Opinions

Het gekke is dat ik na het geniale The Big Lebowski toch altijd met lichte tegenzin aan een Coen film begin. Misschien is dat ook wel het 'Coen effect' (voor mij), want elke keer weer geniet ik met volle teugen. Zag gisteren deze en Barton Fink en beiden waren fantastisch. Prachtige rollen van vooral Clooney en Goodman. Het ziet er zoals altijd schitterend uit. Absurde, hilarische typetjes en warme, prachtig geregisseerde scènes. De muzikale stukjes vond ik erg leuk en de muziek van de film zelf is ook dik in orde. Het zijn zo langzamerhand 'een' van mijn favoriete regisseurs te worden.

In Ober brengt Van Warmerdam zijn meest geslaagde en meest absurde personages uit zijn eerdere films bij elkaar. Zo valt Edgar te vergelijken met Abel, toont zijn doodzieke vrouw gelijkenissen met de bedlegerige vrouw in De Noorderlingen en is Edgar vanaf het moment dat hij met pijl en boog door het leven gaat een westerse versie van 'de donkere man' in diezelfde film. Deze verzameling prachtige typetjes maakt het geheel erg komisch, maar doordat het er zoveel zijn soms ook wat langdradig. Toch blijft Ober een typische Van Warmerdam film en is het aantal komische scènes zo hoog dat er wederom veel te genieten valt.

Het ploetert allemaal maar voort. Een beetje een moeilijke vertel structuur. De zoekactie van Johan naar Oeroeg, een zoektocht naar zijn eerste vriendschap, een zoektocht naar zijn verleden. Je ziet het ... maar je voelt er niks bij. De film heeft een gebrek aan dramaturgie en de eindscene op de brug wordt daardoor eerder lachwekkend. Jammer.

Doorsnee filmpje waarin alle clichés de revue passeren.

Het typetje Kamiel had wat absurder gemogen, vond het nu nog wat te gewoontjes (met tomatengrappen alleen red je het niet). Drukke rol van Gert-Jan Dröge, misschien kan hij ook gewoon niet anders (vond hem in De Zeemeerman ook al zo druk).

Enige echt grappige momenten waren de speeches van Kamiel, waar een paar leuke vondsten in zaten. Voor de rest op alle vlakken echter te matig.

Sympathiek, maar standaard filmpje, dat echter nergens verveeld. Leuke, aangedikte karakters en zichtbaar met plezier gespeeld door de jonge cast. Dat het (verhaal)technisch allemaal behoorlijk voorspelbaar is, doet er dan niet zo toe.

Had inderdaad iets eerder moeten eindigen, verliest nu wat van haar kracht. Verbluft door de prachtige beelden, de emoties die Honigman los krijgt en de al decennia lange benarde leefsituatie in Peru.

Vlotte, leuk geacteerde, maar toch wel lege film.

"Het Onzegbare schetst een meer dan aardig beeld van de schrijver Jan Siebelink en weet zo nu en dan zelfs door te dringen tot de mens Jan Siebelink. Bevlogen, integer en respectvol praat hij over zijn vader en over het boek en wordt vooral de relatie met zijn vader uitstekend belicht. Deze inhoudelijke kwaliteiten, de prachtige muzikale begeleiding en de uitstekend gekozen fragmenten uit het boek doen de weinig verheffende visuele waarde – en het knullige shot waarin een microfoon boven in beeld bungelt – snel vergeten."

Complete (DVD-)recensie.

Vond het scenario ook niet al te sterk. Te serieus, al weet Holman wel altijd een aantal interessante dialogen uit de hoed te toveren en is zijn cynisme aanstekelijk. Had wel iets luchtiger gemogen allemaal. Op de momenten dat dit gebeurde, heb ik dan ook regelmatig gelachen. Heb me al met al niet verveeld, en dat is met name te danken aan de acteurs, fotografie en de muziek.

