Opinions

Ben positief verrast. Uitermate sympathieke film, snap die hele 'hype' eromheen nu wel, heb me er lang buiten proberen te houden. Vond het gedeelte met de Franse schone het beste, met als hoogtepunt de gebeurtenissen / gesprekken na het feest in Barcelona. Het raakte me zelfs hier en daar. Met flair gemaakt, dynamisch, ambitieus op een goede manier - dus niet pretentieus - en vol schoonheidsfoutjes - maar zo is het leven zelf ook, en daar gaat de film (grotendeels) over.

Prima film. Werkelijk uitstekend gespeeld en een opvallend naturel scenario, dat bovendien voorzien is van een aantal aardige diepere lagen, die in het boek ontbreken. Vooral de toevoeging van het personage gespeeld door Aart Staartjes zorgt voor een meerwaarde. Natuurlijk stevent de film in een lekker tempo af op een goede afloop en ontbreken de genrecliché's - zoals de onvermijdelijke zoen en de ethisch verantwoorde terechtwijzingen - niet, maar Radeloos weet hier volwassen en vrijblijvend mee om te gaan, bezorgt de kijker meer dan eens het zo belangrijke en gekoesterde feel-good gevoel en rondt elke verhaallijn doeltreffend en innemend af.

Leuke film, prachtige animatie, maar verder niet echt speciaal. Weinig écht grappige momenten en zoals gebruikelijk nogal voorspelbaar (niet dat dit persé erg is). Ik heb me goed vermaakt, maar zie er niet het geniale in dat veel mensen wel zien. 3,5/5

Doe mij deze maar : Rembrandt Fecit 1669
Deze Rembrandt doet sfeerloos en gekunsteld aan. Decors zien vaak goedkoop uit en het camerawerk komt weinig creatief over. Waar Stellings versie oog heeft voor elk detail en zo Rembrandts meesterwerken tot leven laat komen, doet het hier allemaal wat nep aan. Wel een paar mooie scenes. De scene waar Titus de spiegel van zijn vader koopt en deze voor houdt aan de mensen die Rembrandts leven vernielden vond ik erg sterk. Toch mist deze film de sfeer en meeslepende muziek die de versie van Stelling wel heeft. Vond het stillere spel in Rembrandt Fecit 1669 ook mooier.

Flarden uit het leven van een meester verbluffend mooi vastgelegd door een ander artistiek meester. Geniale enscenering en prachtige muziek. Schilderijen komen tot leven en het (dagelijks) leven wordt kunst. Stelling is een meester in het scheppen van een sfeervol decor. Het ontbreken van een hechte structuur en verhaal wordt hierdoor bijzaak.

Mooi geschoten en sfeervolle film met aardige muziek. Het geheel kijkt lekker en makkelijk weg, maar mist toch de finishing touch.

Grootste probleem zit hem in het scenario; men wil te veel laten zien en slaagt op elk gebied maar half. Hierdoor doet het geheel wat fragmentarisch aan en vraag je je af waar het allemaal naartoe moet gaan. Van diepgang in het verhaal of in de karakters is weinig tot geen sprake, waardoor het allemaal erg afstandelijk blijft.

Mooiste scènes zijn die waarin je de oorlog beleeft door de ogen van een doodeenvoudige jongen, vooral de scène met Ariane Schluter springt daarbij in het oog. Paxton is inderdaad wat flets en absoluut geen dragende hoofdrolspeler. De rest van de cast doet ook weinig bijzonders.

Grote vraag is natuurlijk waar de 16 miljoen euro aan is opgegaan. Buiten één (overigens wel prachtig uitziende) ontploffing blijft alles vrij standaard. Nou hoeft een film natuurlijk niet alleen duur te zijn door special effects, maar ook qua locaties en aankleding wordt er niet echt uitgepakt.

Bijzonder filmische film. Klinkt paradoxaal, maar is het niet. Eindelijk nog eens een subtiel en gevoelig liefdesdrama, waarin alles zo oprecht en puur aanvoelt door de bijna voortdurend vlekkeloze combinatie van filmische elementen (beeld, geluid, spel, etc.) dat het vrijwel onmogelijk is op de een of andere manier niet geraakt te worden door de prent. Winslet en DiCaprio verdienen een diepe buiging.

