Opinions

Goede rollen van Rutger Hauer en Willeke van Ammelrooy. Jammer genoeg is het scenario nogal mat. Herbert Curiel krijgt het voorelkaar om films te maken die mooi zijn vormgegeven, goed zijn gespeeld, maar lijden aan een gebrek aan levendigheid. Het is allemaal ongeinspireerd. Deze was wel een stuk aangenamer dan Rituelen gelukkig.

Fascinerend schouwspel. Zag net nog wat stukjes. Hoewel het toekomstbeeld wat gedateerd oogt, is het verhaal uitermate interessant, gelaagd en wordt er meeslepend gespeeld door grootheden als Rik Launspach, Coen Flink en Pierre Bokma.

Toch apart de Weisz, die enige aversie had tegen televisie, juist door en via dit medium zijn beste werken heeft gerealiseerd (Bij Nader Inzien en deze serie).

Laat de naam 'Willy van Hemert' vallen tijdens een willekeurig gesprek en veel mensen zullen direct denken aan series als Bartje, Dagboek van een Herdershond en De Kleine Waarheid. Het had echter zomaar anders kunnen zijn, want eind jaren vijftig koesterde de jonge en talentvolle Van Hemert de ambitie om naam te maken in de speelfilmindustrie. Na eerder een aantal kleine producties voor de televisie te hebben geregisseerd, werd hij in 1957 door Jan Kemps gevraagd de regie op zich te nemen voor de eerste Nederlandse film in kleur: Jenny.

Van Hemert zag zijn kans schoon en greep deze met beide handen aan, zij het niet zonder enig commentaar: 'Ik heb er echter uitdrukkelijk bij verteld, dat ik het een rotverhaal vond en dat grote delen in het scenario me ook niet bevielen. (...) Door mijn opmerkingen en mijn manier van regisseren hoopte ik echter, dat Kemps zou zeggen na afloop: en nu gaan we een film maken.' Zover kwam het echter niet, kort na de première van de film overleed Kemps. Van Hemert besloot zich weer op de televisie te storten en zou daar later een groot aantal (commerciële) successen afleveren.

De kritiek van Van Hemert op het scenario van de film is terecht. Het verhaal van Jenny stelt namelijk niet veel voor en is eigenlijk te mager om een avondvullende speelfilm mee te vervaardigen. Het scenario van de Duitse film 'Acht Mädels im Boot' uit 1932 werd letterlijk geadapteerd. Enkel werd de handeling verplaatst naar Amsterdam en werden er een aantal typisch Nederlandse elementen aan het geheel toegevoegd. Het uitgangspunt - een achttienjarig meisje zit midden in de voorbereiding voor een belangrijke roeiwedstrijd, valt voor een kunsthandelaar die haar onbedoeld zwanger maakt en twijfelt nu of ze het kind moet houden, of de kunsthandelaar wel de juiste man voor haar is en of ze door moet gaan met roeien - bleef onveranderd.

Op papier een aardig gegeven voor een persoonlijke dramafilm over het lot van een onschuldig meisje, ware het niet dat de film vanaf minuut één al een meer luchtige en op momenten zelfs bijna kluchtige toon aanslaat. Hierdoor worden bovenstaande gegevens van hoofdzaak eerder bijzaak, want de uiteindelijke afloop laat zich makkelijk raden. Om het geheel toch boeiend en vlot te houden, zijn er een aantal kleine vertakkingen in de verhaallijn aanwezig, die voor de nodige afwisseling dienen te zorgen. Hierin slaagt men echter niet altijd - met name door de vaak flauwe en slapstick-achtige situaties en een paar pijnlijk slecht ingevulde bijrollen.

Van Hemert moet dit ook hebben geconstateerd en heeft er zodoende voor gekozen vooral gebruik te maken van de plaats waar alles zich afspeelt: Amsterdam. Met veel sfeerbeelden en typisch Amsterdamse locaties probeert hij het geheel op geslaagde wijze enige levendigheid en een eigen gezicht mee te geven. Opvallend is de focus op de kleur rood. In vrijwel elke scène van de film is deze kleur prominent aanwezig. Is de kleur niet frontaal in beeld in een kledingstuk of klapstoel, dan is het wel in het achterlicht van een geparkeerde auto, of heel subtiel in de uithoek van een schilderij.

De manier waarop Van Hemert kleur in de Nederlandse filmwereld introduceert, getuigt eveneens van veel gevoel voor sfeer en originaltieit. Tijdens de begincredits van de film - het beeld is zwart-wit - zien we de dames-acht onder een bruggetje verdwijnen. Wanneer de boot weer tevoorschijn komt, is het beeld plots gevuld met allerlei kleuren. Ook hier springt de kleur rood meteen in het oog, daar de rode trui van Jenny fel contrasteert met de (grauw ogende) omgeving.

