Opinions

De details maken deze film tot een heel bijzondere western. Het begint al bij de schitterende openingscene. Fuller is er wel vaker goed in maar zo goed als hier zag ik het nog niet. Verderop in de film is er een scene in de storm die bijna meer lijkt op Bela Tarr dan op een mainstream-Hollywood western als deze film. Uit 1957! Zo extreem is de film niet overal, maar ook voor lliefhebbers van films die de censors plagen is dit leuk want de dialogen zitten vol innuendo's en dubbele bodems zonder dat ze plat worden. En dan combineert de film ook nog het feminisme van een al even unieke film als Johnny Guitar met een neerslachtigheid over het stervende westen die zijn tijd vooruit was. Bijzonder en elke liefhebber van Westerns in het algemeen en vooral van degene die zich niet aan alle regels houden moeten dit zien. Fuller trekt alles open in deze film. Met dollyshots, close-ups en nog meer fraais.

Het blijft opmerkelijk hoe vaak titels van gialli aanhaken bij eerdere titels van gialli . Deze film had niet zo geheten als Elio Petri niet kort daarvoor succes had gehad met een film met een gelijkaardige titel. En zo zijn er vele soorten titels waar vele varianten op zijn.

Verder een stijlvolle vrij vroege giallo, zij het dat het net een beetje minder exploitief en expliciet is dan veel latere gialli. Erg fraaie kleuren vooral. In deze film ook duidelijk wat gothic invloeden, terwijl de film zelfs heel anders is. Het precieze stijlvolle van deze film is van grote toegevoegde waarde voor me.

Ik kon er niet zoveel mee. Wil heel graag cult zijn. Met oude mannen die op een elektrische step door iets te perfecte en haast geromantiseerde urban decay rijden. Vader heeft een erg hippe snor en de hele cast oogt een beetje als modeblad dat op streetfashion is gebaseerd. Het album van de band van de dokter klinkt de voor zover ik weet nog niet echt bestaande derde elektrogolf. Het zou best kunnen na die van de early 80's en die van rond 2000.

De film lag me niet zo. Het huwelijk tussen verdriet en humor werkte niet voor me en de film gaat op het einde, ondanks dat de film niet eens zo lang is wat slepen. Niet slecht gemaakt, maar het lag me niet.

Aranofsky heeft gigantisch veel lef, maar gaat wat mij betreft ook wel behoorlijk stevig onderuit in deze film, met afstand zijn zwakste. Boeiend uitgangspunt maar een heel erg wankele uitwerking. Zowel visueel (bij vlagen kitsch, niet mijn smaak, zeker niet in het verleden-deel), als de erg tegenvallende muziek (een zeer sterk punt uit zijn vorige films) als inhoudelijk (wankele verbindingen tussen de verhaallijnen, en nogal bedenkelijk plot in het hedenstukje en niet het lef hebben om te doen waar de film regelmatig om schreeuwt: maak het abstracter, kleiner, intiemer).

Grote tegenvaller.

2.0*

Vermakelijke onzin. Grier acteert als een krant, maar compenseert dat met haar uitstraling. Muziek is zwaar ok en voor ik het beu was was het weer voorbij.

3.0*

Dit zijn de films waarvoor je het doet in Rotterdam. Onbekende low-budget independentfilm die ik nooit gezien had als een oplettende programmeur dit niet opgevist had.

Twee tegenpolen in een hotelkamer. Een macho en een student. Een erg intrigerend psychologisch spelletje en heel langzaam ontrolt zich de reden waarom ze daar zitten. Een politiek getinte psychologische thriller met overduidelijk een autobiografisch randje. Een film met durf en erg boeiend. De episode in de stad van de filmer maakt ook nieuwsgierig wat de regisseur mèt een budget zou kunnen.

Aanrader.

4.0*

Er zijn natuurlijk meer acteurs die altijd een associatie met noir zullen hebben maar weinig zo stek als Glenn Ford. Tuurlijk, hij maakte ook films in andere genres (westerns bijvoorbeeld) maar zijn talent en de uitstaling die ergens tussen buurman en wiseguy in lijkt te hangen maakt hem ook geschikt voor dit werk. Een van de latere films van Richard Wallace, een regisseur die al begon in de zwijgende tijd en vrij jong overleed aan een hartaanval (een jaar of vier na deze film).

