Opinions

Vooral een leuk inkijkje in gebruiken in zo'n land als Tadzjikistan. Het belangrijke van eergevoel, onderhandelingen tijdens een verkoop waar hevig aan de armen getrokken wordt en de dorpse Islam met plaatselijke heiligen.

Zeker geen hoogvlieger, maar een aardig sociaal drama met een komische rand.

3.0*

Een wat tamme quasi-giallo. De eerste helft wordt getekend door de rechtszaal en de veroordeling van de oorspronkelijke verdachte . De betere tweede helft is eenwat chaotisch verteld vervolg waarbij vele mensen verdacht worden gemaakt omdat vele mensen in deze film op zijn minst niet heel aardig zijn, maar eigenlijk zijn de moorden vooral een gevolg van de verdorven omgeving. Weinig sleaze of expliciete dingen voor zo'n film. Bijna en beetje keurig. Bij vlagen stijlvol maar weinig uitbundig vergeleken met sommige tijdgenoten. Zoals vaak in Italië is de muziek van zeer hoog niveau. Niet geweldig maar heeft boeiende elementen.l

Film die zich afspeelt in de leegte van het einde van je jeugd. Een ingewikkelde leeftijd. Waarbij je de neiging hebt het recente verleden te idealiseren omdat je toen je ongedwongener kon verliezen in escapisme en nu ineens elke beslissing consequenties lijkt te hebben, terwijl je die verantwoordelijkheid niet wil. Maar de tijd stilzetten gaat niet. Wat moet je dan?

Ik zie veel verdeelde reacties hier en ik val overal tussen. Ik werd niet zo weggeblazen als een aantal mensen. Vond de film soms heel naturel en dan weer wat gekunsteld. Maar ook weer veel te mooi om onder de drie te gaan zitten.

Beter dan de cult high school komedie uit de jaren '80 van gisteren. Maar ook weer niet erg overtuigend, zeker niet als het wat serieuzer wordt of probeert uit te stijgen boven het fragmentarische begin, Geinig als zoekplaatje van later doorgebroken acteurs (en trouwens ook de schrijver van boek en scenario, dat is Cameron Crowe, die later ook zelf films ging maken). De soundtrack is wat minder jeugdsentimenteel voor me, want Amerikaanser dan bij de film van gisteren. Bovendien begint mijn stevigste muzikale jeugdsentiment bij 1983 en een jaartje eerder kan veel verschil maken.

Vermakelijke nonsens waarin Meyer zijn fantasieën over dominante vrouwen met grote borsten kwijtkon. Aardig sfeertje Met van die afgelegen huizen waarin geschifte mensen wonen. Een soundtrack die over de top en erg aanwezig is, maar tegelijk ook erg cool.

3.0*

Hustons eigen favoriet naar het schijnt en ook ik vind het een van zijn beste films. Het is wel een interessegebied van me. Regisseurs uit het studiotijdperk die in New Hollywood films maken. Soms doen ze meer van hetzelfde maar dan minder goed, zoals Billy Wilder. Soms proberen ze zich aan de tijd aan te passen zoals bijvoorbeeld Elia Kazan of hier John Huston.

Boksen is vaker een decor voor goede films en het werkt eigenlijk beter dan welke sport dan ook.In Fat City is het vooral een symbool van hoop tegen beter weten in. Stacy Keach speelt prachtig een afgehaakte bokser die bijna 30 is maar er ouder uitziet. Een heel klein beetje grijs en kaal gaat worden en niet alleen niet meer traint maar überhaupt slecht voor zichzelf zorgt. Hij ontmoet een onstabiele alcoholiste die zeer theatraal vol zelfmedelijden zit (vond dat wel degelijk zeer overtuigend) en dat wordt zijn vriendin en een bokser in wie hij talent ziet (een zeer jonge Jeff Bridges). De ontmoeting met Ernie zorgt voor hernieuwde hoop. Hij wil hem coachen en begint ook zelf weer te trainen.

Fat City is geen sprookje als Rocky en is ook niet zo verdorven als sommige boksnoirs. Het is een film die zich afspeelt in het laagste niveau van boksen. Maar vol met mensen die zich inbeelden ooit wereldkampioen te worden, Licht vervallen boksscholen. Met trainers die al evenveel hopen tegen beter weten in als de boksers zelf. Wonen in kleine vervallen studioappartementen omdat dat alles is wat je kan betalen. Teveel zuipen en roken terwijl je eigenlijk moet trainen. En aan het einde het besef dat je er nooit uit gaat komen. Het werd een verrassende kritische en commerciële hit en die had Huston al jaren niet gehad.

