Opinions

Als groot liefhebber van bizar slechte cinema - als het oeuvre van Neil Breen - kwam deze plotseling op mijn radar en werd van meerdere kanten aangeraden. De film kreeg vooral bekendheid doordat het werd besproken in de podcast How Did This Get Made en zou van het kaliber Breen zijn. Dus ik hoefde niet lang te twijfelen om naar dit pareltje op zoek te gaan. Het eindresultaat stelde geenszins teleur.

Governor Gabbi is een project van James en Gabrielle Niebauer. Die laatste heeft verscheidene functies, waaronder die van hoofdrolspeelster. Ze speelt een taartenbakker, die plotseling tot gouverneur wordt verkozen. De film opent met een ellenlange scène waarin ze een taart aan het bakken is. Vervolgens ontmoeten we allerlei willekeurige personages, allemaal vertolkt door non-acteurs en met hilarisch slechte dubbing. Ik vraag me nog af of deze dubbing hen nu eigenlijk beter of nóg slechter laat acteren, maar het feit dát ze niet kunnen acteren staat als een paal boven water. Niebauer lijkt vooral zijn vrienden, grootouders en buren te hebben gevraagd. Het zou me zelfs niet verbazen als veel van de ‘acteurs’ hier gewoon van straat zijn geplukt.

Ik was altijd van mening dat komedies zelden onder de noemer ‘zo slecht dat het leuk wordt’ kunnen vallen, maar Governor Gabbi bewijst het tegendeel. Niebauer probeert allerlei soorten slapstick uit, maar door de enorm knullige montage is de onkunde juist het meest grappig. De sound designer, die echt élk geluidseffect veel te hard heeft gemixt, maakt het nog grappiger. Elke keer als een personage gaat zitten of met z’n stoel beweegt, hoor je dit harder dan de dialogen. Deze geweldige onkunde zie je ook terug in het script; de grappig bedoelde momenten zijn bespottelijk infantiel, maar doordat alles zo bizar warrig is en scènes geen seconde gaan zoals je zou verwachten, is het een hilarische ervaring. Voorbeeld: Gabbi gaat op zoek naar haar vrienden om wat mee te drinken, komt een oude vrouw tegen die op zoek is naar een man in een rolstoel en samen rennen ze achter hem aan. Volgens is het de volgende ochtend en blijkt dit allemaal nergens mee te maken had. Evenals een willekeurig subplot over twee oude dames en een auto. Wie dacht dat het werk van Christopher Nolan een hersenbreker kon zijn, moet eens proberen hier een logisch verhaal van te kleien.

Na het werk van Neil Breen, The Room, Troll 2 of Birdemic gaat dit op de lijst van hilarisch slechte films, perfect om in gezelschap op te zetten. Een score is altijd lastig. Uiteraard is dit een rasechte 0,5 sterren-film. Dat krijgt ie ook. Maar laat dat je er niet van weerhouden, want qua vermaak zou je dit ook prima 5 volle sterren kunnen geven!

0,5 sterren.

Gran Torino is een film die overal erg geknutseld voelt. Een film vol stereotypes en karikaturen, een voorspelbaar script met veelal geforceerde dialogen en het spel van een aantal hoofdrolspelers is nu niet bepaald hoogstaand. Het personage van Eastwood is even leuk, maar op een gegeven moment begint dat gegrom en gemopper tegen zichzelf ook wel te vervelen. Het eindproduct is uiteindelijk best oké gemaakt en het verhaal blijft gelukkig interessant, maar het voel op veel vlakken veel te dik aangezet. Meer subtiliteit had de film een stuk verder kunnen brengen.

3 sterren.

Aardig, maar helaas niet meer dan dat. Schrijver en regisseur Besson houdt zich veelal bezig met de onderwatershots, maar lijkt daardoor het script nogal eens aan de kant te schuiven of gewoon te vergeten. Het hele verhaal van Le Grand Bleu is zo voorspelbaar als wat en de karakters helpen ook niet echt mee om het wat interessant of verrassend te krijgen. Ze wisten me geen moment te raken. Vooral het personage van Arquette was nogal zinloos. Kon Besson niets beters bedenken om een vrouwelijk karakter in het script te krijgen? Le Grand Bleu ziet er op zich goed verzorgd uit en bevat aan het begin en eind nog wel een aantal sterke scènes. Jammer genoeg blijft het daar ook bij.

2,5 sterren.