Eind jaren vijftig en begin jaren zestig – een periode waarin per jaar gemiddeld twee Nederlandse films in première gingen – kreeg de Nederlandse film met Bert Haanstra en Fons Rademakers eindelijk weer wat kleur en een eigen gezicht. Na de oorlog – toen de filmindustrie maar moeizaam op gang kwam – waren het vooral oudgedienden of buitenlandse regisseurs geweest die een poging hadden gewaagd een Nederlandse film te vervaardigen. Met Haanstra en Rademakers waren er eindelijk twee regisseurs uit een nieuwe generatie opgestaan. De eerste leverde met Fanfare (1958) en De Zaak M.P. (1960) twee bekwame komedies af en Rademakers liet met Dorp aan de Rivier (1958), Makkers staakt uw wild geraas (1960) en Het Mes (1961) eveneens zien een uitstekend regisseur te zijn.

De pers reageerde overwegend positief op de genoemde films en zowel Haanstra als Rademakers zagen hun werk veelvuldig geselecteerd worden voor buitenlandse festivals. Dit leverde zelfs een aantal bekroningen en prestigieuze nominaties op, waaronder een Zilveren Beer en een Oscar nominatie. Commercieel succesvol was echter alleen Fanfare geweest. De overige films boekten geen winst, of leden zelfs verlies. Producent Joop Landré, verantwoordelijk voor de laatste twee films van Rademakers, wilde nu wel eens een aantal films gaan maken die niet enkel artistiek, maar ook commercieel goed zouden scoren.

In navolging van de populaire Franse ‘policiers’, met voorop de immens populaire reeks rififi-films, lanceerde hij zo het idee voor de eerste Nederlandse ‘rififi’ – wat vrij vertaald ‘heibel in de onderwereld’ betekent. Als uitgangspunt koos Landré het boek ‘Schatgravers aan de Amstel’, van W.H. van Eemlandt, dat redelijk populair leesvoer bleek. Voor de regie dacht hij aan John Korporaal, die in Mexico voor ophef had gezorgd met zijn debuutfilm El Brazo Fuerte, over corruptie op regeringsniveau. Korporaal – die het filmvak in de jaren vijftig leerde in Italië – voelde er wel wat voor om terug te keren naar zijn vaderland en draaide met Rififi in Amsterdam zijn eerste meters film in Nederland.

Om de film aantrekkelijk te maken voor het grote publiek besloot men zoveel mogelijk bekende namen te arrangeren. Met de opkomst van het medium televisie was hun blik primair gericht op televisiesterren in opkomst. Maxim Hamel, Rijk de Gooijer, Willy Alberti, Anton Geesink en Jan Blaaser zijn slechts een aantal van de vele sterren die een rol in de film vertolken. Alberti wordt zelfs in de gelegenheid gesteld zijn lied ‘Kijk me nog eenmaal aan’ ten gehore te brengen en Geesink mag nog even wat judokagrollen tentoonstellen. Deze commerciële ingrepen maken van Rififi in Amsterdam vooral een rommelige en gekunstelde film.

De film opent met beelden van de gedetineerde Bert Oliemans – statisch gespeeld door Maxim Hamel – die wordt vrijgelaten uit de Amsterdamse gevangenis. Naar later blijkt heeft hij vier jaar gezeten voor diefstal van juwelen van een oud SS-er. De juwelen zijn echter nooit gevonden, daar Oliemans deze voor zijn arrestatie verstopt heeft. De onderwereld figuur ‘Blauwbaard’, met zijn kornuiten ‘De Bijenkorf’ en ‘Lauwe Freek’ (Bassie en Adriaan, iemand?), houdt hem dan ook nauwlettend in de gaten. Ook de politie houdt een oogje in het zeil. Vanzelfsprekend komen beide (overigens dunne, gekunstelde en rommelige) verhaallijnen samen en volgt er een ware climax, die echter zo knullig in elkaar is gezet dat er van enige spanning en overzichtelijkheid geen sprake kan zijn.

Met Eduard van der Enden achter de camera zijn de beelden grotendeels goed verzorgd, al laat hij dit keer na om zijn stempel op het geheel te drukken zoals hem dat wel lukte bij bijvoorbeeld Monsieur Hawarden, Kort Amerikaans en Les Lèvres Rouges. Net als het scenario en de regie is ook het camerawerk vaak statisch en rommelig. De combinatie van deze drie factoren zorgt er dan ook voor dat de film dynamiek, maar vooral tempo mist en zo van de ene knullige scène naar de andere hobbelt. Het tempo en de overgang tussen de scènes ligt te laag om de kijker ook maar een moment in de getoonde handelingen te betrekken.