Adembenemende film, waarin uitstekend geacteerd wordt, het scenario subtiel en doeltreffend in elkaar zit, niks overbodig aanvoelt en de muziek voor een grote meerwaarde zorgt. In vergelijking met het boek zijn een aantal zaken veranderd, maar geen van deze ingrepen doet afbreuk aan het meeslepende verhaal van een onschuldige jongen die in een paar maanden tijd op harde wijze volwassen wordt. De film weet op een aantal momenten zelfs nog meer emoties op te roepen dan Terlouw in zijn boek: met name de scène waarin Michiels vader geëxecuteerd wordt, zijn vader hem leert hoe hij zich moet scheren, zijn moeder breekt wanneer de Duitsers haar niet toelaten tot haar man, en een van de laatste shots, waarin Michiel tijdens het bevrijdingsfeest in de werkkamer van zijn vader staat, identiek zoals die daar een paar maanden eerder nog stond grepen me behoorlijk aan.

De gehele film wordt je als kijker meegezogen in het hoofd en blikveld van Michiel. Je ziet alles vanuit zijn standpunt en perspectief. De camera zit hem dicht op de huid. In een aantal scènes - waaronder de hierboven genoemde - neemt de camera juist bewust meer afstand, en zorgt er zo voor dat de ervaring en emoties intenser worden. Het mooie is dat dit in eerste instantie onbewust gebeurt. Oorlogswinter combineert de verschillende stijlelementen zo, dat er subtiel en doeltreffend naar een aantal (sub)climaxen wordt toegewerkt. Deze opbouw is dermate overtuigend, dat ze de kijker onder de huid weet te kruipen en zo tot een aantal onbewuste emotionele uitbarstingen leidt. Het is een uitgebalanceerd geheel, dat op elk front prima in elkaar zit. Enkel Anneke Blok kan in het eerste deel van de film niet geheel haar ei kwijt, pas vanaf het moment dat Michiels vader werd opgepakt, werd haar rol krachtiger en leek haar personage op de juiste plaats te vallen.

En voor de fans: de knijpkat is aanwezig!

Een Frans Weisz-product ten voeten uit: prima (ietwat uitvergroot) spel, klassiek gedecoupeerd, ,melancholisch, zorgvuldig uitgelicht en sfeervol gedraaid. Hierdoor soms meeslepend, maar net zo vaak traag.

Vanaf vandaag verkrijgbaar op DVD in de reeks Nederlandse Filmklassiekers.

"(...) Toen de film op 20 december 1973 in première ging, was de kritiek niet mals. Vooral Sonneveld had het flink te verduren. Onterecht, want Sonneveld is juist een van de weinige positieve elementen van de film. Zijn spel is gedoseerd, zijn mimiek en timing perfect en het is duidelijk zichtbaar dat hij plezier had in de onderneming. Helaas kan dit alles niet voorkomen dat de film door het weinig verrassende en fragmentarische scenario vaak bijzonder flauw en gemakkelijk aanvoelt. Het scenario is overigens compleet afgestemd op Sonneveld: naast het feit dat hij vrijwel continue in beeld is, krijgt hij ook enkele malen de gelegenheid om een liedje op te voeren.

Het basisidee van de film schept veel mogelijkheden: Nederland biedt genoeg locaties waar de reisleider en zijn groep toeristen het ene na het andere avontuur kunnen beleven. Het is dan ook niet zo gek dat de film meer een soort aaneenrijging van allerlei sketches is en daardoor als los zand aan elkaar hangt. Dit is op zich geen bezwaar, ware het niet dat vrijwel al deze sketches bijzonder flauw en voorspelbaar zijn en bovendien veel te lang duren. De paar sketches die wel redelijk weten te boeien (het bezoek aan het museum, het Ajax stadion en aan het plaatsje Marken) worden dan weer zo lang uitgerekt - waardoor de ene na de andere herhaling optreedt - dat ook daar na enige tijd de verveling toeslaat. (...)"

Complete (DVD-)recensie.

Indrukwekkende documentaire, vol informatie, veel invalshoeken en een ontzettende hoeveelheid archiefmateriaal. Knap dat het nergens een rommeltje wordt. Raakte me zowaar een paar keer. Anne Frank - en de hele geschiedenis eromheen - blijft een bijzonder en aangrijpend fenomeen.

Vraag me overigens af welke twintig minuten ze er voor TV uit hebben geknipt, zonder daarbij inbreuk te doen aan de docu. Een schande, eigenlijk.