Zeker na Fox en Moonrise Kingdom keek ik erg uit naar deze nieuwe Wes Anderson. En het is niet moeilijk om te zien waarom. De stijl - met enkel rechte kaders -, de eigenzinnige sfeer, de gortdroge humor en een lijst acteurs waar je u tegen zegt. Er worden talloze hilarische typetjes neergezet en elk shot is een schilderij- waardig. Op dat vlak kan Anderson niet teleurstellen. Maar qua plot helaas wel. Op den duur gaat het gebrek aan verhaal in The Grand Budapest Hotel namelijk wel een beetje tegenstaan en merk je dat je toch vooral kijkt naar een aaneenschakeling van sketches.

3,5 sterren.

Intrigerend sprookje van Zweedse afkomst, deze Gräns. Wederom blij dat ik met weinig voorkennis en zonder een trailer te hebben gezien of recensie te hebben gelezen de film ben ingegaan, dat werkt hier weer het beste. Want Gräns heeft genoeg aangename verrassingen in petto, zeker als je op voorhand geen flauw idee hebt waar het naar toe gaat. De film is bijzonder mysterieus, maar de aanpak is gelukkig opvallend 'down to earth' en realistisch. Los van een hoop fantasierijke sequenties voelt de film niet als pure fantasy, maar als een boeiend persoonlijk drama, met twee sterke hoofdrolspelers. Het is knap hoe natuurlijk deze film voelt en er spanning wordt opgebouwd met heel weinig middelen. De film ging voor mijn gevoel net iets te lang door, het begon richting het einde hier en daar een klein beetje te slepen. Maar dat waren gelukkig maar kleine momenten, het overgrote gedeelte van Gräns zat ik erg geboeid te kijken naar iets heel moois, in zonder meer één van de meest intrigerende en originele films van het jaar.

4 sterren.

Toch een wat ondergewaardeerde Stephen King verfilming. Toegegeven dat Graveyard Shift nooit in één adem zal worden uitgesproken met The Shining of Carrie, het is zeker niet de minste van de talloze King adaptaties die deze wereld inmiddels rijk is. Graveyard Shift lijkt qua setting en sfeer wat op Tobe Hooper's The Mangler. Alleen lijkt deze film zichzelf een stuk minder serieus te nemen. Het plot is ook lekker simpel; een oude fabriek bevat een rommelige kelder, waar één of ander vaag wezen tussen de ratten schuilt. Het resultaat is ook lekker simpel; de ene na de andere overacterende werknemer wordt verslonden. Geen moment uitzonderlijk of baanbrekend, maar het levert wat smakelijke pulp op. Leukste van de film is Brad Dourif als The Exterminator.

3,5 sterren.

Schitterende ervaring. Want dat is Gravity, een ervaring. Visueel (maar zéker ook qua audio) is de film baanbrekend en ongekend. James Cameron en zijn Avatar mogen goed opletten, want dít is pas iets waar je de mond echt van open valt. Fantastische effecten die overal gewoon weten te overtuigen en voor het eerst een film gezien waar 3D daadwerkelijk iets toevoegt. Ook een mijlpaal. Speaking of which; waar meneer Cameron ook een onvoldoende op kreeg en meneer Cuarón een ruime voldoende is vertelling. Gravity wordt met een paar fantastische lange shots verteld en je zit als kijker anderhalf uur lang echt op het puntje van je stoel. Je leeft ontzettend met, een erg sterke, Bullock mee en, door de vertelling én het audiovisuele plaatje, voelt het alsof je erbij bent. Je gaat er bijna zelf van zweven. Erg knap gedaan.

4 sterren.

De stijl van Spurlock bevalt me wel. Net als bij Super Size Me draait hij ook hier een complete documentaire over een, voor iedereen, welbekend feit, simpelweg door er op komische wijze mee te spelen. En dat gaat hem wederom goed af. Hij snijdt een leuk onderwerp aan en weet ook opnieuw om de juiste mensen te pakken te krijgen om te spreken. Opnieuw hoef je hier niet aan te kloppen voor een vernieuwende boodschap of een verrassend moraaltje, het is vanaf minuut 1 duidelijk wat Spurlock de rest van de film gaat vertellen. Verder helpt het dat Spurlock zelf een sympathiek hoofdpersonage is. Zo'n pitch voor zo'n reclame aan een tafel met mensen die zichzelf net iets te serieus nemen, blijft erg geestig. Zo is deze hele documentaire lekker luchtig en vlot, mede dankzij de uitstekende montage. Wel jammer van het nogal matige camerawerk.

3,5 sterren.

