Opinions

Ik vond het allemaal wat overdreven. Er wordt ontzettend veel inleving van de kijker gevraagd, iets wat bij mij niet helemaal lukte en waardoor ik de film weinig geloofwaardig vond. Dat hij zo onsubtiel en expliciet is, draagt daar zeker toe bij. Films als deze hebben wat mij betreft meer baat bij een onderhuidse spanningsopbouw. Daarnaast wordt er ook nogal wat geflirt met de (sub)genreclichés. Ook al is het basisidee niet slecht gevonden, toch had ik het gevoel dat ik het allemaal al eens gezien had. Insidious heeft bijvoorbeeld erg veel weg van Poltergeist.

Maar echt slecht is de film natuurlijk niet. De beangstigende sfeer die wordt neergezet is behoorlijk doeltreffend, wat grotendeels te danken is aan de geluidseffecten/muziek en de vormgeving van de demonen. Voeg daar nog (redelijk) geloofwaardige personages aan toe en je hebt een gemiddelde horrorfilm.

Al je bezittingen opgeven en breken met je familie en vrienden om vervolgens de wijde wereld in te trekken, het klinkt redelijk radicaal. Extreem, maar in zekere zin ook inspirerend. In Into the Wild beslist Christopher McCandless van de ene dag op de andere om een tocht naar Alaska te ondernemen. Daar wil hij zich bezinnen over de essentie van het leven. Hij wil er in harmonie met zichzelf en de natuur afstand nemen van de materialistische ingesteldheid van de mens.

Als een soort roadmovie ontpopt Into the Wild zich gaandeweg tot een intens en ontroerend drama, vol schitterende locaties en onvergetelijke ontmoetingen. Zo maakt Chris kennis met hippies, een Deens koppel dat gek is op hotdogs, een ruige landbouwer die het niet zo nauw neemt met de wet, een knappe tienermeid en een oude man die z’n gezin verloren heeft. Allen brengen ze op hun eigen manier, gevormd door hun eigen successen en tegenslagen, Chris een beetje wijsheid bij. Wijsheid die hij in eerste instantie afwimpelt, gedreven door z’n koppigheid en eigenzinnige blik op het leven en relaties, maar die al langer hoe pijnlijker wordt in haar bittere waarheid.

De relatief onbekende Emile Hirsch geeft in dit sober doch hartverscheurende verhaal gestalte aan een jonge avonturier. Gebeten door het leven en met niets meer dan een rugzak, een paar bergschoenen en een winterjas zondert hij zich zelfverzekerd af van de bewoonde wereld. Aangekomen in Alaska, een wit paradijs, maakt hij kennis met de essentie van het bestaan. Mooi in haar eenvoud, maar eveneens bikkelhard. Emoties als wroeging en eenzaamheid doen hem inzien dat het ware geluk misschien toch niet in zijn ascetische levenswijze schuilt.

Met een lach en een traan laat Sean Penn ons de mooie dingen des levens zien. Zowel in woord als in beeld. De adembenemende fauna en flora die Chris’ pad kruist is minstens even mooi als de verschillende personages met wie hij kennismaakt. Zowel de filmische als de muzikale begeleiding houden de film luchtig en hartverwarmend waar nodig. Tevens slaagt Sean Penn erin om op een heel oprechte manier om te gaan met verdriet, seksuele spanning, humor, geweld en filosofie. Nergens belerend of dwingend, maar wel diepzinnig genoeg om inhoudelijk overeind te blijven. Naarmate de confronterende ontknoping nadert worden de relaties en de emoties intenser. De contrasten worden sterker en Into the Wild stevent af op een perfecte (anti-)climax.

Intruder is een oerdegelijke eighties slasher die zich zonder al teveel problemen staande weet te houden tussen legendarische genregenoten als Halloween en Friday the 13th. Op enkele kleine minpuntjes na is deze volledig in een typisch Amerikaanse supermarkt geschoten horrorfilm nagenoeg perfect.

Om te beginnen is het energieke en inventieve camerawerk, dat sterk doet denken aan Raimi’s Evil Dead, in één woord subliem te noemen. Ongewone camerastandpunten (met veel kikvors- en vogelperspectieven) en originele kadreringen zorgen doorheen heel de film voor een dreigend sfeertje. Ook op de vrij sobere, maar erg efficiënte, soundtrack valt niks aan te merken. Gewoon puur vakmanschap, niet meer maar zeker ook niet minder.

De setting, een authentieke Amerikaanse supermarkt die in ware Romero-stijl op het scherm wordt getoverd, is de ideale locatie voor een losgeslagen bloeddorstige killer die de werknemers het leven zuur wil maken. En dat is niets overdreven, want het onfortuinlijke lot dat hen te wachten staat wordt op de meest bloederige en pijnlijke manieren vormgegeven. Hakmessen, snijmessen, vleeshaken, kettingzagen, vuilnispersen, hamers, bladprikkers, … allen passeren ze de revue.

