Opinions

In potentie best aardig, maar het gehele jasje waar de film in gestoken is werkt niet. De timing (in/en de montage) zijn vaak bijzonder matig, waardoor veel (beter: alle) grappen niet werken. De film mist ritme, sfeer, een 'ziel', terwijl met name Steve Coogan laat zien veel te kunnen.

Een nogal lusteloze productie waarvan ik me afvraag waar nou naartoe gewerkt werd. 't Is mij niet duidelijk wat de bedoeling was. Nelly Frijda (die toch al enige ervaring had in 1990) acteert bij vlagen onnatuurlijk, heb het haar beter zien doen.

Wel gefilmd op mooie locaties, die goed bij de film pasten.

Een aantal leuke absurde scenes, maar over het geheel gezien vrij matig. 2.5*

Spel was erg goed, maar de film ontbreekt het aan (komische) momenten en is eigenlijk te traag. Vond de regie ook wat braaf en 'angstig'. Had af en toe best iets uitvergroot mogen worden allemaal. Kees Boot, Kees Hulst en Marcel Hensema hebben de lach aan hun kont hangen, maar kregen hier veel te weinig ruimte om dit te tonen. Hoor in mijn omgeving veel mensen die Kamerling niet mogen, maar heb hem eigenlijk altijd wel sympathiek gevonden (maar niet altijd even goed). Hopelijk krijgt hij nog meer kansen.

Matig telefilmfilmjaar, helaas.

Prachtig sober drama over een man die alleen nog maar leeft door en voor drank, maar plots hard met de neus op de feiten wordt gedrukt. Qua insteek vergelijkbaar met Simon; het eerste deel van de film is onbezorgd, (relatief) rauw en vrij qua leefstijl en uitspraken, terwijl het tweede deel geheel in het teken staat van subtiel drama waarbij het onvermijdelijke einde langzaam nadert. Door het integere en innemende spel en de oprechte sfeer van de film - zonder aanzwellende muziek of andere nare trucjes - weet de film te ontroeren. Jammer dat dit soort films ondergesneeuwd raken in de huidige louter commerciële wereld en het gros van de filmkijkers enkel bekend is met de grote films.

Page balanceert altijd op het randje van naturel acteren en begeeft zich hierdoor in gevaarlijk water. Haar spel is of onovertroffen, of compleet misplaatst. In Juno viel het dubbeltje nog net de goede kant op, in Hard Candy oogt haar spel echter te gestileerd, wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Jammer, want de film zit op elk ander niveau prima in elkaar.

Sommige scenes tussen Rietman en Heebink waren erg sterk. Het gevoel van haat en onmacht wanneer je zielsveel van iemand houdt, maar het niet loopt zoals je wilt, kwam een paar keer goed over. Jammer genoeg zijn de subplots niet allemaal even boeiend en werkt de (beeld)symboliek niet altijd. Desondanks zeker het kijken waard, al is het maar om Rietman bezig te zien.

Hoewel het hoofdpersonage ongetwijfeld tot een van de meest ongeloofwaardige en debiele uit de filmgeschiedenis behoort, een vermakelijke film die aan het eind helaas wat ontspoort, maar wel bijzonder sfeervol en vlot is. En met Connelly ... wat wil je nog meer?

Amusante publieksfilm, met veel passie en lef gemaakt. Zowel qua toon als plot springt de film van het ene uiterste naar het andere - van heldenepos naar slapstick naar melodrama -, maar doet dit op zo'n zelfverzekerde wijze dat je het als kijker graag voor lief neemt. Ook van de karikaturale personages kun je niets anders dan gaan houden. Zeelenberg is hilarisch als overijverige en jolige journalist, met als hoogtepunt het letterlijke en fysieke antwoord op zijn vraag: "Wat gaat er nu door je heen?" Ondanks dat er genoeg op de prent aan te merken valt, heb ik me bijzonder goed vermaakt.

Bij herziening toch een aangename verrassing!

Waar de simpelheid me de vorige keer ergerde, heb ik nu genoten van de film. Vooral het eerste half uur is erg leuk.

Wat vooral een pluspunt is, is de casting. De rollen zijn uitstekend ingevuld. Een vertederende Piet Bambergen als aanemer Van Tienen en Martine Bijl als de mooie onderwijzeres. Ook Jules Croiset komt geloofwaardig over als dokter.

Het begin is erg leuk. Ik heb zitten lachen om het gezicht van Croiset toen hij toekeek hoe stuntelig 20 mensen hem uit het water proberen te halen.

En dan de muziek van Van Otterloo... Gewoonweg prachtig. Het nummer Irene vind ik erg mooi en de 'soundtrack' is ook erg leuk.

