Opinions

Gemengde gevoelens. Gaat in zes afleveringen alle kanten op, doordat het de geschiedenis van alle hiphop-elementen wil tonen, met nog een stuk maatschappelijke context er bovenop. En ontbeert dus focus.

Maar er zitten mooie beelden en interviews bij en hier en daar ook wel een originele kijk op zaken.

Een leuke verrassing deze serie, vooral omdat het gewoon goed gemaakt en mooi uitgebalanceerd is. Een soort quirky versie van Little House on the Prairie ofzo.

Blijft een opvallend leuke serie. Dit seizoen heeft de moderne kijk op zaken iets teveel invloed op het gehele verhaal en de sfeer naar mijn smaak, maar gelukkig staan daar veel goede punten tegenover.

Met als basismateriaal het fenomeen Beckham en zijn boeiende carrière kon dit bijna niet fout gaan. En dan doen ook nog alle hoofdrolspelers uit die tijd hun zegje (hoewel bijvoorbeeld Giggs en Zidane opvallen door afwezigheid).

Toch had er hier en daar wel iets meer ingezeten. Dat is denk ik met name omdat deze documentaire precies doet wat je verwacht en er eigenlijk nergens een originele draai aan wordt gegeven. Het meest bijzondere vond ik dan nog de weergave van de enorme druk die Beckham en gezin hebben ervaren na het WK ‘98 en aan het begin van zijn tijd bij Real Madrid. Geleefd worden noemen ze dat.

Nu pas aan begonnen. Fijn eerste seizoen alvast, met een unieke sfeer en soms fantastische uitvoering. De enige vergelijking die je kunt maken is, uiteraard, met Breaking Bad. Ik vind BCS vooralsnog wel wat volwassener en ontspannender. Mooi ook om de veelzijdigheid van Bob Odenkirk te zien.

Beetje een stagnerend seizoen. Hoewel het enerzijds prettig is dat de tijd wordt genomen, zit er aan de andere kant wel iets te weinig ontwikkeling in voor 10 afleveringen. Over de gehele linie gezien wel weer genoeg creativiteit en kwaliteit.

De cliffhanger met de bandrecorder[/] vind ik tamelijk clichématig en zwak overigens.

Na drie seizoenen zijn we halverwege en is mijn indruk bij deze serie dat het heel erg draait om de grote lijnen van de karakters met hun eigen ontwikkelingen. En een stuk minder om afzonderlijke afleveringen en scènes. Niet zo heel gek wellicht bij een prequel, waarbij de makers al veel krediet hadden opgebouwd.

Ik merk wel dat Breaking Bad iets te lang geleden voor mij was, om alle overeenkomstige karakters en andere referenties in de gaten te krijgen. Wordt toch achteraf een keertje een YouTube filmpje bekijken daarover denk ik.

Vond dit seizoen was moeilijk op gang komen, maar het einde was juist het beste tot nu toe.

Kim Wexler komt erg tot haar recht en iets vergelijkbaars geldt voor Lalo Salamanca.

De bijrolstukjes met Howard Hamlin zijn trouwens vrij hilarisch haha.

Ik had eigenlijk een andere verwachting bij deze serie, dacht dat het meer inhoudelijk in zou gaan op de wereld van finance (en overheid). Maar de nadruk ligt meer op de psychologie en moraal van het type mensen in die sectoren. Geen slecht idee op zich, maar het vliegt soms wel iets te populair uit de bocht. Niettemin benieuwd naar volgend seizoen, kijkt lekker weg verder. Giamatti is bij vlagen echt in topvorm.

Ik vond hem toch iets minder dan seizoen 2, die ik wel weer beter en verslavender vond dan seizoen 1. Scenario en plotontwikkeling zijn voor mij de sterkste punten van deze serie en die zijn dit seizoen net ietsje minder. Dus geen alsmaar stijgende lijn wat mij betreft. En juist de cruciale scènes blijven helaas te overdreven en ongeloofwaardig.