Jenny wordt gespeeld door Ellen van Hemert, de dochter van de regisseur. Zij moet het vooral hebben van haar onschuldige en kinderlijke uitstraling, want op haar - overigens spontane en enthousiaste - spel valt af en toe wel wat aan te merken. Zo doet haar gesnotter en geschreeuw in de meer dramatisch geladen scènes veel te theatraal aan. Dit toneelmatige acteerspel is overigens iets waar de gehele cast zich schuldig aan maakt, met uitzondering van Kees Brusse, Andrea Domburg en Ko van Dijk. Zo blijkt maar weer eens dat talent alleen niet genoeg is. De (natuurlijke) uitstraling en omgang met de camera zijn eveneens erg belangrijk. Vooral Brusse is in zijn gehele carrière een meester gebleken in het zeer naturel spelen van zijn personages.

Jenny is al met al een interessante en vermakelijke film, met een aantal sterke scènes en een mooie fotografie, maar kent een té mager verhaal om echt te overtuigen.

De onlangs uitgebrachte DVD is goed verzorgd. Beeld en geluid zijn meer dan redelijk en dit keer zowaar nog een korte 'making-of' in de vorm van een introductie door Thom Hoffman (paar jaar geleden gemaakt voor AT5, toen deze een reeks Nederlandse films van het filmmuseum uitzond).

Over een half uur op Nederland 2, aanrader!

" Berkvens maakt deze intense emotie voelbaar door de passionele bewegingen van Jimmy's vingers te volgen en observeren. Afwisselend zien we beelden van de gesloten en dromerige ogen van een tegelijkertijd intens gelukkige en intens ongelukkige artiest, die de grip op zijn leven is verloren en deze wanhopig probeert te herpakken. De camera zit dicht op de huid van Jimmy en kruipt er bijna onder.

De beelden van de gesprekken die Berkvens de afgelopen jaren voerde met de twee hoofdpersonen worden afgewisseld met archiefbeelden van een jonge Jimmy die optreedt in televisieshows of als gastmuzikant opereert bij concerten van grote muzikanten. Op deze beelden is al goed te zien dat Jimmy een bijzonder gevoelig persoon is. Hij is aardig, sympathiek en aandoenlijk. Hij stottert, is vriendelijk en lacht veel. Op een aantal momenten blijkt echter ook duidelijk zijn eigenzinnige en eigenwijze kant. Dit tweeslachtige gevoel krijg je ook wanneer je de gesprekken uit het heden beluistert en bekijkt. Jimmy is van nature een goed mens, heeft een hart van goud, maar in zijn hoofd gaat er nog wel eens iets mis. Je hebt constant het gevoel dat hij balanceert op het randje van de afgrond. Hij wil zo ontzettend graag weer kunnen spelen, zijn leven geven voor de muziek, maar hij is nog steeds de regie over zijn leven kwijt en heeft de kracht nog niet om deze te herpakken."

Complete recensie.

Meteen in het begin van de film schoot me een vergelijking te binnen. En jawel,... met Intensive Care, de allerslechste film die ik tot nu toe gezien heb. Gelukkig is deze beter, maar de vergelijking was niet helemaal misplaatst. Een aantal scenes lijken gewoon gebasseerd op Intensive Care: denk aan de scene waar Emalee één van de zeven psychopaten te lijf gaat met een mixer (?), precies hetzelfde als de 'boorscene' in intensive care. En zo waren er nog wel een aantal vergelijkingen. Gelukkig zit hier nog enigzins een idee achter en is het soms best angstaanjagend.

Kenneth Herdigein (professor Keller) acteert bijzonder zwak, evenals zijn vader. Monique van de Ven heeft het ook veel beter gedaan. Esmee de la Bretoniere doet het niet eens zo slecht.

Ik vond de locaties eigenlijk niet goed bij de film passen. Dit kan ook komen doordat het verkeerd in beeld werd gebracht, de beelden hadden veel indrukwekkender kunnen zijn.

Niet eens zo slecht, maar zeer indrukwekkende scenes wisselen zich te vaak af met amateur beelden. Soms ook nogal ongeloofwaardig: Van de Ven die vanaf 14 hoog ofzo naar beneden springt in een berg afval en daarna gewoon vrolijk verder rent... Yeah right!
2.5*

Sinds Nederlandse films ook met geluid werden opgenomen, we spreken over anno 1934, waren het voornamelijk 'volkse' films geweest die het Nederlandse bioscoopaanbod domineerden. Films over de gewone stadsmens, mensen uit de Jordaan of uit bijvoorbeeld hartje Rotterdam. Veelal speelden deze films zich af op binnenlocaties, opgenomen in benauwende studiodecors. Binnen deze decors was weinig ruimte voor artistieke creativiteit en een aantal filmmakers en -critici vond dat dat moest veranderen.

