Opinions

Een uitzonderlijk onvolwassen film. Zelfs voor een 23-jarige debutant met bijna geen budget.

Op deze film is van alles aan te merken. De film heeft erg veel thema's en legt erg veel verbindingen (met bijvoorbeeld 9/11, de oorlog in Irak en de metro-gifgas-aanslagen in Tokyo) en dat gebeurt erg expliciet en niet door het terloops in het verhaal te verpakken. Bovendien schiet het script af en toe behoorlijk uit de bocht qua logica. De film zit vol met erg opzichtige referenties (A Clockwork Orange, Natural Born Killers, Funeral Parade of Roses, Punk en vele anderen) dat houdt geen filmmaker in de hand en dat lukt ook Nakajima niet. Tel daarbij op dat de montage en de geluidsband inderdaad soms wat amateuristisch zijn (hoewel de film er in het begin duidelijk meer last van heeft dan meer naar het einde viel me op). En de DV-look, ook daar moet je inkomen.

Maar toch: Het thema van de film is de groei naar volwassenheid. En juist de zwaktes van de film hebben daar zo duidelijk mee te maken dat ze eigenlijk de film versterken. Deze film voelt juist daardoor als een oerschreeuw, als iets dat hoe dan ook eruit moest, al was het niet helemaal onder controle te krijgen en niet helemaal in de hand te houden. Een film die me daardoor toch behoorlijk raakte èn boeide. Natuurlijk ook omdat ik iets in de worsteling van deze film herken.

Ik hoop en denk dat we van deze man meer gaan horen en ik hoop bovendien dat hij nooit helemaal volwassen films gaat maken.

4.0*.

De film won en de hoofdprijs in Cannes (die nog geen gouden palm heette en een oscar voor beste niet engelstalige film. Wel wat veel eer. De kracht van deze film zit 'm in het energieke decor van het carnaval. Maar toch was ik niet helemaal overtuigd. Zeker uit het einde had meer gehaald kunnen worden, Meer mysterie vooral. Ik denk dat deze film vooral ook indruk maakte in 1959 omdat het vele mensen een introductie gaf tot een land, een muziek en een cultuur die nog volstrekt onbekend was. Die onbekendheid is er nu minder. Het zou de veruit beroemdste film worden van Marcel Camus en juist de regie vond ik niet altijd even overtuigend.

Als je moeite hebt met het theatrale acteren in silents, dan kun je je hier beter verre van houden , want deze heeft het in het kwadraat. Het past wel bij de hoofdrol, daar niet van, maar subtiel is Veidt echt niet. Ik vraag me trouwens ook af of dit de eerste film was met een plottwist (of eigenlijk twee)

Hoewel ik Nosferatu toch nipt verkies boven deze film zijn de mininmalistische decors wel om te smullen. De wandelingen over straat, de spelonken in het huis van vader of de kroeg waar af wordt gesproken de man die zegt Vasseur te zijn mede door het spel met licht en donker ziet het er fraai uit. Ook de beelden in het begin van de gevolgen van het treinongeval zijn best stevig voor 1924 en laten voor mijn gevoel zien dat dit zeker geen low budgetfilm was.

Voordeel van dat de afgelopen dagen drie zwijgende films op MUBI zag is dat ik mijn moeite om me daar toe te zetten weer even kwijt ben, denk dat ik de komende tijd nog het een en ander uit eigen collectie ga bekijken.

Bevat elk cliche uit de inmiddels lange rij films met slechte kinderen erin. Lijkt vooral op een soort kruising tussen Mikey en The Good Son in een modern jasje. Die twee films zijn geen van tweeën echt sterk. Deze is wel ietsje beter.

Is erg scheutig met schrikeffecten, ook wanneer er dan uiteindelijk niets opvallends gebeurd. Bevat cliché thrillermuziek en is op een geforceerde plottwist na zo voorspelbaar als ik weet niet wat. Mist de subtiliteit om echt wat interessants met het manupilatieverhaal te doen. De film heeft niet door dat soms wat minder vaak naar wat sterkere heftige momenten toewerken beter werkt dan hoogtepunt op hoogtepunt laten volgen. En ik heb betere eindes gezien.