Dat Rififi in Amsterdam toch redelijk blijft boeien, heeft veel te maken met de aanblik van Amsterdam anno 1962 en de overwegend goede acteerprestaties. Ook de amusante bijrollen van met name Rijk de Gooijer en Anton Geesink zorgen voor veel plezier. De Gooijer omdat hij als gluiperd altijd in de smaak weet te vallen en Geesink omdat hij door zijn knullige en lompe verschijning een aantal scènes onbedoeld van een komische noot voorziet. Alleen al door zijn verschijning is Rififi in Amsterdam stiekem toch wel de moeite waard.

Inmiddels dus op DVD verkrijgbaar in de reeks 'Nederlandse Filmklassiekers'.

Onsamenhangend, totaal oninteressant geheel waarbij de intellectuele voice-over de inhoud waarschijnlijk probeert te camoufleren tot een betekenis. Maar allemachtig wat een irritante film. Aan Hoffman en De Lint ligt het niet, hoewel ik me afvraag of De Lint zelf wel wist wat hij deed soms. Ook het ingetogen, sfeervolle camerawerk was nog wel aangenaam, maar voor de rest totaal niet boeiend, dodelijk saai zelfs. Er was eigenlijk geen touw aan vast te knopen. 1 ster

Heb hem dan eindelijk gevonden, bij Kruidvat notabene.

Technisch weer een schitterende dvd, tevens met een paar interessante extra's (deleted scenes, inleiding door Verhavert), de originele bioscooptrailer, trailers van andere producties en een demofilmpje over het restaureren van dit soort oude films. Ongelooflijk hoe ze het beeld en geluid zo mooi op hebben kunnen knappen (vergelijk het eens met de deleted scenes).

De film zelf ben ik minder over te spreken. Verhaverts minste die ik tot nu toe gezien heb. Het is allemaal wat doelloos en te 'snel' gefilmd. Had een beetje het gevoel van 'kijk mij eens hip doen' (wat in deze film ook totaal niet past). Toch zaten er een aantal sterke scenes in tussen Decleir en Teissier, waar het gevoel van Renier duidelijk voelbaar werd. Voor de rest absoluut geen hoogvlieger, op geen enkel vlak.

Wat een opvallend hoge waarderingen voor dit prul. Lelijk gedraaide, slecht geacteerde en dito geschreven troep.

Kerbosch geeft een boeiend kijkje in de keuken van de jaren zestig. De roep om een vrije seksuele moraal druipt van het geheel af. Niet alleen komt de prostitutie ruimschoots aan bod, ook de verkoop van seksartikelen en aanverwante 'literatuur' is onderwerp van gesprek. Rondom het Oudekerskplein laat een Amsterdam zien zoals dat er nu niet meer is en laat een maatschappij zien zoals die er nu niet meer is. De harmonie, ondanks de (kleine) conflicten, de openheid en de spontaniteit hebben plaats moeten maken voor verharding, kunstmatige tolerantie en een zogenaamde 'vrije' meningsuiting met nihile waarde.

Complete (DVD-)recensie.

Jammer van het gekunstelde script en de niet meer dan redelijke acteerprestaties. Beetje pretentieus ook, vooral door het quasi-dramatische camerawerk (warrig, dicht op de huid, veel close-ups) . Werkte vaak juist averechts omdat het te pas en te onpas gebruikt werd. De scènes die van nature al een dramatische lading hadden werden zo juist niet van meer impact voorzien.

Aardig, lekker tussendoortje meer ook niet. Weinig diepgang, in zowel karakters als verhaal. Spanning is er niet, alleen bij de gokscene waar het allemaal omgaat is het even spannend. Krabbelt een beetje traag naar de climax toe.

Goede rollen van De Gooyer en Habbema. Mooi gefilmd ook.

De achtergrondmuziek werkte naar het einde toe steeds meer op m'n zenuwen.

Kenmerkende film voor die tijd, doet nu wat gedateerd aan.

Al met al 2,5*