Opinions

Intelligente en vaardig gemaakte film. Ik had wel wat moeite met het tempo: vooral in de eerste helft wordt er intensief gesproken en is het goed opletten, maar op het einde zakt het geheel ineens (bijna letterlijk) weg.

De laatste tijd heb ik toevallig wat meer Franse jaren ‘70 films gezien en dan leer je sommige acteurs uit die tijd beter kennen. Charles Denner is er zo één en die heeft hier een mooie bijrol. Geldt ook voor Jean Bouise, die helaas een klein rolletje speelt, net als Romy Schneider.

Die rol van Dutronc is trouwens erg nietszeggend; ik vond het vooral leuk om zijn kop te zien en te herkennen.

Almodóvar toont hier vooral zijn film noir / thriller neigingen. De muziek van Alberto Iglesias dikt dat treffend aan. Mooie kleine symboliek hier en daar. Voor de rest ook weer erg stijlvast met de bekende negatieve, maar vooral positieve kenmerken van deze regisseur.

Heb altijd wel een zwak voor die laidback Americana zomersfeer, maar deze gaat wel te sterk over het Hallmark soap randje. Komt ook een beetje door het camerawerk en de muziek denk ik. Zelfs de af en toe best geslaagde humor kan daar te weinig tegen in brengen.

Daarnaast vond ik de relatie tussen de karakters van Madsen en Freeman helemaal niet geloofwaardig eigenlijk.

Ook eindelijk gezien. Mooi geschoten en soepel lopend geheel, maar hier en daar ook wat te braaf en voorspelbaar. Drijft voor een aanzienlijk gedeelte op het charisma van o.a. Brynner en McQueen. Niettemin zeker mee vermaakt. Rosenda Monteros had wat meer screentime verdiend trouwens.

De sfeer van de Ghibli films doet inmiddels heel vertrouwd aan. Ook in deze zien we weer vliegeniers, trouwe huisdiertjes, droomlandschappen en een prettig geordende maatschappij. Daardoor wordt het moeilijker om de unieke elementen eruit te halen, maar toch vond ik Kiki's Delivery Service een erg geslaagde toevoeging aan de serie. Persoonlijke smaak waarschijnlijk; ik kan mij wel voorstellen dat velen daar anders over denken, zoals hierboven al een aantal keer is te lezen.

Wat mij opviel, naast het meer reguliere coming-of-age verhaal van Kiki, is de sterke nadruk op emancipatie voor meisjes en jonge vrouwen: Het heksje dat al op jonge leeftijd de wijde wereld intrekt en zelfs haar eigen bedrijfje begint, of de jonge kunstenares die zelfverzekerd haar keuzes maakt, en bovendien stoer en uitdagend tegelijk is. Typisch zo'n progressieve toon in het verder toch altijd mild conservatieve Ghibli-universum.

Hier kon ik echt niks mee. Kitscherige uitstraling en saaaai. Ben twee keer in slaap gevallen bij het kijken.

Zinnemann is een uitstekend regisseur en dat bewijst hij hier opnieuw, hoewel deze film het inderdaad meer van de boodschap en de dialogen dan van de beelden moet hebben.

Je moet er een beetje van houden: kostuums, aristocratisch-engelse teksten, religie en een toneelachtige setting, maar ik heb me niet verveeld. Hoewel het ook weer geen meesterwerk is. Ik houd het op 3,5*

ps Leuke bijrol van Welles inderdaad

Leuke en intelligente film, met een origineel thema dat immer actueel blijkt: denk aan de problematiek rondom 'disruptive start-ups' zoals Uber.

De eerste helft komt ietwat traag op gang, met soms ook wat te flauwe scènes, maar de tweede helft wordt heel strak en effectief gebracht zoals ik al van Ealing Studios gewend was uit The Lavender Hill Mob.

De jonge Guinness heb ik vaker gezien de laatste tijd en is voor mij echt een komische openbaring. Zijn droge uitstraling en verstrooide gelaat zijn toch behoorlijk anders dan het serieuzere imago uit zijn latere carrière.

Aanvankelijk heel geslaagde uitwerking van het concept, met oog voor detail en symboliek. De laatste fase is ietsje minder en het einde valt helaas helemaal uit de toon.

Visueel is het een beetje hit and miss.