Framed is een degelijke noir. Een goed opgebouwd verhaal, paar leuke plottwistts, goed verfilmd en een zeer goede tegenspeler in de mij onbekende Carter. Een soort van no nonsense noir, vooral plotgedreven. Lekkere film, maar mist een extra sparkle om echt indruk te maken. Dit is vooral een lekker snoepje voor de liefhebber.

Lief. Het lijkt alsof dit uit een naïevere tijd komt. Best sfeervol. Fijn om eens gezien te hebben.

3.0*

Begint vrij sterk. Mist een beetje sfeer, maar is in het begin wel erg intrigerend. Als Seigner (matige rol en irritant karakter trouwens) in beeld komt gaat het helaas alleen maar bergafwaarts. Het verhaal wordt steeds minder om uiteindelijk ronduit stompzinnig te eindigen. Uiteindelijk een van de minste Polanski's. Ford houdt zich nog vaardig overeind.

Maar ach, de stand is nog altijd 9-2 voor de goede Polanski's.

2.0*

Begin jaren '20 trok de Duitse regisseur Ernst Lubitsch naar de VS. In die jaren ging hij nog weleens heen en weer naar Duitsland.

In 1918 was er een einde gekomen aan de grote oorlog. Na de grote oorlog toen veel mensen die kiem voor de volgende oorlog al zagen was er een golfje aan literatuur die daarvoor waarschuwde. Een van de eerste onderdelen daarvan was de korte novelle L'homme que j'ai tué van de Franse schrijver Maurice Rostand. In 1930 werd de novelle een toneelstuk. Dat verhaal werd vlak voor Lubitsch erachter kwam dat hij minder naar Duitsland moest gaan verfilmd onder de naam Broken Lullaby. En die film zag ik kort geleden.

Dat verhaal is nog een keer verfilmd in 2016. En dat is deze Frantz. Ozon ziet de film als zijn belangrijkste bron. Meer dan boek en toneelstuk. Toch zijn er best veel verschillen. De film van Lubitsch is heel direct en met maar 77 minuiten ook erg compact en to the point. Frantz is gemaakt nadat we wisten dat de slechten gewonnen hadden er een tweede oorlog gekomen. Die wetenschap schijnt door in Frantz. Ook anders is de point of view. [spoiiler[ Bij Lubitsch kijken we vanuit de Franse soldaat. In Frantz is Anna veel meer de hoofdpersoon. Het maakt het verhaal anders. De hele tweede helft bij Ozon gaat een andere richting op dat bij Lubitsch. Het is een weze een herinepretatie van hetzelfde materiaal. Ozon zweeft soms naar een sentimenteel randje en versiert de film veel meer dan de soberder versie van Lubitsch, maar houd de film knap binnenboort en Frantz is een rijke karakterstudie

Het beste wat ik tot nu toe van de vaak wisselvallige Ozon zag.

Bijna even moreel verwarrend als films als Cannibal Holocaust of Funny Games eigenlijk. Is dit een exploitatiefilm of een oproep tot acceptatie van iedereen zoals hij is. Of geen van beiden, of allebei. Is de film zelf niet een beetje wat het veroordeeld?

Een unieke, fascinerende film is het zonder meer.Jammer dat op de (regio 1) DVD die ik keek er een uitermate flauw stukje achter het einde was gemonteerd, waarin Hans nogal veel verdriet blijkt te hebben om wat er met Cleopatra gebeurde, maar dat neem ik niet mee in mijn waardering, want dat stuk is uiteindelijk de film weer uitgegaan.En is onder druk van de studio destijds gefilmd.

3.5*

Aardig tot het einde.

Zoals eerder gezegd een tamelijk conventionele film, maar wel met een aantal sterke kanten. Zo is de stijl vrij sober. Worden er in elk geval wat nuances aangebracht. En zijn de acteurs goed, met name Kekilli. Heel jammer is dat de film de soberheid af en toe afwisselt met veel te aangezette dramatiek. De pseudo-heroische poging om op de trouwerij van de zus te komen bijvoorbeeld. Of de rol van het kind, die wel heel eenvormig als aangever van de emoties in het verhaal dient : "mama, gaan we nu alweer weg?". Een heel andere film en een iets ouder kind, maar een film als Submarino is zoveel overtuigender in het neerzetten van een ouder-kind relatie waarbij de ouder een zwaar leven heeft. Ondanks de goede acteurs overtuigen de bijrollen door het script me nooit helemaal. Desondanks blijft de film redelijk overeind, al is hij wat aan de lange kant.