Sympathieke film, die begrijpelijk bij een groot publiek in de smaak valt. Snap wel dat de film Intouchables vaak wordt aangehaald als vergelijkingsmateriaal. Niet alleen vanwege het onderwerp, maar ook zo'n film waar het grote publiek mee wegloopt, maar die door - veelal - arthouse-liefhebbers vaak juist met de grond gelijk wordt gemaakt. Gok dat Green Book ook zo'n film is. Voor mij is dit qua waardering ook vergelijkbaar met Intouchables; een prima film die (enigszins brave en redelijk voorspelbare) humor mixt met niet al te zwaar drama, want ondanks de vrij serieuze materie voelt de film overal vrij luchtig. Regisseur Peter Farrelly is wel bekend met komedie, maar hij weet zich wel in te houden; de film wordt nergens enorm platvloers. Geweldig doordachte of scherpe humor is het niet, maar de film blijft ook ver weg van een Farrelly-komedie.

Zoals meestal bij dit soort films valt of staat de film bij de vertolkingen; de basis van de film is immers de band tussen de twee hoofdpersonages. Ze zijn ook eigenlijk de enige figuren die er toe doen, de meeste bijpersonages die worden geïntroduceerd zijn oninteressant of zelfs onnodig. Wat kan mij de eigenaar van een kringloopwinkel schelen. Maar goed, die twee worden uitstekend vertolkt. Enerzijds hebben we Mortensen, waarvan ik steeds vergeet dat hij een best veelzijdig acteur is. Prima rol van een prima acteur. Zijn tegenspeler Ali kende ik niet, maar die speelt ook een uitermate geslaagde rol. Vooral Ali zorgde dat de dramatische momenten ook écht werkten, fijne rol. Mortensen en Ali waren sowieso een fijn duo samen. Ik geloof dan ook wel dat dit met de verkeerde casting goed verkeerd had kunnen gaan.

3,5 sterren.

Poeh, dat was niet best. Dan blijkt maar weer dat de naam van een regisseur én een alleraardigste openingsscène tussen twee prima acteurs, je toch op het verkeerde been kan zetten. Want zodra we in The Green Hornet kennismaken met Seth Rogen, gaat de film langzaam maar zeker bergafwaarts. Niets tegen Rogen, maar wat een verschrikkelijk irritante rol speelt hij hier. Was na een tijdje goed zat van zijn teksten, die niet veel verder kwamen dan "Wow, Kato! How did you do that? Did you see us?! Wow!" Kato zelf had naar mijn mening ook een veel interessanter karakter kunnen worden en dat Cameron Diaz enkel in de film zat omdat ze Cameron Diaz is, was ook overduidelijk. Over zinloze karakters gesproken.

Maar de film faalt nog het meest op een ander vlak; de humor. De film is grotendeels een komedie, maar de humor werkt echt voor geen ene meter. Vooral de dialogen en de personages zijn pijnlijk niet-grappig. Wat dat betreft moet de film het enkel hebben van een paar over de top actiescènes die goed zijn voor een glimlach. Maar ook deze gimmick gaat op een gegeven moment wel vervelen. Verder weet Waltz nog enigszins wat te maken van zijn optreden, maar ook zijn personage had volgens mij nog vele malen leuker gekund. Wat dat betreft bevat deze film niets wat ik me over een paar dagen nog kan herinneren.

Met moeite, 2 sterren.

Ik had verwacht dat een terugkeer naar The Green Mile voor een veel lagere waardering zou zorgen. Dat viel echter alles mee. Ondanks de enorme lengte en de enorme zee aan sentimenteel gedoe heeft deze tweede gevangenisfilm van duo Frank Darabont en Stephen King weinig aan kracht hoeven inboeten. Darabont heeft gekozen om de enorm dik aangezette typetjes van King niet te nuanceren en dus zijn de goeierikken echte heilige boontjes en de slechteriken echte klootzakken in al hun vezels. Dat zou in een film met een realistische toon erg vervelend zijn, maar hier past het wel; In tegenstelling tot Shawshank maakt Darabont hier duidelijk een sprookje en dat zie je niet alleen terug in de bovennatuurlijke gebeurtenissen, maar ook in de figuren. En het is en blijft een mooi sprookje, hoe zoetsappig het soms ook wordt.

4 sterren.