Fascinerend, maar wat onevenwichtig. Bij vlagen echt prachtig, zoals de eerste beelden van mensen in het eerste stuk. De mensen zijn hier gewoon een ander onderdeel van het landschap, net als de sporen die ze achterlaten. De stukken die wat al te nadrukkelijk buiten de lijn van de film zitten (vooral tegen het einde) zoals de wetenschapper met dat beest, de Duitser met die brief, dat muziekgroepje en de duiker hadden wat mij betreft weggelaten mogen worden,. Aan de teksten (naar het schijnt uit de Popol Vuh, een oud heilig boek van de Maya's) moest ik eerst wennen, maar integreerden langzaam met de film, gelukkig zonder dat ze er meteen betekenis aangaven.

3.5*

Niet onaardig, deze thriller. Maar de reputatie van deze film is groter dan hij zou moeten zijn. Met name het eerste uur is wel lekker en bouwt in een prettig tempo op. Het tweede uur gaat elke subtiliteit overboord en het tempo omhoog. Psychologisch nogal dun en een te voorspelbaar plotverloop om dat helemaal te compenseren. Het einde is uiteindelijk nogal flauw en dat heeft zijn weerslag op de rest van de film, Het originele einde was veel sterker en een stuk interessanter. Doodzonde dat dat gedaan is.

De elfde film die ik van Sokurov zie maar uitgerekend de film die met Russian Ark waarschijnlijk zijn meest gevierde is zie ik dus nu pas. Montorsi geeft aan dat dit de toegankelijkste Sokurov is die hij zag, daar ben ik zeer mee oneens. Ik zou als instapper eerder naar een film als Aleksandra grijpen. Faust heeft een hoger tempo dan het meeste werk van hem, maar is ook erg Sokurov en zelfs ondanks dat deze film Duitstalig is heel erg Russisch (de manier waarop de filosofisch getinte dialogen gaan bijvoorbeeld en het, hoe moet ik het noemen, relativeringsvermogen ofzo). Ik denk dat je met zowel Russische films als films van Sokurov beter wat ervaring kunt hebben. Qua aankleding heb ik Sokurov zelden zo fantasievol gezien als hier. De film heeft een soort smerigheid die ik erg kan waarderen, maar is ook vaak wonderschoon en het einde voelt opvallend optimistisch voor een Faust-interpretatie.

Nog een puntje: Hoe gaat het eigenlijk met Sokurov? Het afgelopen decennium was al niet erg productief, maar zijn laatste is nu al zes jaar oud en hij is niet meer zo piepjong.

Deze Murnau is veruit de beste die ik tot nu toe zag. Het is mijn vijfde en de andere vier zijn allemaal eerder gemaakt. Vooral schitterend gecaste rollen van acteurs en actrices die vooral expressief zijn (en dat is wat anders dan theatraal). Ik kan me haast niet indenken dat Murnau niet de tekeningen van Rembrandt als belangrijke inspiratie had. Die zijn ook vaak expressief en vol emotie en ik zag dat hier vaak terug. Neem bijvoorbeeld de oude Faust, dat was echt net een tekening van Rembrandt.

Ik zag de film met de score van Timothy Brock die effectief, vrij traditioneel maar ook niet te opdringerig is.

Op naar Murnau's Ameikaanse films. De twee die ik heb dan.

Ik vond die metalmuziek nog het leukst aan de hele film....

en ik hou niet eens van metal.

0.5*

Deze film won in Berlijn een prijs voor het scenario. Dat is vreemd omdat zonder meer de zwakke plek is van deze film. Maar dat heb je met jury's. Die geven zo'n prijs vaak als troostprijs aan een film die enkele juryleden erg goed vonden en anderen juist helemaal niet. De film oogt blij vlagen erg goed. Er wordt erg goed geacteerd. De gedoseerde muziek en geluiden zijn ook sterk. Maar deze film probeert een soort demasqué te zijn van het leven van de middenklasse in suburbia, maar daarin is de film veel te gezocht misantropisch. Zo'n film waarin alleen maar totaal incompetente ouders rondlopen en de kinderen zijn daardoor ook behoorlijk in de war. Iedereen staat op knappen in deze film, of je nu 12 of 40 bent. Een film die vergeefs een evenwicht zoekt tussen het groteske dik aangezette verhaal en de rest van de film, maar dat niet kan vinden. Ook niet in de gezochte, bijna verontschuldigende voice over aan het begin en het einde. De film werkt vooral ook minder goed omdat het om meerdere gezinnen gaat. De film heeft ook een gebrek aan opbouw om en kan daardoor zowel gebeurtenissen als de toon van de film niet verantwoorden., De zelfmoord van de kinderen is een zwak scenarioding en dat kost de film nog een halve ster.

