Opinions

Sterke romantische komedie met een onweerstaanbare Barbara Stanwyck. Goed spel, vaak heerlijke dialogen en een paar leuke filmische vondsten. Jammer dat het af en toe net iets te makkelijk of saai is.

Interessante film met een paar krachtige beelden. Prachtige scene met een van de doofblind geboren jongens in het zwembad. Werkelijk ontroerend. Voor de rest echter tegenvallend. Af en toe wat traag en veel herhalingen.

Wel aardig. Niet alles klopt, maar toch... een goed verhaal, aardige spanningsopbouw en vooral goede muziek. Alleen jammer dat sinds de komst van de Langoliers het niveau van de hele film daalt en overgaat in zielig sentimenteel gedoe en wel erg neppe beelden. De graphics zijn dan ook om te huilen. Die vergelijking met hongerige bitterballen is niet eens zo gek.

Acteerwerk van de cast was redelijk. Er zaten een aantal missers in. De man die de piloot speelt, wist me het meest te overtuigen. Hij had toch wat kalms, straalde ook echt rust en gezag uit.

In het begin heb ik me vooral geergerd aan de soms domme dialogen. Over het geheel: Paar montagefoutjes, continuïteitsfouten en soms gewoon té voorspelbaar, maar toch een zeer onderhoudende en 'relaxe' film. Misschien hou ik meer van horror/suspense films waarbij dingen gebeuren die ik me ook echt kan inbeelden en niet iets dat eigenlijk onmogelijk is. Vandaar ook waarschijnlijk dat ik het eerste deel veel sterker vond dan het tweede. Het einde is een beetje zwak, maar dat was te verwachten. 3*

Dan nog iets (kun je de film niet aanrekeken). Op de dvd staan een aantal fouten in de ondertiteling.

Best storend zoiets. Lijkt me toch niet zo moeilijk om dat even na te gaan...

Visueel best aardig zo nu en dan, maar op elk ander gebied echt ontzettend slecht.

Mooie muziek en stijvlol gefilmd, maar iets te veel Hollywood.

Erg amusante film, die zichzelf gelukkig ook niet al te serieus neemt zo nu en dan. Lange tijd leek het erop dat Devine daadwerkelijk zijn FBI leventje in wilde ruilen voor dat van een filmproducent, helaas is dit niet het geval. Had waarschijnlijk een beter einde opgeleverd. Simpel, maar onderhoudend verhaal, degelijk spel, een lekker tempo en genoeg komische situaties zorgen voor een plezierige kijkervaring.

Inderdaad nogal saai gespeeld, af en toe knullig, onlogisch en niet bijster boeiend. Pas de laatste twintig minuten zijn enigzins spannend.

Prachtige sfeerfilm. Nicolas Cage in een van de beste rollen die ik tot nu toe van iemand gezien heb. Fantastisch hoe hij helemaal opgaat in zijn rol. Ook Elisabeth Shue speelt sterk en is een aantrekkelijke vrouw. Het spel tussen deze twee zorgde voor erg mooie momenten. Paar heerlijke dialogen ook tussen de twee.

De film behandelt op een mooie manier onnoemelijk veel thema's, laat je over zoveel dingen nadenken en toont je op sommige momenten zo sterk gevoelens ... Zelden gezien.

Goede muziek, gecombineerd met indrukwekkende (slow motion) beelden wisten me soms te ontroeren, maar de gevoelige snaar werd helaas nergens geraakt. Mijn gevoel zegt dat het wel gekund had, toch jammer. Samen met een paar iets te trage scenes het enige minpuntje.

Een film vol menselijke emoties die niet overgedramatiseerd zijn.

Een dikke 4 sterren voor nu.

Weinig opzienbarend. Bekend verhaal, klassiek verteld. Prima uitgevoerd allemaal, dat wel, waardoor het geheel boeiend blijft tot het eind, maar ook niet meer dan dat. De scène waarin Christa Maria voor de auto 'springt' is wat dat betreft wel typerend; juist omdat het allemaal zo degelijk - het werd af en toe bijna eng - is, fungeert deze scène overduidelijk als effectbejag (om toch nog iets te forceren). Nogal kunstmatige ingreep ook. Zeker omdat meteen daarna 'de muur gevallen is' en de plot dus in feite is afgewikkeld. Zonder die scène zou de film op veel mensen veel minder indruk hebben gemaakt.

