Opinions

Aan mij is geen western-liefhebber verloren gegaan. Wel kreeg ik de liefde voor Bud Spencer en Terence Hill als kind reeds te pakken. Deze film nu dan ook al zeker voor de derde keer gekeken.

Het leuke eraan vind ik de mix van Western met Komedie, wat het allemaal toch iets beter te verteren maakt. En toch kan ik hier geen topscore aan geven helaas. Daarvoor wisselen de leuke stukjes te zeer af met saaie brok. Dus met enige pijn in het hart een score onder het gemiddelde. Maar wel nog altijd best vermakelijk, zeker voor het genre.

Ook van deze heb ik destijds eerst het boek gelezen en dan pas de film gezien, net als bij de voorganger. Ik herinner me dat ik dit boek wel heel leuk vond beginnen, en dat is in de film niet anders met de (Pro)compsognathusjes of kortweg Compys (klein verschil tussen boek en film, want een iets andere dino, zie onder). Het hele verhaal en de film doet niet zo veel onder voor de eerste dan dat de score laat uitschijnen, vind ik. Ik denk dat deze wat te lijden heeft van het ontbreken van personages Alan Grant en Ellie Satler. We krijgen daarentegen veel meer Dr. Malcolm, een personage dat me toch enorm lag. John Hammond zien we amper nog en sterft overigens een stille, natuurlijke dood. Heel anders dan hoe het hem in het boek verging, in deze film het lot van Dieter Stark om zo aan z'n eind te komen.

Het stuk met de Stegosaurussen ziet er misschien iets minder gelikt uit, maar het hele gegeven van de jagers en andere corrupte InGen-huurlingen plus de lange scène met de mobiele lab camper vs. T-Rexen, de Compy-scènes, de Velociraptors in het hoge gras en in de gebouwen, sprak me alle wel enorm aan. Het is dan ook pas aan het eind, wanneer er wat King Kong in het verhaal komt of Godzilla zoals je wil, dat het voor mij dan ietsjes minder wordt. En uiteraard was ook het nieuwe er wat af. Maar m'n 4* blijft toch staan, want zo veel minder vind ik deze niet dan de opener van vier jaar eerder. En de toch wel veel lagere waardering m.i. niet geheel terecht.

Verduidelijking: In het boek gaat het dus om de Procompsognathus triassicus, die een giftige bijt heeft die schadelijk is voor het zenuwstelsel, en een slaperig verdovend effect veroorzaakt. In de film wordt echter de Compsognathus longipes getoond, vormgegeven als mini-roofdiertjes. In de film noemt paleontholoog Dr. Robert Burke in het bijzijn van Dieter Stark [Peter Stormare, wienst uiterlijk me eerder doet denken aan dat van Burke ] ze wel verkeerdelijk Procompsognathus triassicus, wat dus voor overlap tussen beide soorten zorgde.

Oei, niet zo fan van deze film. Vond het vooral leuk om een beeld geschetst te krijgen van een België net na de onafhankelijkheid en fort IV in Mortsel te herkennen (vanuit m'n kindertijd, als schaker). Ook wel iets om stil bij te staan hoe ze destijds een dagenlange wandeltocht naar huis moesten maken, nochtans 'maar' vanuit Mortsel dan (tenzij de kazerne elders moest voorstellen?) naar de Kempen, ergens tussen Zoersel en Rijkevorsel? 'k Zou het misschien wat nader moeten opzoeken, maar ontbreekt me momenteel wel nogal aan tijd.

Verder komen wel nogal zware onderwerpen aan bod in deze film, zonder dat ze al te dramatisch uitgewerkt aanvoelen (nogal toneelmatig een aaneenschakeling van scènes i.p.v. een vlot vloeiende film). De lamlendigheid van de figuur Jan Braems is ook niet bepaald om vrolijk bij te worden: zich laten omkopen waardoor z'n vrijloting voor het leger naar een ander kan gaan, z'n verkregen geld laten stelen, z'n vrouwtje bedriegen en er chlamydia door oplopen, blind worden door volksverhaaltjes te geloven, onderweg een blok aan het been zijn, bijna verdrinken in een beek, logerend bij een gezin op hun hooizolder toevallig die nacht net getuige zijn van marteling, aanranding en babymoord, totaal niets ondernemen bij de verkrachting van Katrientje, ... Wel net iets te zeer een overdaad aan drama ook. Met tussendoor nog ruimte voor een stukje bedevaart en een bezoekje aan een dokter. Je hebt bij dit alles vooral geen al te groot medeleven met de man, zonder dat je hem of zijn naasten en anderen onheil toewenst uiteraard.

