Opinions

Het verhaal is ietwat voorspelbaar vind ik, maar dat negatieve puntje wordt vrijwel volledig tenietgedaan door het mooie spel en vooral de prachtig en ontroerend in beeld gebrachte relatie tussen de drie hoofdrolspelers.

Vond de eerste helft echt heel leuk met die snel opeenvolgende scènes, veel ironie natuurlijk maar toch warm. In de tweede helft wordt er meer tijd genomen voor het drama en dat pakt helaas een stuk minder origineel uit.

Vrij originele film waarbij de rustige 19e eeuwse context contrasteert met het choquerende en nare gedrag van vrijwel alle personages.

Florence Pugh is geknipt voor deze rol.

Strakke zwarte komedie met een bijna onherkenbare en geweldige Alec Guinness.

Verhaalinhoudelijk geen eens zo heel bijzonder, maar verder doet de film eigenlijk alles goed: opbouw, acteerwerk, fotografie, sfeer. Niet teveel en niet te weinig.

Goedbedoelde, maar behoorlijk mislukte film. Ik ben altijd wel in voor dit soort feelgood-movies, maar de hele setting, verhaallijn en acteerprestaties deden het geheel afdalen naar een gemiddelde Disney/tv-film. Dat Depardieu continu Frans praat tegen alle Tsjechen en dat de Tsjechen onderling het Tsjechisch en Engels afwisselen, maakt het er ook niet beter op. Jammer.

Geeft enerzijds een mooi beeld van de negatieve energie, afkomstig uit de bendecultuur, die rondom Death Row Records hing. Iets wat de laatste jaren al vaker naar voren is gekomen. De interviews met de betrokkenen zijn wat dat betreft best interessant en aangrijpend. Het helpt ook dat er kleurrijke figuren ondervraagd worden.

Maar het is anderzijds ook behoorlijk rommelig. De documentaire zegt namelijk vooral heel veel niet, met name over de zijde van Biggie en Puffy, en lijkt te verwachten dat de kijker al parate kennis heeft van de materie en eerdere documentaires over het onderwerp heeft gezien. Ook de ‘nieuwe inzichten’ drijven heel erg daarop.

Op zich kan ik dit soort voortkabbelende Americana altijd wel waarderen, maar iets meer urgentie had wel gemogen.

Gevoelige film die qua maatschappelijke thematiek zowel de linker- als rechterflank in de Amerikaanse politiek zou kunnen aanspreken. Grootste manco is de gebrekkige context van de hoofdpersonen. Gelukkig is er van karakterontwikkeling nog wel sprake, maar die komt vrij laat op gang. Op een of andere manier had ik ook het gevoel dat dit beter in serievorm uitgewerkt had kunnen worden.

Lichtvoetig en kunstzinnig, met de Franse slag. Andere tijden. Een niemendalletje dat verhaaltechnisch niet al teveel voorstelt, maar toch aardig is uitgewerkt.

Dit soort films kan ik elke week wel kijken. Compact, vaak gebaseerd op een kort literair verhaal en zeer vakkundig uitgewerkt. Volgens mij waren ze daar in de jaren ‘40 heel goed in.

Wat mij van een hogere score afhoudt is echter toch het verhaal, dat voor mij een wat beperkte impact heeft. Als ik hier en daar verder lees, blijken meer mensen daar mee te zitten.

Fontaine is een veelzijdige actrice, Jourdan deed me sterk denken aan Daniel Brühl.

Speciale aandacht trouwens nog voor de scène met het neptrein-amusement, haha.

Slaagt er op één of andere manier in om overtuigend en menselijk te zijn, deze film, ondanks dat ie boordevol clichés zit. Komt denk ik door het prima tempo, het solide acteerwerk (afgezien van Clemens en Maassen, die ik niet bijzonder vond) en dat het geheel mooi 'warm' gefilmd is.

Wel een beetje onderschat deze vind ik. Vooral heel goed gemaakt. Ja, er worden veel genre clichés van stal gehaald en zo'n alien mag er ook wel eens wat minder standaard eng uit zien. Maar de aanhoudende spanning en de aandacht voor inhoud en detail maken veel goed, en ook visueel ziet het er prima uit.

Onmiskenbaar sympathieke film met een erg leuke cast, maar toch wist ik aan het einde niet zo goed wat ik er allemaal mee aan moest. Kan op de lijst voor herziening.

In het begin was het moeilijk inkomen, maar vervolgens gingen de ontwikkelingen juist te snel, om uiteindelijk te eindigen met een waaier aan thriller- en horrorclichés. En dan ook nog eens een low budget productie die er visueel matig uitziet. Niet best.

Was bij Finding Nemo mijn verwachtingspatroon misschien iets te hoog, deze film heeft mij positief verrast.

In principe een ouderwetse Disney-tekenfilm, maar nu met een wat meer grimmige en serieuze ondertoon, wat in mijn opinie goed uit de verf komt. Die Stitch steelt natuurlijke echt de show, erg knap hoe ze zoveel charisma in een getekend monstertje kunnen stoppen .

