Opinions

Dit was weer eens wat anders. Originele en vrij droogkomische film over hekserij als maatschappelijk fenomeen in hedendaags Zambia (al geldt dit volgens mij nog voor meerdere landen).

Echt goed is het niet te noemen, vanwege de low budget productie en amateuristische cast. En men had er in dit geval denk ik goed aan gedaan om het geheel iets soepeler en minder arty te maken.

Phiri steelt overigens de show als regeringsvertegenwoordiger Mr. Banda.

Heftig en triest, deed mij toch wel iets meer dan vergelijkbare films. Dat komt voor een groot gedeelte omdat het verhaal en het acteerwerk heel geloofwaardig overkomen.

Alleen beetje jammer dat het vrij lelijk gefilmd is, deed af en toe wel afbreuk aan het geheel.

Net als je denkt dat je alle Britse WOII films op de BBC wel hebt gezien, komt deze om de hoek kijken. Onverwacht vlot en spannend, met een voor mij onbekend en fascinerend waargebeurd verhaal. Dankzij usual suspects als John Mills zit je er al snel goed in.

Politieke paranoia uit de jaren ‘70, met een altijd betrouwbare Montand, die ergens wel de lijn doortrekt van zijn films met Costa-Gavras.

Bovendien wel het beste werk van Verneuil dat ik tot nu toe zag denk ik. De man heeft aardig wat onderhoudende films gemaakt, maar deze is toch wel opmerkelijk intelligent en strak gedraaid. Ook het kille modernistische decor van La Défense (gok ik tenminste) werkt goed, al is die wel vaker door Franse filmmakers uit die tijd gebruikt.

Het wetenschappelijke experiment was een originele vondst, brengt alles nog even naar een ander niveau.

Intelligent en spannend Koude Oorlog-verhaal van MacLean, maar dit had wel baat gehad bij wat meer van het spektakel - en waarschijnlijk budget - van de James Bond films. Met name de eerste helft in de onderzeeër wil nog wel eens langdradig worden.

Best mooi, maar net iets te saai.

Over de stijl eigenlijk niks dan goeds; deze is bijna identiek aan Pawlikowski’s latere Cold War. Joanna Kulig heeft zelfs een zeer vergelijkbare, maar veel kleinere rol als zangeres van een band.

De muziek is sowieso weer prominent aanwezig, met Coltrane’s Naima als hoogtepunt.

Naar de tragedie van Euripides, die zelf uiteraard weer was gebaseerd op de beroemde Ilias van Homerus.

Een indrukwekkend uitgebreide productie met strakke regie en mooi klassiek acteerwerk. De monologen zijn dramatisch sterk, maar kenmerken zich vaak door veel herhaling, wat nog wel eens vermoeiend is. Maar dat hoort natuurlijk bij het genre.

Opvallend is overigens de sneaky rol van Odysseus in het geheel

Interessante documentaire die Lennon eerder als cynische realist dan als zwevende hippie toont tijdens de opnamen van zijn album Imagine (1971). Mooi is de scène waarin hij een fan die bij zijn huis komt aanbellen probeert uit te leggen dat hij geen halfgod is, maar een doodnormale muzikant die zijn werk doet. Om hem te troosten biedt Lennon hem maar een lunch aan in de studio

Ono komt zoals verwacht zeer irritant en bemoeiziek over en George Harrison kruipt zoals zo vaak in zijn rol als zachtaardige, aandachtsschuwe man. Producer Phil Spector maakt nogal een freaky indruk.

Prima gemaakt, al is het plot an sich wel erg vergezocht. Maar misschien moet je die ook niet te letterlijk nemen.

Nu pas gezien. Eerste helft is erg sterk en vermakelijk, daarna wordt het ietsje minder. Met terugwerkende kracht doet Farrell me hier eigenlijk wel wat denken aan de latere presence van Ryan Reynolds.

Puur en alleen om de ‘vlucht’ van vluchtelingen zo nabij te zien al een prima film. Maar Winterbottom laat wel héél veel aspecten buiten beschouwing in zij keuzes, had toch niet echt gehoeven volgens mij. Het resultaat is daardoor vrij eenvormig.

Kon mij de eerste film eigenlijk nauwelijks herinneren, maar deze is wel erg geslaagd. Werkt eigenlijk op alle niveaus goed: scenario met veel maatschappelijke context, humor waarvoor hetzelfde geldt, actie en onderhoudende spanning. Heel knap gedaan.

