Opinions

Waarom remaken als je vrijwel niets nieuws doet? Een nieuw verhaal met hetzelfde gegeven (zoals pakweg de remake van Dawn of the Dead ofzo) was een stuk interessanter geweest. Scriptschrijver David Seltzer was blijkbaar nog steeds trots op zijn werk van 30 jaar terug, want hij levert hier bijna hetzelfde script nog eens in. De nogal dominante maar bij vlagen erg sterke soundtrack van het origineel wordt ingewisseld door identiteitsloze liftmuziek. Met name Schreiber speelt zijn rol nogal doods. De casting van Farrow in een bijrol is wel een leuk geintje, maar haar rol blijft summier. Stiles en Thewlis kunnen veel beter. Deze Damien komt een tikje ouder en zelfbewuster over. Daar lag een ingang om de film anders te maken, maar die wordt nauwelijks gepakt.

Film schijnt een cameo te hebben van de originele Damien. Ik herkende hem (uiteraard) niet.

Zinloze remake. Ze hadden beter sterk afwijkende remakes van deel 2 en 3 kunnen maken.

Nicholas Ray! Dit was prachtig. On Dangerous Ground is wel een topper in Rays oeuvre. Waar Born To Be Bad een lollige over de top-film is, daar is On Dangerous Ground een prachtige karakterstudie van een politieagent. Eentje die anders is dan zijn partners die gezinnen hebben. Hij woont alleen. Heeft enkel zijn baan. Met een vrij minimaal plot. Het eerste half uur is een schets van zijn karakter en schijnt niet in het boek te zitten. Het schetst de persoonlijkheid n het dagelijks leven van Jim Wilson. Tjokvol prachtige details. En prachtige acteurs all over. Naast de prachtige (en zwaar onderschatte) Ryan ook een klein rolletje voor Ed Begley daar ben ik ook altijd blij mee.

Dan komt het tweede deel, De stijl van de film verandert. De omgeving is leeg in plaats van Ryans karakter. Twee mensen die hij daar leert kennen. De vader van het vermoorde meisje en Mary Malden. Twee mensen die hem confronteren met zijn leven en zijn kijk daarop. In de film leidt het nu tot een andere Wilson. Maar dat is een wijziging van het oorspronkelijke script. De film was eigenlijk cynischer. De scene voor de overgang naar het tweede deel waarin Jim Wilson tekeer gaat tegen een verdachte was voorzien voor het einde van de film. Geen catharsis dus. Malden wordt gespeeld door de altijd fantastische Ida Lupino in deze film die toch al een cast heeft om van te smullen.

Maar het is vooral een Nicholas Rayfilm en Jim Wilson een typisch Ray-karakter.

Ken Loach is 88 jaar en het is op die leeftijd altijd de vraag of er nog een nieuwe film komt. Ik hoop van wel, want het zeer matige The Old Oak zou een wat triest einde zijn van zijn filmografie. Hij houdt ook rekening met zijn nalatenschap want hij heeft deze film geproduceerd en thematisch is het erg Loach. Maar veel subtieler dan Loach al vrij lang is. Eerder zoals een vroegere Loach. Een verhaal dat vooral onrecht dat dieper zit maar ook subtieler is waarneemt. De regisseuse gaf in de Q&A nog aan dat dat een latere keuze was. Ze heeft in de research voor deze film besloten de grootste en meer geforceerde botsingen uit de film gehaald. En dat maakt hem beter. Minder plot meer gedetailleerde waarnemingen. Laura Carriera is nog jong, het Britse sociale drama heeft dus een toekomst. Laura Carriera is nog niet uitontwikkeld en de film is niet volledig raak, maar ze is echt op weg.

Zoiets als de serie Finals, maar dan met afgestudeerde kleinkunstacademiestudenten. Duidelijk deels geimproviseerd, maar helaas volkomen mislukt. De dramatische ontwikkeling is van GTST-niveau. Nergens geloofwaardig en erg, erg plat. Zelfs dat de hoofdrolspelers grote talenten zouden zijn is volkomen ongeloofwaardig. Het erg vergezochte einde breekt dan ook nog defintief met de documentaire-sfeer. En dan blijft er weinig meer van de film over.

