Opinions

Topprestatie van Blanchett; haar humeurwisselingen zijn soms echt akelig om te zien. Maar ook de rest van de cast zoals Cannavale en vooral Hawkins haalt het beste uit zichzelf.

De regisseur bedient zich nog wel eens van clichés en onwaarschijnlijkheden in het plot, maar die dienen voornamelijk om de film meer schwung te geven. Dankzij een fenomenale timing bovendien erg onderhoudend. Geen scène te veel. Zoals de beste Allens. Toch maar een kleine 4*

Ik ben best een liefhebber van Love Actually, maar deze film sloeg bij mij de plank mis.

Een ietwat zielloze combinatie van clichématig drama en flauwe humor overschaduwde de eerste helft van de film. Daarna werd het wat meer een coherent geheel waarin je werd mee getrokken, maar het fundament bleek toch te mager om er echt iets van te maken.

Jammer. En zo'n soundtrack is wel leuk, maar....hoe moeilijk is het om een dozijn goeie '60-hits bij elkaar te zetten ?

Prettige film met bitterzoete zomersfeer. Overtuigend acteerwerk van de jongste dochter. De tweede helft haalt wel een beetje de lichtvoetigheid eruit.

Zakt op het einde een beetje in, maar ik kan die mooifilmerij van Guadagnino wel waarderen. De outcast metafoor doet nogal denken aan vampierfilms, maar is toch best leuk gedaan en de hoofdrolspelers doen het prima. Rylance moet je wel een beetje van houden.

Zowel in beeld als in inhoud een film die nèt vooruitloopt op de hippie experimenten en vrije moraal van de Soixante-Huitards.

Varda toont hier François, een hoofdpersoon die als een vrijbuiter de vrije liefde bedrijft en propageert, maar blind is voor zijn egoïsme en de ontwrichting die deze veroorzaakt. Deed me ergens wel denken aan enkele scènes uit Together van Moodysson, een film die met terugwerkende kracht afrekende met een levensstijl die ten tijde van Le Bonheur eigenlijk nog echt op gang moest komen.

Overigens ben ik verbaasd dat slechts een enkeling hierboven de zogenoemde zelfmoord nuanceert, volgens mij blijft de doodsoorzaak toch behoorlijk in het midden. De manier waarop de hoofdpersoon vervolgens naar deze gebeurtenis kijkt en daar mee omgaat... hoe dan ook stof tot nadenken.

Natuurlijk was de toxic masculine man in mij ook wel erg jaloers op het fijne leven dat François een tijdlang lijkt te hebben met zijn twee mooie vrouwen. Wellicht speelt de film ook daar wel een beetje mee.

Mooi gebruik van muziek door de gehele film heen ook!

Ha, wat een uniek surrealistisch werk van Van Warmerdam. Een originele regisseur waar we trots op mogen zijn. Los van de inhoud zijn de cinematografie, humor en sfeer al zeer de moeite waard. Het verhaal zelf is erg voor interpretatie vatbaar en dat kan leuk en interessant zijn - al is het maar voor de discussies op een forum als deze. Hoewel de film het uiteraard niet van de logica moet hebben, vond ik dat de regisseur - zelfs binnen zijn eigen geschapen wereld - toch een aantal vreemde keuzes maakt. En in het laatste half uur verwatert de focus een beetje.

Je zou wat vergelijkingen kunnen maken met Lynch of zelfs de Body Snatchers, maar die doen toch wat af aan de oorspronkelijkheid. De link tussen Borgman en Parasite is wél erg opvallend.

Best leuk bedacht, sympathiek geacteerd en ik heb me nauwelijks verveeld.

De film had echter wel baat gehad bij een hogere productiekwaliteit, sommige zaken en scènes krijgen niet de impact die ze zouden moeten verdienen. Nu lijkt het soms net alsof je Spangas aan het kijken bent. Misschien rijp voor een Amerikaanse remake?

Mooi gefilmd in de pittoreske Périgord, goed gecaste hoofdpersonen en een interessante soundtrack die mij een beetje aan On The Corner van Miles Davis deed denken.

Jammer dat het verhaal alleen zo doods voortkabbelt, ik kon er weinig mee.

Boeiend en waargebeurd feelgood verhaal, volgens mij had ik er al eens vaag wat over gelezen, met een Disney-achtige structuur.

Ejiofor en de kleine Simba hebben veel charisma, waardoor je nog iets meer meevoelt. Knap trouwens hoe zij de lokale talen spreken; ook al ben ik een leek op dat gebied, het komt erg geloofwaardig over.

Alleen al vanwege het gegeven zelf gewoon een hele leuke en interessante film om te zien. Toch een beetje gimmicky dan misschien, maar goed.

Wat mij gezien de speelduur en de ongetwijfeld enorme hoeveelheid geschoten materiaal wel opviel, is dat er nogal wat nietszeggende korte scènes in de film zijn opgenomen. Is dat dan wat mensen naturalistisch noemen?

Overigens leek mij dat dochter Linklater een interessantere hoofdpersoon zou kunnen zijn dan Mason, misschien een ironische consequentie van het project. Hawke en Arquette gaan nog beter acteren naarmate de jaren vorderen, dat dan weer wel.

Die samenvatting klopt niet en doet bovendien de film tekort.

Apart dat deze film zo weinig stemmen heeft, gezien het gemiddelde op IMDB. Niet dat het een enorme aanrader is, maar hij verdient zeker wel meer kijkers. Ik vraag me trouwens af of dit een Hollywoodfilm is; hij komt redelijk 'indie' over.

Het is eigenlijk een typische 'coming of age' film, waarbij ook de mooie zonnige locaties een belangrijke rol spelen. Grappig is ook het wielrengedeelte (was dat toen kort populair in de V.S. ofzo?).