Zo ook Charles Huguenot van der Linden, destijds publiciteitschef van de filmmaatschappij Paramount. Vanaf 1929 trad hij zo nu en dan op als regieassistent voor de maatschappij, al stelde dat indertijd niet veel voor. Huguenot van der Linden: "Vroeger mocht een jonge assistent-regisseur het statief dragen, voor de thee en koffie zorgen en verder eerbiedig toekijken." Zijn verlangen om ooit zelf een film te maken werd hierdoor echter wel steeds sterker, te meer omdat hij ontevreden was over het niveau van de Nederlandse film. Samen met zijn Duitse vriend en collega Heinz Josephson en met de Duitse scenarioschrijver Walter Schlee, schreef hij het scenario voor Jonge Harten (1936), 'een film naar de eerlijke werkelijkheid', aldus de debuterend regisseur.

Jonge Harten werd goed ontvangen door de vaderlandse pers, maar genegeerd door het publiek. De film is onlangs op DVD uitgebracht door TDM Entertainment (i.s.m. Het Filmmuseum) in de reeks 'Nederlandse Filmklassiekers'.

Nogal gekunstelde film; buiten de fascinerende scène waarin stilzwijgend een tijdelijk vrede wordt gesloten en een aantal sequenties nadien, hangt de film als los zand aan elkaar en is ze weinig overtuigend. De bij elkaar geraapte zij-plotjes weten nimmer te boeien, waardoor vooral de eerste drie kwartier het tempo vrij laag ligt. De mooie beelden, dito muziek en het interessante uitgangspunt houden de aandacht echter redelijk vast, al is het soms even doorbijten.

Acht jaar heeft het geduurd alvorens Frank Herrebout weer toekwam aan het regisseren van een nieuwe speelfilm. In 1996 debuteerde hij met De Zeemeerman, die werd uitgeroepen tot slechtste Nederlandse film van de 20e eeuw. Met Joyride wil Herrebout een nieuwe weg in slaan: commerciële films maken tegen zo laag mogelijke budgetten.

Joy, Roos en Chantal zijn drie jonge meiden die een oldtimer cabriolet stelen om mee te kunnen doen aan een talentenjacht voor supermodellen in Nice. Onderweg komen Roos en Chantal erachter dat Joy een jonge student, Tim, ontvoerd heeft en deze bewusteloos in de achterbak heeft gelegd. Geïnspireerd door de middeleeuwse ‘Legende van Trois Vierges’ wil Joy Chantal en Roos betrekken bij de moord op Tim om zo voor eeuwig vriendinnen te blijven. Langzaamaan draaien de verhoudingen onderling om en komen de vriendinnen tegenover elkaar te staan. Wie is nog te vertrouwen?

De film komt erg moeilijk op gang en het duurt een tijdje voor je mee kunt gaan in de wereld van de drie vriendinnen. De film zit vol met clichés en de uiteindelijke climax zie je al van mijlenver aankomen. Door de situatie te verweven met de middeleeuwse legende van de ’Trois Vierges’ probeert Herrebout het geheel wat inhoud en diepte mee te geven. Helaas mislukt dit volledig. Het is allemaal veel te doorzichtig en te onzinnig. Als thriller is deze prent dan ook volkomen mislukt. Als roadmovie is er wel een klein lichtpuntje te ontdekken. Het mooie Franse landschap en de prachtige oldtimer cabriolet zorgen toch voor een paar mooie plaatjes, maar vanzelfsprekend is dit niet genoeg om een film anderhalf uur lang boeiend te houden. De drie hoofdrolspeelsters doen niet veel meer dan mooi wezen en de decolleté van Verbaan is dan ook veelvuldig nadrukkelijk in beeld. Tygo Gernandt, het personage met de minste tekst, maakt wellicht nog de meeste indruk, al is zijn prestatie ook zeker geen memorabele.

Joyride is helaas één grote zoutloze bedoening die door het ontbreken van enige band met de personages en het matige acteerwerk niet tot een aardige poging van het nieuwe duo gerekend kan worden. Het idee is sympathiek, de uitwerking laat echter veel te wensen over.

Hier de DVD recensie.

Standaard televisie-broddelwerkje, af en toe lachwekkend (alleen die openingsscène al zal een zichzelf respecterende filmkijker doen besluiten af te haken), maar voor wie het geheel niet al te serieus neemt is het nog allemaal goed te doen.