Beter dan het eerste seizoen vind ik. De hoofdrollen worden verder uitgediept en er komen inderdaad iets teveel personages in het verhaal voor, maar dat leidt wel tot een aantal uitstekende bijrollen.

Overigens bizar om dit seizoen nu te kijken, gezien het virus dat slachtoffers maakt aan begin en eind van het verhaal.

Je geeft zelf eigenlijk al aan waarom extra personages en arcs worden opgevoerd: ter misleiding.

Om verschillende redenen klopt inderdaad, maar niet apart van elkaar! Dat wordt in de laatste scène van Gertrud duidelijk (nogal kort door de bocht, dat wel)

Komt met moeite voorbij de clichés over Parijs en chansons en lijkt bovendien wat gehaast in elkaar gezet.

Drijft voornamelijk op de sympathieke presentatoren en de allure van de geportretteerden.

Geen idee waarom dit zo hoog beoordeeld is. Kijkt lekker weg hoor, maar verder een serie die volledig in het bekende ziekenhuissjabloon valt. Dan toch liever New Amsterdam, die is wat pamfletterig maar daardoor wel origineler.

Erg vermakelijk. De combinatie van stijlen (jaren 80 retro, martial arts, tienerdrama, moderne comedy) werkt wonderwel. Niet alles is even geweldig en uitgediept maar dat is niet heel erg, prima binge materiaal.

Dit seizoen is wat beter dan de vorige, maar de basis van concurrerende tienerdojo's en daarbij horende escalaties is na het eerste seizoen wel behoorlijk infantiel geworden.

Nu wil ik daar niet al teveel aan tillen, want zo serieus en doordacht waren de oude films natuurlijk ook niet. En juist in het terugbrengen van die originele sfeer in een moderne aanpak is deze serie goed geslaagd.

Knap ook dat men blijkbaar de gehele oorspronkelijke (nog levende) cast heeft weten te strikken.

Ik bespeur toch een voorzichtig stijgende lijn in de serie na het vrij teleurstellende tweede seizoen.

Alle nieuwe karakters hebben potentieel, en oude bekende Silver is eigenlijk al meteen raak.

Ook helemaal geen slechte keuze om het toernooi over de laatste twee afleveringen uit te smeren, de gevechten zijn echt beter worden en daarmee worden de stompzinnige schoolgevechten blijkbaar ook vermeden.

Je moest er al een beetje van houden, deze kinder/b-film/nostalgie-serie, maar dit seizoen is er wel érg weinig nieuws aan de horizon. Dan beginnen de matige kanten toch iets teveel op te vallen. Af en toe begon ik een beetje met een half oog te kijken zelfs.

Thomas Ian Griffith als dé bad guy is wel een van de beste keuzes van de serie. Aan de andere kant is het constante verwisselen en overlopen van de dojo kids echt niet meer te volgen.

Een volgend seizoen met Kreese terug als bad guy gaap ik nu al een beetje van. Zijn rol was niet al te best dit seizoen. Het enige leuke dat ik me nog kan voorstellen is dat Hilary Swank haar opwachting maakt.

Deze serie was al een paar seizoenen vrij matig en dat blijft zo in het laatste jaar.

Het ambitieniveau is opgeschroefd, maar de valkuilen blijven hetzelfde: de nostalgie, het tienerdrama, de actie, een scenario dat nog eens een keertje over de kop gaat. Het is echt wat teveel gevraagd voor de makers om iedereen tevreden te houden en er ook nog een mooi geheel van te maken.

Met name interessant door het bij elkaar brengen van belangrijke beleidsbetrokkenen, die ook nog eens behoorlijk open en transparant (lijken te) zijn.

Aan de andere kant is het ook wel weer de zoveelste Amerikacentrische beschouwing en in dat opzicht niet van enorm veel toegevoegde waarde.