1.0*

Interessante film. Mooi thema. Bij vlagen erg mooie dialogen zoals in de hierboven al genoemde scene tussen Astaire en Perkins. Een vaak (vooral de mannen) opvallend ingetogen spelende sterrencast. Het verhaal gaat uit van een eigenlijk nogal beschaafde reactie op wat er komen gaat. Mensen gaan pas op forel vissen als het seizoen geopend is, de treinen rijden nog gewoon door totdat het eind bijna gekomen is. Iedereen blijft beschaafd. Daar wringt de schoen een beetje, ik geloof dat niet helemaal, ook in 1964 niet misschien heb ik een minder hoge pet op van de mensheid dan Kramer en vooral Shute, maar ik denk dat een einde als in deze film veel chaotischer en veel dramatischer zal verlopen.

Kramer haalt in deze film nooit de perfectie van Judgment at Nuremberg, hoewel er een paar prachtscenes in zitten. Maar een mooie, bij vlagen intrieste film is het wel. Vooral Pecks terloopse verwijzingen naar zijn familie alsof ze nog leven in het begin van de film gaan door merg en been

3.5*

Een redelijk standaard verhaal over de strijd tegen onrecht. Vaardig verfilmd en met overdadige muziek van Bernstein. Niet echt interessant eigenlijk.

Ware het niet dat Marlon Brando in deze film zit en echt een wereldrol speelt. Wat een enorme uitstraling had die man! Verschillende aardige scenes maken bijna puur door Brando meer indruk. Ook het einde wordt gewoon krachtiger door zijn aanwezigheid. Marlon Brando draagt deze film.

3.5*

Héél lang geleden ooit eens gezien. Te lang om te stemmen. Vandaag herzien.

Om te beginnen met een controversieel statement: Hij was te kort (en ik zag de lange versie). Nou ja, in ieder geval vond ik de tijdsspring tussen de jongens als tiener en de jongens als twintigers jammer. Juist wat meer over de overgang naar grotere misdaad had ik juist een boeiend stuk gevonden.

Nog een controversieel statement: De muziek was beduidend minder van toegevoegde waarde dan in C'era una volta il west. Zeker in het begin betrapte ik mijzelf af en toe op lichte irritatie.

Met name het 1921 en het 1968-deel vond ik sterk. Het 1932-deel boeide me eigenlijk wat minder. De kanten die ik boeiend vond (met name de verhouding tussen DeNiro en Woods en de verhouding tussen DeNiro en McGovern) sneeuwden soms een beetje onder in het gangsterverhaal.

Neemt niet weg dat vooral het eerste uur en het laatste halve uur erg mooi zijn, er een hoop prachtige scenes inzitten en de decors echt fraai zijn.

Toch ergens wel raar dat ik nog steeds geen gangster/misdaad/maffia-film kan noemen die tot mijn absolute favorieten behoort (of je moet Xich Lo als zo'n film zien) en dat terwijl ik het idee heb dat zo'n film er wel moet zijn. Ook deze is het weer net niet voor mij.

3.5* (oei, meteen van 17 naar 23 gezakt in de top 250 door mij)

Rond de 15 jaar terug leek Shane Meadows even de nieuwe ster van de Britse cinema door This Is England en Dead Man's Shoes en in iets mindere mate Somer's Town. Die toekomst is niet helemaal uitgekomen na wat films die nogal geruisloos zijn voorbij gegaan en werk voor TV. Deze voorganger van het genoemde drietal had ik nooit gezien en is toch wel een stuk minder sterk. Groot issue dat het huwelijk tussen komedie en drama nooit goed werkt. Daardoor heb je bassie-en-adriaan-boeven in een relatiedrama en de film valt ook nogal in twee delen uiteen , de eerste helft is een aardige komedie, de tweede een wat sentimenteel drama. Maar samen werken ze minder goed dan als de film nadrukkelijker als komedie of volledig als drama was uitgewerkt.