Hoe simpel het verhaal ook mag zijn, vervelen doe je je niet. Alleen het einde was een beetje dom vond ik, ook abrupt eigenlijk.

Ik verhoog van 2* naar 3,5*

Typisch Amerikaans tv-drama met het cliché 'geloof in God, en alles komt goed' verhaaltje. Niet vervelend gedaan, dat valt dan weer mee. Vond het eerste uur het meest boeiend, nadat de familie opgepakt werd door de Duitsers werd het wat langdradig. Ook niks vernieuwends, die beelden hebben we al tig keren gezien.
Kreeg niet echt het gevoel iets geleerd te hebben over Corrie ten Boom, daarvoor wil de film te veel personages een kans geven. Op zich niet erg als men het hoofdpersonage genoeg ruimte geeft, maar dat was hier niet het geval waardoor de film vergeet te vertellen wat het over wilde brengen. Desalniettemin leuk om eens gezien te hebben, vooral voor liefhebbers van het WO II genre.

Deel van Fellini is verreweg het minst. Chaotische regie, zwak gespeeld en nietszeggend; nogal quasi-artistiek en -interessant. Louis Malles bijdrage daarentegen is schitterend en klopt tot in de kleinste details. Ook Vadims bijdrage is erg sterk, lekker bizar, (onderhuids) dreigend en met een werkelijk oogverblindende en uitstekende Jane Fonda. De twee laatsgenoemde bijdragen kenmerken zich ook door een duidelijke visie, die zich uit in een feilloze combinatie tussen beeld en geluid.

Twee naïeve jonge ‘vriendinnen’, die zich gedragen alsof ze dertien zijn, willen een nagel-hennastudio beginnen. Ze besluiten naar Marokko te gaan om lampen en tegeltjes te kopen; omdat dat daar goedkoper is. Buiten het feit dat deze veronderstelling, die als basis dient voor het hele filmavontuur, de nodige vragen oproept, rammelt er nog wel meer aan Hitte Harara.

Naïef

Nancy, een volkse Nederlandse, en Raja, half Marokkaans, zijn rond de twintig jaar oud en hebben grootse plannen. Ze willen een nagel-hennastudio beginnen, waarmee ze niet alleen verzekerd zijn van een beroep dat ze zelf leuk vinden, maar ook kunnen dromen over financiële onafhankelijkheid. Het tweetal vertrekt naar Marokko, omdat men daar goedkoper inkopen kan doen. Kennelijk vergeten ze hierbij de ellenlange autorit, de bootreis, geld aan benzine, drank, voedsel en andere uitstapjes en bezigheden. Verder schijnt het tweetal een nogal innige vriendschap te hebben, die in Marokko door toedoen van twee jongens danig op de proef wordt gesteld, maar ook dit wordt in de film niet duidelijk. Eerder het tegendeel lijkt waar.

We zijn namelijk nog niet onderweg, of de twee hebben al ruzie. In een nogal warrige proloog, blijkt bovendien dat de band tussen Nancy en de familie van Raja op zijn zachtst gezegd niet al te best is. Nu is daar ook alle reden toe, want Nancy is het prototype domme blondje, dat maar een jongen hoeft te zien om meteen alles om haar heen te vergeten. Ook staat ze naïef onbezorgd en luchtig, iets té luchtig, in het leven. Raja is wat dat betreft heel anders, en ondanks dat ook zij rare karaktertrekken vertoont – zo wisselen haar stemmingen van het één op het andere moment en verandert gezonde argwaan plots in een niet gefundeerde gastvrijheid –, lijkt ze toch net iets slimmer te zijn dan Nancy.

Door de grote karakterverschillen lijken de ruzies logisch en vraag je je als kijker af waarom de twee überhaupt vriendinnen zijn. Daar nergens in de film ook maar een enkele gegronde reden gegeven wordt en je de twee alleen maar ziet kibbelen, bekruipt je al snel het gevoel dat de hele trip naar Marokko – en dus de film – nutteloos is. Want waarom al die moeite doen als uit alles blijkt dat de relatie tussen de twee nooit lang stand kan houden? Samen met de aan alle kanten krakende veronderstelling waarmee men naar Marokko vertrekt, zijn twee van de voornaamste aannames van de film al dermate ongeloofwaardig, dat veel kijkers snel af zullen haken.

Miss Marokko

Lodewijk Crijns maakte in 2003 de telefilm Loverboy, een vlot gemonteerde en met flink wat popmuziek voorzien drama over de gevaren van loverboys. Het concept en de aanpak van die film lijkt als raamwerk te fungeren voor Hitte Harara. De naïviteit van het hoofdpersonage in die film speelt ook in deze film een belangrijke rol. De gemakzucht en soms onbedoeld komische goedgelovigheid – beter gezegd: sulligheid – waarmee met name Nancy in het leven staat, roept in plaats van sympathie, antipathie op: ze vraagt er ook zelf om.

