Opinions

Vreselijke film. De teksten werken totaal niet, op film. Bijzonder matig acteerwerk van de gehele cast. De beste van de slechste is zonder twijfel Helen Baxendale. Ook een belachelijke hekserij-uitbeelding. Lachwekkend zelfs. Heb regelmatig in een deuk gelezen (ondanks mijn pesthumeur, dat er al met al overigens niet beter op geworden is na dit misbaksel).

Enige positieve : de muziek (hoewel die op den duur ook begon te irriteren) en de cameravoering. In het begin had ik nog het gevoel dat er wel meer in zat, omdat de sfeer in de scenes goed getroffen was. Had hier mooie teksten onder geplakt en het was nog ontroerend en meeslepend geworden ook, maar helaas; de zinnen die hier uit werden gekraamd kwamen echt te nep over. Wellicht dat het op toneel wel werkt, maar op film totaal niet.

De film zoals Kümel die bedoelde. Door hem zelf gemonteerd in 1973 voor de Vlaamse bioscooprelease. Kümel spreekt zelf de stemmen in van zes personages. Uiteindelijk heeft hij zes maanden gewerkt aan deze 'director's cut'.

Malpertuis is een bizarre, vreemde, symbolische, duistere, fantasierijke, mysterieuze film; in ieder geval alles behalve gewoon. Niets is wat het lijkt en alles heeft een of meerdere betekenissen of dubbele lagen.

De film vertelt het verhaal van een spookhuis genaamd Malpertuis waar oude Griekse Goden gevangen worden gehouden door de stervende oom Cassavius. Cassavius is de oom van Jan. Jan is matroos en keert terug naar zijn geboortestad en belandt in Malpertuis. Een huis vol gangen en paden, trappen en verborgen kamers. Het huis kent een geheim, maar welk ? Ondanks dat Jan zich gevangen voelt in het huis, wil hij het mysterieuze geheim ontrafelen ...

De fotografie is schitterend. Prachtig spel met beeld, licht, schaduwen en objecten. De aankleding en locaties hebben veel weg van barok. Veel kleuren, overdreven en groots. Prachtig hoe dit in beeld wordt gebracht. In de documentaire De Malpertuis Archieven komen ook veel interessante weetjes boven tafel over hoe men de voorstelling van het huis Malpertuis heeft kunnen creeëren. Zo is er veel gebruik gemaakt van schilderingen (de eindeloze gangen en trappen, schaduwen van het licht). Tijdens het bekijken van de film was me dat niet eens opgevallen, erg knap !
De eerste 15 minuten spelen zich nog buiten het huis af, maar ook hier krijgt het simpelste straatje een aparte uitstraling. Het lijkt zo anders dan normaal. Het laat je de sfeer van de film al meteen proeven. Ook speelt de camera op sommige momenten een spel met de acteurs en diens omgeving en laat ze meer een miniatuur voorstelling van zichzelf zijn.

De cast van de film zit vol met bekende namen, met als hoogtepunt natuurlijk Orson Welles. Hij speelt Oom Cassavius, het sleutelfiguur van de film. Hoewel hij zich als een klootzak moet hebben gedragen op de set, zet hij zijn rol sterk neer. De jonge Susan Hampshire maakt wellicht nog de meeste indruk. Ze speelt drie verschillende rollen: Nancy, Euryale en het 'nonnetje' Alice. Drie totaal verschillende karakters, met drie keer een totaal verschillend uiterlijk, maar allemaal even geloofwaardig en boeiend neergezet door de mooie Hampshire. Hoofdrolspeler Mathieu Carrière kreeg een totale 'make-over' en vertoont geen enkele gelijkenis met zijn eigen uiterlijk in die dagen. Ook hij zet een goede rol neer en weet op sommige momenten de beklemmende sfeer goed zichtbaar te maken. De Vlaamse dub klinkt natuurlijk niet altijd even naturel, maar als je je daaroverheen kunt zetten (wat je eigenlijk gewoon moet doen) zie je een bijzondere film.

Knap hoe alles richting het einde toe steeds meer in elkaar valt. Net als Jan werk je mee aan een speurtocht die je het hele huis en zijn bewoners laat kennen. De film is net als het huis een doolhof, waar je steeds dichter bij het juiste pad terechtkomt. Enkele plottwists op het einde maken het geheel nog verrassender (hoewel niet elke plottwist even sterk was). Kümel regisseerde met veel gevoel voor sfeer een sterke film, die nog een tijdje in je hoofd rond zal spoken.