Echt fout gaat het op het einde met voor mij erg doorzichtige poging om oeeh's, aaah's, schrik en dramatiek uit het publiek te trekken. De beiinvloedbare zoon komt met een pistool, spanning, schrik, maar kan het niet, gooit het pistool weg, opluchting, kind pakt pistool op, schrik, het zal toch niet, kind gooit pistool weer weg, opluchting, nare machobroer komt, er gebeurt iets, mes, in wie, spanning, even de vraag rekken wie er gewond of dood is, het zoontje, slomo, dramamuziek, moeder met kind in de armen. einde. Op mij had het een totaal averechts effect.

Om de hele film nu compleet af te rekenen op de laatste minuten gaat me wat ver maar meer dan 2.5* kan ik er toch echt niet meer van maken.

Is dit een slechte film? NIet echt. Komt het in de buurt van de eerste? Geen moment. Waar de eerste vooral een erg pessimistische film was die optimaal wist te profiteren van lekker ranzige new yorkse seventies locaties, in deze tweede hebben we ranzig Marseille, ook leuk, maaar toch niet hetzelfde. De film mist het ritme van de eerste en heeft nogal een slepend middenstuk met het afkicken, maar het grootste issue is het script. Doyle is hier niet het karakter uit de eerste en de film is een stuk minder geloofwaardig. Van een man die tegen allerlei systemen vecht is hij veranderd in een wrekende agent. Kan en mag, maar het boeit stukken minder. Dit is niet onaardig '70s amusement, maar de eerste was wel wat meer wat mij betreft.

Familie van New Yorkse tijdgenoten als Across 110th Street, Serpico, Dog Day Afternoon en Taxi Driver. Niet alleen in de zin van het ranzige decor van naar portiekpis ruikend half vergaan New York, maar ook door een cynische bitterheid en een flinke aanval op figuren waar je ooit tegenop moest kijken. Aan het einde blijkt alles een zinloze toestand.

De film blinkt uit in zijn gevoel voor locaties en zijn ritme. Het was de doorbraak van Friedkin en een commerciële en kritische hit, Hierna maakte hij The Exorcist (en dat was een paar jaar de meest succesvolle film ooit. De goodwill die dat opleverde raakte hij weer kwijt. Het was ook een moderne oscar beste film. Die prijs was in een paar jaar tijd van brave films als My Fair Lady en The Sound Of Music naar In The Heat Of The Night, Midnight Cowboy en deze film gegaan.

Voor mij was het eindelijk weer eens een Oscarwinnaar die me echt goed beviel.

Deze film heeft een wat gekke voorgeschiedenis. Rond 1960 was Freud erg modieus in Hollywood. John Huston besloot dat hij een film wilde maken over zijn leven. Voor het script haalde hij Jean Paul Sartre over om een script te schrijven. Ee gekke keus want Sartre had niet veel met Freud. Toch schreef hij een script dat zo gedetailleerd was dat het onbruikbaar bleek. Huston kreeg ruzie met Sartre en het kwam tot een breuk. Huston gaf de opdracht aan Charles Kaufman met wie hij eerder had gewerkt en die kwam met een bruikbare opzet.

In het begin van de film wordt er zeer hoog opgegeven van Freud. Hij wordt naast Copernicus en Darwin gezet als een revolutionair wetenschappelijk vernieuwer. Dat zou nu niemand meer doen. Wat in tegenstelling tot die twee wordt een flink deel van Freuds theorieën als achterhaald gezien.

Nog niets van dat alles in deze film die een beetje de structuur heeft van een sportdrama. Een man vecht tegen beter weten in tegen zijn omgeving en blijkt gelijk te krijgen. Voor een groot deel is Freud opgebouwd uit verhalen van patiënten door Freud behandeld (en die zijn overigens fictief) ,die een bijdrage zouden hebben geleverd aan het ontstaan van Freuds theorieën. Clift is verrassend genoeg best goed als Freud en maakt er niet zo'n karikatuur van als ik vreesde. De film was bovendien blij vlagen erg sfeervol, zeker als het wat expressiever wordt.

