat tegen, maar het hoge tempo en de prima 'look' vergoeden veel.

Vaak erg grappig, maar ook niet meer dan dat. Duidelijk dat het overgrote deel in scène is gezet (wat ook opvalt door het vaak toegevoegde geluid, camera die al klaar staat, de vele takes en wat logicafouten). Wat overigens niet erg is, maar ik snap echt niet dat veel mensen geloven dat dit allemaal echt is.

Jammer dat de film na ongeveer een uur (na de -voor even- hilarische scène waarin Borat en de producent naakt liggen te vechten (wat overigens ook veel te lang en ongeloofwaardig doorging)) compleet de mist in gaat en het vanaf daar zelfs vrij vervelend werd om naar te kijken. Laatste 20 minuten slechts sporadisch gelachen.

Drie sterren.

"Maar uiteindelijk is het niet die climax waar Borgman om draait, maar de treffende mix van boosaardigheid en vertier die door de hele film heen loopt. Van Warmerdams thriller hoeft niet alleen de boeken in te gaan als de eerste Nederlandse film in 38 jaar die voor Cannes werd geselecteerd. Het is ook een van de weinige films uit ons land die op zo’n overtuigende manier volstrekt anders durft te zijn dan wat we doorgaans krijgen voorgeschoteld."

Recensie: Borgman | alles over Nederlandse films en tv-series | Artikelen, Filmrecensies, Front Page | Neerlands Filmdoek - NLfilmdoek.nl

Leuke en speelse film die kinderen aanspoort nog lekker ouderwets (buiten) te spelen. Enkel een iets te dun plot, waardoor er net wat te weinig wezenlijks gebeurt om echt meeslepend te zijn. Zeer goed spel van de jonge cast.

Recensie: Telefilm 2014 - Bouwdorp | Neerlands Filmdoek - NLfilmdoek.nl

Traag en oppervlakkig oorlogsdrama, dat enkel overtuigt in de één-op-één scènes tussen de twee kinderen. Voor de rest is The Boy in the Stripped Pyjamas het toonbeeld van clichématigheid en stereotypes: schreeuwende en schoppende SS'ers, een door de Nazi-doctrine verblinde vader, een moeder die pas iets in de gaten krijgt als de oorlog op haar einde loopt, een dochter die zonder enige nuance plots hart krijgt voor de 'helden van het vaderland' en een onschuldig kind - te jong om ook maar iets te beseffen - welke als enige oog en gevoel lijkt te hebben voor goed en kwaad.

De film neemt, kortom, te veel hooi op de vork om zichzelf ook maar van enige diepgang te voorzien en kent ondanks de grote hoeveelheid karakters en daarmee verwante potentiële conflictsituaties een rechtlijnig en spanningsloos script, waardoor het in potentie indringende einde haar doel ruimschoots mist.

Na “Turks Fruit” in 1973 en “Kort Amerikaans” in 1978 moest in 1983 ook een andere succesvolle roman van Jan Wolkers aan een verfilming geloven; Brandende Liefde.

De film begint in Frankrijk waar de hoofdpersoon Jan (overtuigend gespeeld door debutant Peter Jan Rens) schilder is. Onverwachts komt het bericht dat mevrouw Bonnema is overleden. Mevrouw Bonnema was de Frans lerares van Jan die er ook voor gezorgd heeft dat Jan de kans kreeg zich als schilder te ontwikkelen. Hij besluit terug te keren naar Nederland om de begrafenis bij te wonen. Wanneer hij samen met zijn vriend en Anna terugkeert naar de villa van Bonnema komen bij Jan de herinneringen uit deze mooie periode in zijn leven weer naar boven. Op dat moment reist de film terug en krijgen we de geschiedenis te zien.

Een mooi begin voor een mooie film die vol zit met symboliek. Peter Jan Rens’ eerste rol en meteen een moeilijke. Men zag hem als de vervanger van Rutger Hauer, hoewel een vergelijking natuurlijk onzin is. Maar Rens doet het goed vind ik. De film is mooi vormgegeven, zeer kleurrijk en dit versterkt de vrolijkheid van de film. De locaties doen natuurlijk aan zijn niet dik aangezet zoals we in sommige Amerikaanse producties wel zien.

De soundtrack van John Lion is erg leuk en de pianomuziek die te horen is mag er ook wel wezen. Monique van de Ven die in deze film de rol van Anna speelt, maakt een volwassen indruk, er is goed te zien dat zij zich heeft ontwikkeld. Ellen Vogel groeide langzaam uit tot ‘moeder van de Nederlandse film’ en is voor mij echt een symbool.