Rete-spannende film, waarbij je als kijker de gehele film op het puntje van je stoel zit en de spanning in de film elke seconde van de speelduur te snijden is. Er worden weinig middelen gebruikt om deze spanning neer te zetten en dat maakt het juist zo enorm sterk. Eén van de sterkste elementen van de film is de voortreffelijke cast. Anton Yelchin (wat een gemis!) is fantastisch, maar eigenlijk is geen enkele acteur op slecht werk te betrappen, de angst en dreiging is voortdurend voelbaar. Ook Patrick Stewart laat zien meer dan de vriendelijke wijze man te kunnen spelen en laat een enorme indruk achter. Dat geldt voor de hele film. Doodzonde dat dit in Nederland de bioscopen niet heeft gehaald.

4 sterren.

Als iemand weet hoe je op de grens van een familiefilm, komedie, tekenfilm en horrorfilm moet balanceren, dan is dat Joe Dante wel. Eén van zijn bekendste films is Gremlins. De film ademt Spielberg, maar dan met een andere man achter het stuur. Een beetje een gevalletje Poltergeist, hoewel ik denk dat Spielberg Dante iets meer z’n gang heeft laten gaan dan Tobe Hooper. En Poltergeist is toch wel iets enger, want ondanks dat Gremlins monsters bevat, de film is eigenlijk niet echt een horrorfilm te noemen. Er zitten her en der wat momenten in die niet zouden misstaan in een horror - met name rondom de monsters in de keuken - maar op veel fronten is Gremlins enorm kindvriendelijk. Enerzijds zou je kunnen zeggen dat Gremlins een film voor het hele gezin is, anderzijds kun je ook stellen dat Gremlins eigenlijk voor niemand is; de film is te eng voor de allerkleinsten, maar niet alle oudere kijkers zullen de kinderlijke slapstick waarderen.

Die slapstick staat mij persoonlijk ook het meest tegen. Het is soms best fijn om naar een live action tekenfilm te kijken, maar de rare uitvindingen van vaders (wat is in hemelsnaam de gedachte achter dat eier-apparaat?) en de volledig over de top kwaadaardige heks mevrouw Deagle gaat soms een paar stapjes te ver. Daarnaast leunt de film ook wat betreft de monsters iets teveel op de slapstick. Soms is het erg vermakelijk om deze grommende en slijmerige rotzakjes streken uit te zien halen, maar Dante heeft soms de neiging ook met hen iets teveel de kinderlijke kant op te gaan. Alsnog is er genoeg aan Gremlins dat wél werkt - en heel goed zelfs - want de monsters zijn leuke creaties en Gizmo is en blijft een uiterst aandoenlijk figuur. Verder bevat de film een heerlijk jaren 80 sfeertje van zo’n klein plaatsje rond de kerstdagen met inwoners als Dick Miller en een jonge Corey Feldman. Die laatste laat de film trouwens, net als Judge Reinhold, voor de tweede helft van de film compleet links liggen. Niet dat dat heel erg is, want de hoofdreden om Gremlins te zien is … om de gremlins.

4 sterren.

Voor wie Gremlins al gestoord vond; Joe Dante geeft hier een schoolvoorbeeld van een sequel waarin werkelijk elk aspect vooral 'meer, meer, meer' is. Dante gaat flink over de top en laat de wezens ditmaal los in een flatgebouw in New York met allerlei scheikundige experimenten van Christopher Lee, zodat ze kunnen veranderen in allerlei geschifte monstertjes. Dante gaat hier helemaal los; van Airplane- achtige grappen (die stemmen door het gebouw), de meest idiote cameos en talloze momenten waarin de vierde muur wordt doorbroken. Gremlins 2: The New Batch is een compleet bespottelijke tekenfilm met meer idioterie dan je op kunt. Soms hilarisch, soms iets te flauw, maar eigenlijk non-stop vermakelijk!

4 sterren.

Had eigenlijk beter Gretel & The VVitch kunnen heten. Want fuck Hansel, de nietsnut. Zoals de titel al doet vermoeden gaat de film vooral over Gretel, een uitstekende rol van Sophia Lillis. Haar broertje is een stuk minder overtuigend en speelt zelfs vrij beroerd. Nu moet de film het ook niet echt hebben van de acteerprestaties, evenmin van de spanning. Gretel & Hansel is geen simpele horrorversie van het bekende sprookje, maar een stuk meer kunstzinnig. Visueel is de film bloedmooi, Oz Perkins maakt van elk shot een uiterst bijzonder plaatje. Inhoudelijk blijft de film echter op afstand. De personages spreken veelal met vage teksten en waar de film precies heen wil blijft lange tijd onduidelijk - als het al ooit echt duidelijk wordt. Maar ja, mooi is het allemaal wel. Prachtig, zelfs.