En daar ligt nu net de (overigens erg relatieve) zwakte van deze film. Er is namelijk een hoop kanonnenvlees voor handen en er wordt aan zulk hoog tempo gemoord, dat van suspense weinig sprake is. En hoewel de personages degelijk vertolkt worden, krijg je door hun grote aantal en bijgevolg beperkte uitdieping weinig affiniteit met hen, en dus ook met het lot dat hen beschoren is. Toch zijn er enkele goed uitgekozen schrikmomenten die een zekere dosis spanning weten te creëren, maar voor de doorwinterde horrorfanaat is het vooral het brutale slice&dice-werk dat het hem doet. De effecten van dit bloedbad worden trouwens tot in de puntjes verzorgd door Greg Nicotero (Scream, Mullholland Drive, Hostel), om maar te zeggen dat het hier niet om de eerste de beste gaat.

In principe is Intruder dus een uiterst sfeervolle en bloederige slasher, en het is dan ook onbegrijpelijk dat dit staaltje kwaliteit zo weinig aandacht en/of waardering krijgt. Alles wat een horrorfilm nodig heeft is hier aanwezig, zij het wat ruw; maar dit mag voor de horrorliefhebbers van het eerste uur geen probleem zijn. Kortom, slasherfans: hou volgende keer in de videotheek uw ogen open en twijfel niet om deze film mee te nemen, want amusement verzekerd met dit pareltje!

Nogmaals herzien.

Invasion of the Body Snatchers blijft voor mij een van de beste sci-fi/horror films die er zijn. Het scenario is schitterend bedacht, zorgvuldig uitgewerkt en weet me bovendien keer op keer angst in te boezemen. Het algemene gevoel van paranoia waarin deze film baadt is erg efficiënt in beeld gebracht. Je voelt werkelijk de wanhoop van de hoofdpersonages, die de laatst overgebleven zijn van een invasie waarbij mensen in aliens veranderen. De overmacht wordt steeds groter, de kansen op ontsnapping kleiner: een erg deprimerende, verstikkende gedachte.

Wat me bij deze herziening vooral opviel - in positieve zin - is hoe het verhaal weerspiegeld wordt in de bevreemdende soundtrack en het camerawerk. Verschillende scènes waarin de paranoia ten top gedreven wordt krijgen ondersteuning van onaardse achtergrondgeluiden en een camera die op een (bewust) onaangename manier beweegt of uit ongewone standpunten filmt. Voeg daar nog geloofwaardige vertolkingen en special FX die nog steeds niet gedateerd ogen aan toe en je hebt een film die op alle fronten scoort.

Maar nog het best van al is het dubbelzinnige einde dat je zowel als de verlossing of de ondergang van de mensheid kan interpreteren.

Zoals vele Universal monsterfilms is ook hier de baseline er weer eentje die een ethisch vraagstuk naar voor schuift. Hoe omgaan met macht? De plot eromheen is leuk gevonden, over een wetenschapper die een formule vindt om zichzelf onzichtbaar te maken. Al snel ondervindt hij hiervan de aanlokkelijke eigenschap om overal paniek, dood en verderf te zaaien.

Met z'n 71 minuten is deze film toch wat kort. Nu focust de film zich voornamelijk op de (soms onbedoeld lachwekkende) zoektocht naar The Invisible Man, terwijl meer aandacht voor de wetenschappelijke kern en 's mans psychische ontwikkeling niet overbodig geweest zou zijn. De zoektocht waarvan sprake kent trouwens teveel repetitieve elementen waardoor de film afstevent op een wat kinderlijke, amateuristische ontknoping.

Wat niet wegneemt dat The Invisible Man net zoals de andere monsterklassiekers voortborduurt op die karakteristieke eigenschappen die dit soort films toch altijd in een bepaalde sfeer onderdompelen.

De goede vertolkingen houden deze prent tot aan de ontknoping boeiend genoeg, maar uiteindelijk moet je concluderen dat het een stuk beter had gekund. Er is weliswaar sprake van een bepaalde onderhuidse spanning, al blijft het allemaal keurig binnen de lijntjes. Uiteindelijk is The Invitation te braaf. Er zijn al betere sekte-films gemaakt en dat heeft voornamelijk te maken met het feit dat een scherp randje hier ontbreekt. Verontrustend wordt het met andere woorden nooit en dat is toch iets waar je naar op zoek bent in een horrorfilm.