In deze documentaire wordt Kümels filmcarrière belicht en krijgen we veel te zien over zijn samenwerking met Jean Ferry (die ook een grote rol speelde bij Kümels Daughters of Darkness). Natuurlijk komt ook de film uitgebreid aan bod. Zo zien we waar en hoe de locaties gecreëerd zijn, praten hoofdrolspelers, producenten en regisseur over Orson Welles en de andere castleden en komt de technische kant aan bod. De documentaire geeft een compleet beeld van het onstaan en voortbestaan van de (verschillende versies van de) film en geeft een goed beeld van de regisseur Harry Kümel.


Vertelt het verhaal van Orson Welles' rol tijdens de opnames. Hij was vrij snel bereid mee te spelen, maar had meteen al een aantal rare eisen en eiste ook een groot deel van het budget op (terwijl hij slechts 3 opnamedagen aanwezig hoefde te zijn en een vrij beperkte rol had). Tijdens de opnamen gedroeg hij zich als een arrogante zak en nam zelf de touwtjes in handen, liet cast en crew uren wachten en dronk er lustig op los. Door archiefbeelden van de set en interviews met betrokkenen krijg je als kijker een goed beeld over zijn abnormale gedrag. Na de drie dagen vertrok hij onmiddelijk en bleek hij toch wel zo vrijgevig om 1 dagloon cadeau te doen. Mosterd na de maaltijd voor de andere betrokkenen die drie dagen lang in druk en tijdnood hadden gewerkt en blij waren dat hij vertrokken was.


Interessante track waarin Kümel erg veel vertelt over de hele productie (en vertellen kan hij goed, geloof me). Te beluisteren in het Frans, Engels en Nederlands.


De versie die vertoont is op Cannes, gemonteerd door Richard Marden, en daar volledig de grond in werd geboord. Ik heb deze nog niet gezien, maar Kümel zelf was er totaal niet blij mee. In een brief naar de producenten tijdens de opnameperiode (de montage werd tijdens de opnamen verricht) schrijft hij al: 'Deze man is totaal niet geschikt voor de montage van deze film'. Zijn protest kreeg echter geen gehoor, waardoor Kümels visie totaal verloren is gegaan en hij op Cannes niet de versie kon laten zien zoals hij het gehad zou willen hebben.

Beide versies van de film zijn overigens niet ondertiteld en niet grondig schoongemaakt zoals de versie van Kümel zelf.


De trailer voor de Cannes versie. De trailer is net als de Cannes versies van de film niet opgepoetst en hier is dus goed te zien hoe mooi Kümels versie is gerestaureerd voor deze release !


Een 11 minuten durende featurette over de drie rollen die Hampshire in de film speelde. We zien en horen Kümel, Fisher (director of photgraphy) en Hampshire praten over ieder denkbaar detail en zien ondertussen vrij veel archiefbeelden (ongelooflijk hoeveel archiefbeelden er toch nog zijn) waaronder proefopnamen en make-up tests waarin het al verbluffend is om te zien hoe Hampshire steeds geen enkele gelijkenis meer vertoont met het voorgaande personage.


Harry Kümel bezoekt locaties waar de film opgenomen is en we zien hoe het er toen en nu uitzag. Ondertussen geef Kümel ook nog enige toelichting.


Een soort bio- en bibliografie van de schrijver van oa. Malpertuis Jean Ray, die in Nederland/Vlaanderen schreef onder het pseudoniem John Flanders. We krijgen wederom archiefbeelden te zien waarin Ray vertelt over Malpertuis en zijn leven.


Korte film van Herman Wuyts en Harry Kümel, destijds beide lid van Filmgroep '58 dat ook nog besproken wordt in de documentaire De Archieven.
Een fantasierijk filmpje met 'hoofdrollen' voor een bal en de kleur rood. In de film wordt geen woord gezegd, er is alleen begeleidende muziek. Al in dit filmpje speelt de droom/fantasie (spelletje met de werkelijkheid) een belangrijke rol. Paar leuke visuele trucjes. Zit erg goed inelkaar en is eigenlijk best indrukwekkend.