In tegenstelling tot vele anderen was ik niet zo onder de indruk van de stilering en de decors. Dat geldt overigens ook voor de vertelling. De sfeerzetting is nog het beste, maar verder geen hoogvlieger deze film.

Van de cast valt Nighy ook nog eens wat tegen; Douglas Booth is hier het meest op zijn plek.

Toen ik op vakantie was in New York verbleef ik vlakbij het oude kerkgebouw, waar ooit de decadente club Limelight was gehuisvest. Die komt in vele artikelen terug als één van de pilaren van het New-Yorkse nachtleven in de gouden jaren.

Helaas kent deze documentaire dezelfde stijl als Cocaine Cowboys. Inhoudelijk richtingloos, chaotische montage en vaak lelijke setting. Had meer ingezeten.

Ronstadt had een grote, brede en interessante carrière, die eigenlijk grotendeels langs mij heen was gegaan. Dit is wel zo’n documentaire die je op zoek laat gaan naar het werk van de behandelde artiest.

Ze komt over als nuchter en sympathiek, al moet je altijd een beetje oppassen dat er niet teveel ophemeling bij zo’n retrospectief komt kijken.

Op zich niet slecht, maar beantwoordt heel erg aan de clichés van “wereldcinema” en de westerse kijk op (bijvoorbeeld) Afrikaanse landen. Probeer ook eens wat andere thematiek dan dit soort stokpaardjes denk ik wel eens.

De sociaal-culturele context is verder wel interessant en de film is best mooi geschoten. Acteerwerk is niet heel expressief.

Visueel niet bijster interessant, maar wel swingend gefilmd. Prima dat de speelduur beperkt blijft, want naar het einde toe begint het minder boeiend te worden.

Bijzonder prettig is inderdaad het muziekgebruik, alhoewel ietwat incoherent: coole jazz voor de snelle luchtige stukken, melancholisch klassiek voor het melodrama.

Toch een beetje een cultband en dus een mooi onderwerp voor een documentaire. Het resultaat is echter wat underwhelming en vooral niet zo energiek.

Bijzonder irritante komedie, waarbij zelfs de spaarzame leuke ideeën niet goed worden uitgevoerd. Brrr.

Toch een wat onderschatte film vind ik. Mooi en vakkundig gefilmd door Martin Ritt, met bovendien een leuke cast. Welles herkende ik vreemd genoeg niet meteen.

Het scenario had qua plot wat beter en spannender kunnen zijn, maar heel erg vind ik dat niet. Dialogen en interacties zijn namelijk meer dan prima. Fijne Americana.

Viel wat tegen.

Een typisch Britse working class-combinatie van sociaal drama en humor, die op beide vlakken echter niet boven vergelijkbaar werk uitsteekt. De rol van Cantona vind ik ook niet enorm veel toevoegen aan de film.

Leuk uitgangspunt dacht ik, maar de film stelde me erg teleur.

Warrige verteltrant, veel zogenaamde bijdehante one-liners en coole scènes, nergens inhoudelijk echt pakkend.

Misschien is het concept van de film nog geen eens zo slecht, maar in de praktijk zijn de segmenten van de jonge en oude Wilson net iets te verschillend qua kijkervaring, dat stoorde mij toch wel redelijk.

Dat gold ook een beetje voor de casting van Giamatti. De man kan uitstekend spelen, maar in deze rol had ik toch vooral het idee naar hemzelf te kijken ipv de psychiater.

Had meer ingezeten dus, maar gelukkig bleef er nog genoeg moois over voor wie geïnteresseerd is in Wilson en de Beach Boys.

Ietwat overgewaardeerd vind ik, hoewel ik de populariteit ook wel begrijp. Lekker vlot gemaakt, veel chemie tussen Day en Hudson en bovenal een heerlijk tijdsbeeld. Maar het verhaaltje is wel iets te stompzinnig.

Denk dat de makers van Mad Men hier ook wel naar hebben gekeken.

Het zalde boodschap vast wel goed overbrengen, maar wat een beroerde film voor de rest zeg.

Slecht acteerwerk en een enorme lading clichés en stompzinnigheden. Voor Nederlandse maatstaven ook gewoon ver onder de maat.

Deed mij erg denken aan de Amerikaanse burgerrechtenfilms uit de jaren '90, die ook steevast wilden meedingen naar de Oscars. En als zodanig erg geslaagd, met een verhaal dat qua spanning steeds kleine pieken beleeft en daardoor prettig wegkijkt. Wat ik alleen niet helemaal begrijp: ze hadden de problemen met het huwelijk an sich al wel van tevoren kunnen zien aankomen toch? Of heb ik iets daaromtrent gemist ?

Ben ik trouwens de enige die Edgerton wel eens verwart met Patrick Wilson?