Om eens een drie andere films te noemen met een enigszins vergelijkbaar thema die echt veel beter zijn: O Som ao Redor (Film, 2012) , La Ciénaga (Film, 2001) en Una Semana Solos (Film, 2007) . Alledrie Latijns Amerikaans en twee keer Argentijns valt me nu op. Ze zijn daar blijkbaar beter in dit soort films.

Ferrara houdt duidlijk van Hitchcock en DePalma maar is daarnaast ook stevig beïnvloed door een hele sloot Italiaanse genrefilmers. Qua ranzig New York Sfeertje van voordat het een getto voor rijkelui werd zit het wel goed. Neonverlichting, sexclubs en straatjes die betere tijden hebben gekend. Het is alleen jammer dat het verhaaltje bijlange na niet zo boeit als de setting en Ferrara dat niet overboord durfde te zetten. Het plotje had ook nog best en tikkie ranziger gekund. Maar de film verdient op basis van de sfeer een dikke voldoende.

Ramons interpretatie was ook de mijne. En de scene die hij noemt vind ik een zwaktebod en had eruit gemoeten. Maar dat is hij in mijn interpretatie dus. Ik ben eigenlijk benieuwd of het originele script van Hubert Selby jr. (dat Refn bewerkte) directer is of juist minder.

Paar hele sterke punten aan de film vond ik de ingehouden regie, de mooie hoofdrol van Torturro en de bijzonder fraaie soundtrack. Die drie zorgen ervoor dat deze film dik boven het maaiveld uitstijgt.

Pas de eerste film die ik van Refn zie. Zonder reden. Kwam er gewoon niet eerder van. Ik heb begrepen dat Refn twee nogal verschillende kanten heeft en dat ik met zijn gestyleerde, ingetogen kant begonnen ben.

Fijne film.

3.5*

De negentiende Wilder die ik zie. Van de 26 lange speelfilms die hij maakte. Van de klassieke regisseurs met een aanzienlijk oeuvre heb ik in verhouding het meeste van Wilder gezien volgens mij. Veruit de bekendste die ik nog moet is Sabrina, maar buiten die film ben wel voor een groot deel aan de randen van zijn werk terecht gekomen. De films die meer in de vergetelheid zijn geraakt.

Nogal een maffe film in Wilders oeuvre. Een film met een heel slecht imago die de laatste jaren ineens wat herwaardering lijkt te krijgen., Herwaardering die wat mij betreft toch beter naar pakweg Avanti had gemogen. Want meer dan een bij vlagen boeiende oddity is dit echt niet. Stiekem vind ík 'm wel interessanter als een paar sixties-films (Irma La Douce, Kiss Me Stupid) die vooral een degelijke Wilder zonder al te veel magie tonen. Hier neemt hij meer risico. Een variant op een van zijn beste flms (Sunset Boulevard) met een script dat veel te onlogisch is in een structuur die niet helemaal werkt met een nogal lang tell-all einde vol met flashbacks. Als satire op Hollywood mist het scherpte. En met name Knef zit aan de verkeerde kant van de streep en maakt een niet erg gelukt typetje van haar rol.

Hoort bij een groep films die ik wel boeiend vind. Wat deden de grote studioregisseurs nadat het studiosysteem was ingestort? Heb er nog niet eens zoveel gezien, maar je komt van alles tegen. Van geen schim meer zijn van je voormalige zelf, tot meer persoonlijke films maken tot je aanpassen aan de toon en tijd van de jaren '70.

In de jaren '50 had je wel meer films die cynisch waren over Hollywood, al dan niet niet noir. All About Eve, Sunset Blvd en The Big Knife. Dit is de wat goedkopere versie daarvan. Imperfect, maar een stuk leuker dan het gemiddelde op de site doet vermoeden. Met in de hoofdrol Hedy Lamarr, die ik voor het eerst zie spelen. Ze was hier pas 44 en na deze film kapte ze ermee. Ze speelt hier ouder dan ze was en haar dochter in de film, gespeeld door Jane Powell , was bijna 30. George Nader, haar jonge love interest was 36.