Waar Loverboy nog enigszins gered werd door de technische aanpak van het geheel, faalt Hitte vooral door een bedenkelijke geluidsafwerking. Net als zijn voorganger zit ook Hitte dichtgeplamuurd met muziek, veelal afkomstig uit de popcultuur. Deze overstemt de dialogen meer dan eens. Erger is de constatering dat de dialogen tussen de hoofdpersonages op een dermate slechte manier gedubd zijn, dat ze qua intonatie onnatuurlijk op de kijker overkomen. Alsof de twee ook daadwerkelijk dertien jaar zijn. Dit ligt vanzelfsprekend niet alleen aan de dubbing, maar ook aan de vaak geforceerde dialogen tussen beide karakters en de kwaliteiten van de actrices.

Scenariotechnisch zit het dus allemaal niet al te best in elkaar. Buiten de hierboven aangehaalde mankementen – de discutabele aannames, geforceerde dialogen en té naïeve karakters – is er van enige karakterontwikkeling geen sprake. Als het duo weer terug is uit Marokko, waar vanalles gebeurd is wat een normaal mens wel enigszins aan het denken zou zetten, is Nancy nog steeds een naïeve en sullige meid. Exemplarisch is haar keuze aan het einde van de film. Ze vlucht: problemen worden nog steeds niet erkend, maar de rug toegekoeerd en luchtig weggewuifd. Raja lijkt iets meer verantwoordelijkheidsgevoel en gezond verstand te vertonen, maar door het matige en over-the-top acteerwerk van Nabila Marhaben – Miss Marokko Nederland 2006 – blijft ook zij steken in een kinderlijk naïef karakter, met weinig diepgang en hoop op iemand die het wel begrijpt. Net als de film zelf.

Recensie

Achtergrondartikel

Zeer geslaagde film, die het eerste half uur wat moeizaam op gang komt door een wat al te passieve hoofdrolspeelster - die later echter uitstekend op dreef raakt - en een te karikaturale en herhalende toonzetting van de situatie waaruit het verhaal zich ontpopt. Daarna komt de film echter snel op stoom, waarbij vooral de tussensequenties opvallen waarin thema's die de jeugd bezig houden - zelfbeeld, voeding, liefde, tongzoenen - op satirische wijze worden getoond; o.a. doeltreffende parodieën op Tell Sell reclame's, Amerikaanse talkshows en te dik aangezette voorlichtingsfilmpjes. Erg leuk.

Holes is een mooie, licht-surrealistische jeugdfilm met een prachtige vormgeving en heerlijke muziek. De balans tussen werkelijkheid en fictie in het goed gestructureerde scenario is perfect, waardoor het verhaal steeds boeiend en geloofwaardig blijft. Door de vaak lekker absurde dialogen, one-liners en karakters wordt de licht-surrealistische sfeer versterkt. Verder is de film voorzien van een uitstekende cast, waarin vooral de jongelingen opvallen door hun pure spel en fijne chemie. Met een gemiddelde van 3,09 flink ondergewaardeerd, wat mij betreft.

Is het kerst ? Blijkbaar wel.

Wat een vertoning zeg! Het leek eerder hartje zomer, het is dat je honderd keer verteld wordt dat het kerstmis is ...

Bij en tijd en wijle nog wat moeten lachen, niet omdat het leuk grappig was, maar omdat het dom grappig was. Net zoiets als de brakke dialogen in sommige scenes van 'Intensive care' (en ik kan het niet vaak genoeg zeggen: helaas waren deze grappige slechte dialogen nogal schaars).

Het is zo cliché als maar zijn kan: vader ligt in scheiding met de moeder, heeft een nieuwe vriendin. Deze vriendin vindt kinderen absoluut niet leuk, maar doet net of dat wel het geval is. Vader en nieuwe vriendin willen zich gaan verloven, maar op het eind komt alles weer op zijn pootjes terecht en komen vader en moeder weer bijelkaar (ik denk niet dat dit een spoiler is, dit wordt je namelijk al zowat duidelijk wanneer je de synopsis leest).

Home Alone 1 en 2 moesten het grotendeels hebben van de gezellige sfeer en de leuke grappen om de boeven te vangen. In deel 3 en 4 zijn beide aspecten totaal niet uit de verf gekomen. Vooral dit deel doet, zoals boven al aangegeven, meer aan als een film die juist niet rond kerst speelt. Ook wordt er in verhouding weinig aandacht besteed aan de stukken om de boeven tegen te houden. En de scenes waarin dit dan gebeurt, zijn zo chliché en totaal niet nieuw tegenover de eerdere films dat het niet leuk meer is.