Die Britse romcoms zijn nog steeds erg schatplichtig aan de golf films van Richard Curtis. Ook deze zet wat quirky personages en awkward dialogen tegenover ouderwetse romantiek.

Nergens wordt het echt heel bijzonder, ondanks een paar leuke ideeën en grappen, vooral aan het begin. Ietwat magere productiekwaliteit ook.

Tja, weer zo’n vakkundig brave biopic. Professioneel gemaakt en prima genietbaar, maar je krijgt bij dit soort films altijd het gevoel alsof er een sjabloon gehanteerd wordt dat je voor elke willekeurige historische figuur kunt gebruiken.

Eén van de films uit de jaren ‘50 die de hausse aan spannende oorlogs- en spionagefilms in de jaren ‘60 aankondigden. Er komt zelfs een soort laboratorium afdeling binnen het Britse leger langs, die al wat weg heeft van het team rond Q uit de James Bond films. Wat dat betreft erg leuk om te lezen dat Ian Fleming in het echt daadwerkelijk betrokken was bij de getoonde operatie.
Op het gebied van spionage dus prima in orde. Het geheel blijft echter wel wat afstandelijk; de film had baat gehad bij wat meer drama en actie.

Bizar verhaal natuurlijk en best verfrissend, maar de film weet niet echt een consistente toon te behouden. Heeft wel iets weg van de films van Ruben Östlund (The Square, Triangle of Sadness).

Dea Liane zou ik graag nog eens terugzien op het scherm.

Alleen leuk om te zien vanwege de jonge BB, voor de rest een wel erg vergeetbaar niemendalletje.

Met veel gevoel gefilmd relaas van een boerenfamilie in een stuk onontgonnen Québec anno 1910. Nogal conventioneel en traag, maar het tijdsbeeld en de sfeer rondom het hardvochtige leven zijn goed getroffen. Het verhaal kampt, mede door de lange speelduur, wel met een gebrek aan spanning. Je moet er een beetje van houden, het zit in de hoek van de streekroman.

Dat de film naar de oudste dochter is genoemd is wel wat overdreven. Het draait niet allemaal om haar.

Toneelmatige Franse whodunnit met een topcast in vorm. Zakt na het veelbelovende begin wel een beetje in, maar blijft over het algemeen goed.

Aan de ene kant een typische oude Franse film, met heftig gesticulerende mensen in toneelmatige dialogen. Maar tegelijkertijd ook opvallend professioneel en vrij modern, want best uitgebalanceerd en gevarieerd gefilmd. De setting in Marseille komt ook goed over en leuk om het zware zuiderlijke accent zo duidelijk terug te horen, dat zie je toch niet vaak. Heb ook geen idee of men nog steeds zo vergelijkbaar praat in die contreien.

Helaas wordt het wel steeds ietsje minder na een veelbelovend begin, met name de verhaallijn haalt er tegen het einde niet genoeg uit eigenlijk.

Overigens was er hier blijkbaar al sprake van product placement, let op de duidelijke aanwezigheid van alcoholmerken in de dialogen en ook in de decors.

Onlangs het boek gelezen, dus ik was benieuwd naar deze miniserie. Het blijkt een erg trouwe verfilming, die alle grote lijnen herkenbaar neerzet en alleen tekstueel één en ander aanpast om het wat compacter te houden - dat lukt prima. Weinig (visuele) poespas verder, je merkt inmiddels al aardig het verschil tussen de jaren '90 en de huidige 'Netflix'-standaarden.

Het acteergeweld komt voornamelijk van Scofield, Postlethwaite en Wilkinson. Allen en Franks zijn echter ook erg aardig in hun rollen. De laatste deed mij overigens zeer aan Rik Mayall denken!

Het enige dat ik echt vond tegenvallen, was het bezoek van Martin Jr. en Tapley aan de Verenigde Staten. Voor mij was die episode één van de hoogtepunten van de roman, maar in de serie zien we slechts twee korte scènes hierover terug.

Erg aardig en onderhoudend gemaakt, waarbij vooral de oude musicalsfeer verrassend goed wordt opgeroepen. Daarnaast vond ik het animatiegedeelte een leuke toevoeging. Hier en daar is het wel iets te lang met misschien wat teveel liedjes en Emily Blunt had iets expressiever mogen spelen.