Twee zwakkere plekken hier zijn het script dat wat scherpte mist en Lamarr die de rol erg serieus benaderd, terwijl een beetje meer cynisme en een beetje meer camp de film had geholpen. Dat cynisme wordt waargenomen door Jan Sterling in een bijrol en haar zinnen zijn zo vals dat ze de show hier steelt. Lamarr is een actrice op haar retour, alles in haar leven is nep en ze heeft behoefte aan gezelschap. Zonder dat het uitgesproken wordt in de film wordt hij min of meer een gigolo. Dan wordt Lamarr verliefd op hem en Nader op haar dochter. Ik heb me er goed mee vermaakt. Ik hou wel van die films die in de jaren '50 afrekenen met Hollywood. Zelfs gemankeerde. Einde is wel wat te zoet.

Niet erg bijzonder. Dit verhaal over een man die zijn oude liefde weer tegenkomt. Het script is niet zo denderend, maar het heeft allemaal een prettige sfeer en er wordt heel aardig geacteerd (al viel Ardant me nogal tegen). Kijkt lekker weg, maar ik vond het bepaald geen hoogvlieger. Ook, met name door Ardant, wat lichte geloofwaardigheidsproblemen.

3.0*

Godard komt vast nog eens aan een 4.0* of meer bij me, want ik vind zijn films steeds leuker. Dit is een verknipte romantische komedie waar je een heel boek over kunt schrijven aan filmtheorie, maar het is vooral een film die erg lollig is. Wel vaak op een gortdroge en leuk-flauwe manier. En hier zien we nog een prille Godard die allerlei regels breekt om het regels breken. Timing door de war stuurt, grappen uithaald met de geluidsband, muziek op vreemde plekken wel en niet laat horen. Vol gekke verwijzingen naar de filmhistorie en naar de eerste paar nouvelle vague films. En net als je het een beetje gehad hebt is de film klaar.

Dik 3,5*

Werd in 2002 afgedaan als een matige film van een regisseur op zijn retour, maar won daarna aan reputatie. Zoals wel meer bij DePalma is hij ook hier driftig aan citeren. Vooral film noir ditmaal. In het begin van de film zie je zelfs letterlijk beelden van Romijn-Stamos die naar Double Idemnitiy zit te kijken. De titel is een van de beroemde veel voorkomende noir-archetypen en zelfs de grote plottwist verwijst weer naar een andere noir. Het begin is lekker spectaculair en fraai opgebouwd. Maar zoals vaker bij DePalma blijkt het meer een stijloefening dan een geloofwaardige film en het is eigenlijk bijna altijd een beetje sleazy. Maar zo stijlvol sleazy dat hij er makkelijk mee wegkomt. Met her en der duizelingwekkend camerawerk. Ook met de plottwist was bijna niemand weggekomen. Maar DePalma geeft de film een voor zijn doen haast filosofisch laagje mee. Ineens blijkt de film te gaan over verlossing. En dat komt nogal onverwacht en geeft meer stof tot nadenken dan gebruikelijk bij een film van DePalma. Niks mis mee.

Voor mij eigenlijk ook te lang geleden. Ik ga vrees ik de pindakaas in als het nog lang duurt voor zijn films goed te krijgen zijn. Want wat was dit weer mooi. En wat groeit het door in mijn hoofd tussen de andere films door zo de laatste dagen.

Waar in zijn commerciele debuut dat ik eerder op het IFFR zag ( Jiu Shi Liu Liu De Ta (1980) ) al wat sporen van zijn stijl zitten, deze (vaak gezien als zijn artistieke debuut) zit er al behoorlijk vol mee. Het is nog wel ruwer dan later werk, maar met evenveel zeggingskracht eigenlijk. Naast wat hierboven al aangestipt wordt ook de actie die soms gewoon even uit beeld verdwijnt bijvoorbeeld. Niet echt met Hou associeer ik nogal bekende klassieke muziek, maar het werkt hier wel degelijk.

