Opinions

Gezellige film, maar voor de volwassen kijker is het wel iets teveel op kinderen gericht. Daarnaast ook boordevol Britse clichés, hoewel die ongetwijfeld ook in de originele verhalen zitten. Paddington als karakter is visueel heel mooi gelukt.

Ha, dit vond ik een erg geslaagd concept, deze komische Western musical. Veel van de kritiek op deze film lijkt niet helemaal te beseffen dat er een flinke laag ironie overheen is gegoten. Bovendien is het hele Western-gedeelte inhoudelijk eigenlijk niet zo belangrijk. Want ook al biedt dat een excuus voor groots opgezette sets in de wilde natuur, het gaat hier in feite over geëmancipeerde vrijheid-blijheid, die aansluit bij de tijdsgeest van het jaar waarin de film uitkwam.

Prachtige rol van Marvin als anarchistische ‘anything goes’ avonturier. Eastwood steekt daar nogal schril bij af, al is het wel lollig dat hij zijn eigen imago in feite staat te parodiëren. En Seberg’s rol als voluptueuze quasi-trophywife is weer heel wat anders dan Godard.

Enige minpuntjes zijn de lengte (onnodig want er zitten echt wel wat overbodige of te lange scènes in) en de momenten waarop de film bijna dreigt te ontsporen in flauwe Mel Brooks humor. Dat laatste wordt altijd net op tijd vermeden, gelukkig.

Los daarvan een onverwachte ontdekking. En echt iets voor de luie zondagmiddag.

Heel bijzonder, deze cultureel antropologische crime story, en ook zo’n film waarbij het goed is om niet te veel trailers te kijken en je compleet te laten verrassen. Ik ben zelf in Colombia geweest en had mij destijds aardig ingelezen, maar van deze Wayuu had ik eerlijk gezegd nooit gehoord.

De combinatie van afstandelijk-documentaire observaties en Narcos-achtige actie is erg uniek en heeft het ook wel in zich om het tot een culthit te maken. Erg mooi gefilmd ook bij vlagen.

Ik heb niet veel met deze vorm en de poëtisch-filosofische inslag. Daarom verslapte de aandacht snel. Natuurlijk mooie beelden, maar geef mij dan maar Earth.

Best meeslepende film, waarbij ik de aanwezige clichés en ongeloofwaardigheden een beetje op de koop toe nam. Wat ik aardig vond was de ietwat frisse en hippe stilering aan de ene kant en anderzijds een verhaalontwikkeling die prima past in de Italiaanse filmtraditie.

Lean’s bewerking van Doctor Zhivago vond ik bij vlagen al iets te langgerekt en vlak, voor deze Passage to India geldt dat in nog grotere mate. Van de cast laat hij niemand echt uitblinken; Ashcroft komt nog het meest in de buurt. Guinness met zijn blackface-achtige rol is nogal curieus, zeker nu.

Dat gezegd hebbende, is een kleine drie uur klassieke cinema met mooie muziek en plaatjes nooit verkeerd natuurlijk. Iets meer focus en intensiteit had de film echter wel kunnen gebruiken.

Het verhaal van Forster deed me qua thematiek hier en daar wel denken aan het werk van Multatuli en Couperus over Nederlands Indië.

Weer een typische Ealing comedy. Minder braaf dan de gemiddelde Amerikaanse evenknie en vooral conceptueel heel goed bedacht en uitgeschreven. Dat de karakters en dramatische wendingen ondergeschikt zijn aan dat concept, hoort er ook een beetje bij.

Toch een kleine tegenvaller, vond de film iets te langdradig en niet boeiend genoeg. Ook visueel ben ik er niet heel erg over te spreken.

Acteerprestaties zijn in orde en het verhaal is in principe ook interessant, maar ik zie er geen meesterwerk o.i.d. in.

Niet onaardig, maar had veel beter gekund, zeker met de perfect gecaste Del Toro en Robbins. Het lijkt nu teveel op vergelijkbare films uit het genre, met die combinatie van blasé ironie, vervreemding en persoonlijke lotgevallen.

Het scenario maakt het soms wat te bont, maar Perelman slaagt er niettemin om meeslepende cinema te produceren. De charismatische Eidinger schittert hier en neemt in feite de echte hoofdrol op zich.

Ik vond dit vreselijk om naar te kijken. Stond op het punt om de film af te zetten, wat ik normaal gesproken nooit doe, maar wegens de beperkte duur toch maar uitgezeten.

Het gekke is dat het gehele idee best wel goed is uitgevoerd, dus het zal dan toch vooral het concept van de film zelf zijn dat mij niet aanstaat.

De naïeve boerenknecht Pipe emancipeert op latere leeftijd dankzij nieuwe technologie, terwijl zijn werkgever juist worstelt met de moderne realiteit.

De vertelling is soms wat curieus, maar de traagheid en rurale zonnigheid maken het toch ook wel tot een Franse zomeravondfilm. Gevoelsmatig moest ik bij het kijken af en toe denken aan Alexandre le Bienheureux.