Uiterst stijlvolle film, over de vorm niets dan goeds. Kwam bij mij over als een mengeling van jaren '70-politiefilms en Rossellini-achtige arthouse.

De enigszins tijdsgebonden thematiek is op zich interessant, maar het plot is wel vrij vergezocht. Gelukkig niet zwaar op de hand, waar ik in eerste instantie wel bang voor was.

Erg mooi geschoten film, met een aantal leuke scènes en prima acteerwerk. Kijkt zeer goed weg.

Wat mij betreft is er echter iets te weinig aandacht geschonken aan het verhaal. Weinig veelzeggend.

Kleine tegenvaller toch wel. Het was allemaal een beetje net niet.

Het verhaal boeide niet altijd even veel, acteerprestaties vond ik niet geweldig en de humoristische elementen kwamen ook niet altijd even goed uit de verf. De bekende Spike Lee-dubbelzinnigheden zijn soms weer leuk en soms heb je zoiets van 'jaja, nu weten we het wel'.

Omdat het allemaal toch beter was dan gemiddeld, 3*

Een nogal “plot-driven” film, die het niet zozeer van uitgediepte personages moet hebben en ook niet wars is van clichématig drama, maar wel een toegankelijk menselijke draai geeft aan de politiek-sectarische problematiek in Libanon (en daarbuiten).

Zeer geslaagd in wat de film probeert te bereiken. De beperkte mise-en-scène werkt erg goed om de gekmakende sfeer van zowel dreiging als verveling te tonen (ook wel wat parallellen met de coronatijd overigens). Zou ook goed kunnen werken als toneelstuk.

Alleen had ik wat meer context wel kunnen waarderen; op een of andere manier had het iets arbitrairs over zich. Maar misschien overdrijf ik.

Helemaal niet slecht en verveelt geen moment. Je ziet hier wel die typische neo-noir stijl uit die tijd terug, daar moet je een beetje van houden.

Ben overigens nooit echt een fan van Gere geweest, maar het is wel aardig om hem hier een keer als bad guy te zien.

Zeer professioneel gemaakte film natuurlijk met prima acteerwerk. De regie weet het continu onderhoudend te laten.

Originaliteit is echter wel heel ver te zoeken, het verhaaltje "exotische nieuweling schudt de dooie boel op" is wel duizendmaal eerder verteld.

Ben het daarnaast ook eens met dat stukje van Grunberg. Je krijgt er soms een wat belegen VARA-gevoel bij. Gelukkig duurt dat nooit te lang.

Veel commentaar bij deze film is identiek en ik sluit me er dan ook grotendeels bij aan.

Nog altijd een zeer genietbare prent met een verfrissend korte speelduur en leuke trucage. Het acteerwerk is wisselend, maar de theatrale voordrachten van Rains en Harrigan verdienen wel extra aandacht. En die snerpende lach of het harde gekrijs - lekker vintage griezelen!

Het script kent een aantal leuke vondsten, maar is soms ook weer iets te simpel. Ik vraag me af hoe dicht men bij het oorspronkelijke verhaal van Wells zit.

Het begon voor mij goed: Palmer die in zijn keuken koffie maakt, met elektrische bonenmaler en cafetiere, net als ik zelf 55 jaar later. Naast de keuken is ook de korte supermarktscène prachtig qua sixties sfeerbeeld.

Uiteindelijk is de film een onderhoudende combinatie van de James Bond-stijl qua thema en muziek, met wat snufjes arty werk qua shots en afstandelijkheid (beetje Blow Up achtig o.i.d.)

De drukke regie en ongeloofwaardige climax doen afbreuk aan het geheel, maar toch wel zeker de moeite waard om gezien te hebben.

De regisseur is overigens tamelijk afgegleden later als ik zijn filmlijst bekijk, haha.

Wat een film zeg. Eerste half uur was veelbelovend, maar dat niveau wordt niet vastgehouden, waardoor je in een heeeel lange riedel komische hit-and-miss scènes terecht komt. Dat had dus best iets korter gekund. Toch blijf je kijken, mede omdat het gewoon erg fijn en soms spectaculair gefilmd is. Zal best wat gekost hebben in die tijd denk ik.

Erg leuke en warme romantische komedie, waarbij de Dogme-stijl van filmen duidelijk iets toevoegt.

Een Dogme-feelgood movie, if you will