Deel 1 was een platte bloedcommerciele cash in voor Halloween. En er werd goed aan verdiend. Zelfs de regisseur Cunningham geeft op het audiocommentaar toe dat het enige doel van het eerste deel was veel geld te verdienen met een relatief goedkope film. Deel 2 is meer van hetzelfde maar dan flink minder. We krijgen eerst een te lange aanloop met beelden uit het eerste deel. Dan een kill[. Dan een hele tijd niet zo veel. Vooral een vrij sfeerloze film waarbij een stel weinig getalenteerde acteurs op zomerkamp zijn. Jasons backstory biedt mogelijkheden om mee te spelen, maar dat laat de film nogal liggen. Het is een man met dweil om zijn gezicht. Miner mist gevoel voor timing en spanningsopbouw, En wat was het boven alles vaak saai. Het eerste deel was niet veel bijzonders. Maar veel beter dan dit.

Ik zie de magie ook niet. Een lelijke film, oninteressant verhaal. Yoshimoto is niet te harden. Asano is dat wel, zowel rol als karakter. Had bijna het idee dat hij hem compleet naar een andere setting had moeten verhuizen.

1.5*

Hoogstaand is het bepaald niet. Matige acteurs en de film was beter geweest zonder de gijzeling door de militiafiguren. Maar ik heb me best vermaakt met deze pretentieloze komedie vol met grappen over homostereotypes. Ben 'm waarschijnlijk wel binnenkort weer zo goed als vergeten..

2.5*

Ben het vrijwel geheel met bovenstaande reactie eens. Mooi debuut. Aandoenlijke film, prettig kabbelend op de vroege ochtend. Behoorlijk veelbelovend voor een 25-jarige.

3.5*

Ik vond de film voor de plotwending een ietwat voorspelbare gangsterfilm met komsiche elementen, eran werd het allemaal lekker uitzinnig en over de top. Op het moment van kijken vond ik dat amusant, maar het is wel een film die vaak wat overgewaardeerd word. Een tweede keer is het allemaal al niet meer zo leuk.

De plotwending is vooral een gimmick. En gimmicks zijn vaak niet echt lang leuk.

Leuke Wilder. Niet zo leuk als His Girl Friday. Helaas ook met de flauwste scene die ik ooit in een Wilder zag de Duitse wetenschapper die uit de ambulance valt. Verder na het langzamere tempo van zijn vorige film wordt hier het tempo weer ouderwets opgevoerd hier. Was wellicht nog boeiender en scherper geweest als Wilder het had verplaatst naar het (toen) heden. Maar prima vermaak verder.

3.5*

Ik vind het toch wel tamelijk verbijsterend. De enige andere film die ik van Garrel zag (Les Amants Reguliers) vind ik erg, erg goed, de film raakte me behoorlijk, stijl, thematiek en inhoud sloten op elkaar aan en Louis Garrel weet die film prima te dragen.

En dan dit. Hetzelfde zwartwit als in die vorige film, maar hier is het totaal niet op zijn plaats. Een film over verliefdheid, maar passie is niet te vinden. Drie hoofdacteurs (inclusief Garrel jr.) maken er maar weinig van. Maar het ergste is het totaal suffe script. Garrel maakt nogal onafhankelijk zijn films, hier is het jammer dat niemand heeft gezegd dat hij misschien toch beter een ander script had kunnen nemen. Het komt overigens gewoon van zijn vaste scriptschrijvers. Godard had er in de jaren '60 misschien nog iets van kunnen maken door ermee te gaan spelen, knippen en plakken. Maar dat doet Garrel òòk niet. En dan blijft er iets over waar geen filmmaker mee weg hoort te komen. Vooral de tweede helft van het script is kinderachtig, oubollig en moralistisch.

De schaarse aardige kanten (het begin en een enkele aardige scene in het midden die een klein beetje laat zien wat er zo goed was aan Les Amants Reguliers) leveren een kleine 2.0* op.

Volgens het IFFR ben ik een cynicus en is dit kwetsbare romantiek.Ik neem het maar voor kennisgeving aan.

Mooie rol van Melissa Leo in een heel aardige film. De film is me net wat te gelikt voor zijn thema al zijn de beelden van de blauwige ijsvlaktes soms best fraai. Mooi, maar geen film die me bij zal blijven. Gaat nooit ècht diep.

