Opinions

Deze film laat een conservatief dilemma aan bod komen: gaat gewelddadig patriottisme boven individuele (religieuze) principes? De hoofdrolspeler heeft zijn eigen antwoord op deze vraag - true story ook nog eens. Regisseur Gibson schuwt de kitscherigheid uiteraard niet.

Ik was niet kapot van de oorlogsbeelden, ze zien er uit alsof er veel zorg aan is besteed maar op een gegeven moment begon het nogal langdradig te worden. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Het eerste gedeelte tot aan die gevechtsscènes had nog wel een prettige sfeer, maar dat is niet voldoende voor een allround positieve beoordeling.

Groots opgezet musicalgebeuren dat zich afspeelt in de music hall tijd, met af en toe wat psychedelische invloeden. Het rags to riches verhaaltje met klassenverschillenromantiek was niet enorm boeiend, ook al is die blijkbaar gebaseerd op werk van H.G. Wells.

Niettemin zijn de muzikale stukken best genietbaar, mede vanwege de immer vrolijke Tommy Steele. Die af en toe wel iets teveel Astaire wil nadoen, maar goed.

Gisteren weer eens herzien. Ik doe er toch maar een halfje af. De videoclipachtige scènes onder de gespeelde nummers blijven iconisch, maar voor de rest toch voornamelijk geforceerd bijdehante humor en rommeligheid, op het irritante af. En als satire op Beatlesmania maar half gelukt.

Ringo komt er door zijn dromerige uitstraling nog het beste mee weg, het gedeelte waarbij hij ontsnapt met zijn fototoestel is denk ik het leukste. Lijkt ook een beetje nouvelle vague parodie eigenlijk dat stukje.

Niet echt mijn ding.

Film zit goed in elkaar, maar ik heb me toch behoorlijk geïrriteerd aan die belegen jaren '70-rebellie en ondeugende fratsen. Zal best leuk zijn geweest in die tijd, maar kan ik nu weinig meer mee.

Boeiend onderwerp, volgens mij heb ik alleen zijdelings wel eens wat meegekregen over Tubman. Visueel gezien ook een prima film.

Alleen jammer dat een groot deel van het verhaal zo simplistisch en zwart-wit (pun not intended) is weergegeven. Het leek soms ook wel of men Tubman nog grootser wilde maken dan zij al is, dat lijkt me toch niet nodig. Beetje te 'Hollywood inspirational' allemaal, alsof het gemaakt is voor de schoolklas of zo.

Dit had veel ambitieuzer en genuanceerder aangepakt kunnen worden.

Haha, geweldig gedaan dit. Het uitgangspunt is al grappig, maar de uitvoering maakt het af. Het klopt gewoon helemaal. Na verloop van tijd besef je wel dat ook een film als deze blijkbaar niet zonder clichédrama en -humor kan om het verhaal van A naar B te brengen, maar dat wordt nergens teveel.

Bijzondere en controversiële film. Iemand noemde het 'zinderend' en dat is goed getroffen. Behandelt thema's die veel geassocieerd zijn met WOII, zoals de banaliteit van het kwaad en de impact van machtsstructuren met protocol en uniformen.
Door de nadruk te leggen op overlevingsdrang en onderbuikgevoelens, ontstaat er een donker beeld van een maatschappij in verval, waar ethiek en rationaliteit het onderspit delven. De aanblik van macht is dan het dunne laagje vernis waar men zich aan vastklampt, uiteraard met alle gevolgen voor misbruik van dien.

Na ongeveer een uurtje vond ik het allemaal wel erg ver gaan, maar toen wist ik nog niet dat het op een waargebeurd verhaal berust...Regisseur Schwentke zal zich niet blind hebben gestaard op de details en hij dikt e.e.a. nog aan met zwarte humor en cynisme, wat behoorlijk goed werkt. Best gedurfd allemaal, zeker gezien zijn cv tot nu toe.