Een goede film van regisseur Ate de Jong die samen met Rob Houwer het heeft aangedurfd na een film te maken die door de pers (vanzelfsprekend) zou worden vergeleken met “Turks Fruit”. Het werd een commercieel succesje, maar volgens publiek en pers haalde de film nooit het niveau van Turks Fruit. Ikzelf vind dat de films niet met elkaar te vergelijken zijn. Deze film is volwassen waar “Turks Fruit” speelser aandeed (niet kwalitatief). Dit is een groot verschil omdat de manier waarop wordt gespeeld de sfeer van de film bepaalt. Brandende Liefde is voor mij een ander soort film, met een andere charme. En een goede ook.

Erg standaard en cliché met matig spel en een goedkope setting, maar wel vermakelijk.

Schmierende schurken, knullige dialogen en te kleinschalig camerawerk doen de film grotendeels de das om. Waar de locaties, kostuums en rekwisieten authentiek, rauw en dus sfeervol ogen, zijn de karakters vrijwel allemaal typetjes - van een ruwe baarden tot en met schurende stemmetjes - en lukt het zelfs niet om het hoofdpersonage Tiuri een geloofwaardige karakterontwikkeling te laten ondergaan.

Ondanks de grootse locaties is het camerawerk, op de belichting na, ingetogen en wordt er - vreemd genoeg voor een avonturenfilm - veel gewerkt met close- en mediumshots, is er weinig afwisseling in de montage en lukt het zo niet de productie enige glans, vaart, grootsheid en dynamiek mee te geven. Een pluim voor de art-direction en aankleding van de acteurs, maar De Brief voor de Koning mist het overzicht, tempo en de dynamiek van een meeslepend epos. Boeiend blijft het desalniettemin wel.

Rustig voortkabbelende, grappige road-movie met een droogkomische Bill Murray in de eenzame hoofdrol. Tijdens de zoektocht naar degene die 'de geheimzinnige brief' geschreven heeft, is de ene confrontatie met een van zijn oude vlammen nog ongemakkelijker dan de andere. Heerlijk om op die momenten de ongeïnteresseerde en tegelijkertijd (over)peinzende blikken van Murray te zien. De sfeervolle jazzmuziek en de dromerige sfeer maken het plaatje compleet.

Als Roosen inderdaad in het echt hetzelfde is als haar karakter in de film, dan heb ik medelijden met iedereen in haar omgeving. Zelfs tijdens een serieus gesprek aan tafel trekt ze de aandacht naar zich toe door op de achtergrond hard en overdreven duidelijk op een cracker te kauwen.
Op haar rol is overigens niet veel aan te merken, ze speelt de irritante, pessimistische zus goed. Maar ze heeft inderdaad iets 'dwingends' waardoor ze irritant overkomt (wat in dit geval dus wel bij haar rol past ).

Leuk om te zien hoe de karakters van Leen en Carlos een paar keer botsten. Zo waren er wel vaker onenigheden tussen de zussen, maar vooral de botsingen tussen de eerder genoemden waren soms erg droog.
Op het eind wanneer de vliezen van Ted breken wil de film waarschijnlijk laten zien dat de zussen onderling tóch goed met elkaar overweg kunnen en hun onderlinge problemen (even) opzij kunnen zetten.

Naast het aardige (maar nergens hoogstaande) acteerwerk is het knap dat de film nergens gaat vervelen. Ondanks dat vrijwel alles zich afspeelt in de woonkamer van een van de zussen en dat alles verteld wordt, had ik nooit het gevoel van "schiet nou eens op". De verhalen op zich zijn nergens schokkend of opmerkelijk en met welke verdere bedoeling de film nou gemaakt is, komt ook niet helemaal goed uit de verf. Daarvoor wordt ook de relatie tussen de zussen niet goed genoeg belicht (op een paar momenten na). Maar nogmaals: het verveelt nergens.

Aparte film. Had liever de hele film door de sfeer uit de eerste 15 minuten gevoeld, daarna werd het eigenlijk vrij gewoontjes, met hier en daar nog een donker, depressief moment. De dialogen en situaties hadden ook wel wat absurder gemogen. Toch jammer dat het na het eerste kwartier allemaal wat gewoon werd.

Goede muziek van Raymond van het Groenewoud, gaf de film iets extra's. En bovenal een sterke rol van François Beukelaers.

"Als je een hoge positie bemachtigt, zal die op een dag verloren gaan. Als je aanzien krijgt, zal dat aanzien op een dag verbleken. Populariteit is net als een strovuur. Dus als je de kans krijgt, moet je die vlam gebruiken om licht te brengen op arme, donkere plekken."