Kort televisiedrama dat Kümel regisseerde in opdracht van de BRT. Doet wat theatraal aan.
In lange dialogen vertelt een grafbewaker over de gebeurtenissen in de grafkelder. Wederom speelt het thema fantasie/werkelijk een centrale rol. Door de lange dialogen wordt het soms ietwat saai, maar de hand van Kümel is duidelijk te zien. Visueel vrij sterk.

Woorden van lof schieten tekort om aan te geven wat voor werk het Belgisch Filmarchief geleverd heeft met alle tot nu toe beschikbare dvd's. Er worden documentaires vervaardigd, archieven doorgespit, korte films opgezocht ... niks is te gek. De dvd van Malpertuis spant echter echt de kroon. Hier zijn zes extra documentaires gemaakt speciaal voor de dvd. Ook qua beeld en geluid presenteert men wederom een verbluffend resultaat. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: de reeks is het geld absoluut meer dan waard.

"Gelijk in de eerste scènes van de film zet Van Hoogenmebt de toon: het geheel is rustig, overdacht, subtiel, maar bovenal erg komisch. Dit is vooral te danken aan het fijne scenario, dat niet alleen een goede balans weet te vinden tussen subtiele grappen en rake slapstick, maar ook tussen de komische en emotionele scènes. Het verhaal is hartverwarmend, wordt nergens plat en door het uitstekende spel van de gehele cast - met voorop vanzelfsprekend Jan Decleir - zijn de timing en chemie dik in orde.

Ondanks - eigenlijk moeten we zeggen 'dankzij', want het werkt allemaal wel - de paar karikaturale personages en de af en toe slapstick-achtige humor, voelt de film zeer naturel aan en kijken we naar mensen van vlees en bloed. De kleine, iets aangedikte maniertjes van een aantal dates van Leopold zijn herkenbaar, waardoor je constant met een glimlach zit te kijken en je in het dagelijkse leven waant. De zoektocht van deze 'oude Casanova' krijgt niet alleen iets hartverwarmends, maar ook weemoedigs. Een gevoel dat versterkt wordt door de belichting en het prachtige kleurenpalet van de film en de zachte deuntjes van Spinvis.

De scène waarin Leopold gaat winkelen met zijn nieuwe, jonge huishoudster en daar op komische wijze een van de vrouwen waarmee hij een afspraak had probeert te ontwijken, maar daardoor per toeval één van zijn andere 'nieuwe vlammen' tegen het lijft loopt (letterlijk) doet je schaterlachen. Dat je even later een geheel andere emotie voelt wanneer hij op bezoek gaat bij zijn zoon - kampioen scrabble spelen - is enkel te danken aan het feit dat alles perfect op elkaar is afgestemd Het verteltempo, de cinematografie, het spel, de scherpzinnige dialogen en koddige situaties: het is een - zoals de film in Amerika de markt op gaat - 'perfect match'. "

DVD-recensie.

Kees Brusse is zoals altijd fantastisch. Jammer dat de film nadat Louise en Max voor het eerst uit elkaar gaan even compleet de mist in gaat. Einde is wel weer aardig.

Oerdegelijk, warm en zo nu en dan zelfs ontroerend (liefdes)verhaal, waarin het geluk duidelijk in de kleine dingen zit; in de essentie van het leven. Hoewel de film zich in eerste instantie lijkt te ontwikkelen als een (bovengemiddelde) romantische komedie en op een gegeven moment tijdelijk ietwat inzakt, worden naarmate de plot vordert subtiel en doeltreffend allerlei universele verlangens, dromen en de meeste wezenlijke (bij)zaken uit het leven verweven met de relatie tussen de twee hoofdpersonages. Juist die eenvoudige, kleine en herkenbare dingen uit het dagelijkse leven die de film liefdevol en eerlijk behandeld, maken van Marley and Me een film die de kijker raakt.

Wat een heerlijke jeugdfilm!
Misschien ietwat te zoetsappig soms (vooral die titelsong), maar o zo gezellig en herkenbaar!
Het jongetje Martijn komt thuis met een slecht rapport, maar zijn ouders hebben geen oog voor hem. Ze zijn beiden te druk bezig met hun winkel. De moeder is nog wel welwillend, maar de vader heeft de hele film geen oog voor Martijn.