Tijdens de aftiteling zien we de legerauto door een moderne Duitse stad rijden. Wat ik daar uit opmaakte, was dat de groep eigenlijk net als toen uit 'acteurs' bestaat, die helemaal niet bevoegd zijn mensen aan te houden Maar dat is wellicht niet het hele verhaal...

Overigens, die Max Hubacher vond ik erg op Dennis Storm lijken, toch?

Heb me weer goed vermaakt met deze (mijns inziens) typische Miyazaki-film. Deze keer in een Europese setting, maar nog steeds met zeer mooie animatie, de gebruikelijke leuke en aparte karakters en de muziek in bekende stijl van Joe Hisaishi. Het eind was inderdaad iets te zoetsappig (die aftitelingsong ook: brrrr) en op sommige momenten was het verhaal "op zijn Japans" slecht te volgen, maar een dikke 3,5* verdient hij wel.

Gene Kelly in de regiestoel pakt uit met uitbundige decors, mooie locaties en een berg aan figuranten om het New York van eind 19e eeuw vorm te geven. Verder ligt zijn focus, niet onverwacht, op de zang en dans en laat hij nog wel eens wat steken vallen om het verhaaltje goed te integreren en interessant te houden.

Barbra Streisand is de enige die echt goed uit de verf komt, net als in haar andere musicals uit die tijd. Matthau is een verwachte miscast en Crawford is me iets te schijtlollig, ook al past dat natuurlijk wel in dit geheel.

Al met al zeker wel een kijkbeurt waard op het juiste moment. Speelduur is wel echt lang, maar dat hebben al die musicals blijkbaar.

Ik begrijp niet zo heel goed waarom deze film goede kritiek krijgt. Misschien omdat het een van de eerste is over het zorginfarct in de Coronatijd. Maar veel meer dan een verfilmde nieuwsreportage is het wat mij betreft niet, met wat karig sociaal drama op de koop toe.

Met moeite een voldoende. Het is dat het acteerwerk en de productie an sich heel prima zijn, maar ik moet eerlijk zeggen dat het Shakespeariaanse gebeuren me helemaal niet zo trok, met die langdradige en vaak ook nogal nationalistische en monarchistische teksten.

Die lullige rol van Thompson lijkt overigens helemaal niet op zijn plek.

Aardige film die elementen uit maffiafilms, politieke thrillers en westerns naar de droge cultuur van het IJslandse platteland brengt. Die setting is dan ook meteen het grote pluspunt van de film, want voor de rest blijft het toch wat vlak.

Zou het ook wel goed doen op het partijcongres van de VVD trouwens.

Kent best wat aardige scènes, maar ik ben er over de gehele linie niet kapot van. Ouwerkerk was wel goed gecast, past precies in haar rol.

Visueel en muzikaal aantrekkelijke film, die al een beetje richting de sixties swingt maar toch nog iets teveel in de brave fifties blijft hangen. Vooral het einde was vrij duf.

Sommige van die technicolor scènes met Grace Kelly lijken wel letterlijk uit Vogue magazine o.i.d. te komen, erg stijlvol gedaan.

Gevoelige film met een interessante en originele setting. Naar mijn smaak af en toe wel iets té poëtisch.

Sterk acteerwerk van Nagase en de knappe Misaki.

Zo'n film die uitkwam in een tijd waarin autoriteiten en bijbehorende hiërarchische structuren steeds meer kritiek kregen te verduren, zeker ook het leger. Bijna vijftig jaar later zijn er inmiddels wel erg veel films met dit thema de revue gepasseerd, dus erg uniek en bijzonder was de inhoud voor mij niet.

Blijft over een mooi geschoten film, die zowaar een tandje erbij doet in het laatste halfuur.

