Opinions

Qua stijl duidelijk een voorloper van de avontuurlijke oorlogs- en spionagefilms van de jaren ‘60, compleet met exotische locaties. Wat dat betreft was dit een van de weinige zwart-wit films die wel baat had gehad bij wat meer kleur op de wangen.

Grappig om Ustinov als Fransman te zien trouwens, hij doet dat nog vrij aardig ondanks dat hij het accent nog wel eens verwart met de hem welbekende Russische tongval. Trevor Howard speelt weer eens de archetypische stiff upper lip Brit.

Het is een waargebeurd verhaal, maar ik verbaasde mij wel over hoe naïef Gun aanvankelijk lijkt te zijn over de impact van haar lek en de mogelijke consequenties hiervan.

Verder wel een aardige film, vooral inhoudelijk natuurlijk.

Een grote rol voor gebarentaal hierin, ergens toch wel een noviteit in de filmwereld en daarom al snel vrij origineel. Op mijn werkvloer doe ik mijn best bij de dove barista dus grappig om een paar van die gebaren voorbij te zien komen
Ook andere dagelijkse aspecten van het leven voor slechthorenden komen voorbij. Vanwege de doelgroep wordt dit allemaal wel wat schools behandeld.

Die enge clown ergens midden in de film is trouwens wel curieus, haha

Op één of andere manier vind ik het moeilijk om dit soort films een onvoldoende te geven. Ondanks het belegen karakter zit er altijd een zekere vorm van vakmanschap in, die je moeilijk kunt negeren.

Het eerste uur was behoorlijk tenenkrommend zoet, maar vanaf de droomscène begon het ineens wat interessanter te worden, met zelfs nog wat aardige actiescènes en een paar leuk gefilmde muzikale stukken.

Qua verhaal en acteerwerk wordt het nergens bijzonder, maar de opnames compenseren wel wat. Die Ado Annie was echt een irritant karakter en die Perzische sjacheraar nogal curieus (maar nog best grappig).

Film met twee gezichten. Begon erg fris met origineel thema en leuke ontwikkeling, maar het tweede uur kakt het behoorlijk in met de nadruk op traagheid en sentimentaliteit.

Behoorlijk geslaagd, vooral door het vrij originele uitgangspunt en de vlotte regie. Visueel is het gemengd, de turnscènes zijn uitstekend gedaan maar de rest is wat flets.

Lijkt me een uitstekende film voor pubers overigens.

Ik vond hem wel aardig geslaagd, al kan ik mij ook voorstellen dat mensen er minder mee hebben. Heb nauwelijks saaie momenten gezien, maar misschien had het nog iets ambitieuzer en grootser gemogen.

Overigens was ik na een paar minuten screentime al fan van Lucie Zhang.

Uiterst subtiel gemaakt, met veel oog voor detail. Qua nostalgie neemt de film je mee naar typische Japanse cultuur die de gemiddelde westerling niet veel zal zeggen. Kan mij voorstellen dat de impact in het thuisland nog veel groter is.

Ik ben eigenlijk helemaal niet zo bekend met het boek en toen ik e.e.a. teruglas op Wikipedia zag ik pas dat bepaalde personages Allen Ginsberg en William S. Burroughs moeten voorstellen. Leuk om te weten.

De boodschap van seks, drugs, kunst, vrijheid etc. komt anno 2012 wel een beetje belegen over. Over blijft een visueel aantrekkelijke film met prima acteerprestaties, die iets te lang doorgaat.Vooral het stuk in Mexico was teveel van het goede; tegen die tijd wordt het meer van hetzelfde.

De rol van Kristen Stewart heeft misschien wat weinig om het lijf (badatsjing!), maar daarmee presteert ze het wel om die vervelende Twilight-associatie weg te poetsen.

Onlangs zag ik The Band Wagon, een prima film die mij weer wat minder terughoudend maakte tegenover (oude) musicals. On The Town is toch een stukje minder helaas. Een prettig tempo, maar wat meer afgeraffeld en soms wat geforceerd. Hoogtepuntje is het enige nummer waarbij Sinatra solo zingt.

Hm, niet dus. Dat nummer is pas uitgebracht in 1980...

Volgens mij ben ik vrijwel de enige hier (en waarschijnlijk daarbuiten) die de acteerprestaties van Brando niet zo fantastisch vindt. Hoewel ik begrijp dat het een verandering was ten opzichte van de oude garde, ben ik geen liefhebber van die stijl en bovendien vind ik James Dean overtuigender in zo'n rol.

Het script vind ik ook niet heel geweldig - thematisch wel interessant, maar verhaaltechnisch nogal vlak.

En toch zie ik het wel als een sterke film: knappe regie van Kazan, prachtige scènes (ook visueel) en heerlijk acteerwerk van Malden en Cobb.

Zoals al meerdere malen beschreven is dit Tarantino op zijn zelfgenoegzaamst, met zó veel ruimte voor echte en denkbeeldige films, posters en bioscopen dat het zelfs voor liefhebbers iets teveel dreigt te worden. Het hele 'what if' plot over Manson en Tate, voor zover al echt goed uitgedacht, wordt bijna teniet gedaan door de nadruk op alle geinige bijzaken. Ook doet hij wat weinig met zijn sterrencast: de dialogen tussen DiCaprio en Pitt hadden best wat meer vuurwerk mogen opleveren, de rol van Pacino had wat groter gemogen en die van Robbie is nietszeggend.