Ik had al geen Tarantino meer gezien sinds Kill Bill 2 (Sin City waar hij maar een klein stukje in deed niet meegerekend). Daar kwam ik destijds nogal moeizaam doorheen. En omdat de man ook nog eens zo alomtegenwoordig is dat je nooit al teveel moeite voor zijn films hoeft te doen zat hij bij mij zo'n 15 jaar in de wachtkamer. Vandaag is hij even van het bankje afgekomen. En hoewel ik denk dat nu ook misschien meer met Kill Bill 2 kan vond ik dit een behoorlijk sterke liefdesverklaring aan films in die tijd. Met name degene met niet zoveel pretenties. Als de films waar Sharon Tate in zat, de spagettiwesterns en de goedkope westernseries met has beens in de bijrollen. Dat deed Tarantino wel vaker, die liefde verklaren, maar hier is het geen zuivere pastiche. Hier verdraait hij de werkelijkheid uit liefde voor de fictie wat als Manson's mensen nu een B-film waren binnengelopen waar de good guy altijd wint in plaats van het echte huis van Sharon Tate. De film heeft wel wat issues, hij is aan de lange kant, maar meandert vaak ook heel lekker. De soundtrack is weer prima vol niet al te voor de hand liggende sixtiespop. Maar de enorme liefde voor film en TV is wat ik vooral voelde bij deze film die ik veel leuker vond dan ik ooit verwacht had. Misschien toch eens de gemiste Tarantino's inhalen.

Rauwe film met een realistische sfeer. Daardoor wordt het geloofwaardig en maakt het indruk, ondanks dat je aan het begin al weet wat er gaat gebeuren.

3.5*

Echt gek is het niet dat deze film genomineerd werd voor een Oscar. Ondskan is in veel opzichten behoorlijk Amerikaans. Het soms iets te affe script bijvoorbeeld. Als Erik in het begin een kaartje krijgt van een advocaat die daarna geen rol meer in de film speelt is het al duidelijk dat dat kaartje een rol gaat spelen in de afwikkeling. En, het is al eerder genoemd, het begin is wel erg snel, als Erik van uiterst geweldadig ineens voor zijn moeder anti-geweld probeert te zijn. Ook is het hel duidelijk een boekverfilming waarin, zonder dat ik het boek las, duidelijk is dat er veel verloren is gegaan in de verfilming. Met name in de vriendschap tussen Erik en Pierre, die nu heel schetsmatig blijft.

Ondskan is zeker geen slechte film en kijkt erg lekker weg. Fijne hoofdrol van Wilson die een kop heeft waar je naar blijft kijken en meeleven lukt ook wel. Het is echter geen film die me lang zal bijblijven.

3.0*

De eerste twee uur werd ik overvallen door hoe goed ik dit vond. Ik hou van PTA, maar zo sterk was hij al een kwart eeuw niet meer. De scenes met Del Toro in uur twee lijken uit de film van het jaar te komen. Fantastische terloopsheid en zeldzaam geweldig camerawerk en briljante timing. Helaas valt de film in uur drie een aardig stukje terug. Nog steeds tof, maar de toevalligheid, ongeloofwaardigheidjes zoals supervillain Sean Penn, de timing en het ritme voelen een beetje minder scherp. Daardoor vier sterren.

Voor de eerste keer gezien en fantastische film. In mijn ogen meer een ode aan het individu dan een aanklacht tegen de psychiatrie. Werkelijk alle acteurs lijken boven zichzelf uit te stijgen in deze terechte klassieker.

4.5*

In grote lijnen eens met Basto.

Bijzonder. Coppola wilde duidelijk het tegenovergestelde maken van Apocalypse Now en komt met een film die heel opzichtig een constructie is. Las Vegas is nagebouwd en alles heeft heel bewust een studiosfeer. De film baadt in het neon. Camerawerk laat her en der de constructie nog veel sterker zien. En in dat kunstmatige sfeertje gaat het liefdesverhaal ook als een constructie voelen. Meer daardoor als door het acteren.. Dat pakt zowel goed uit als minder goed. Het minimale plot gaat toch al niet de diepte in en de film blijft daardoor de focus houden op de stijloefening die het is. Maar de film greep me ook niet aan. Maar echt erg was dat niet. Ik zag dus vooral een prachtig gestileerde constructie. Een erg creatieve film die heel bijzonder uitziet.

Ik had het studiodecor niet willen missen en een vraag me af of een complexer plot de film niet in de weg had gezeten. Met een echt decor had de stijl lang niet zo consequent kunnen worden doorgevoerd. Aan de andere kant: Iemand als Jacques Demy lukte het wel om films die even minstens even kunstmatig zijn een emotionele laag mee te geven.

Maar toch wel de fijnste van de drie Coppola's van de laatste dagen en dat is erg verrassend. Ik had hier het minst van verwacht.