Irréversible is een film die het voornamelijk moet hebben van twee veelbesproken scènes waarrond voor de rest een redelijk standaard verhaal met uiterst zwak neergezette personages is gebreid. Noé beoogt het harde, rauwe realisme van een gewelddadige samenleving en slaagt hier enkel op visueel vlak in. De wervelende capriolen van de alles observerende camera brengen het onherbergzame en grimmige sfeertje van een grootstad efficiënt in beeld. Noé faalt echter grandioos het visuele realisme op inhoudelijk niveau door te trekken. De personages zijn eendimensionaal en hun onderlinge verhoudingen worden op een jankerige, opdringerige en alles behalve realistische manier neergezet. Irréversible begint sterk, maar na een halfuurtje blijf je met lege handen achter en duikt al snel de irritatie op.

Gebaseerd op het boek van SF-schrijver H.G. Wells. Het verhaal ligt een beetje in de lijn van Shelleys Frankenstein, in die zin dat een wetenschapper met mensen en dieren een hybrideras wil creëren, maar wordt hier vanuit een ander perspectief verteld. Niet de monsters staan centraal, wel een schipbreukeling die op het eiland van ene Doctor Moreau strandt. Al snel maakt de kijker kennis met de gruwelijke experimenten van deze “mad scientist”. Het tropisch eilandje voelt claustrofobisch en beklemmend aan, gek genoeg lijkt de schipbreukeling niet meteen te beseffen wat voor gevaar er dreigt. Dat is toch wel een minpunt omdat het de spanning uit de film haalt en het voor de kijker dan voornamelijk een circusattractie wordt. Want ja, rare snuiters zijn er genoeg. Er is een scène waar een opstand onder de mutanten met verschillende snel na elkaar gemonteerde close-ups getoond wordt en die is echt – ook naar huidige maatstaven – bevreemdend. Hoewel je de ontknoping van mijlenver ziet aankomen, blijft ze bevredigend. Bela Lugosi speelt in deze prent trouwens een opmerkelijke rol als informele leider van de mutanten. Scènes waarin hij in dialoog gaat met zijn schepper (Doctor Moreau) zijn intrigerend en leveren enkele merkwaardige frasen op. Ik moest geregeld terugdenken aan Tod Brownings Freaks (1932), ook zo’n film die de tand des tijds moeiteloos doorstaan heeft.

100% eens met dutchtuga!!

Sympathieke horrorfilm met massa's potentieel gezien de unieke setting. En ook het verhaal zit voor een keertje eens mee. Geen zoveelste Texas Chainsaw Massacre-kloon, maar eindelijk nog eens een onvervalste eco-horror met een gezonde dosis smeerlapperij, al viel dit achteraf gezien nog best mee. Het uitgangspunt - ik waande me even in een X-Files aflevering - mag er zijn: genetisch gemanipuleerd vee dat, hoe kan het ook anders, na enkele mislukte experimenten in staat blijkt te zijn de hele mensheid uit te roeien. 'T is inderdaad eens wat anders en daarom alleen al de moeite waard.

Maar meer dan een leuke poging is Isolation helaas niet. Daarvoor is het verloop van de film uiteindelijk een beetje te mak en ook de gore, toch wel de ruggengraat in dit soort producties, is naar huidige maatstaven nogal braaf. Ook opvallend is dat het nooit echt tot een climax komt, althans geen die het thema waardig is. Een gemiste kans wil ik het net niet noemen, maar er zat ongetwijfeld meer in.

Matige film die vooral veels en veels te lang duurt. Maar als je dan achteraf terublikt zijn er eigenlijk maar weinig scènes die geknipt konden worden, dus de lange speeltijd is in die zin wel gerechtvaardigd. Noodzakelijk waarschijnlijk ook, aangezien King's boek vrij complex in mekaar zit. Nuja, ik heb het zelf nooit gelezen, maar als de film een nauwgezette weergave ervan is kan ik het me alleszins wel voorstellen. Maar aan de adaptaties af te leiden lijkt King me geen rasechte horrorschrijver. Ok, aan de basis ligt altijd wel een of andere griezelige katalysator, maar in de uitwerking zie je toch veel aandacht voor karakterontwikkeling (cfr. The Mist, Carrie, ...). Dat hoeft natuurlijk niet slecht te zijn, maar vooral in een film als deze is het evenwicht wat zoek. Dan lees/kijk ik liever een Barker of een Lovecraft, een stuk intenser en meer hardcore.

Maar goed, ik vond met name het eerste deel van de film vrij sterk. Een soort coming of age verhaaltje over een kinderclubje waarbij iedereen wel ergens bang voor lijkt te zijn. Pennywise de clown is de projectie van hun angsten en hij teistert het stadje waarin ze wonen. Aan hen dus om hun angsten onder ogen te zien en voorgoed komaf te maken met die vieze clown. Die dubbele bodem zit trouwens best sterk in mekaar, zorgt ook voor de nodige psychologische laag, maar als horroricoon stelt Pennywise helaas geen bal voor. Hij is gewoon niet eng genoeg. Nu heb je wel bepaalde mensen die het in hun broek doen voor clowns, maar ik hoor daar niet bij dus op dat vlak werden veel inspanningen van me gevraagd.