Maar:

Doet best wat het moet doen. Een prima cast. En ik kan af en toe best mee met wat de film met me wil. Best lekker voor zo lang als het duurt. Maar niet bijzonder genoeg om een blijvende indruk te maken of om nog eens te kijken. Meer dan wel geinig is het niet.

2.5*

Zomaar een keer opgenomen en zomaar gaan kijken. En het bleek verrassend goed.

Een tragikomedie die echt een beetje pijn doet. De humor is gitzwart en tegelijk is dit een ontroerend verhaal over rouw en familie.

Origineel, grappig, maar vooral ook gevoelig.

Ruim 3.5*

Interessante film, maar ik kon er weinig grip op krijgen. Zowel verstandelijk als gevoelsmatig. En dat heeft deels te maken met een groot hiaat in mijn algemene ontwikkeling: ik weet maar erg weinig van mythologie, maar ook deels met de wat hermetische, gesloten sfeer van de film. Dat komt onder anderen door de acteerstijl (je zou het underacting kunnen noemen) van de hoofdpersoon. Ik had een beetje het gevoel alsof ik naar iets moois zat te kijken, maar er niet bij kon. Ik heb wel erg genoten van de zone-scenes en de beroemde spiegels.

3.0*

Zelden een filmmaker gezien eigenlijk die zich zo bewust lijkt van de tekortkomingen van zijn eerste film in zijn tweede film. Thematisch zijn ze verwant, dezelfde hoofdrolacteur ook, maar deze is veel beter. En ik vind 'm ook beter dan Malle's (ook erg goede) verfilming die ik kort hierna zag, vooral omdat ik deze dichterbij vind komen.

Trier laat veel meer weg dan in zijn eerste film. Deze film heeft meer focus en zeggingskracht, In Reprise wil Trier nog teveel, zowel qua plot als qua stijl. Maar in deze film graaft hij bijna ongemerkt veel dieper. Veel uitermate mooie scenes, met name de terrasscene, de scene op de fiets en het adembenemende einde.

Binnen een film van veelbelovend naar verplichte kost. Erg benieuwd naar zijn volgende film.

4.5*

Ik had dezelfde associatie. Helemaal omdat Girotti wat kleiner acteert dan de rest van de cast, net als Brando in bijvoorbeeld A Streetcar Named Desire.

Het feit dat deze film als de eerste neorealistische films wordt beschouwd ligt 'm waarschijnlijk vooral in de locatieopnamen en in de portrettering van het zwerversmilieu van Gino. Duidelijk een richtingaanwijzer voor wat nog komen ging, maar het verhaal is stukken geforceerder en ken meer zijsprongen dan in de latere neorealistische films. Daardoor is Ossessione duidelijk wat minder. Psychologisch niet heel erg overtuigend en wat al te overdadige niet altijd goed gebruikte muziek. En inderdaad is het zo'n half uur te lang.

De acteurs zijn van grote klasse (zeker Girotti) en de film komt heel erg gedurfd over voor zijn tijd. Met al vreemdgaan, moord, een prostituee en een buitenechtelijke zwangerschap. De eindscene is prachtig en het feit dat een kind even daarvoor de relatie tussen de twee hoofdpersonen redt en een ander kind ze verraad is haast ironisch.

Ik hou het op een 3.5*, er is genoeg te genieten, maar ik verkies die andere eerste neorealistische film, I Bambini ci Guardano boven deze.

De verhouding tussen mij en het werk van Costa is toch een beetje moeizaam. Vind het zeer zorgvuldige kleurenpalet en belichting in een uitermate grauwe achterbuurt een interessante botsing.

En de tegenstelling tussen de vaak doodse beelden en levendig achtergrondgeluid valt ook op. Costa filmt ook bijna alles in nauwe ruimtes, bij ramen en door deuropeningen.