Hier ook uiteindelijk maar eens aan begonnen. Het valt al vanaf de eerste aflevering op dat dit een hele strakke en uitgebalanceerde productie is. Erg knap gedaan. De acteerprestaties zijn over de gehele linie ook meer dan prima.

Iets minder geweldig vind ik het scenario. Dat blijft net iets te vaak steken in oninteressante zaken en is af en toe ook wat repetitief.

Nu je als kijker zo’n beetje weet hoe de hazen lopen op het landgoed, blijkt dat dit seizoen toch iets te veel drijft op soapy sentimentaliteit, ook al blijft alles ontzettend goed gemaakt.

Vond dit seizoen weer iets beter dan de vorige, hoewel de dood van Matthew aan het einde wel echt een anti-climax voor mij was. Hij begon toch wel steeds meer het hart en ziel van het geheel te worden voor mij. Bovendien verhaaltechnisch niet sterk en ongeloofwaardig, zeker na de andere dood van Sybil iets eerder. Dan krijg je het idee dat de serie steeds meer gedreven gaat worden door externaliteiten als acteurs die uit het verhaal worden geschreven, als ware het een soap. Heb dus iets minder zin in het volgende seizoen.

De uitsmijter van dit vierde seizoen ‘The London Season’ behoort tot de beste afleveringen van de serie, maar voor de rest is het weinig bijzonder. Zoals ik al had verwacht lijdt de serie aan verlies van Matthew en Rose is toch een wat suffe opvolger van Sybil.

Meer van hetzelfde, is eigenlijk de conclusie, maar o zo vakkundig gemaakt. Helaas blijft het scenario regelmatig achter bij de kwaliteit van de rest (casting, acteerwerk, kostuums, muziek).

De een-tweetjes tussen Maggie Smith en Penelope Wilton zijn inmiddels wel mijn favoriete element in de serie geworden.

Zes seizoenen ondergedompeld in dit zoet-conservatieve sprookje. Ik kan mij goed voorstellen dat dit een grote internationale hit is geweest, want vooral het productionele geheel is de sterke kant van de serie, je gaat helemaal op in deze fictieve wereld. Het wekt geen verbazing dat maker Julian Fellowes zelf een aristocratische Tory is, want de adellijke klasse komt er prima vanaf en er ligt veel nadruk op traditionele waarden. Ergens wel opvallend dat serie net afliep voordat het Brexit referendum plaatsvond...

Daarnaast vormen de culturele veranderingen na WO I, de neergang van de in financiële nood verkerende bovenklasse en de parallel lopende emancipatie van de gewone bevolking best interessante thematiek. Hoe dan ook moet ik toegeven dat zo'n goedgemaakte feelgood serie ineens best verfrissend is temidden van het meer serieuze en donker psychologische werk van tegenwoordig.

Het scenario was het zwakste punt van alle seizoenen, met verschillende minder interessante subplots die ook nog eens over meerdere afleveringen werden uitgesmeerd. Naast de Bates perikelen en de korte romances gold dit voornamelijk voor Thomas. Seizoen 4 en 5 dreigden tot stagnatie te leiden; gelukkig pakte dit laatste seizoen de draad weer op om naar een bevredigend einde toe te werken.

Die twee films ga ik natuurlijk ook nog kijken. Ook wel ben ik wel benieuwd geraakt naar de serie Upstairs, Downstairs uit de jaren '70. Dat lijkt in alles een directe voorganger te zijn.

Ik vond de filmpjes op YouTube erg veelbelovend, maar dit seizoen blijft nog iets teveel in de 'TV Lab' modus hangen.

De hoogtepunten zijn hierboven vermeld, ik geef mijn cijfer toch een beetje als aanmoediging.

Als documentaire niet van bijzondere kwaliteit. Op ongeveer de helft van de afleveringen lijkt alles nog te fragmentarisch. Toch kom je er, zoals wel vaker, wat beter in naarmate het verhaal voortschrijdt:

- Maradona lijkt aanvankelijk iets te afstandelijk benaderd, maar dat blijkt wonderwel te werken om zijn goede en slechte kanten te tonen.