3.0*

Gekke film die nogal meeviel. Toch wel het beste bewijs dat als een regisseur met enige visie zich met een film als deze gaat bemoeien en nog best boeiende dingen gebeuren kunnen. Al zal het ongetwijfeld ook voor een commercieel uitstapje zijn geweest.

Kinski geeft niet de indruk zich bovenmatig te hebben ingespannen voor deze film, maar dat mag de pret niet drukken. Vooral vaak op een maffe manier mooie composties en aardig stijlvol kleurgebruik. Vreemde en soms freaky bijfiguren en een soort mythisch sfeertje. Het verhaal stelt verder weinig voor, maar er is genoeg te zien.

3.0*

Erg scandinavisch sfeertje. Bijna als de echte wereld maar net niet. Verder een licht-komische film met noir-trrekjes. Vermakelijk, maar niet al te bijzonder of uniek Daarvoor is het vooral nog veel te braaf en rechtvooruit. De film had wat bij betreft een flink stuk absurder en duisterder gemogen. Leuk einde wel.

3.0*

Meer typisch Tennessee Williams, met zowel setting als stijl in zijn hoek, dan typisch Lumet die wat moeite lijkt te hebben de thema's Van Williams. Met name de drijfveren van de karakters komen niet erg uit de verf. Daarom niet geweldig. Maar zowel begin als einde zijn fraai en erg sfeervol. Voor het eerst dat ik Magnani in een Amerikaanse rol zag en ze was vooral heel erg Magnani. Niet de meest subtiele actrice, maar passioneel en fijn om naar te kijken.

Met het verhaal van Ingo Hasselbach uit mijn eerdere post heeft het slechts op een aantal punten te maken en juist de belangrijkste punten horen daar niet bij zoals de aanleding om nazi te worden en de aanleiding om er mee te stoppen, almede het grootste deel van de vriendschap tussen Heiko en Tommy, inclusife het verraad en de moordopdracht, het is allemaal fictief.

Dit is vooral een heel sterk gedramatiseerde versie van hetzelfde idee. En dat gebeurt zo weinig subtiel dat vergeleken bij deze film American History X bijna het toonbeeld van nuance wordt. Komt nog eens bij dat het evenwicht in de film totaal niet klopt. De halve film speelt zich in de gevangenis af, om vervolgens Heiko als neonazibaas af te raffelen in veel te korte tijd en zijn opkomst zelfs helemaal weg te laten (terwijl dàt nu juist boeiend was geweest).

Slechte score en matige acteerprestaties ook.

Veel stelt het niet voor.

1.5*

De ervaring gaat wel voor de film ja. De benshi klonk dynamisch en sprak met allerlei stemmetjes.

Maar de film was ook best interessant, door het voor die tijd gewaagde thema (al werd het nog wel op uitgelegd als een band tussen twee "zussen"), buitenscenes en cameragebruik dat soms behoorlijk eigenzinnig voor de jaren '30 aandoet. Maar als geheel is het zeker geen artistieke triomf of niet-te-missen film uit die tijd. Daarvoor is het toch niet bijzonder genoeg. Het was ook zeker geen fraai gerestaureerde kopie die we te zien kregen, maar in Japan is het al bijna goed nieuws als een film uit deze tijd er überhaupt nog is.

3.0*

Erg boeiende film. Subjectieve registratie van een op ware gebeurtenissen gebaseerd verhaal van een man op een moord- en misdaadtocht van 78 dagen. Geen thriller, want niet gericht op spanning en ook geen film die met duidelijke verklaringen voor zijn gedrag komt. De hoofdpersoon neemt wraak maar waarop lijkt niemand te weten, hijzelf ook niet.

Opvallend is dat de bijpersonages in de film er bijna allemaal een aparte moraal op na houden. Het lijkt alsof Imamura de buitenkant van de Japanse maatschappij wegstript en kijkt wat er onder de maskers, achter de gordijnen zit. In die zin een rauwe, nihilistische en pessimistische film die bepaald geen hoge pet op heeft van de mensheid. De film is visueel sterk (de eerste vijf minuten zijn echt prachtig), de muziek doet wat film-noir achtig aan.

Schijnt qua toon niet representatief te zijn voor Imamura's werk. Maar deze film voegt wederom een Japanse regisseur toe aan mijn meer-van-zien-lijstje.

4.0*