Er zit ook een soort tegenstelling in de film (en misschien wel bij Costa) waar ik het wat moeilijk mee heb. De film komt regelmatig erg gecomponeerd en weinig spontaan over, tot de kleinste beweiging aan toe. Tegelijk blijft het allemaal voyeuristisch aanvoelen. Ik blijf een buitenstaander die naar een wereld kijkt die gemanipuleerd aanvoelt. Nou weet ik ook wel dat films altijd manipulatie is en kan ik alles wat ik net noemde los van elkaar in sommige andere films goed hebben, maar het zit me hier wat in de weg.

Interessant, dat wel.

Mijn elfde film van Peckinpah en zijn laatste.

Op het moment dat vrijwel geen producent meer met Sam Peckinpah wilde werken en zijn gezondheid hem door een aantal verslavingen ook in de steek begon te laten vond Peckinpah toch nog werk. Hij haatte het boek en vond het script niet erg goed en pogingen om het zelf te herschrijven liepen op niets uit maar Peckinpah had weer wat om handen en waar hij behoorlijk in ongenade was gevallen bij producenten, dat was bij acteurs wel anders. Vandaar dat ook deze film een sterke cast heeft.

Zwakke plek is inderdaad het matige spionageplotje en het slechte script dat het er niet beter op maakt. Peckinpah is zijn touch ook wel een beetje kwijt. En het einde is tamelijk idioot. Ondanks dat smokkelt Peckinpah er nog aardige touches van zijn stijl in en is de film bij momenten nog best spannend. Een echt goede film is dit nergens maar gezien de matige reputatie van deze film viel hij me eigenlijk wel weer mee.

Aardige, plezierige film, maar ik ben er bepaald niet ondersteboven van. Overduidelijk geïnspireerd door de franse Nouvelle Vague (voor mijn gevoel veel meer dan op het Italiaanse neorealisme). Hier en daar een erg mooi moment. Soms heel erg grappig. De openingsscene en de stempelscene zijn mooi. Maar de status zie ik er niet in.

3.0*

Otets i Syn is geen direct vervolg op Mat i Syn, maar meer een film met een verwant thema: familierelaties.

Otets i Syn vond ik niet zo goed als Mat i Syn. Maar het scheelt niet eens veel. De oorzaak dat het net wat minder is, is denk ik dat het verhaal net wat groter is en de dialogen soms iets té zijn. Daardoor is Otets i Syn iets minder universeel en krachtig.

Maar dat is ook echt het enige dat ik te zeuren heb, want verder vond ik het een onwaarschijnlijk mooie film. Zo mooi dat ik na afloop eigenlijk de mensen van mijn filmhuis wilde vragen om de film nog eens af te draaien. Otets i Syn gaat vooral over een vader en een zoon van wie het leven totaal met elkaar verstrengeld is. Ultieme liefde tussen twee familieleden. Op het verstikkende af. Maar dan in de wetenschap dat er een moment van loslaten komt. Eigenlijk willen ze dat niet, maar het lijkt iets waaraan je niet kunt ontkomen. Bijna een natuurwet.

Visueel is de film weer onwaarschijnlijk mooi. Prachtige kleuren. Ongelofelijk mooi licht. De openingsscene die, net als de openingsscene van Mat i Syn al meteen indruk maakt, beide scenes zijn erg intiem en liefdevol. OOk zitten in deze film erg veel prachtige close ups van gezichten en moet ik de fraaie scenes op het dak nog even noemen.

Na 3 films weet ik het zeker. Sukurov is een van de interessantste hedendaagse Europese regisseurs.

Ruim 4.0*

De tweede film die ik van Minervini zie. En wederom zeer geslaagd. De grens tussen documentaire en speelfilm, daar is waar hij zich beweegt. En mensen aan de randen van de maatschappij in het zuiden van de VS zijn thema.

In deze film gaat het om twee groepen die bijna tegenpolen zijn. En die beiden door de massa het liefst genegeerd worden.