Wanneer Martijn na een ruzie met zijn vader wegrent, komt hij in aanraking met de gekke regisseur die een nieuwe sprookjesfilm (Roderik en de draak) wil gaan opnemen. Die regisseur wordt overigens ontzettend leuk gespeeld door Jeroen Krabbe. Dat overdreven gestuntel en houterige bewegen past uitstekend bij hem. En die lach door de opwinding wanneer iets goed gaat... ik schoot daardoor ook bijna constant in de lach.
Krabbe ziet in Martijn het personage Roderik en vraagt hem om mee te spelen in zijn film. Martijn durft het niet aan zijn ouders te vragen en besluit zijn opa om hulp te vragen. Ondertussen belt de acteur die de magier zou spelen in de film dat hij niet meer meedoet. Regisseur en producent zitten in zak en as... Maar niet voor lang. Als Martijn samen met zijn opa de hoek omkomt is Krabbe weer verkocht. Dit is het duo! Die opa, dat wordt de magier! Martijn en de Magier!

Verder zijn er onder andere bijrollen van Albert Mol en Leen Jongewaard als de twee rekwisiteurs. Erg leuke typetjes. Er mislukt vanalles -door de onhandige Albert Mol- en Jongewaard staat er maar bij en moet met lede ogen toezien hoe Mol de meeste trucs verknalt. Jongewaard speelt de 'droogkloot' van de twee en doet dit erg leuk. Vooral de scene waar de wieken van de molen vliegen (weer door de onbenulligheid van Albert Mol) en de producent woedend telefoneert met Jongewaard is leuk. Jongewaard gooit de telefoon neer en loopt naar de tafel van de producent die nog altijd aan het praten is door de telefoon. Hij gaat achter de producent staan en blijft antwoord geven op diens vragen. Tot de producent er dan achter komt dan hij gewoon achter hem staat en hij de telefoon allang neer heeft gelgd. Zo'n droge uitdrukking op Jongewaards gezicht
Verder speelden ook Cor van Rijn en Joost Prinsen nog een rol in de film.

Martijn wordt gespeeld door Bart Gabrielse, die later de brozem in De Zevensprong speelde. Waar ik hem daar nog wat schreeuwerig vond, vond ik hem hier echt goed. Niet alleen qua uitspraak, maar ook qua gezichtsuitdrukkingen. De rol van opa wordt -hoe kan het ook anders- gespeeld door Lex Goudsmit. En zoals in elke film geeft dit iets speciaals/warms mee.

De muziek is gecomponeerd door Tonny Eyk en vond ik ook mooi. Een mooi, verdrietig thema dat de gedachtegang van Martijn goed versterkt.

De 'special effects' (als je ze zo mag noemen) zien er niet al te best uit, maar ze zijn ook weer niet zo slecht dat je je eraan stoort. Ik vond het wel leuk gedaan eigenlijk. Vooral de ontknoping van het subplot rond de echte magier en Michiel zag wel leuk uit.

Uiteindelijk komt alles goed. En zo hoort het ook bij deze gezellige jeugdfilm! 4 sterren

(...) Natuurlijk is Max & Laura & Henk & Willie op geen enkel vlak een hoogvlieger en valt er genoeg op het geheel aan te merken, maar het feit dat de film met zoveel liefde en enthousiasme gemaakt is, zorgt ervoor dat je de film deze schoonheidsfoutjes graag vergeeft en constant met een grote glimlach naar het scherm kijkt.

Complete recensie film en dvd

Een film waarin ogenschijnlijk niks gebeurt is niet per definitie saai; de onderhuidse spanning of het innemende spel van de acteur(s) kan zo intens of pakkend zijn dat je toch de volle speelduur geboeid naar het scherm blijft kijken. Bij Maybe Sweden is dit echter niet het geval. De film komt te laat op gang en weet nergens iets bij de kijker los te maken. Op een aantal momenten wordt er wel een poging ondernomen om een bepaalde emotie op te wekken, maar verder dan aftasten komt men niet. Hierdoor is de film vrij afstandelijk en wordt je in eerste instantie niet in de rustige, broeierige sfeer meegezogen.

Richting het einde worstelt de film zich eindelijk gestaag los uit de eigen houtgreep en wordt het allemaal iets intenser en interessanter. Jammer genoeg komt deze opleving veel te laat om het geheel nog naar een acceptabel niveau te tillen.