3,5 sterren.

Probleemjongeren op het goede pad brengen, het is een populair gegeven in Hollywood. Michelle Pfeiffer, Robin Williams, Matthew Perry, Meryl Streep.. allemaal hebben ze het wel eens geprobeerd. Dwayne Johnson, ofwel The Rock, probeert het in Gridiron Gang met een potje football. Enige probleem is dat het genre altijd met dezelfde mierzoete clichés aan komt zetten. Van die probleemjongeren die plotseling 180 graden om kunnen slaan en veranderen in ideale schoonzonen. Het is zo'n uitgekauwd gegeven. En de sport football maakt het ook niet bepaald origineler, zo kwamen in hetzelfde jaar als Gridiron Gang bijna identieke films Facing the Giants en Invincible uit. Probeer dan nog maar eens origineel te zijn.

En dat lukt regisseur Phil Joanou dan ook niet; Gridiron Gang doet alles netjes volgens het boekje. Met de zoete score van Trevor Rabin worden alle sentimentele momenten en cliché moraaltjes naar de voorgrond geduwd. "Anderen moet je respecteren. Nooit denken dat je niet goed genoeg bent. Als je maar wil." Zet de strot maar goed wijd open, want ze worden er weer met geweld ingedrukt. Opvallend genoeg scoort de film punten uit onverwachte hoek. Zo blijkt dat WWF worstelaar Dwayne Johnson best een portie kan acteren en ook rapper Xzibit heeft een erg aardige bijrol. Toch weer een vlak waarop je het niet verwacht. En ook op audiovisueel vlak moet gezegd worden dat de film goed verzorgd is en er gewoon goed uitziet, daar valt weinig aan op te merken. Enkel jammer dat het allemaal zo verplicht binnen de lijntjes moet, een beetje originaliteit had deze film geen kwaad gedaan.

2,5 sterren.

Oké, mijn verwachtingen waren misschien niet al te hoog, toch ben gisteravond zeer aangenaam verrast door deze erg amusante Nederlandse familiefilm. De film bevat een heerlijk sfeertje en de settings zijn prachtig. De 'look' van de film is dan ook meer dan geslaagd, het zag er allemaal erg indrukwekkend en sfeervol uit.

Verder bevat De Griezelbus een origineel en amusant plot, leuke dialogen en een aantal zeer geinige personages, prima vertolkt door een groepje uitstekende acteurs. Met name Romijn Conen en Willem Nijholt speelde beide erg amusante rollen. Het kleine grut speelde misschien niet echt zeer overtuigend, toch vond ik ze nergens storend of irritant. Hoofdrolspeler Price deed het van tijd tot tijd zelfs aardig.

Erg jammer van De Griezelbus vond ik echter dat het na een heel sterk eerste uur een beetje inzakt in het laatste half uurtje. De koek is duidelijk een beetje op en het begint allemaal wat rommelig te worden. Slecht wordt het nergens, maar het laatste gedeelte is toch duidelijk minder dan het erg sterke begin.

Dikke 3,5 sterren.

Leuk concept, zo'n throwback naar de Grindhouse films in de jaren '70. Vooral de fake trailers zijn erg amusant om te zien, met name die van Edgar Wright. Lekker simpel en goed sfeertje. Maar ondanks het uiteindelijke idee en leuke vondsten, gaat het toch vooral om de twee feature films van Tarantino en Rodriquez. Die van Tarantino was op een paar aardige visuals en een geinig idee niet al te best. Saai, irritante karakters en al met al veel te uitgerekt. Had wellicht ook als fake-trailer beter gewerkt. De film van Rodriquez was duidelijk heel wat beter. Nergens meesterlijk of iets dergelijks, maar hij ging duidelijk lekker los en zijn segment is lekker over-the-top en plat, met een stuk betere humor en karakters. Alsnog is het idee van deze Grinhouse beter dan de uiteindelijke uitwerking.

3 sterren.

Prima film, die goed in elkaar zit. Het verhaal weet goed te blijven boeien, vooral met dank aan het gebruik van de flashbacks. Verder een uitstekende score van Fons Merkies. Daarnaast prima acteerwerk, vooral de jonge acteurs deden het verrassend goed. Marcel Hensema sprong er voor mij echter uit en leverde erg sterk werk af.