Maar dan is er vooral ook het thema, volwassen worden, dat hier op zijn wijze behandeld wordt. Jongeren in een niemandsland tussen school en de onvermijdelijk opdoemende militaire dienst. Soms vol verlangen, constant op zoek, vol met momenten die je vast wil houden maar onherroepelijk weer verliest. jongensvriendschappen die langzaam uit elkaar vallen. De familie die terug blijft roepen. En het meisje dat weggaat. Droefheid omdat je het leven niet vast kunt houden.

Erg fijn.

4.0*

Tijdens Covid ging Jia Zhang Ke, terwijl hij niet kon filmen, terug naar ongebruikte scenes uit eerdere films. Hij zette die scenes in een nieuwe context en nam een nieuw einde op zodra het kon. En die film is Caught by the Tides. Daardoor ook meer Jia Zhang Ke oude stijl (pre A Touch of Sin). De laatste drie fictiefilms waren erg plotgericht en gelikter. Deze is ruwer zoals zijn eerdere werk. en bevat door de opzet nmauwelijks een coherent verhaal maar eerder een gevoelsmatige samenhang. Tegelijk is het een terugkijkende Jia Zhang Ke die zijn eigen loopbaan in perspectief lijkt te zetten. Het einde is de kijk op de pandemie van de poëtische beachouwer van het moderne China die Jia Zhang Ke is. Erg fijn. Weer.

Ik zag van Chen Kaige tot nu toe alleen zijn enige Amerikaanse film, Killing Me Softly, en dat was een vreselijke film. Ik had goede hoop dat dit beter zou zijn, maar helaas vond ik 'm eigenlijk bijna net zo vervelend.

Een nogal theatrale film, nou is dat niet per definitie vervelend, maar hier was het dat wel. Hoekige dialogen, liefdesscenes die vaak wel (slecht) gechoreografeerd lijken. Het haast over de top benadrukken van emotionele veranderingen, door ze uitgebreid uit te spreken of door Duanwu een evil gezicht te laten trekken op het laatst, het kwaad is letterlijk in 'm gevaren. Doyles camera doet soms zijn best om er iets van te maken en iets intiems te creeëren, maar het blijft allemaal vlak en pompeus. Het verhaal wil ook maar niet boeien. Het interessantste was eigenlijk de achtergrond van het veranderende china, maar daar zagen we wel erg weinig van.

1.5*

Geweldige Malle, maar omdat ik mijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen (en hij hier al erg lang in de kast stond) misschien net wat te kort gekeken na de latere verfilming van Joachim Trier, die net nog wat harder aankwam. En dan zag ik ook nog vrij kort geleden het hier ook al genoemde The Lost Weekend van Wilder. Een nog oudere Hollywoodversie van min of meer hetzelfde thema.

Le Fue Follet is op zijn best als de film zwijgt, met de muziek van Satie of met stilte. En wat deze en ook Triers film heel knap doen is iemand die zelfmoord gaat plegen niet in een volledig zwarte wereld neerzetten. Van een afstand gezien hebben de hoofdpersonen nog best wel hoop. Er zijn vrienden, ze zijn afgekickt, er is schoonheid, er is wat om voor te vechten. Maar ze hebben de energie niet meer. De natuurlijke wil om te leven is weg.

Bijzondere Malle weer. Veel moois van gezien al. Al ben ik, vrees ik, wel met zijn beste films begonnen en beginnen zijn echte toppers misschien wel op te raken.

4.0* (2300e stem)

Het lukte mij om het beetje narratief dat in Few of Us zit bijna te negeren. Ik ging vooral mee in het ritme van de film, zat naar gezichten en handelingen te kijken. Naar kleuren ook. En naar geluiden te luisteren. Met name dat ritme (bij gebrek aan een beter woord) is hier heel belangrijk. Ik heb geen idee over de lengte van de scenes, maar het is zo sterk doorgevoerd dat ik gewoon wist dat een scene wisselde. Ik beet me jaren geleden een beetje stuk op Try Dienos, maar deze film pakte mij veel meer. Ik heb Try Dienos wel altijd bewaard op DVD en wil meer Bartas zien.

De kopie op het IFFR was gelukkig behoorlijk goed. Beter dan sommige anderen.Belangrijk voor deze film.

4.0*

Wheatley verrast altijd. Deze ligt me wel wat minder dan zijn eerdere geziene werk. Hij drijft nogal op absurdistische humor die me niet helemaal ligt. Begint een beetje Russisch haast, als een film die grote geschiedenis terugbrengt naar bijna banale proporties, is vooral in het midden wat taai, Vanaf de tripscene kon ik er meer mee. Maar dit zeker niet mijn Wheatley favoriet.