Mooie film, intelligent, mooi gebruik van muziek en mooie kleuren. Robin Williams is top.
Even wat interpretaties van mijn kant

- ik denk dat Sy een obsessie voor foto's ontwikkeld heeft in zijn jeugd. Misschien is hij in het fotolab terecht gekomen om te voorkomen dat anderen meemaken wat hij meemaakte. (gedwongen worden tot seksuele handelingen en gefotografeerd worden)
-Dat is volgens mij ook de reden waarom hij niet echt gefotografeerd heeft. Te confronterend of misschien wel te slecht.
-De laatste foto is zoals hij het gewild had, maar zoals het nooit zal worden.

Dat mensen deze film saai kunnen vinden begrijp ik niet, voor mijn gevoel gebeurde er constant van alles.

Het was de tweede die hij maakte zonder Fatty maar de eerste die hij uitbracht. We zijn nu aangekomen bij Keatonfilms die me bekend voorkomen. Om meerdere reden. Het niveau ligt echt aanmerkelijk hoger dan de meeste films met Fatty. Opvallend hoe snel dat ging. Ik zag eerder beelden ervan in The Story of Film van Mark Cousins. En iets als Buurman en Buurman heeft veel inspiratie opgedaan. Opvallend is hoe Keaton constant speelt met de allerlei voorwerpen en daar grappen uit haalt. Ook zie ik nu Keaton zoals ik me voorstelde. Voor het eerst eigenlijk, de man die veel humor haalt uit props en lichamelijke stunts.

Het duurt even voor de film echt op stoom komt, maar van de tweede helft van de film word ik toch wel weer blij. Hoe hoger het tempo, hoe leuker het wordt. De koude oorlog in een snelle, gevatte komedie met karikaturale karakters, maar dat is niet erg in deze context omdat het voor iedereen geldt. Prima Wilder weer, maar ik vind zijn iets donkerder films beter.

3.5*

Mooie film. Mooie eerste kennismaking met weer een zeer boeiende Japanse klassieke regisseur.

De film vertelt de moeilijkheden van een vrouw die zoekt naar onafhankelijkheid, maar dat maar niet kan vinden. Een vrouw die constant een masker opheeft en dat na vijf jaar niet veel langer meer kan verdragen. Een erg mooi verhaal dat zowel een tijdsbeeld laat zien als dat ontstijgt.

Geschoten in 1: 2,35 in fraai zwart-wit. Mooie shots van Tokyo bij nacht. Af en toe een voice over van de hoofdpersoon en weinig, maar mooie muziek. Vrij toegankelijk ook. Waarom Naruse in het westen niet wat bekender is/was is me eigenlijk een raadsel. Dit is een erg mooie eerste kennismaking.

Ik weet niet of de titel een letterlijke vertaling is, maar de Engelse titel is prachtig, vooral na het zien van de film.

4.0*, maar een hele dikke.

Dit soort films werkt vaak het best als er een lichte overdrijving in de personages en gebeurtenissen is of als het echt bijna surrealistisch een andere wereld wordt. Helaas kiest De Ontmaagding van Eva van End in de tweede helft teveel voor de makkelijkere optie. Namelijk de karikaturale komische kant.

Het begint erg sterk. Veit (fantastisch gespeeld trouwens) is irritant perfect. Eva van End is een knap, bijna zwijgend personage. Maar met name de gebeurtenissen in de tweede helft (vooral de nogal makkelijke en plotselinge verandering bij vader en moeder en het gigantisch over de top gaan van de broer, op die momenten zoekt de film veel te makkelijke weggetjes, terwijl er veel meer had ingezeten. Beetje minder karikatuur en een beetje meer pijnlijke humor.

Desalnietemin een fris debuut, dat nog iets teveel wegheeft van anderen (met name Solondz, maar ook verschillende Scandinavische regisseurs, Wes Anderson en een beetje Van Warmerdam). Als dat bij de volgende film een onsje minder kan, hebben we misschien een interessante nieuwe naam in de Nederlandse film.

3.0*

Geslaagder dan de andere twee telefilms van deze jaargang die ik zag (Cop vs. Killer en Laptop). Met een redelijk aantal best geslaagde grappen en vooral een leuke rol van Kesting. Best vermakelijk en afgelopen voordat het vervelend wordt, maar memorabel is het allemaal niet.