De acteurs zijn ook verre van goed. Vooral de vader van Kevin is een geval apart. Wat een macho! Ik neem aan dat het niet de bedoeling is dat hij zo over komt. Hij past totaal niet in zijn rol.

Verder zijn de schurken in dit deel wel erg blöd. Gewoonweg té dom. Het maakt het er niet geloofwaardiger op.

Ook de andere kinderen en de butler waren vrij irritant, met de hoofdrolspeler had ik misschien nog wel de minste moeite.

Waarom eigenlijk doorgaan met de Home Alone zoals wij die kennen uit deel 1 en 2 ? Waarom niet eens een andere situatie kiezen of in ieder geval andere personen ? Het maakt het er allemaal niet beter op als de personages gelijk zouden moeten zijn aan deel 1 en 2 (wat alweer zo'n 10-15 jaar geleden is).

Helaas een uitgemolken concept ... waarom toch ?

Visueel was het inderdaad wel aardig. Voor de rest alweer bijna alles vergeten.

Om hier een uitgebreid verslag van te gaan doen is film onwaardig. Een dom scenario met matig acteerwerk. Hier en daar een leuk moment. Maar de vraag die mij het meest bezig houdt: De Zeemeerman of Honneponnetje?

1*

Toch wel een teleurstelling. Af en toe erg leuk, inventief en doeltreffend, maar over het geheel gezien toch erg schreeuwerig en kort door de bocht. De enige die goed acteerden waren de écht jeugdige spelertjes, vond de rest op veel momenten maar irritant. Krappe voldoende.

Platte ongein. Slechte ongein ook, vooral. Slechts zelden een kleine glimlach op mijn gezicht getoverd. Leuk uitgangspunt, bijzonder slap uitgewerkt. Matige (spel)regie ook, en verrassend traag gemonteerd. Snap die hoge score totaal niet. Iets als De Gulle Minnaar is weer 'typisch plat en banaal Nederlands', terwijl dit zowat wordt vereerd?

Prachtige Enneagram film. Misschien wel de beste uit de Enneagram reeks. Einde is ietwat teleurstellend, maar de rest is overdonderend. Van de Sande Bakhuyzen slaagt erin om van dit lichte verhaal een vooral visueel meeslepend spektakel te maken.

Zoals in elke film lijkt Van de Sande Bakhuyzen de personages zelf ook helemaal te willen doorgronden. Alles begint met een ruwe schets en eindigt in een stevig karakter. Door veel close-ups, de 'zwevende' beelden en cofrontaties tussen de personages laat hij de kijker meevoelen met de emoties. In Hotel Bellevue wordt dit alles ondersteund door het prachtige camerawerk van Guido van Gennep en de bombastische sound effecten.

Jammer dat de trucage op het einde niet zo goed uitzag en dat het einde op zich niet echt bevredigend was. Maar dat is dan ook het enige wat op deze film aan te merken valt.

Leuke, vlotte mystery-film gesitueerd in ons eigen Nederland. Robert Taylor is goed als charismatische goedzak die zelf zijn onschuld moet bewijzen. Eric Pohlmann en Philo Hauser zijn goed op dreef als respectievelijk boef en overloper bij uitstek. De Nederlanders lijken onderling een soort van Russisch te spreken, zo wordt tijdens een telefoongesprek veelvuldig 'da ... da' verkondigd i.p.v. 'ja ... ja' en lijken de normale zinnen meer op kinderlijk gebrabbel uit het Oostblok. Ingewikkeld wordt het nergens en de uiteindelijke afloop laat zich al snel raden, toch verveel je je geen moment en valt er genoeg te genieten.

Glansrol van Richard E. Grant als maniakale reclamemaker die het allemaal even niet meer zo helder ziet en in de ban is van jeugdpuistjes en steenpuisten. Wanneer hij zelf een steenpuist in zijn nek krijgt, komt deze zelfs tot leven (Van Warmerdam, anyone?). Sterke aanklacht tegen de consumptiemaatschappij, maar bovenal een bijzonder vermakelijke en vlotte film met briljante Britse humor.

Knullige, maar vertederende film met nostalgische beelden van Nederland anno 1960. Heerlijk ook, dat bewust steenkolen-Engels: "Whot doe joe wont?"

Moedige film weer van het trio Burger, Bakema en Kraakman. De balans in het scenario is niet helemaal optimaal, maar als het conflict tussen beide hoofdpersonages vorm krijgt is het een intrigrerend schouwspel. Dat Burger nog veel meer mag gaan maken, veel interessantere filmer dan zgn. Dutch Angle filmers als Nanouk Leopold en Eugenie Jansen.