Maar het is vooral in het tweede deel dat de film als een pudding in mekaar zakt. Dertig jaar later, de kinderen zijn volwassen geworden en worden opnieuw herenigd. Zo goed als de karakterontwikkeling in het eerste deel was, zo slecht is ze in het tweede deel. Gevoel van (h)erkenning en medeleven was totaal weg bij mij en het kon me dan ook niet veel schelen hoe, wat of wie er een pak slaag zou krijgen van Pennywise. Al dat FX-gedoe deed er trouwens ook niet veel goed aan. Soberheid en een louter psychologische dreiging had hier veel beter gewerkt volgens mij. Ook Pennywise krijgt veel te veel screentime waardoor het schrikeffect (bij mij überhaupt al zeer minimaal) helemaal verdwijnt. Om dan van de slotontknopping nog maar te zwijgen; die was belachelijk slecht uitgewerkt en veel te snel afgeraffeld. Al kan ik begrijpen dat het snel moest gaan, want IT was dan al 3,5 uur bezig. Schandaaaaaaaaalig lang.

Goed. Een clown met een lodderoog is sowieso een plus, maar vond de 1990-versie van dit personage enger. Wel dikke fun: mooi gestileerd, schrikmomenten, smerige scènes en leuke dynamiek tussen de personages. Enig minpunt: misschien wat te veel nadruk op enge scènes. Het werd op den duur een show die te vaak opgevoerd werd.

Ja die stop-motion... 't is me wat. Heb me er niet aan gestoord eerlijk gezegd en vond het best sympathiek overkomen. De geluidseffecten waren echter wel ondermaats. Een gigantisch zeemonster dat de oceaan in plonst waarbij je een geluid hoort alsof iemand rustig een voetbadje neemt? Laat me niet lachen... De massahysterie tegen het einde aan werd nog efficiënt in beeld gebracht trouwens. De film is niet echt goed maar heeft zeker z'n charmes. Verder leuk om gezien te hebben maar niet meer dan dat.

Altijd grappig wanneer Aliens op aarde landen en opeens Engels blijken te spreken. Ik zou me rot schrikken als ik er zo eentje in mijn achtertuin tegenkwam bij het aandikken van de composthoop. FX waren voor die tijd waarschijnlijk baanbrekend, maar vandaag niet minder dan lachwekkend. Al heeft dat ook zijn charme natuurlijk. Verder een geinig SF-filmpje met dezelfde maatschappijkritiek als vele andere genrefilmpjes, een boodschap die heden nog altijd brandend actueel is trouwens: haat jegens iedereen die anders is (cfr. racisme). De mensheid wordt als het ware een spiegel voorgehouden door eenogige monsters uit rubber. Je moet er maar op komen.

Oei oei oei... was me dit een tegenvaller. Een typisch gevalletje van overdaad schaadt. Te veel repetitieve elementen, niks suspense of opbouw, alleen maar in your face effecten. En dan een stel acteurs die stuk voor stuk onderdoen voor hun jonger equivalent (op de smetvrees-kerel na misschien). Gevolg: totaal niet eng en op de valreep vermakelijk. Het verschil tussen chapter 1 en 2 is hemelsbreed. Vreemd.

Stevige brok horror over een meisje dat na seksuele betrekkingen met een jongen achtervolgd wordt door een soort demon, die alleen zij kan waarnemen. De film kan als een metafoor gezien worden voor het losbandige leven dat hedendaagse tieners leiden (met SOA's tot gevolg), maar is los daarvan gewoon erg goed. De beklemmende soundtrack en de wijze waarop de camera langsheen de troosteloze suburbs en leegstaande gebouwen glijdt, creëren een aparte, onheilspellende sfeer. Absolute aanrader.

Deze film heb ik steeds gemeden in de videotheken...en nu weet ik ook waarom. Wat begint als een fris en ranzig verhaaltje over een gemuteerde baby die de stad terroriseert, verzandt al gauw in een derderangs drama waarbij je echt zit af te tellen tot de eindgeneriek. Het scenario was nog veelbelovend en kon mits de juiste uitwerking (ik denk bijvoorbeeld aan komische splatter) nog een fijne film opleveren. Nu blijft er weinig noemenswaardig over helaas, op de premisse en het slot na. De dooddoener is vooral de focus op de persoonlijke lijdensweg van de personages waarbij de horrorsequenties erg schaars zijn en/of totaal naar het achterplan verdwijnen. En die muziek ook ... een staaltje verlammende djingel-djangel die je los van de beelden moeiteloos in slaap wiegt. Nee, dit was een filmpje om snel te vergeten.