De verhaalontwikkeling doet de film echter een beetje de das om. Het begint erg aardig, waarbij je in een fijne sfeer terechtkomt. Maar op een cruciaal punt wordt het wat rommelig, omdat er constant tussen subplotjes wordt geswitcht zonder dat er één echt goed wordt uitgewerkt.

Hoe dan ook, een kleine 3,5* verdient hij wel. En natuurlijk grappig om Quaid en Stern te zien, dat deel ik dan wel weer met het commentaar van mijn voorganger.

Mooi gefilmd en geacteerd en de tijdsbeelden zijn goed getroffen. Maar wat is het verder plichtmatig en saai uitgewerkt zeg. Heb de tweede helft slechts met een half oog gekeken.

Nogal kleinschalige productie, maar slaat inhoudelijk wel veel spijkers met koppen.

Die acteur die Farage speelt weet hem hilarisch goed neer te zetten af en toe, had wellicht wat meer screentime verdiend.

Ik weet niet of ze al uitzonden in 2008, maar het kwam op mij over als een ideale film voor Omroep MAX. Degelijk, sentimenteel en wat braaf.

Het beste was inderdaad de chemie tussen Smulders en Torenstra, had eigenlijk nog iets meer op gefocust mogen worden. Drijver en Schaap maken niet echt indruk, de laatste past beter in eigentijdse comedies.

Typisch een oorlogsfilm zoals ze die eerder dat decennium ook gemaakt werden. Je merkt wel dat de klad er een beetje in kwam, de toch wat luchtige en optimistische toon van die films krijgt hier toch al meer te maken met de ambivalente, anti-autoritaire en cynische sfeer van de jaren '70. Hier bijna gepersonifieerd in de prima rol van Gazzara.

Groots opgezette productie die er in slaagt om indruk te maken op meerdere niveaus.
Ik vond bijvoorbeeld dat de Britse arrogantie van destijds goed werd weergegeven, zoals de naïeve trots en brutaliteiten als het ophangen van een bordje op de Japanse brug dat hij door Britse militairen is gebouwd, ook al zaten ze in gevangenschap . Ook de humor en het aantonen van de psychologische invloed van oorlog vond ik nauwelijks verouderd.

Ambitieuze en grote productie, die me zowel qua stijl als setting aan The Hateful Eight deed denken.

Dakota Fanning doet het heel erg goed, met name in de eerste episode. Hetzelfde geldt voor Pearce. In de laatste episode werd zijn karakter helaas iets teveel geëxploiteerd. En ik zal sowieso nooit een fan worden van dat gemene geweld. Desondanks blijft de film de gehele speelduur wel boeiend.

Toch wel een kleine tegenvaller. Het begin en het einde van de film zijn behoorlijk flauw, de rest is wat meer hit-and-miss met best wat leuke en originele losse scènes. Grappig ook hoe de tamme luipaard zich door de film beweegt, hoewel dat verder niet enorm veel bijdraagt aan het verhaal. Daarnaast geeft het Hollywood sfeertje uit die tijd toch altijd nog wat extra's voor mij.

Cary Grant kan mij normaal gesproken erg bekoren, maar dit was zeker niet zijn beste prestatie. Ook Hepburn overtuigt niet. In mijn herinnering was The Philadelphia Story toch een stuk beter, waarschijnlijk maakte James Stewart daar veel uit.

Zeker een mooie film. Veel mooie plaatjes en shots en solide geacteerd - ik heb bij het zien van Jake Gyllenhaal nauwelijks aan Donnie Darko moeten denken, iets waar ik vooraf wel voor vreesde. Verder vond ik de subtiliteit en de vele complicaties rondom de relatie goed weergegeven. 4*

Wel een beetje zielig vind ik Anna Faris die voor de tweede maal (na Lost in Translation) een kleine bijrol als kwekkend dom blondje heeft

p.s. Tot algemene hilariteit van de bioscoopzaal kregen wij tien minuten in het midden van deze film voorgeschoteld met Italiaanse dubbing

Overtuigend groots en behoorlijk literair werk. Na Babylon, Tár en Oppenheimer weer een geslaagde ambitieuze film dit decennium. Moet daarbij wel zeggen dat ik het plot en de (waarschijnlijke) boodschap hier wat plat vond uitgewerkt, vergeleken met de rest.

Brody is geknipt voor zijn rol en Pearce is ook heel aardig. Jones vond ik iets minder, maar dat heb ik wel vaker met haar.

De keuze voor One For You, One For Me kan ik alleen verklaren uit het feit dat dit lied uit hetzelfde land en dezelfde periode als de voorgaande epiloog komt. Opvallend is het zeker, als een soort van totale breuk.

Over de gehele linie misschien niet zo origineel of opzienbarend, maar wel heel leuk en uitgebalanceerd (jawel) gemaakt. Met een rol die Bardem op het lijf is geschreven. Hij werkte al met deze regisseur samen voordat hij echt grote bekendheid kreeg, dat zal zeker hebben meegewogen (jawel) om hier aan mee te doen.

Wat een bizarre film haha. Kent als satire op de kille moderniteit nog wel een aantal aardige ideeën, maar als geheel was dit toch iets teveel van het goede.

Productioneel overigens dik in orde, met mooie shots, fijne locaties en een prima cast. Carole Bouquet deed me onmiddellijk aan James Bond denken.

Het switchen tussen heden en verleden was aanvankelijk te overvloedig, maar als je er eenmaal in zit toch een mooie indringende film. Hoe het leven ‘achter de voordeur’ wordt neergezet en zich ontwikkelt is goed gedaan, en komt daarom navenant binnen.

De jonge Sonne wordt erg mooi gespeeld door dat meisje.