2.5*

Stuitend slechte film waarin letterlijk elk personage een dwaze nikszeggende karikatuur is, met het oorlogsverleden als niet meer dan soort gimmick. Met een belachelijk scenario dat nergens heengaat en nergens op slaat. Ontzettend flauwe dialogen ook. Het thema had een veel betere film verdiend.

1.0*, voor de acteurs ofzo.

Geweldige Cassavetes weer. Dus briljante acteurs, een prachtig script en vooral ook geweldig camerawerk. Zoals vaker bij Cassavetes is alles uit balans geraakt en proberen zijn karakters de balans terug te vinden.

Verrukkelijk aan Opening Night zijn de theaterscenes. Van backstage naar het podium, verschillende versies van dezelfde stukken, door het spelen van de rollen wordt gesuggereerd hoe het op dat moment met Myrtle en de anderen gaat. Op het podium is ook het leven en ernaast wordt ook geacteerd, Vaak grappig, maar Cassavetes weet ook vooral in dit soort lange scenes vaak een enorme spanning te leggen. Een van de redenen waarom ik van zijn films hou.

Dikke 4.0*

Het fijnst is Argento hier op dreef met heerlijk bijna over de top mooi camerawerk (de opera-uitvoering in het begin is echt om te smullen en hoe Argento gebruik maakt van zijn decor is ook vaak wow (wederom die operazaal, maar ook die maak ook de tocht door de luchtschacht met dat buurmeisje. En hoewel hij hier niet zo extreem tekeer gaat als in Suspiria, ook beeldschoon kleurgebruik. Niks bovennatuurlijks dit keer, maar een flink sadistische moordenaar, en ach ja, dat einde. Toen ik zag dat er nog acht minuten waren toen de film uit leek te zijn voelde ik 'm we; aankomen. Zo goed als Suspiria is dit voor mij net niet, maar het doet er ook behoorlijk wening voor onder. Suspiria had een dikke 4 sterren, deze een kleine. Zelfs de metalmuziek contrasteerde wel fijn met de opera.

Voor het eerst dat ik werkteater-film zie. En na deze film zit je je af te vragen waarom hun manier van werken niet meer navolging kreeg als het zulke mooie dingen kon opleveren. Het werkteater (inclusief toen moderne spelling zonder h) werd in 1969 opgezet en kwam voort uit de protesten tegen vastgeroest theater en uit een soort collectiviteitsideaal. Uiteindelijk ging het werkteater ook films maken vanuit dezelfde principes. Eerst naar aanleiding van hun stukken, later ook weleens los daarvan.

Opname is gebaseerd op een tweetal verwante, succesvolle theaterstukken. Je Moet Ermee Leven en Als de Dood, Net als bij de ontwikkeling van theaterstukken kwam men al improviserend tot een heel nieuw stuk. En dat werd de film. Een film van het werkteater is van hen. Erik van Zuylen werd ingehuurd om de regie te doen. Maar wel met nadruk de regie zoals het werkteater het goed vond. Een van de leden, Marja Kok, was co-regisseur.

Opname is een film die zich niet helemaal laat vangen in woorden. Een bescheiden, werkelijk prachtig geacteerde existentialistische film over menselijk contact, angst voor het leven en angst om te sterven. Een film die soms grappig is , soms eng is en soms aangrijpend maar die tegelijk in zijn vorm en maakproces ook weer eigenzinnig aanvoelt dat het jammer is dat het niet meer geprobeerd is na het stoppen van het originele werkteater in de jaren '80.

Meevaller. Van wat ik zag vind ik Nolan een nogal overschat figuur, maar dit was best boeiend. Wel heel ouderwets eigenlijk. Zeker de eerste twee uur was het soms haast David Lean ofzo. Cinema zoals je zelden meer ziet. Een grote film over een thema dat tegenwoordig niet echt als een blockbusterthema wordt gezien. Een historische film over de ontwikkeling van de atoombom. De film is zeker in de eerste twee uur vrij bombastisch. Het derde uur, over de poging Oppenheimer onderuit te halen was boeiend. Degelijke film die de boel niet per se zwart witter maakt. Dat je daar nog een megafilm van kan maken is ergens best hoopvol. Al moet het wel iemand met de macht van Nolan zijn om zoiets voor elkaar te krijgen.

Bijna een grote opluchting na Drijfzand en Deining. Een heel flink stuk beter. Fascinerend uitgangspunt, redelijk uitgewerkt, behoorlijk geacteerd.