- Bij de voorzitter, die ongetwijfeld een goede PR-stunt zag in zowel Maradona als deze serie, voelde ik na een tijdje toch echte sympathie omdat hij betrokkenheid en echte verantwoordelijkheid uitstraalde.

- En tenslotte: Mexico en Sinaloa. Natuurlijk worden El Chapo en het kartel een aantal keer genoemd, maar de serie slaagt er heel aardig in om het normale leven over te brengen en niet in dezelfde drugsclichés te blijven hangen.

Daarnaast is het altijd wel leuk om de lotgevallen van kleinere clubs te volgen. De entourages zijn niet glamoureus, de fans durven te dromen maar maken zich niet teveel illusies, etcetera

Onlangs het boek gelezen, dus ik was benieuwd naar deze miniserie. Het blijkt een erg trouwe verfilming, die alle grote lijnen herkenbaar neerzet en alleen tekstueel één en ander aanpast om het wat compacter te houden - dat lukt prima. Weinig (visuele) poespas verder, je merkt inmiddels al aardig het verschil tussen de jaren '90 en de huidige 'Netflix'-standaarden.

Het acteergeweld komt voornamelijk van Scofield, Postlethwaite en Wilkinson. Allen en Franks zijn echter ook erg aardig in hun rollen. De laatste deed mij overigens zeer aan Rik Mayall denken!

Het enige dat ik echt vond tegenvallen, was het bezoek van Martin Jr. en Tapley aan de Verenigde Staten. Voor mij was die episode één van de hoogtepunten van de roman, maar in de serie zien we slechts twee korte scènes hierover terug.

Grootste pluspunt is wel de originaliteit, en daarna de uitstekende dialogen.

Maar er zijn ook wel minpunten te benoemen: teveel clichématig donker, te langdradige of eenvormige stukken, jaren 70 decor dat niet altijd overtuigt en een soundtrack die op zichzelf aardig is maar vaak helemaal niet in de serie past.

En toch…blijft het constant trekken omdat het net even anders is.

Ik wist trouwens helemaal niet dat die moordenaars echt hebben bestaan haha, had nog nooit van die Kemper gehoord.

Leuk, interessant en snel, maar als dramaserie voegt het te weinig toe. Moet het met name hebben van de krankzinnige waargebeurde feiten en de spanning die daarbij komt kijken.

Zeker in het begin lijken de karakters van secundair belang. Agent Murphy en zijn voice-over vind ik zelfs een misser, je krijgt nu vooral het idee dat zijn rol bedoeld is om de gemiddelde Amerikaanse kijker nog wat dichter bij het verhaal te trekken.

En hier ben ik het ook wel mee eens. Door series als Mad Men is de 'tijdgeestlat' natuurlijk hoog gelegd, maar bij Narcos krijg je echt maar heel zelden het idee dat het zich in de jaren '80 afspeelt.

Ik vond dit seizoen ook wel iets beter dan het eerste.

Voor het verhaal was het nodig dat de afzonderlijke plaza's meer aandacht krijgen en dit wordt goed uitgewerkt.

Doorlopend punt van kritiek blijft het tijdsbeeld, dat verre van Mad Men standaarden is. Ik krijg te weinig het gevoel dat het verhaal zich in de jaren '80 afspeelt.

Sterk seizoen weer. Heb de indruk dat drama en acteerwerk wat meer centraal stonden. Goede casting van nieuwe karakters, zoals Victor.

Ook wel aardig dat de serie juist stopt op het moment wanneer El Chapo de leider van het Sinaloa kartel wordt, daar is immers al genoeg over geschreven en gefilmd.