Het is ook een tijdsgeest waarin rijk zeer erg afstak tegen arm, wat in menig Vlaams film van die periode aan bod kwam (bv. ook in Daens), met ermee gepaard gaand het geloof, bijgeloof en andere kwezelarij. Zeker toen moeten de mensen toch iets hebben gehad van "nu alweer zo'n Vlaamse plattelandsfilm uit de oude tijd?" Qua score weet ik niet zo goed wat te geven: 2 of 2,5? Boerenpsalm (3) vond ik iets leuker, Pallieter misschien toch ietsjes minder (2), dus plaats ik deze tussenin.

Toevallig 2 Anne Hathaway films binnen enkele uren tijd en je krijgt dezelfde soort valse bescheidenheid. Maar uiteraard een zeer knappe vrouw wel. De hitsigheid spat ook van het scherm, zelfs met Jamie's broerlief in de buurt, maar tegelijk krijg je eens te meer dat spelletje van aantrekking en afstoting dat enorm des mensen gaan worden is. Lekker complex. Blijkbaar is de manier om dat euvel te verhelpen enorm verstikkend gaan doen, en de muur brokkelt niet af, maar stort ter plekke in. Yeah, right. Verder stoorde de hoogdravende arrogantie bij meerdere personages me enorm.

Dat je een film die deels rond gewip ... euh liefde draait en deels rond Viagra en eigenlijk nog het meest rond Parkinson wil opleuken met allerlei vlot gebazel, snap ik wel. En bam, out of the blue is er ineens het dramatische element, uiteindelijk blijft Maggie wel met die progressieve rotziekte zitten, en dat heeft haar ineens enorm doen aftakelen. Dit terwijl je zou gaan denken dat het in de medicijnen-business meer draait om de harde dollars en nog hardere seks dan om ziektes te bestrijden. Zou het?

Wat ik uiteindelijk jammer vind in deze film is dat het zulke swings bracht en daardoor de hele geloofwaardigheid inzakt als pudding. Meneer "ik ben een rotzak" wil zo graag de liefkozende man zijn, en mevrouw "ik val voor rotzakken" wil geen medelijden, dat komt de meevoelendheid niet ten goede. Doe er nog een scheutje Parkinson comedy bovenop. Waarop een liefhebbende echtgenoot getrouwd zijn met een partner met Parkinson vergelijkt met een Russische roman en de raad geeft zo'n vrouw te laten stikken en een gezond exemplaar te zoeken, lekker fijnzinnig. En net wanneer de film een wat serieuzere toer gaan nemen was, krijg je weer losbandigheid de strot in geramd.

Nu, toch gaat er achter dit alles ergens een redelijke film schuil, die me zeker heeft weten te vermaken, maar de vele gezichten deden de integriteit van het verhaal gewoon geen goed. En ook zo clichématig. Ware liefde moet blijkbaar in de films altijd eerst door nog even een verzetje met anderen gaan alvorens de weg naar mekaar terug te vinden. Er had toch zo veel meer in gezeten, maar eens te meer een film volgens de geijkte Hollywood-formule afgehaspeld. Zonde.

"It's not that I don't like you. It's just that I love you more when I'm not with you."

Er zitten best grappige (de hond die eet uit emotie ) maar ook wel mooie stukken in deze film. Eén van de fijnere vond ik het contact tussen serveerster Ruby en haar oude klant Bucky, en dan in het bijzonder het kortstondige moment waarop Ruby de innerlijke Bucky ofte hoe hij zich voelde zien kon. Daar werd ik wel warm van. Zeker met enige levensjaren en -ervaring op de teller kan dit best nog als een redelijke film aanvoelen, lijkt me. Al gaat dit ongetwijfeld afhangen van persoon tot persoon. Natuurlijk wel iets te zeemzoeterig, het is een kerstfilm voor iets.

De film behandelt thema's als nostalgie, levenspad, aanvaarden en aanvaard worden, onvoltooide en veranderde dromen en plannen van weleer, deuren sluiten en nieuwe openen, en tal van familiale wrijvingen. Familie als een onvolmaakte puzzel waarvan doorheen de jaren wat stukjes zoek raakten en de hond z'n tanden zette in enkele andere. En toch vormt een groot deel nog steeds te leggen. "Terwijl iedereen aan tafel zat, kwamen verleden, heden en toekomst samen in één ongrijpbare nacht. Wat een drukte om iets dat er altijd al was, recht voor onze neus." Vind het eigenlijk geen slechte kerstfilm alleszins, een 2,75 waard die ik met plezier naar boven afrond. Ook al is het dan vroeg op het jaar om in die sferen te vertoeven.