Heb de film een paar dagen laten bezinken, maar nog steeds lastig om goed te beoordelen. In eerste instantie kreeg ik hetzelfde gevoel als bij The Master: Anderson is een meester geworden in prachtige shots. Maar hij kent ook een overdaad aan pretentie, die nogal eens kan irriteren.

Toch blijft Phantom Thread intrigeren, daar waar ik bij The Master op een gegeven moment bijna in slaap viel. Naast de altijd fascinerende Day-Lewis trekt Lesley Manville hier de aandacht. Zéér bitchy, maar toch menselijk.

Kent zijn momenten, vooral op visueel vlak, maar over de gehele linie toch iets te incoherent en oppervlakkig.

Dit is eigenlijk op alle niveaus goed gemaakt, maar wat mij betreft net te gedateerd voor een echt hoge beoordeling.

Het lijkt zelfs wel of de oubolligheid hier en daar extra opvalt, omdat het voor der rest zo strak en stijlvol overkomt.

Heb mij best goed vermaakt hiermee. Om de humor is het enkel glimlachen, maar het grimmig-ironische en heel erg Britse sfeertje is erg goed getroffen. Ik had eigenlijk nog nooit iets van Barker gezien, maar hij is uitermate geschikt voor deze rol.

Ik wilde eigenlijk ook opschrijven dat deze film nogal op de Britse comedyseries uit die tijd lijkt. Nu lees ik dat er ook daadwerkelijk een serie aan vooraf ging…

Helemaal mooi is dat Gordon Kaye (René uit Allo Allo) een klein bijrolletje heeft hier.

Bij vlagen erg mooi gefilmd en geacteerd, met die karakteristieke koppen van Montand en Reggiani. Zelfs een beetje noir-achtig.

Het verhaaltje is verder niet heel bijzonder en soms is de sfeer me wel iets té poëtisch.

Had trouwens verwacht dat Montand zelf nog Les Feuilles Mortes zou gaan zingen, maar dat moment bleef uit.

Zelden zie je zo’n boeiend inkijkje in de wereld van de internationale diplomatie. En dan ook nog in de keuken van een groot land tijdens een historische gebeurtenis.

Met name opvallend dat de telefoongesprekken van Macron met collega-staatshoofden gewoon integraal in beeld worden gebracht.

Ik weet niet meer hoe deze film op mijn pad terecht is gekomen, maar dit was wel een vreemd en lollig rommeltje. Een soort combinatie van Porky’s of Sylvia Kristel-films en matige politiethrillerelementen. Qua ‘male gaze’ en ongepast gedrag scoort dit extreem veel punten, haha.

En ook al doet de hoofdcast met Hudson, Dickinson en Savalas op middelbare leeftijd het echt wel prima, ze kunnen helaas niet verhinderen dat de regie heel matig is en het verhaal echt nergens over gaat.

Zeer amusante verfilming, met een schijnbaar behoorlijk bewerkt scenario van o.m. Aldous Huxley. De komische en luchtige insteek was even wennen, zeker gezien de latere films. Helaas kan ik me daar voor verdere vergelijking weinig meer van herinneren en ook het boek heb ik nooit gelezen.

Enfin, ik had nog nooit wat van Greer Garson gezien, maar zij zet een heel charismatische en 'moderne' rol neer. Laurence Olivier - leuk om hem zo jong te zien - geeft met zijn ingehouden Darcy mooi tegenwicht. De scène met het boogschieten was bijvoorbeeld vrij hilarisch, mansplaining avant la lettre.

Verder zit er een goede pacing in de film en de dialogen in Oxford Engels, vaak met veel ironie uitgesproken, zijn heerlijk.

Boeiend onderwerp en geen slechte film. Alleen valt het wel op dat het bewogen leven van Colvin toch niet helemaal goed overkomt. Ben ook niet echt een fan van Rosamund Pike.

Ik merkte pas na een minuut of tien dat dit het origineel van Scent of a Woman moest zijn. De lekker lompe en schmierende Gassman is vrij hilarisch en een stuk politiek incorrecter dan de latere versie van Pacino. Na verloop van tijd verzandt de film helaas nogal in gedateerd drama, ondanks de fraaie Belli. De typische jaren ‘70 score van Armando Trovaioli is wel de moeite waard.

Topkwaliteit is het zeker niet, maar toch een prima toegankelijke film voor leken en genoeg interessant voor de kenners.

Plemons als Landis vond ik wel een leuke touch, haha.

Kwam goed op gang aan het begin; niks mis met de sfeerzetting. Maar gaandeweg blijkt helaas dat er wel wat problemen zijn met het scenario. Aardig wat zaken die te snel of niet goed worden verteld; vooral vanaf het moment dat de clou zich openbaart wordt de film daardoor minder. Toch wel benieuwd naar het boek dan.

Een problematische familierelatie, vanwege een egocentrische en manipulatieve moeder met borderline. In zekere zin zijn dergelijke reconstructies altijd wel redelijk interessant, maar het voegt voor mij ook weer niet zo heel veel toe. En het is af en toe wel iets te intiem.

Interessant document over Nashi en het ondemocratische politieke klimaat van Rusland in het algemeen. Dit mede dankzij de directe betrokkenheid van een aantal hoofdpersonen uit die hoek.