Ryan Eggold als progressieve zorgmessias in een nogal brave, politiek correcte en niet heel erg realistische serie. Het 'soap'-element is echter best goed uitgevoerd, want je leeft toch snel mee met de wat oppervlakkige goedbedoelende karakters. Hier en daar krijgt het zo'n 80s/90s vibe zelfs. Bovendien brengt dit wat verlichting aan een ander belangrijk bestanddeel van de serie, namelijk de meer moderne, interessante kritiek op het Amerikaanse zorgstelsel.

Hopelijk zet het tweede seizoen een stapje extra, de eerste afleveringen lijken veelbelovend.

New Amsterdam was altijd al een curieuze combinatie van sociaal activisme en soap, maar dit seizoen is het wel erg schematisch pamflettistisch geworden.

Ik vind de combinatie van scherpe HD beelden en zwart-wit niet zo passend, maar goed, verder een uitmuntende productie met een zeer prima cast. Scott is erg geloofwaardig als psychopaat.

De laatste aflevering neemt wat teveel hooi op de vork, maar ik had daar verder niet zo veel last van.

Ik heb ook eens een keer een K-drama geprobeerd. Het vooroordeel dat ik over die series had - een glad, commercieel en soapy geheel - is wel behoorlijk uitgekomen. Aan de product placement en de gladgestreken gezichten is het lastig wennen. Maar de productiekwaliteit is meer dan prima, daarmee komt het eerder in de buurt van de betere Koreaanse films.

Son Ye-jin is daarnaast een charismatische en goed spelende hoofdrolspeelster, haar tegenspeler Hyun Bin vind ik daarentegen te houterig.

De eerste helft van de serie is wat mij betreft het leukste. Noord-Korea wordt weliswaar wat naïef neergezet, maar biedt wel veel leuke details en eigenaardigheden over het land, op hoog en laag niveau. Het tweede gedeelte, waarbij de Noorderlingen naar het Zuiden trekken, drijft wat meer op humor maar is toch vaak iets te flauw.

De serie duurt overigens wel echt véél te lang voor een seizoen, meer dan twintig uur is iets teveel van het goede.

De pilot is echt nog even anders - Kramer heet hier nog Kessler en is net even minder gek dan later - maar de rest van het seizoen lijkt al behoorlijk op het latere werk, alhoewel er nog geen echte uitschieters bij zitten.

Dit begint al meer op het vertrouwde niveau te lijken, al zitten er wel wat mindere afleveringen bij, zoals de laatste.

Hoogtepunt is denk ik The Chinese Restaurant dat zich geheel op die plek afspeelt, erg leuk gedaan.

Vanaf dit seizoen, en met name de tweede helft, is de chemie en de creativiteit pas echt hoog.

The Letter is volgens mij de eerste aflevering die ik oorspronkelijk zag.

Dat hele meta gebeuren van het pitchen en schrijven van de comedyserie blijft toch echt geniaal. De tweedelige pilot met Kramer in Los Angeles is ook mooi gedaan.

Veel bijrollen van acteurs en actrices die later bekend zijn geworden trouwens dit seizoen.

Grotendeels precies wat je verwacht, en als moderne puberserie best geslaagd. De frisse, kleurrijke stijl (met bovendien prachtige locaties af en toe! waar is dit opgenomen?) voegt daarnaast nog iets extra's toe. Denk dat ik snel alweer begin met seizoen 2.

Wel een beetje jammer dat juist deze serie weer zo'n typisch Britse snobistische gitaarsoundtrack heeft. Lijkt wel of Nick Hornby persoonlijk verantwoordelijk was. Hopelijk gaan ze wat meer gebruiken van de uitgebreide zwarte en electronische muziekhistorie van de UK.

Nee, dit was het niet voor mij. Cumberbatch kan dit in principe prima dragen, maar zijn Sherlock 2.0 personage vind ik veel te veel een flauwe gimmick. Het hielp misschien ook niet dat ik net hiervoor drie seizoenen van The Bridge heb gezien, waarin detective Saga Norén net als deze Sherlock aardig in het autismespectrum valt. Iets teveel van het goede.