Leuke film. Grappige dialogen en leuke situaties. De personages worden met sarcasme gebracht, wat het geheel een stuk makkelijker kijkbaar maakt. De situatie is nu eenmaal erg zwart-wit, maar door de sarcastische manier van presenteren werd het allemaal erg grappig. Een van de weinige komedies waar ik vaak hardop heb moeten lachen.

Helaas gooide de vreselijk stomme plotwending na een uur roet in het eten, waardoor ik met een naar gevoel bleef zitten kijken. Ook werd het moraaltje er weer onnodig dik bovenop gelegd. Hadden ze deze twee dingen beter gedaan, dan had Mean Girls zeker meer gekregen dan de standaard film.

Toch raakt Medea ergens de weg kwijt, waardoor het niveau vanaf aflevering drie minder is dan daarvoor. De eerste twee afleveringen zijn werkelijk subliem, de plot lijkt ingenieus en de filmische middelen worden uitstekend benut. Het is meeslepend, ophitsend, mysterieus en spannend. Vanaf de derde aflevering wordt alles echter een stuk oppervlakkiger en blijken sommige zaken zelfs behoorlijk voorspelbaar. Ook ontbreken de nodige stereotype karakters niet. Jochum ten Haaf als stotterende dokter bijvoorbeeld. Totaal onnodig en soms zelfs storend of lachwekkend. Deze terugval in kwaliteit heeft ook te maken met het feit dat er meer van de acteurs gevraagd wordt. Nogmaals: het grootste gedeelte zijn ze goed, maar op een aantal momenten komen de confrontaties en haast klassieke monologen en dialogen wat geforceerd over. Men wil te veel gaan uitleggen waar men beter had kunnen kiezen om alles, net als in de eerste twee afleveringen, te vertellen aan de hand van de vlotte en meeslepende beelden. Desondanks blijft de serie constant boeien en vermaken en bevat deze ook na de tweede aflevering nog een genoeg mooie scènes, indrukwekkende beelden en spanning.

Lees de complete (DVD) recensie hier.

Na herziening gooi ik er een half puntje bij naar 4,5*.

Waar ik vorig jaar de kleuren nog irritant vond, hielp het nu de sfeer te versterken. Had ook niet anders gemoeten met de kleuren, goede keuze van Verbong. In mijn herinnering dacht ik dat de rode kleur van het haar vaker overliep in een ander voorwerp, maar dit viel allemaal wel mee. Knap gedaan!

Ik had zelf het gevoel dat dit allemaal naturel was, dat ik naar een stukje uit het leven van Hannie Schaft keek, die verbluffend goed wordt neergezet door Renee Soutendijk. Een aantal sterke bijrollen, van onder andere Peter Tuinman en Lou Landré.

In het begin spraken een aantal acteurs onnatuurlijk, net of ze van een blaadje de tekst oplazen. Gelukkig gebeurde dit niet de hele film door.

De mooie beelden worden ondersteund door mooie muziek van Nicola Piovani. Zorgde voor een aparte sfeer.

Eigenlijk een film die ik niet bij Ben Verbong vind passen, wel verreweg zijn beste. En dat ook nog eens met zijn debuutfilm. Jammer dat hij dit niveau nooit meer heeft kunnen evenaren.

De beklemmende sfeer, het ijzersterke (en ijzingwekkende) acteerwerk en de prachtige beelden maken dit één van de beste Nederlandse films. De spanningsopbouw is zo langzaam en 'gevoelig' dat je gewoon het gevoel hebt er zelf middenin te zitten.

Soutendijk, Wouterse en Spijkers, een perfecte combinatie. Vooral de scene waar ze dronken zijn was indrukwekkend.

Het is gewoon veertig minuten wachten wat nou dat spannende is, waar is al dat mysterieuze gedoe voor nodig? En dan langzaam dringt de werkelijkheid tot je door... Beetje voor beetje kom je erachter wat er aan de hand is. En de werkelijkheid is verschrikkelijk...

Een absolute topper van eigen bodem. Alleen een beetje jammer van het (open) einde en de vriendin van Luc (die werkte op mijn zenuwen). Ik verhoog mijn stem naar 4.5*

De slowmotions zijn juist bijzonder gedoseerd en minimaal, vond enkel de eerste - waarbij Dirkje als hippie haar armen in de lucht steekt - behoorlijk misplaatst. Verder is het jammer dat het sterke spel, strakke regie en de oogverblindende cinematografie teniet worden gedaan door een gekunsteld scenario, dat richting het einde toe zelfs volledig op hol slaat (mijn waardering voor het geheel daalde werkelijk met de minuut in de laatste aflevering). Bijzonder onsympathiek hoofdpersonage overigens, de enige reden waarom ik hoopte dat ze niet nog verder de stront in zou zakken had te maken met haar kind.