Op enkele cruciale momenten redt Krabbé het niet. Enkele dramatisch geladen scenes weet hij zo volledig teniet te doen.

Je voelt als kijker ook de hele film door dat het allemaal niet 'strak' is, het lijkt een beetje rommelig.

Sommige acteurs speelden te overdeven, kan overigens ook aan de regie liggen. Vooral in het eerste kwartier heb ik me hieraan zitten ergeren. Verder was het allemaal wat simpel en erg cliché. De wat rumoerige personages vind ik ook niet echt bij deze film passen. Het had allemaal iets minder gemogen.

Het jongetje Simcha is erg vertederend. Vond de scene waar hij op Chaja af komt rennen in het park onder begeleiding van de prachtige muziek van Henny Vrienten dan ook een van de hoogtepunten. Er zijn nog een paar mooie scenes die, zoals eerder gezegd, helaas worden afgewisseld door zeer matige.

Aardig regiedebuut van Krabbé, die er meer van had kúnnen maken.

Ik denk overigens niet dat het de acteurs aan te rekenen is dat ze soms onnatuurlijk overkomen, lijkt me eerder aan Krabbé te liggen.

Veel te traag en primitief.

Best grappig en luchtig, maar visueel is het bedroevend, evenals het acteerwerk. Ook jammer dat de film richting het einde vervalt in een clichématige afwikkeling van de plot en de grappen minder scherp en doeltreffend zijn.

Ik was er niet zooooo kapot van. Het is zeker een goede film, maar wat iedereen hier nou echt in ziet? De film is hier en daar wat langdradig, ook wel voorspelbaar. Wel mooie beelden, hoewel sommige dingen er toch nog nep uitzien. Vond het soms ook oversentimenteel. Te lang gezever over een of andere gebeurtenis en dan de muziek die dit dan moest ondersteunen. Nee,...op mij kwam het niet echt over. Ook vrij onrealistisch soms (en dan heb ik het niet over de wezens oid), maar dat zal wel met het genre te maken hebben. 3.5*

Verschrikkelijk saai, voorspelbaar en overdreven dramatisch. Moet deel 1 en 2 eigenlijk maar eens herzien -volgens mij heb ik die totaal overgewaardeerd- maar heb daar totaal geen zin in.

Naar aanleiding van de dvd-release een soort making of geschreven:

"In 1973, zeven jaar na zijn speelfilmdebuut Een Ochtend van zes Weken, kwam regisseur Nikolai van der Heyde - pionier van de kortstondige Nederlandse Nouvelle Vague golf - met zijn meest persoonlijke film: Angela: Love comes quietly. Met zijn muze Barbara Hershey (Last Summer, Portrait of a Lady) in de hoofdrol, een verhaal waar hij al vanaf zijn twintigste mee liep en medewerking van grote internationale crewleden, kon Van der Heyde eindelijk de film maken die hem altijd al voor ogen stond."

Lees verder op Angela: Love comes quietly - Van der Heyde's zoektocht naar liefde | Neerlands Filmdoek - NLfilmdoek.nl

Het is mij een raadsel waarom gevestigde namen als Van Ammelrooy en Roossen zich voor deze film geleend hebben. Niks van wat er in de synopsis beschreven staat, wordt duidelijk in de film. Waarom Lulu iedereen ingepalmd krijgt, waarom Leon er gek van wordt, waarom hij het etentje organiseert ... Venus in Furs had potentieel, Lulu is leeg, inhouds- en emotieloos en neigt naar een (goedbedoelde) amateurproductie.

Lees hier de complete (DVD-)recensie

Prachtig sober en gevoelig (liefdes)drama met uitstekende hoofdrollen van Turturro en Watson. Beste film van Gorris die ik tot dusver zag.