De verhaallijnen zijn niets bijzonders en ook ziet de serie er af en toe gewoon lelijk uit, vooral de vele scènes in het donker.

Hoewel ik ook wat vergelijkbare kritiek hierboven zie staan, vind ik de serie op basis van het gemiddelde dus erg overgewaardeerd.

Qua stijl een hele geslaagde integratie van verschillende invloeden uit de jaren '80, maar inhoudelijk blijft het een wat slap aftreksel. Misschien had er ook wel wat meer ingezeten qua acteerwerk. Afgezien van de degelijke Ryder, Modine en Buono is het niet heel veel.

Moeilijk te beoordelen seizoen. Soms vloog het te veel uit de bocht, soms was het saai, soms was het zelfs matig. En uiteindelijk toch iets té afwijkend van de eerste twee seizoenen om echt een 'return' te zijn.

Maar toch blijven de hoogtepunten en een bepaalde algehele sfeer het meeste hangen. Wat mij opviel is dat veel van de beste scènes behoorlijk somber en melancholisch zijn. Best een groot verschil met de oude serie.

Minder verrassend is dat de muziek weer voortreffelijk is, ook al is die wellicht wat spaarzamer ingezet. Ik heb hier nog niet veel over gelezen, maar ik denk dat de soundtrack van dit seizoen ook een cultstatus zal bereiken.

Had hier nooit van gehoord. Ik was in het begin een beetje bang dat het nogal oppervlakkig zou worden, maar dat viel enorm mee. Een toegankelijke, goed geschreven serie die het cultuurhistorisch ook nog interessant blijft houden. Het acteerwerk is over het algemeen niet heel bijzonder.

Beetje een mixed bag na het leuke eerste seizoen. Zo zijn de ontwikkelingen in Engeland met King Ecbert heel interessant, die geven het geheel nog meer kleur. Aan de andere kant neemt men voor een aantal belangrijke zaken niet genoeg de tijd, deze worden dan afgeraffeld of ongeloofwaardig afgehandeld. De laatste aflevering was ook wat warrig en niet heel bevredigend.

De verwarrende scènes en plotholes worden helaas iets talrijker, gelukkig wordt e.e.a. gecompenseerd door een hogere productiekwaliteit.

De eerste helft begint niet enorm sterk. Net als bij het vorige seizoen probeert men wat subplots uit, die overbodig blijken en vaak ook snel afgerond worden.

De tweede helft behoort echter tot het beste van de serie tot nu toe. Voornamelijk de dialogen tussen Ragnar en Ecbert (mijn favoriete personage) zijn essentieel voor de serie: de twee ambitieuze vorsten die zich in elkaar herkennen, en hun volk ontstijgen in hun rationele kijk op andere culturen en (religieuze) tolerantie. De laatste paar afleveringen met Ragnar's zonen weten de serie toch nog best te revitaliseren.

Dit seizoen vliegt behoorlijk uit de bocht aan het einde; iets wat je al een beetje zag aankomen. Teveel verhaallijnen die niet of nauwelijks met elkaar van doen hebben, het ontbreekt duidelijk aan focus sinds de dood van Ragnar.

Floki's 'beloofde land'-episode in IJsland is mooi qua decor maar wil maar niet echt boeien. De vertoning van Ivar's regime als proto-fascistisch is nog wel aardig gedaan. Daarnaast wordt het vele overlopen en verhuizen van de karakters echt wat verwarrend.

Het gebrek aan richting dat in het vorige seizoen begon, wordt in dit laatste seizoen doorgetrokken. Gelukkig blijft de algehele sfeer wel goed overeind en zijn er ook wat interessante 'nieuwe werelden' te zien.

Opvallend leuke bijrol van Steven Berkoff trouwens.

Indrukwekkende serie. Ambitieus opgezet, met twee jaar aan reizen en veel research, en dat pakt goed uit. Heel mooi in beeld gebracht en stijgt qua thematiek regelmatig boven zichzelf uit.