Natuurlijk kennen de meeste films van deze regisseur wel dergelijke aanmerkingen, en ook deze keer compenseert hij weer met geweldige sfeer - het jaar 1969 ziet er superecht uit, terwijl de feiten zijn verknipt - en prachtige losse scènes. Die met Bruce Lee is toch ook wel mijn favoriet.

Zo dik ligt het er niet bovenop, maar dat Tarantino deze discussie op zijn manier aandacht wilde geven leek mij ook evident. Schuine grapjes als 'we all love pussy' en de lange billenshots lijken de tijdsgeest te willen uitdagen. Opvallend, ook vanwege zijn historie met Weinstein.

Ik had er iets meer van verwacht, maar zeker een bijzondere film waarin veel gebeurt. Eerste uur is overweldigend snel gemonteerd, tweede deel kent bij vlagen een bepaalde chaotische sfeer die me zelfs wat aan Anderson’s Boogie Nights deed denken. Net als in die film is de ontregelende kruising tussen humor en drama soms wel op het randje.

DiCaprio is als altijd sterk en Penn’s personage lijkt wel een soort grimmige Popeye, origineel gedaan.

Zoveelste kwaliteitsfilm die ik zie uit een gouden periode van de Japanse cinema. Net als veel van die films is deze minimalistisch, artistiek en bovenal diepmenselijk. Dankzij de overduidelijke erotiek, die meer aanwezig is dan horror volgens mij, en de originele score merk je dat we hier al richting een vrijere periode bewegen.

Sowieso vind ik de eerste helft van de jaren '60 (ook in Hollywood) een interessante periode omdat films uit die tijd vaak op een succesvolle manier traditionele moraliteit en moderne vrijheid weten te combineren, iets wat vaak meer blijkt dan de som der delen omdat het beide uitgangspunten in twijfel trekt.

Ondanks de lange speelduur en het vrij rechtlijnige verhaal slaagt de film er toch in om niet saai en vervelend te worden. Best knap werk van regisseur en cast dus.

Aardig om een wat minder bekende locatie als Glasgow te kiezen, en Costa is weer leuk als Spaanse immigrante.

Vooral cinematografisch heel sterk, dat vond ik echt knap gedaan. Tuurlijk wordt er hier en daar leentjebuur gespeeld bij Amerikaanse oorlogsfilms, maar dat classificeer ik dan maar als goed gejat. Voor de rest vond ik het met name het middenstuk goed, de ontwikkeling van het karakter van Lakemeier (sowieso een meer dan prima rol) en de chemie die ontstaat met Kanzari.

Minder was het beginstuk. Door mensen als Deddes en Van Gijlswijk bij elkaar te brengen kreeg ik absoluut niet het gevoel in 1946 te zijn beland. Ook het laatste half uur had ik niets mee, voornamelijk omdat het scenario wat raar is uitgewerkt.

Een exponent van navelstaarderige metakunst. Ik was bang dat ik hier niet doorheen zou komen, nochtans niet zonder de tenen een aantal keer te krommen. Maar ik moet toegeven dat het me toch behoorlijk intrigeerde, zeker ook dankzij het ijzersterke acteerwerk en een opbouw die steeds een stukje verder verheldert. Zelden zulke schurende en cynische dialogen gezien ook.

Niet alles is even goed uitgewerkt en soms onnodig verwarrend, maar toch een verfrissende film.

Wisselvallige oorlogsfilm. Binnen de context van WOII-verhalen is de uitvinding van de V1/2 raketten toch een vrij origineel onderwerp en die ontwikkelingen worden aanvankelijk spannend vertoond met zowaar Duitssprekende Duitsers.

Loren heeft zeker geen hoofdrol maar haar scènes zijn toch heel aardig, daar heeft ze genoeg présence voor. Peppard speelt de Amerikaanse tofferd als contrast met de stijve Britten; zijn rol vind ik niet zo heel bijzonder. Hij en zij kompanen moeten Nederlandse identiteiten gaan aannemen met steenkolennamen (Van Ostamgen? Bijus?) - daar had men iets meer research in kunnen steken…

Het laatste gedeelte lijkt nogal op de Bondfilms uit die tijd, maar weet dat niveau niet te halen.

Toch overheerst het positieve.

Soms ben ik een beetje klaar met dit soort films. Het is moeilijk om het slecht te vinden, vanwege het echte maatschappelijke en menselijke drama. Maar wat mij betreft komt dat beter tot z’n recht in een nieuwsreportage of wellicht een documentaire.

Fijn gemaakte film, waarin ik met name Hélène Lambert vond uitblinken. Alleen begrijp ik de toegevoegde waarde van de schrijfster verhaallijn en de wat clichématige ontmaskering niet zo heel goed. Alsof men anders geen verhaal met kop en staart hiervan kon maken.
Mooie dramatische muziekscore overigens.

Best mooie en “lieve” film. De focus ontbreekt soms, maar de talloze goede scènes kennen prima spel van de acteurs, ook al zijn die ietwat getypecast.

Zeker niet onaardig gemaakt, maar ik mis toch wel wat toegevoegde waarde voor mij als kijker. Het blijft een individuele ervaring als zo velen, die wat grootser wordt gemaakt door deze vorm. Niet zo bijzonder dus eigenlijk, wat dan weer lastig te zeggen is bij een zwaar onderwerp.