Als eerste een groep bewoners, veelal verslaafden van een vervallen trailerpark. The Other Side filmt ze op zeer intieme momenten, maar, en daar zit de kracht van Minervini, de intimiteit is warm, zuiver en menselijk en verre van exploitatief. Zelfs als Minervini filmt dat iemand een shot heroïne zet voelt dat als gevoelig, intiem en oprecht. De film verhult niks maar laat de bewoners als mensen zien. Ze hebben een paar verkeerde keuzes gemaakt en voelen dat ze uit de maatschappij zijn gevallen, maar in zo iemand als de man die min of meer de hoofdrol speelt schuilt in zorgzame man. In dat leven is regelmatig het licht van de zon fraai in beeld, als teken dat het nooit helemaal hopeloos is. Hoewel ze ver van de maatschappij zijn afgedreven.

In het tweede deel zien we een andere groep die ook ver weg is gedreven. Een groep mensen die in eerste instantie zegt op te komen voor het Amerikaanse recht om wapens te dragen en hun leven te beschermen, maar bij wie dat afdrijven van de maatschappij zich vooral uit in een extreem wantrouwen tegen de regering. Gevoed door samenzweringstheorieën oefenen ze voor de strijd. Met een arsenaal aan bepaald niet misselijke wapens. En hoewel ik best hun bestaan wist is dat eng. Zeker tijdens de "oefening" op het einde van de film, maar daarvoor pakt de film ook de emotie van die mensen en voelt ook zijn blik daar open en zonder expliciete agenda aan.

Na twee films kan ik niet anders zeggen dat Minervini een van de boeiendste hedendaagse filmmakers is. Ik wil alles van de man zien, wat hij al gemaakt heeft en nog gaat maken.

4.5*

Mulligan zou een bijna vergeten regisseur zijn als hij niet die ene film had gemaakt. Eigenlijk kent haast niemand zijn andere films meer, terwijl hij volgens mij toch ooit als grote belofte gold. Ook deze film is in tegenstelling tot een aantal tijdgenoten met enigszins verwante thema's behoorlijk in de vergetelheid geraakt.

Een psychologische thriller met horrortrekjes en een plottwist die erg doet denken aan een aantal plottwists uit recentere films die ik hier maar niet noem. Best mooi qua sfeer, mooie opening.

De film valt helaas wel wat tussen de wal en het schip. Het is niet suggestief en genoeg en laat te openlijk enge dingen zien om ingetogen te zijn, maar in dat openlijk laten zien is de film bijlange na niet expliciet genoeg om echt eng te worden. Als drama is het te ongeloofwaardig om indruk te maken. Behoorlijk wat clichés ook, al waren sommige in 1972 waarschijnlijk wat minder cliche dan nu.

Toch is het heel aardige film. De tijdssetting is wat onduidelijk. Het schijnt zich in de jaren '30 af te spelen, maar het voelt eerder als een achtergebleven, ouderwets plattelandsdorpje in 1972, maar dat geeft niets. Het is eigenlijk juist dat sfeertje en die achtergrond die de film nog best goed maakt. Dit in combinatie met de tweeling en de oma die het juiste toontje te pakken hebben.

De film maakt kortom geen geweldige indruk, maar is interessant genoeg en prima te kijken.

3.0*

In verkeerde handen was een script als dit snel een miskleun geworden. Aménabar maakt er een mooie en erg sfeervolle film van. Mooie muziek en een erg sterke sfeer. De hele cast is goed en zeker Kidman is top. Niet de eerste keer dat ze me weet te overtuigen. De eindtwist zag ik enigszins (maar niet tot in de details) aankomen. En wellicht dat de film er in de tweede helft net wat te veel op leunt. Maar weer veel minder dan sommige andere films die naar een twist toewerken.

3.5*

Ik vond het nou juist niet al te geloofwaardig, kreeg toch een gevoel dat als je maar lang genoeg je avances volhoudt je uiteindelijk wel het hart veroverd van degene die je begeerd. En daarbij ook nogal lang. En wat ook niet helpt is dat het mannelijke hoofdpersonage een nogal vervelende man bleef vinden.

3.0*

Alle vijf de Ichikawa's die ik laatst op Camera Japan zag zijn naar boeken. Deze is het meest een formulefilm bijna, al is dat negatiever dan ik het bedoel. maar dit is een melodrama naar beproeft Japans recept. Een zichzelf opofferende vrouw (hier de zuster, vaker de moeder in Japanse films) die de niet al te goed functionerende familie overeind houdt in zware tijden. Net zoals in de VS was er in Japan een strak studiosysteem en deze film valt vrij precies in lijn met de drama's die met een vrouwelijk publiek als doel werden gemaakt. De film is er niet een die dat volledig ontstijgt (zoals bij Ozu of Naruse) maar is wel behoorlijk goed in zijn soort.