Ontroerend, grappig subtiel drama. De eenzaamheid, armoede en eenvoud druipen overal vanaf. Tegelijkertijd oogt alles echter erg warm en vertrouwd. De personages komen op het eerste gezicht misschien wat afstandelijk en passief over, maar van binnen gebeurt ontzettend veel. De eenvoud waarmee Kaurismäki dit toont is doeltreffend. De kleine gebaren, minieme woordenwisselingen en subtiele handelingen die hij nodig heeft om de kijker te raken zijn subliem. Opvallend daarbij is het contrast met de korte dialoogzinnen, die juist groots en theatraal aandoen en ook niet geheel vrij zijn van ironie. Prachtige cinema.

Niet altijd even boeiend en Allen begon me steeds meer te irriteren met zijn "... you know" in elke dialoogzin.

Magere film van De la Parra. Duidelijk een voorbeeld van ongeinspireerd filmen en kijken wat er van komt. Met dit plot had Pim veel meer kunnen doen, maar doordat hij zich weer liet verleiden tot veel te veel bloot is er van enige vordering in het verhaal geen sprake.

Die twee blije kippen die driekwart van de tijd naakt in beeld lopen kunnen niet acteren. Leek wel een stel oversexte pubers, wanhopig op zoek naar een partner om die dan opeens te vermoorden, God mag weten waarom ook.

Van spanning is totaal geen sprake. Maar vervelen doe je je toch niet. Het is allemaal vaag en oppervlakkig, maar op de een of andere manier boeit het toch.

Het einde vond ik dan wel weer mooi. Misschien juist omdat die twee blote meisjes daar op een gruwelijke, maar prachtige wijze vermoord worden. En dat eindshot met Nelly Frijda is eigenlijk lachwekkend, hoe krampachtig ze haar ogen in die houding probeert te houden .

**

Regisseur Will Wissink weet in pas zijn tweede bioscoopfilm in tien jaar tijd de juiste mix te vinden tussen komische en rauwe scènes, waardoor de film nergens vervalt in een te kinderlijk avontuur á la Bassie en Adriaan. Hoewel het verhaal eendimensionaal is en veel personages hun stereotype karakter niet overstijgen, blijft Mijn Vader is een Detective! vooral door enkele visuele en auditieve ingrepen van de regisseur ver verwijderd van de conventionele, kindvriendelijke benadering die veel jeugdfilms kenmerkt. Met een donker en dreigend sound-design en enkele montagetrucjes is de sfeer vaak grimmig en wordt de spanning, zeker voor de doelgroep, effectief opgebouwd.

Hier een Interview met Will Wissink

Sfeervol, rauw, heerlijk muzikaal thema en charismatische acteurs. Kleine kanttekening, die echter niks afdoet aan de indruk die de prent achterlaat: de matige geluidseffecten (het gemep en gestomp klinkt kinderlijk slecht) en slechte (na-)synchronisatie. Al geeft dat dit soort films ook vaak een bepaalde charme.

Mooie, warme, sympathieke jeugdfilm. Uitstekend spel van de twee jonge hoofdrolspelers. Mooie scenes tussen Misa en de wolven die, zoals de hele film, prachtig zijn vastgelegd door de camera. Mooie sfeervolle muziek ook.

Tot de laatste vijf minuten is het allemaal nog redelijk te doen. Weinig bijzonder, maar zeker niet vervelend om te zien. Het verschrikkelijk dik aangezette, melo-dramatische einde - met tig keer aanzwellende muziek, een overdreven gejank van niet één, maar een stuk of vijf personages en de patriottistische Amerikaanse moraal - verpest echter veel.

Wat een hopeloos geheel zeg. Om over het camerawerk, de effecten en de acteurs nog maar te zwijgen, maar dat scenario is echt te debiel voor woorden. Dialogen als:

A: "Hoorden jullie dat?"

B: "Wat? Ik wil niet dat je zo'n toon tegen me aanslaat! Ik laat me door jou niet kleineren!"

of:

A: "Als u iemand nodig hebt om mee te praten ..."