3,5*

Erg vermakelijke film, heb geregeld erg om deze film kunnen lachen. De film bevat een sfeer, die je makkelijk door de film heen helpt en zo verveel je je geen minuut. De film wist nergens te vervelen. Schouderklopje voor de scriptschrijvers, maar de meeste credit gaat toch wel naar Murray, die bijna niet uit het beeld te slaan is, maar toch de kijker 100 minuten weet te boeien. Hoewel, die levensverzekeraar was ook wel erg geestig.

4 sterren.

The Grudge op herhaling. Waar Ju-on: The Grudge 2 nog enigszins wat toe wist te voegen aan de eerste film (en op bepaalde momenten het eerste deel zelfs wist te overtreffen), daar gaat het Amerikaanse vervolg op The Grudge flink onderuit. De remake was al niet al te geweldig en het tweede deel is niets meer dan een matige herhalingsoefening. En daar zit natuurlijk niemand op te wachten.

Vooral de cruciale schrikeffecten, waar een film als dit toch voornamelijk op leunt, zijn inmiddels zo voorspelbaar dat geen van hen meer effectief is. Er zit in ieder geval weinig creatiefs in de film, het 'been there, done that' gevoel overheerst voornamelijk. Ook het script vol toevalligheden en stereotypes en het matige acteerwerk werken niet bevorderlijk. Ook de barslechte editing viel me hier op. Het zijn enkel een paar aardige momenten, zeker tegen het einde, die de film nog een beetje redden. Of nou ja, dragelijk maken.

2 kleine sterren.

Voor de mensen die na het eerste vervolg op de middelmatige remake The Grudge nog niet door hadden dat deze Amerikaanse versie van de franchise nergens naar toe gaat, levert The Grudge 3 extra bewijsmateriaal. Ditmaal gaat de bleke gorgelende dame met lange zwarte haren op een stel uiterst houterige acteurs af in een nietszeggend appartementencomplex met even nietszeggende bewoners. Af en toe duikt ook het miauwende jochie weer op, alleen ditmaal schijnbaar in de vorm van gast van 15 jaar. Het zag er in ieder geval niet uit.

En zo slaan de filmmakers nog wel vaker de plank mis, met name rondom de enge scènes. Zelden zie je schrikmomenten zo slecht uitgevoerd en sfeer wordt er al helemaal niet geschept, waardoor de film gewoonweg niet eng wil worden. Vreemd als je een nieuw deel gaat maken van een franchise die het voornamelijk van een enge, sterke sfeer moet hebben en daar dan compléét in falen. Een positieve gedachte; er zijn in het horrorgenre veel slechtere straight-to-video vervolgen gemaakt. Zo hier en daar had The Grudge 3 nog wel een aardige scène. Maar daar hoef je voor mij in ieder geval geen franchise mee in leven te houden.

2 sterren.

Enigszins verrassend dat men na het teleurstellende Rings ook doorgaat met een sequel/reboot van The Grudge. En gezien de reacties rondom deze film lijkt het vrij duidelijk dat de J-horror gekte van begin deze eeuw vrijwel voorbij is. Na tig Japanse films en al drie Amerikaanse Grudge verfilmingen was het sowieso de vraag wat we nog hebben aan een nieuwe Grudge. Deze vierde Amerikaanse Grudge - van de jonge filmmaker Nicolas Pesce - is duidelijk gemaakt door een fan, die knipogen naar tig delen van de serie door zijn film heen heeft gegooid. De film lijkt zich in hetzelfde universum af te spelen als de eerdere Amerikaanse Grudge films, maar dan een heel nieuwe vloek. Kayako moet het doen met een kleine cameo, verder is The Grudge vooral een Amerikaanse spookhuisfilm. Eentje die wel al héél vaak gezien hebben.

Wat opvalt is het stelletje acteurs dat Pesce voor deze film heeft aangetrokken. Hoofdrollen zijn voor Andrea Riseborough - het kenmerkende gezicht uit Mandy - en de voor een Oscar genomineerde acteur Demián Bichir. Die laatste is een hoofdrolspeler, ook al doet zijn rol er eigenlijk helemaal niet toe. Riseborough daarentegen is noodzakelijk, want zij helpt ons door een raamvertelling, zoals ook vorige Grudge films vaak in elkaar zitten. We zien aparte verhalen die met de vloek te maken hebben, waaronder van een demente Lin Shaye, William Sadler in zijn beste Mason Verger- imitatie en een sympathieke John Cho. Die laatste bewijst trouwens weer een enorm sterk acteur te zijn en eigenlijk gewoon te goed is voor dit soort films. Jacki Weaver is op dat vlak beter op haar plek, zij acteert alsof ze ook echt in één of andere domme B-film zit met haar idiote spel.