De film was belangrijk genoeg om in widescreen en kleur gefilmd te worden. Deels omdat Ichikawa internationaal al een behoorlijke naam was en ook omdat de schrijfster van het boek Aya Koda (ook Flowing van Naruse is op een van haar boeken gebaseerd) behoorlijk populair was in deze tijd.

De teruggevonden video's zijn erg leuk, maar de montage met nieuwsbeelden en vooral telefoongesprekken van de eeuwig draaiende bandrecorder onder Nixon maakten dat het werkte.

Nixon was zeker niet de slechtste president ooit. Zeker in de 19e eeuw waren er een aantal ergere. En er gebeurde in de eerste termijn best wel een paar spectaculaire dingen. Met name de normalisatie van de betrekkingen met China was zeer bewonderenswaardig (maar achteraf is het ook weer bedenkelijk om 'm naast Mao te zien). Maar hij had veel karakterfouten, zoveel dat hij toch totaal ongeschikt bleek. Was te autoritair, zat vol vooroordelen, was behoorlijk paranoide, kon niet delegeren en koos naaste medewerkers uit die jong, onbezonnen en onervaren waren.

En dat beeld komt in deze docu ook weer naar voren. Niet direct iets nieuws, maar toch een uitermate fascinerend inkijkje. Eentje van heel dichtbij.

Kleine 4.0*

De vervelendste oscarwinnaar beste film na Braveheart is The English Patient. Deze film associeerde ik daar mee en dat klopt niet helemaal. Hij is wat beter, maar ook weer niet zoveel. The English Patient heb ik weleens het opgeblazen niks genoemd. Deze film is minder opgeblazen en lijkt regelmatig vooral een sfeerfilm te willen zijn, alleen daarvoor krijgt het verhaal teveel alle nadruk en om eerlijk te zijn boeit dat maar matig. Karen heeft misschien een aardig boek over haar verblijf in Kenia geschreven, maar deze film wil van haar maar geen boeiend figuur maken. Streep is stijf met een geforceerd accentje. Redford en Brandauer geven ook niet al teveel kleur aan deze suffig ruikende film. Helemaal onverwacht komt dat nou ook weer niet, maar mijn stapeltje oscarwinnaars van deze week leveren vooral onterechte winnaars op.

Na een zwak begin wordt dit in de gevangenis een pittig en ontroerend drama in soms wat geforceerde documentaire-stijl. Toch wat minder dan ik gehoopt had.

3.0*

9 augustus is het 20 jaar geleden dat ik deze voor het eerst zag. Dat was op een VHS opname van een BBC-uitzending. Inmiddels heb ik dit al een tijd op DVD en had ik deze al lang mijn hoofd voor herziening. In die tijd was het denk ik mijn tweede film noir en was ik nog heel erg mijn smaak aan het ontdekken en ik weet nog een beetje dat ik moe was en de draad kwijtraakte in alle intriges.

Nu weer gezien nu ik mezelf als een noirliefhebber zie en er ook behoorlijk wat heb gezien en hij beviel veel beter dan de eerste keer. Erg sfeervol begin en als in de tweede helft het web van intriges wordt gespannen vind ik het niet meer irritant dat het op een gegeven moment bijna onduidelijk wordt wie wie nou verraad, maar juist een kracht. Erg goede muziek ook. En stillistisch mooi en natuurlijk de dialogen. Een van de films die het meest puur noir is. Met ook een prachtig einde. Spreekt de dove jongen de waarheid of is dat het antwoord om Ann te troosten.

Ik ga een volle ster omhoog.

Viel me helaas wat tegen. Aan de lange kant en krijgt nergens de extra dimensie die westerns die ik echt goed vind wel krijgen, iets mystieks is dat vaak. Mede daardoor deed de film me niet zoveel. Vond de humoristische terzijdes ook vaak nogal flauw. Had een van zijn sterkere kanten (Geen groep van good guys, dunne lijn tussen goed en slecht) best nog wat steviger tot thema mogen maken..

