Opinions

Een prachtige eerste scene (jongens wiens haren worden afgeschoren) belooft heel veel. Maar dat wordt mijns inziens niet helemaal waargemaakt.

Het eerste deel was zeer interessant maar had wat mij iets subtieler gemogen. Niet de uitspraken van de drill instructor, maar het effect ervan op de soldaten. Het was allemaal wat schetsmatig.

Het middendeel was sterk in het laten zien van de verveling van veel soldaten in Vietnam. Maar om dat echt indruk te laten maken had dat deel wel wat langer mogen zijn.

Het laatste deel was spannend, maar niet veel overtuigender dan andere oorlogsfilms die ik zag.

Goede film, maar een mindere Kubrick. Veel ideeen zijn erg goed, maar het is te onevenwichtig om mij echt te raken.

3.5*

Dupieux is zijn absurde zelf in een film over een soort Power Rangers, tobacco force genaamd, die monsters die de wereld aanvallen proberen te vergiftigen met stoffen die vrijkomen als je een sigaret rookt. in een komedie die heerlijk nergens over gaat en een excuus is voor een vrolijke ideeën film vol kleine verhaaltjes. Dupieux heeft zo langzamerhand zijn eigen eilandje in de filmwereld neergezet. Hij doet iets dat verder eigenlijk geen andere regisseurs doen en kan daar nog jaren mee vooruit.

Na een strakke misdaadfilm en een stijlvolle noir krijgen we nu een sentimentele juvenile delinquent-film. Best een energieke film en de hoofdrolspeler heeft veel uitstaling maar erg voorspelbaar, Behoorlijk sentimenteel en een vrouwelijke tegenspeelster zingt een liedje. De beste acteur is veruit Sachiko Hidari. Die ook het middelpunt van de film is als een soort van vrijwillige reclassseringsambtenaar die haar eigen gevoelens voor de de delinquent plichtamtig moet inslikken.

Opvallend dat het gemiddelde van maffiafilms hier altijd een ster lager lijkt te liggen als er geen glamour en bullshit als eer enzo is. Laat het maar en Ferrara om dit weg te trekken. Dat met de katholieke schuld en boete -obsessies van Ferrara zorgt dat de maffia hier een moreel lege hel is. Niet meer dan dat. Geholpen door een opvallend aantrekkelijke cast, een doodenge Chris Penn voorop. Zeker niet perfect, dat is Ferrara voor mij nooit geloof ik, maar wel sterk.

Bijna-kopie van het origineel. Dat gaf ik vier sterren. Halfje eraf voor de verminderde impact als je twee zulke films maakt, halfje erbij voor de geliktere look en voor Pitt en Colbert die ik creepier vind dat de jongens uit het origineel.

Haneke's boodschap is nog steeds wat wankel en zweeft op het randje van hypocrisie, maar als iets dat het midden houdt tussen vormspel, thriller en zedenschets blijft het een bijzondere film die ook in deze vorm indruk maakt.

Weer 4.0* dus.

Tamelijk bizarre mix van stijf, formeel acteerwerk zonder spoor van emotie, onnatuurlijke dialogen, perversiteiten, heel veel teenage angst en 1968-revolutie-maatschappijkritiek. Cinematografisch erg wisselvallig, varierend van stripverhaal-achtige scenes in het begin (bij elk stuk tekst zie je een close up van degene die spreekt), tot knappe scenes die absoluut talent verraden (scene in de mist). Ongrijpbaar, thematisch nogal aan zijn tijd hangend en niet echt goed, maar wel erg interessant.

3.0*

Zeer terechte winnaar van de goiuden beer en een veel betere film dan Rosi's eerdere El Sicario. Lampedusa, van oudsher een eiland van vissers is tegenwoordig door de ligging eden plek waar vele vluchtelingen aankomen. Iets dat wel druk op het eiland legt, maar ondertussen gaat het gewone leven dat er in veel opzichten al eeuwen is ook gewoon door en vragen mensen sentimentele oude Siciliaanse liedjes aan bij de plaatselijke radio.. Als oma over de vissers in de oorlog verteld is de vergelijking duidelijk. Als een deel van de spelletjes van Samuele en zijn vriendjes oorlogsgerateerd lijken is de menselijke aard dat misschien ook wel. De dokter had waarschijnlijk gerekend op een wat gezapig leven als dorpsdokter maar vertelt ondertussen over de vele lijken die hij zag. Een indrukwekkend tijdsbeeld voor de toekomst. Belangrijke film. Wars van teveel sensatie en activisme. Rosi is is meer van de menselijkheid.