Flinke minpunten zijn de overheersende muziek en het wat geforceerde einde. Dat hing er nogal aan.

3.0*

Diep onder de indruk. Om te beginnen geweldig geschoten. Ogenschijnlijk simpel, maar heel zorgvuldig. Met bijzonder fraaie kaders en camerawerk. Maar het knapste van de film is dat de setting tegelijk kaal en realistisch is, maar de film ook mysterieus, spiritueel en zelfs grappig is. Dat zorgt ervoor dat wonder op het prachtige einde van de film makkelijk te accepteren is. Veel hoopvoller dan Bergman doorgaans is. Geweldig.

4.5*

Ik heb niet vaak een film gezien die zo tot op het bot nihilistisch is als deze.

De stijl van de film is heel sober, eenvoudig, traag en heel beschouwend. We zien een Servische jongen ten tijde van de oorlog in de jaren '90. Zijn regiment krijgt een speciale opdracht , namelijk vijanden executeren. Dzoni verzet zich heel even maar het kleinste beetje groepsdruk is genoeg om zijn tegensputtering te breken en het wordt langzaam maar zeker "gewoon een opdracht".

Zelfs films van pakweg Haneke zijn doorgaans hoopvoller dan deze (al lijkt de film wel een beetje op een vroege Haneke). En ook andere oorlogsfilms (zoals Lebanon die ik hiervoor zag en zelfs Apocalypse Now en Idi I Smotri) bevatten meer hoop dan deze. Niet omdat deze film gruwelijker beelden bevat of explicieter is, want het tegendeel is waar. Maar vanwege het mensbeeld van deze film.

Er zit ergens wel iets van die nihilist in me en ik vind de film erg genoeg, heel geloofwaardig. Volgens het IFFR-krantje is dit gebaseerd op een rechtszaak uit het Joegoslavie tribunaal.

Maakte toch een flinke indruk op me.

4.0*

Ingredienten: een pulpverhaaltje met actie, misdaad en romantiek, veel duidelijker op een jong publiek gericht dan Amerikaanse noirs. Veel stoplapjes, onlogica en veel toeval ook. Maar dat wordt gecompenseerd door de coole stijl van de film en de sfeer van rokerige shady clubs in achteraf straatjes, jazzmuziek, melancholieke liedjes en het mooie meisje en de knappe jongen die een verleden met zich mee torsen.

Prachtig begin. Zo sterk blijft de film niet. Het gaat wat van tienerromantiek, naar sfeervolle noir en maf misdaadverhaaltje en weer terug. Net als je denkt dat de film wel heel erg in romantiek verzand wordt de misdaaad weer naar voren gehaald en gaat de film in een veel hoger tempo en bijna zonder de romantiek op haar einde af.

Bij vlagen heel fraai en stijlvol geschoten. Bijvoorbeeld de theatrale, mooie scene waarin we de moord op de broer in flashback zien. De schrijver van de bijgesloten toelichting noemt deze film de geboorte van een subgenre in Japanse cinema dat nog een decennium de box office zou domineren.

Fijne film.

3.5*

Als er een klassieke regisseur tegenwoordig behoorlijk uit de mode lijkt is het Ingmar Bergman wel. In moderne films zie je zijn thema's vrij weinig terug. In Orenda wel. Orenda gaat over een priesteres in scandinavie die hevig twijfelt aan haar geloof en zelfs twijfelt aan de twijfel. Hoe erg zou het zijn als het allemaal niet waar is voor haar vak. En kun je in een religie geloven als je weet dat het niet de waarheid kan zijn. Ondertussen komt Nora, het andere personage op het eiland haar verdriet verwerken. Kan je dat bij iemand die aan alles twijfelt? Orenda is soms best stug en taai, maar vaak ook eerlijk en anders dan hedendaagse films vaak zijn. Orenda drijft veel op dialoog en een deel van het publiek dacht vermoedelijk naar een vrouwenfilm te gaan, in een mooi Fins landschap, maar die kregen niet wat ze wilden. Relatief veel weglopers hier.

De vorige film van Pirjo Honkasalo was dat jaar mijn favoriet op het IFFR. Dat was in 2014. We zijn nu elf jaar verder en deze is voor mij ook wat minder. Maar toch was ik ergens ook wel blij dat er toch nog films als deze gemaakt worden.