3.0*

Een beetje een stretch is het wel op Outrage als een noir te zien. Hij staat op de grote TSP lijst, Is Engelstalig en komt uit 1940-1959. Dus hij mag,

Outrage is vooral een enorm moedige film. Ida Lupino was al een zeer goed actrice toen ze een script schreef voor de film Not Wanted, over een ongehuwde moeder. De beoogde regisseur, Elmer Clifton, kreeg tijdens het maken van de film een hartaanval en Ida Lupino regisseerde in zijn plaats, zonder credits. Nog in hetzelfde jaar regisseerde ze haar eerste film met credits. Ook weer een die ze schreef en weer een thema dat haar na aan het hart ging (een hoofdpersonage met chronische pijnklachten, Lupino had ook pijnklachten doordat ze in haar jonge jaren polio had gehad. Outrage volgde een jaar later en was pas de tweede film na de Hays code die verkrachting als thema had. En hoewel de verleiding wellicht groot was gooit lUpino de jacht op de dader compleet overboord en gaat de film voornamelijk over het verwerken van zoiets. De film is vooral een film over de verwerking van zoiets. Hoe je hulp wegduwt en voor je emoties vlucht. En de film weet het bijzonder vaardig te brengen binnen de nog strak geldende grenzen van de Hays-code.

De film werd geproduceerd door de onafhankelijke productiemaatschappij die Lupino zelf had opgezet. Distributie werd gedaan door RKO

Het einde van de film (het laatste kwartier) is wat minder overtuigend dat wat er aan vooraf ging. Maar dit was een unieke film. Lupino regisseerde uiteindelijk acht films (inclusief Not Wanted) in ruim 4 jaar en daarna verschoof haar regiecarriere vooral naar TV, waar ze vele afleveringen van series regisseerde. Dingen als Twilight Zone, Alfred Hitchcock presents, Thriller en Bewitched. Ze bleef ook altijd acteren. Tot haar zestigste in ieder geval. Toen stopte ze. Lupino overleed in 1995.

Niet onaardig, maar de film lijdt er wat onder dat het script onevenwichtig is en dat hoofdrolspelers Leigh Snowden en Ray Danton die verliefd op elkaar worden, nogal weinig chemie hebben. De film knapt op als die twee naar de achtergrond gaan. Met name Danton is ook een weinig enerverend acteur. Arnold's regie is niet slecht maar heeft niet veel persoonlijkheid.

Maar de scene waarin de agenten toekijken bij het afleveren van vals geld bij een restaurantje is echt wel erg goed gedaan. De andere film over vals geld deze maand was een stuk beter.

Wel aardig, maar heeft zijn semi-klassieke status alleen te danken aan de cast.

3.0*

Leuke documentaire met erg leuke hoofdpersonages. Probleem was voor mij hoe globaal er langs hun leven gegaan werd, want er is nogal wat gebeurd. Vooral dat ze zich op een gegeven moment zelfstandig vochten en dat dat vervolgens weer dwars werd gezeten interesseerde me. Mooie laatste scene op de opening. Waar voormalige "vijanden" als oude vrienden worden binnengehaald.

3.0*

Sinds 1947 maakte Haanstra, eerder verzetsman en fotograaf actief als filmer. Vaak in opdracht maar voor zijn film Spiegel van Holland had hij een prijs in Cannes gewonnen. Deze film was een opdrachtfilm voor een Leerdamse gasfabriek en we krijgen dan ook een keurige uitleg van het proces van het nog deels ambachtelijk en deels industrieel maken van glazen items in allerlei vormen en maten. Het is vrij schools en niet per se heel boeiend.. Ware het niet dat Haanstra verschrikkelijk goed filmt en het proces echt schitterend gefilmd wordt. Zelfs een fabriek (geholpen door wat jaren '50 stilering) ziet er superstijlvol uit bij Haanstra. Fijne camerastandpunten en een haast muzikaal ritme. Bij die machine ging iets mis en dat beeld kon niet in zijn opdrachtfilm, maar werd de directe aanleiding voor een andere film die hij voor de lol maakte. Glas

Ik zou ongeschikt zijn als vader van een puber denk ik. Veel te begripvol. Komt waarschijnlijk dat ik nog steeds ergens een puber ben. Vandaar ook mijn zwak voor dit soort films.