Maar er schuilt een groot probleem in deze verfilming van The Grudge; Pesce krijgt de film niet eng. Hij doet z’n best om spanning op te bouwen, maar komt daarin niet verder dan een hoop standaard ‘loop een tijdje door een donkere stille gang, dan laten we na een paar minuten schrikken’. Maar los van die clichématige opbouw, de pay-off is nog erger. In een paar flitsen zien we kort een lelijke CGI smoel die uit een YouTube scare-video lijkt te komen en horen een harde knal, zodat we ook nog ergens van schrikken. That’s it. En dat terwijl de J-horror toch veelal leunt op trage scares, die onder je huid gaan zitten en akelig voelen, komt Pesce niet veel verder dan ‘Boe!’ Daarnaast helpt het niet mee dat we dit verhaal te vaak gezien hebben, naast de eigen franchise in ook al die talloze Grudge-ripoffs. Dat maakt deze Grudge - helaas - zo’n film die letterlijk na een paar dagen compleet uit je geheugen is verdwenen.

2 sterren.

Smakelijke komedie waarbij gitzwarte humor, gortdroge dialogen en hilarische personages elkaar voortdurend afwisselen. Brendan Gleeson speelt een sterke hoofdrol en krijgt ondersteuning van een wederom geweldige Don Cheadle. Het duo heeft een uitstekende chemie, jammer dat ze niet meer scènes samen deelden. Verder ook prima rollen van onder andere Mark Strong en Liam Cunningham. Enkel jammer dat de film af en toe dat scherpe randje een beetje verliest.

3,5 flinke sterren.

We nemen The Avengers met wat scheutjes Star Wars, een tikkeltje Ghost Busters en een flinke bak The Fifth Element en gooien alles in de blender. Het resultaat is een kleurrijke en komische superheldenfilm, die vooral opvalt door de geestige personages, de opvallende soundtrack en de (veelal) luchtige toon.

In Guardians of the Galaxy moeten een cynische held, een spierbundel die metaforen niet snapt, een groene dame, een boom en een wasbeer het opnemen tegen de ultieme moppersmurf. Dit levert zeker een hoop geestige taferelen op, hoewel de film ook veel totaal oninteressante aspecten lijkt aan te stippen. Net zoals je je bij The Avengers door een hoop gelul over Asgard en Tesseracts moet worstelen, krijg je hier ook een hoop blabla te verduren, waarschijnlijk enkel echt interessant voor de comic- nerds. Al die achtergrondinformatie boeide me niets, zeker gezien dit toch een film is met een pratende wasbeer met een gigantisch vuurwapen.

De beste momenten van Guardians of the Galaxy zit 'm dan ook in het pure vermaak. De film opent weliswaar met een scène die dramatischer is dan de background van superhelden als Man of Steel, Batman of Spider-Man, maar krijgt daarna gelukkig meteen zijn luchtige toon. En dit wordt nog verder doorgezet als de andere leden van het team zich bij Pratt aansluiten. Rocket is een tof karakter en vond Groot het leukste van het stel. Uiteindelijk krijgen we een propvolle popcornfilm met een hoop onzin, waarvan een groot deel gelukkig goed werkt.

3,5 sterren.

Hoorde vooraf veel reacties dat deze film niet zo leuk was als de eerste. Vond 'm echter leuker.

Voor de grote oorlog met Thanos losbarst krijgen we eerst nog even het circus dat Guardians of the Galaxy heet. Na het enorme - en deels onverwachte - succes van de eerste film lijkt James Gunn nu volledige vrijheid te krijgen. Dit pakt gelukkig goed uit, want Gunn weet wat hij wil; een grote kermis maken met jaren 80 muziek, allerlei knotsgekke figuren en een hele hoop kleur, geschreeuw en kick-ass actie. En dat gaat goed, zelfs nog beter dan voorheen. Personages komen nog beter uit de verf. Rocket en een aandoenlijke 'kleine Groot' zijn wederom leuk, maar ditmaal is vooral Drax het meest verrassend en van tijd tot tijd echt hilarisch. Verder erg tof dat Michael Rooker met Yondu meer screentijd heeft gekregen, is ook een geweldig personage. I'm Mary Poppins, y'all. De scène waarin hij, Rocket en Groot ontsnappen is niets minder dan puur awesomeness, vooral ook visueel. Sowieso lijkt het erop alsof Gunn ook visueel zijn gang mocht gaan, de film is kleurrijker, strakker en visueel aantrekkelijker dan de voorgaande Marvel films.