Ik heb dan weer alleen M gezien en deze film is daar sterk aan verwant en een even sterk statement en bijna een schreeuw om menselijke waarden, die, daar gaat deze film over, ontzettend breekbaar zijn. Op de DVD zit een commentaartrack waar Peter Bogdanovich Fritz Lang interviewt, die heb ik nog niet gehoord, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Langs vlucht voor de nazi's deze film thematisch beinvloed heeft. Best knap dat Lang het voorelkaar kreeg om met zo'n felle uitgesproken film te debuteren in de VS. Zal wel een onoplettendheid zijn van de studio.

Prachtige, soms spannende film. Met een mooie rol van Tracy en een beklemmende sfeer. De roddelscene is een hoogtepunt.

4.0*

Kawase vindt dit haar meesterwerk, dat vind ik niet, Shara is nog altijd haar beste film. Vooral iets te veel uitgesproken emoties en conflicten, al zijn die scenes soms wel sterk. Maar verder vooral heel erg Kawase. Prachtig gebruik van de omgeving, aardse thema's verbonden aan spiritualiteit (bij gebrek aan een beter woord) en rituelen, met dit keer een coming-of-age-verhaal. De eindscene is niks minder dan volmaakt. Het was (te) lang geleden dat ik iets van haar zag.

4.0*

Takatsugu gaf aan beinvloed te zijn door Kitano en dat was met name in de humor wel erg te merken. Verdraai de toon en het verhaal een beetje en Kim Ki-Duk had het ook kunnen verfilmen.

De originaliteitsprijs verdient deze film dan ook niet en zo goed als het betere werk van de genoemde regisseurs is het al helemaal niet. Charmant is dit lange speelfilmdebuut van een wiskundige die bijna per ongeluk regisseur werd wel. En Shinya Kote speelt een leuke goedzak.

3.0*

Fijne film vol kinderlogica. Deed in die zin een beetje denken aan Koreeda's I Wish of zelfs aan het Nederlandse Het Zakmes. Een jongetje hoort een spreekbeurt van wat hij het leukste meidje van de klas vind over de klimaatverandering en dat maakt impact vanwege de inhoud en om wie het zegt en samen met nog een jongen besluiten ze om te gaan protesteren. Maar zoals bij vele idealistische groepjes die stiekem protesteren (dat zie je bij kinderen dus even goed als bij volwassenen) ontstaan er conflicten lopen dingen uit de hand.

De Engelse titel van de film is genoemd naar de zin uit de beroemde toespraak van Greta Thunberg. Daaruit kun je de wereldwijde impact van die toespraak wel halen, want in deze film wordt er uit geciteerd.

Er zijn meer van dit soort films geweest. De film van Pasolini die in de docu geciteerd wordt en die ik nog moet zien. (Binnenkort, hij ligt hier), het Nederlandse Mensen van Morgen is ook een voorbeeld. De vroegste delen van de Britse Up-reeks is ook een raakvlak. En ook deze is interessant.

Veel jongeren met totaal verschillende achtergronden hier. Gelukkig best veel hoopgevende momenten. Ook best wel wat pessimisme, vaak ook wel begrijpelijk en deels ook door de pandemie die tijdens het filmen van Futura uitbrak. Ik hoop dat een deel van de dromen en idealen ook behouden als ze ouder worden. Helaas gaat dat lang niet altijd goed. Ik ben er een flinke voorstander van om het stemrecht op zijn minst te verlagen naar 16 jaar. Dat helpt wellicht om jongeren meer te horen. Zij hebben de langste toekomst. Verschillende van de jongeren voelen zich terecht te weinig gehoord.

Geschoten op 16mm in heel Italie. Van grote steden tot het platteland. Van noord naar zuid. Van arm tot welvarend. Ook mooi is het om te zien dat mensen zich altijd creatief blijven uiten. Twee betrokken regisseurs behoren tot de beste van Italie en van de derde ken ik geen ander werk.

Films met vergelijkbare opzet mogen er best meer zijn. Dit gaat ook een toekomst als tijdsdocument tegemoet.