Op deze wijze verwoordt Phra Khru ergens aan het einde van de documentaire zijn spirituele missie. Khru, vroeger een succesvol Thais bokser, is nu een van de meest controversiële Boeddhistische monniken van Thailand. In de grensgebieden van Thailands Gouden Driehoek - waar armoede en drugssmokkel aan de orde van de dag zijn - wijdt hij zijn leven aan het verzorgen, opvoeden en groot maken van kansarme kinderen. Ze krijgen een liefdevolle, soms strenge, maar rechtvaardige opvoeding, die hun klaarstoomt voor het latere leven; een opvoeding die hen een toekomst biedt die ze anders niet hadden gehad.

Buddha's Lost Children, de gevierde documentaire van regisseur Mark Verkerk, won wereldwijd diverse prijzen, waaronder op de filmfestivals van Los Angeles, Rome, Leipzig en Vancouver. In Nederland trok de documentaire meer dan veertig duizend bezoekers en werd deze bekroond met de Kristallen Film. Buddha's Lost Children is een integer en oprecht portret van een man die zijn leven wijdt aan het opvoeden van kansarme kinderen en een documentaire die een aangrijpend verhaal vertelt over liefde en geloof.

Mark Verkerk observeert gedurende een jaar het leven van Phra Khru, zijn helpers en leerlingen. Het is opvallend hoe dichtbij Verkerk mag en kán komen. De camera lijkt een onzichtbare toeschouwer te zijn voor de kinderen; nergens lijken ze te beseffen dat ze worden gefilmd. Hierdoor kijk je constant naar levensechte personen. De oprechtheid en speelsheid waarmee ze zich bewegen is vertederend en ontroerend. Gesteund door de prachtige, rustig ogende omgeving en de weelderige, kalmerende muziek word je langzaam meegezogen in de wondere wereld die Phra Khru de kinderen biedt. De combinatie van beeld en geluid is op een aantal momenten bijzonder subtiel en ontroert zonder dat er werkelijk iets gebeurt. Het zelfvertrouwen van de kinderen groeit en daarmee de betrokkenheid van de kijker.

Hoogtepunt vormt het laatste kwartier waarin het vier jaar oude jongetje Boontam het kamp gaat verlaten. Een van de helpers van Phra Khru barst in tranen uit wanneer het vertederende, speelse en weer van gezondheid blakende jochie met de auto het kamp verlaat; het tekent de betrokkenheid en de liefdevolle aanpak van de verzorgers. Boontam wordt ondertussen naar Phra Khru gebracht, voor een (voorlopig) laatste ontmoeting. Blij als een kind dat zijn vader ziet rent het jongetje op de monnik af, die hem liefdevol in de armen sluit. Tegen Verkerk vertelt Khru vervolgens:

"Hij heeft een groot hart en lacht iedereen toe. Hij wilde bij ons komen. Hij heeft echt een sterk hart om zo z'n familie achter te laten. Ik heb gebeden dat hier een Boeddha geboren mag worden om te helpen het woord in het grensgebied te verspreiden. Het is nog niet zo lang geleden, maar ik ben vrij zeker dat hij het is. We moeten geduld hebben, hij is pas vier."

Terwijl Khru dit vertelt zien we beelden van Boontam, ondersteund door de subtiele en zacht strelende muziekscore van Somtow Sucharitkul en Bernhard Joosten. Het is rustgevend, ontroerend en hoopvol, als in een droom. Langzaam wordt gedurende de hele documentaire gewerkt aan een toekomst voor de kansarme jongeren; een droom die werkelijkheid wordt. Niet alleen voor de kinderen zelf, maar ook voor Pha Khru. En inmiddels ook voor de kijker.

Weinig stemmen zie ik, tijd om de DVD aan te schaffen die begin deze week is uitgebracht. Hier meer info over de DVD.

Rammelend en klungelig script, wat zich met name uit in een wel erg voorspelbaar verhaalverloop en stupide dialogen. De acteurs en actrices zijn over het geheel genomen erg matig en bovendien vaak stereotype gecast en geschreven. Het leek bij een aantal personages wel of ik naar karikaturen keek, met alle geforceerde accenten en maniertjes.

Visueel is het ook allemaal weinig bijzonder en probeert men krampachtig een sfeer te creëeren. Jammer genoeg komt men ook hier niet verder dan het niveau van een 13-in-een-dozijn Hollywood filmpje. Het is mij een raadsel waarom dit zo hoog staat.