Ietwat laag gewaardeerd dus als je het mij vraagt, al

moet ik er wel bij zeggen dat ik mij niet veel meer van het origineel kan herinneren.

Deze beviel mij beter als het inhoudelijk deels overlappende Elizabeth: The Golden Age, die ik wat kitscherig vond overkomen. Mary, Queen of Scots is wat traditioneler uitgewerkt, maar bij dit soort historische vertellingen wel zo prettig.

Sterke rollen van de twee koninginnen, met name hun dialogen (die overigens nooit daadwerkelijk hebben plaatsgevonden las ik net). Die hadden wel iets meer screentime verdiend. Voor de rest worden de intriges soms iets teveel van het goede en Timothy Dalton schmiert wel erg in zijn rol.

Niettemin wel een kleine 3,5* waard.

De keuze voor twee verschillende verhaalstromen vond ik uiteindelijk niet zo’n succes, omdat de focus af en toe verdween en de karakters wat oppervlakkig bleven. Daarnaast ook een beetje jammer dat elke Indiase arthouse film iets over het kastenstelsel lijkt te moeten zeggen.

Los daarvan wel heel sfeervol gefilmd en met een sympathieke cast.

Opvallend veel goede beoordelingen krijgt deze film vanwege de ‘60s sfeer. Die is inderdaad best aardig, maar bij lange na niet genoeg om de rest van dit 110 minuten durende pretentieuze rommeltje te compenseren.

Dit was het niet echt voor mij. Sally Hawkins is weliswaar een van mijn favoriete actrices en zet ook deze rol weer voortreffelijk neer. En ook Ethan Hawke doet het meer dan prima. Maar het verhaal loopt, na een veelbelovend begin, eigenlijk behoorlijk dood.

Weer een film over de vooroorlogse navelstaarderige Britse upper class, met een wat origineler hoofdthema. Dit keer in de wat gladgestreken romantische stijl van Ivory, die in feite vrij gedateerd aandoet inmiddels, maar ik vaak toch wel goed kan hebben.

Het had allemaal wel ietsje ingekort kunnen worden, maar het geheel is toch zeker bovengemiddeld.

Teleurstellend. De Hollywood trucendoos gaat af en toe open, maar slaagt er niet in om een meeslepend geheel af te leveren. Vreemde casting bovendien van Foster, Cumberbatch (vooral) en Woodley.

Tahar Rahim redt de film nog enigszins, leuk om ook de overeenkomsten met de echte Slahi op het eind te zien.

Uitzinnig en absurdistisch sprookje, met meerdere lagen. Af en toe vulgair en banaal, maar ook bij vlagen filosofisch en bovendien erg mooi gefilmd. En erg leuk om deze - inmiddels behoorlijk bekende - groep Deense acteurs zulke afwijkende rollen te zien spelen. Zullen ze ongetwijfeld veel lol mee hebben gehad.

Wat mij betreft zeer geslaagd en beter dan Adams Aebler, die mij niet zo kon bekoren.

Het suikergehalte is eigenlijk te hoog, maar ik vind de film toch iets te goed gemaakt om echt vervelend te worden. Zit een prettig ritme in, een enkel leuk liedje en nog best aardige humor hier en daar.

Ook vergeleken met andere zoete musicals uit die tijd wordt het echter nooit een hoogvlieger, simpelweg omdat echt grote hoogtepunten ontbreken.

Vlot gefilmde thriller, met prettige cast en sfeervolle soundtrack van Gerry Mulligan. Bracht eigenlijk precies waar ik op hoopte en misschien zelfs meer dan dat.

Het plot is uiteindelijk nogal vergezocht, maar maakt de film natuurlijk ook wel spannend.

Komt over als een lange, spannende aflevering van een middelmatige politieserie. Drijft teveel op melodrama en is lang niet altijd geloofwaardig, maar kijkt aan de andere hand wel verdomd lekker weg. Die Sara Martins heeft genoeg charisma als hoofdpersoon.

In feite een karig verhaaltje, maar de sfeerzetting met veel mooi geschoten beelden maken het toch tot een geslaagde feel good movie.

Volgens mij de eerste keer dat ik iets van Mika Kaurismäki heb gezien, zijn stijl is behoorlijk anders dan die van zijn broer.