Zoals Nienthe terecht opmerkt, Rebel Without A Cause in de jaren '70. De tijd van de ideale suburbs met keurige groene tuintjes waarin voormalige stadsbewoners hun rust zochten. Achter de keurig aangeharkte tuintjes is er een gebrek aan belangstelling voor elkaar, vaders die bezig zijn met hun carrière, moeders die zichzelf proberen te ontdekken in praatgroepjes en kinderen die in de zielloze buitenwijk in het speeltuintje of in een buurthuis rondhangen, wat experimenteren met drugs en uit vervelling "over the edge" gaan. De film kiest duidelijk voor de kinderen. Als je dat als kijker niet kunt raak je de film vrij makkelijk kwijt denk ik. Ik heb daar geen moeite mee en zag ook nog eens een geslaagd tijdsbeeld. Geholpen door de Amerikaanse rocksoundtrack, de aankleding en de sterk getroffen desolate sfeer van een een mislukte poging om in the middle of nowhere een ideale woonplaats neer te zetten.

Minstens een keer een film als deze per generatie graag (en dan ook even sterk).

4.0*

De tweede wereldoorlog was eerder een tijd genegeerd door de filmwereld in Nederland. We wilden dat juist vergeten. Maar langzaam maar zeker kwamen de verhalen op gang. Niemand minder dan Lou de Jong die in opdracht van de overheid de bezetting onderzocht kwam dit verhaal tijdens zijn onderzoek tegen en zag er een film in. Hij benaderde Bert Haanstra, maar die haakte af en maakte Alleman.

Er werd daarom toch weer een regisseur uit het buitenland gehaald. Dat was Paul Rotha. Die was opgevallen door een documentaire over Hitler en voornamelijk documentairemaker, al had hij in Engeland ook de misdaadfilm Cat and Mouse gemaakt. Het zorgde ervoor dat De Overval een kale film zonder opsmuk en zonder muziek is. Zonder overdreven heroiek en nadrukkelijk sentiment of spanning. Maar tegelijk is het ook een wat oppervlakkig goed-tegen-slecht verhaal waarbij stiekem echt wel de heroische daad wordt geeerd. Nou ja, stiekem is het niet, de film opent met een korte toespraak van een echte verzetsman, De film was een hit en kreeg zeer goede reacties. Hij werd zelfs de beste Nederlandse film van na de oorlog genoemd. Dat vind ik zeker niet, hoewel het de moeite best waard is.

Vond het in tegenstelling tot enkele reacties hier een fantastische film. Evenwichtig, to the point en zeer goed geacteerd. Qua fotografie en toon zag ik wat noirtrekjes. Plotiddee is later vaker gebruikt, maar dit zou weleens de eerste kunnen zijn geweest, want voor 1943 was dit erg ongewoon, maar vond het hier beresterk gedaan met echt een heel goed script. Dit is waarschijnlijk in een klap mijn favoriete western van voor 1960.

Zwaar overdreven inderdaad.

Dit is pas de tweede Mizoguchi voor me dus ik trek niet al te veel conclusies nog. De andere was Ugetsu en dit is wel anders. Zoals veel (grote) Japanse filmmakers uit het studiosysteem daar (Ozu, Naruse) maakte Mizoguchi vooral films gericht op vrouwen, die de belangrijkste bioscoopdoelgroep waren in deze tijd en dit is daar een voorbeeld van.

Op basis van deze film (maar die basis is dus veel te smal) lijkt Mizoguchi wat dramatischer van toon dan de twee die ik eerder noemde. En het drama wordt nergens echt gelaagd, blijft een beetje aan de oppervlakte hangen. Wel mooie plaatjes, zoals een silhouet tegen de achtergrond van bomen ergens midden in de film. Wow.

3.5*