Veruit de slechtste film die ik van de Dardennes zag. De films van ze die ik wat minder vond hadden vaak ook wel geloofwaardigheidsissues en te veel plot, maar vergeleken hierbij vallen die reuze mee. De situatieschets is best fascinerend, al komt Haenel als de dokter wel erg jong over om al zo ver te zijn. Maar het probleem zit hem vooral in dat de film ongeveer even geloofwaardig is als een mislukte Baantjer-aflevering. Als de dokter een bepaalde kant op loopt komt ze direct betrokken tegen. Ze is een slimmere detective dan De Cock. De Dardennes hebben eerder thrillerelementen gebruikt (In Le Fils met name) maar dat ging een stuk beter dan hier. Voor het eerst ooit een dikke onvoldoende.

Oei, na het magere deel 2 gaat dit deel nog verder onderuit. Allereerst is er de complete miscast die Sam Neill is. Hij maakt van Damien een pedante, charismaloze gladjakker en daarmee wordt het fundament onder de film weggetrokken. Zijn Damien is bovendien nogal opgebouwd uit monologen, waarin hij uitlegt wat hij gaat doen. Vond de twee kinderen uit de eerdere delen beiden veel beter. De film mist wederom de sfeer van de eerste maar heeft ook nog minder om het compenseren. De moordscenes halen het ook niet bij de eerste twee. En de film heeft een belachelijk einde. De film barst van de onlogica, Zo heb ik snel uitgerekend dat Thorn aan het einde afgerekend moet hebben met minstens 150 babies, dat zou een enorme onrust veroorzaken. Verder dan een discussie in een talkshow komt het niet. Het is een voorbeeld van waar de film ook volkomen de mist in gaat. Nooit heb je het gevoel dat het larger than life is. En die suggestie dat dat was wat er ging komen zat wel in het eerste deel en in mindere mate in het tweede deel.

De Omen-trilogie (en nee, de vierde voor TV gemaakte film telt niet) is vooral een reeks waarvan de opvolgers nooit in de buurt kwamen van het eerste deel.

Vermakelijk op de vroege ochtend, maar ook heel erg voor de hand liggend. Op veel plekken precies de scenes die je verwacht en op voornamelijk wat Hongaarse films na, scenes uit een heleboel iconische films. Aan welke film denk je het eerst als je een douche ziet? Of als je iemand ziet rennen? Daaraan denkt Palfi dus ook. Een klein verhaaltje waarin bijvoorbeeld iemand opstaat en dan zien we heel veel mensen die in een film opstaan. En dat principe wordt in een stuk of wat themaatjes herhaalt.

Best knap gemaakt en slim gemonteerd, maar niet het filmische feest waar ik stiekem op hoopte. Eerder soms een lange filmquiz, waarbij het een sport wordt om of de fragmenten te herkennen of te voorspellen. Vind eigenlijk de totaal in de vergetelheid geraakte compilatiefilm van oud, onbekend materiaal op het IFFR La Mémoire des Anges (2008) interessanter.

3.0*

Het eerste half uur is fantastisch. De beste neerstort-scene die ik ooit heb gezien, een mooi getroffen bekelmmende sfeer.... alles klopt. Dan zakt de film als een plumpudding in elkaar en komen we in doodnormaal tienerhorrorland.

2,0*

Een mindere Gus van Sant. Beetje een compromissenfilm, alsof Van Sant na het megasucces van (het beduidend betere) Good Will Hunting door de studio is overgehaald om nog zo'n film te maken. Good Will Hunting ontsteeg de cliche's wel, deze film niet. Brown vond ik de middelmaat niet ontstijgen. Busta Rhymes deed het trouwens opvallend aardig. De film kabbelt wat voort. Niet vevelend, maar door zijn cliches wel wat lang.

Grootste misser zit 'm toch wel in het script. Connery praat iets te veel in cliché-taal om te overtuigen als literatuurwonder. Maar wat echt ergerlijk is, is dat we bijna niets te horen krijgen van het prachtige proza of de fraaie essays die Jamal (en Forrester) zouden schrijven. Op het einde als Forrester binnenkomt en Jamals stukje voorleest en de hele zaal ontroerd is, horen wij niets anders dan een suf Dr. Phil-begin en vervolgens muziek. Onzekere scriptschrijver? Vreemd.

2.5*