B: "Doe niet zo neerbuigend. Neem me niet zo in de maling! Als ik iemand zoals jij nodig heb, roep ik wel: stuk stront!"

of dingen als:

A: "Doe de lampen uit!"

En in het volgende shot zie je opeens wat lampen aangaan ...

Te debiel voor woorden. Daar begin je als regisseur - Frank Darabont notabene - toch al op voorhand niet aan ... ?

En dan die scène aan het eind in de auto. Zelden zo gelachen (dat hele einde is debiel trouwens, echt ongelooflijk). Thomas Jane keek ook echt van 'wat voor een idioot heb ik de afgelopen 110 minuten gespeeld?'. Eigenlijk gewoon een veredelde tv-film, maar dan nog net wat slechter.

Slechts 37 dagen? En bijna twintig miljoen dollar een karig budget? Ik ken zat films die in een kortere periode en met veel, maar dan ook veel minder geld zijn gemaakt, maar stukken beter zijn.

Statisch, knullig en fragmentarisch. Zit weinig lijn in. Je valt als het ware 'midden in het verhaal' en krijgt te maken met naïeve, moeilijk te gelozen (en dus ook moeilijk te volgen) karakters. Vervolgens springt het geheel van de hak op de tak en gebeurt er wezenlijk weinig (niets of niemand ontwikkelt zich) en oogt het allemaal wat knullig en kneuterig - zowel qua regie, spel als het camerawerk.

Kreeg vaak spontaan jeuk van het mierzoete gedoe en de plastic kindergezichtjes ...

Morgen gaat 't beter is zonder twijfel de beste vooroorlogse Nederlandse speelfilm. Het is een film die van alle klassieker-facetten voorzien is: een vleugje humor, een vleugje drama, een lekker tempo, maar bovenal een uitstekende hoofdrolspeelster. De ervaren en fris ogende Lily Bouwmeester zet een vertederende en krachtige Willy Verhulst neer. Bouwmeester heeft een vertrouwde uitstraling en weet de kijker daarmee makkelijk voor zich te winnen. Ze is bijna constant in beeld en laat op geen enkel moment een steekje vallen. Haar timing en mimiek zijn perfect. Hierdoor weet ze de kijker zowel te ontroeren als te vermaken.

Hier een bespreking van de dvd.

De Nederlands Filmklassiekers dvd-reeks bevat best leuke dvd's, met acceptabele beeld- en geluidskwaliteit en zelfs een aantal (kleine en primitieve) extra's. Alleen jammer dat ze die inleidingen van Thom Hoffman (destijds voor AT5 gemaakt als inleiding op de tv-uitzending) niet als extra op de dvd's hebben gezet.

Ging erg snel inderdaad, paar enorme plotgaten ook, maar daar zullen de kleintjes niet over vallen. Best charmant en aandoenlijk, maar had wel iets intelligenter gekund zonder de doelgroep onrecht aan te doen.

Jammer van de laatste vijf minuten, maar voor de rest erg vermakelijk.

Absoluut geen diepgaand portret, maar wel erg sfeervol en amusant. Tussen alle beelden van optredens en repetities door krijgen we ook nog een klein inkijkje in de familie- en cultuurtradities van de Sinti en Roma. Een documentaire zonder een echte structuur en duidelijk hoogtepunt, maar wel eentje die de liefde van de zigeuners voor muziek voelbaar maakt.

Lekkere film, die in eerste instantie nogal rommelig lijkt te beginnen met enkele korte en onaf aanvoelende scènes, maar langzamerhand meer structuur krijgt en goed in elkaar blijkt te zitten. Af en toe wat knullig qua montage en spel, maar daartegenover staan ook een paar scènes die wat mij betreft tot klassiekers uit de (Nederlandse) filmgeschiedenis gerekend kunnen worden.

De titel refereert (vanzelfsprekend) naar de 'Moonlight Sonate' van Beethoven, een prachtig stuk muziek dat het geheel ook de juiste sfeer van onbehagen, passie en melancholie meegeeft. De scène waarin Lund in het park de situatie overpeinst, de camera zich langzaam omhoog beweegt en de omgeving op grootse wijze observeert, ondersteund door deze 'Mondschein Sonate' is er een om je vingers bij af te likken.