Dat Gunn deze ongein en lekker luchtige toon weet af te wisselen met redelijk sterk drama is knap, maar dat balanceren gaat niet de hele film goed. Drama en humor afwisselen werkt, maar aan het einde gooit Gunn al het dramatische wat hij nog wil vertellen in één keer op de kijker af en dan werkt het toch veel minder. Sowieso mag men Gunn er wel eens aan de stelling 'less is more' blijven herinneren. Een grap te lang doortrekken, teveel van alle personages willen en vooral teveel in de actie willen gooien werkt niet. Als er iets op het spel staat of actiescènes zijn visueel erg interessant, met spanning en sensatie, dan werkt het als een tiet. Maar een soep van allerlei vijanden, ruimteschepen, lasers en explosies, zoals hij tijdens de climax laat zien, is vooral vermoeiend. Als laatste lukt het Marvel wederom niet om een écht sterke bad guy neer te zetten, hoewel ik - waarschijnlijk vanwege gebrek aan voorkennis - geen idee had dat Kurt Russell als Peters vader de bad guy zou worden. Dat was nog enigszins een verrassing. Kurt Russell speelt verder een leuke rol, maar de meerwaarde van de cameo van Sylvester Stallone is me een beetje ontgaan.

3,5 sterren.

Van tijd tot tijd charmant, maar over het algemeen was dit vooral een voorspelbare en niet- grappige romantische komedie. Een flinke berg voorspelbare humor (met natuurlijk de standaard zwart vs blank grappen), een mislukte poging om een moraal in het geheel te krijgen en een tenenkrommend einde maken Guess Who nu niet bepaald sterk. Mac weet met zijn spel de boel af en toe nog een beetje te redden, maar van dit prutje een leuke komedie maken lukt ook de Mac-Man niet.

2 sterren.

Wat een zielige vertoning. Afschuwelijk acteerwerk, zeer slechte na-sychronisatie, een belachelijk plot en geen moment grappig of vermakelijk, enkel irritant en vervelend. Het verhaal springt van de hak op de tak en is net zo oninteressant als die oersaaie en eendimensionale personages, die voorbij komen. Dacht even dat die Costa en Volle Maan troep de grootste rommel was qua Nederlandse cinema, maar dit is nog wel iets erger om door heen te komen.

0,5 sterren. En dat is eigenlijk nog te veel.

Daniel Radcliffe met pistolen aan zijn handen moet het opnemen tegen Samara Weaving in een film van de maker van Deathgasm. Dat klinkt als een hele hoop geweldige ongein en wat je ziet is hier precies wat je krijgt. Guns Akimo is een heerlijke over de top actiefilm waarbij men films als Scott Pilgrim, Deadpool en Shoot ‘Em Up in een blender heeft geflikkerd. Guns Akimo is enorm amusant in zijn puberale toon en lompheid. Radcliffe kiest duidelijk zijn rollen uit die hem zo ver mogelijk verwijderen van zijn Harry Potter imago en dat lukt hier weer goed. Tegelijkertijd bewijst Samara Weaving voor de zoveelste keer echt één van de leukste en coolste actrices van de laatste jaren te zijn. Guns Akimo is een prettig gestoorde, strakke en heerlijk domme film; ik heb me in ieder geval anderhalf uur echt uitzonderlijk goed vermaakt.

4 sterren.

Geestig monsterfilmpje, maar niet zo leuk als ik had verwacht. Visueel is de film erg plezierig om naar te kijken en ook het tempo in het begin van de film is goed. Ook de personages zijn kleurrijk en weten goed te boeien, hoewel daar zelfs nog wel meer uit te halen viel, denk ik. En dat laatste geldt eigenlijk ook voor het monster. Best geestig beest en de scène waar we voor het eerst kennismaken met dat boos hoopje schubben is erg leuk. Lekker snel en over-the-top. Jammer genoeg weet men dat niet de hele film door vast te houden. In de eerste plaats omdat de film veel te lang duurt (80 minuten is een betere speelduur voor een film als dit) en ook omdat het monster midden in de film amper iets te doen heeft. Prima dat er wat meer ruimte voor de personages wordt vrijgemaakt, maar daar had af en toe wel wat leven in de brouwerij geschopt mogen worden. Desondanks is Gwoemul een erg amusante monsterflick, die mij zeker wel een paar keer goed heeft laten glimlachen.

3,5 sterren.