Geen It's A Wonderful Life-kaliber misschien, maar zeker niet onaardig, met best goed geschreven dialogen hier en daar. Het helpt ook dat de film in de tweede helft juist iets beter wordt. Een aantrekkelijke Janet Leigh en de altijd charismatische Mitchum doen de rest. Leuk alternatief voor de Kerstdagen.

Hope Gap oogt helaas een beetje als een tv-film voor de BBC. Paste ook prima in het aanbod van KRO/NCRV, waar ik hem zag.

Net als ik was de regisseur gecharmeerd van Annette Bening, maar ik ergerde mij in het begin wel wat aan haar neppe Britse accent. Gelukkig wen je daar na verloop van tijd wel redelijk aan en weet ze weer indruk te maken door een menselijke kant te geven aan haar personage van nare, manipulatieve vrouw.

Mooi geschoten, dat zeker, en met veel sfeer. De traagheid is over het algemeen best passend. Maar dat kan helaas niet verhullen dat het verhaal toch vrij banaal is en weinig zegt. Een typische Hollywoodfilm in een chique verpakking.

De casting is ook niet altijd even gelukkig, met Pike en Majors als beste voorbeelden.

De periode van de genocide in Rwanda verdient uiteraard een verfilming, maar ik vond dit niet heel sterk gedaan. Er hangt een soort kitscherige en oppervlakkige tv-film sfeer over de productie heen. Daarnaast ook onbenullige rollen van Reno, Phoenix en Nolte.

Het verhaal slaat eigenlijk nergens op, maar dit is wel een iconisch tijdsdocument voor Hollywood in de fifties. Heerlijke technicolor decors, interieurs en kleding.

Monroe heeft een flauw personage, maar die weet ze toch op te krikken met haar komische talent. Vooral de vliegtuigscène is heerlijk.

Inhoudelijk juist wel sterke film. Eeuwige thema's als nostalgie vs. vooruitgang, principes vs. pragmatisme en familierelaties worden erg sterk uitgebeeld vind ik.

Opvallend is verder dat de inderdaad sterk spelende Newman uitstekend tegengas krijgt van de andere spelers. Vooral Patricia Neal is erg goed.

En dan heb ik het nog niet over misschien wel de belangrijkste troef van de film - de prachtige fotografie.

Muziek komt er trouwens wel een aantal keer in voor - het thema van de film zelf is zelfs erg mooi - hoewel inderdaad niet al te vaak. Ik vind dat ook niet nodig, maar het is inderdaad een vrij sobere film die niet iedereen zal aanstaan.

4* hier maar er is plaats voor meer.

Kitscherig en nu al vrij gedateerd gebeuren over een man met down-syndroom (Georges) als een soort nobele wilde, die de conformistische kapitalist (Harry) een spiegel voorhoudt. Gaap.

Pakt hier en daar wat elementen uit vergelijkbare Hollywoodfilms uit de jaren '80 en '90 en maakt die zo mogelijk nog sentimenteler.

Zou anno 2023 ook niet meer op deze manier gemaakt worden en daar ben ik allerminst rouwig om. Geef mij dan maar The Peanut Butter Falcon.

Ik merk ook dat ik geen fan ben van Van Dormael, want Toto Le Héros en Mr. Nobody waren evenmin mijn ding.

De stijl van Cassavetes is altijd wat zwaar op de hand, maar als het even goed werkt kunnen er mooie dingen uit voort komen. Deze film is wat 'hit and miss' wat dat betreft. Prachtige unieke scènes zoals de zangwedstrijd en het casinobezoek, die volgens mij mede zo goed werken vanwege de echte vriendschap tussen de hoofdrolacteurs. Maar er zitten ook genoeg trage en onnodige stukken in.

Opvallend verder is dat er in zowat elke scène gerookt wordt.

Mooi opgenomen, vrij sterke vertolkingen en vooral in de eerste helft een aantal memorabele dialogen en one-liners. Helaas werd de tweede helft iets te standaard voor mijn smaak. Wel heeft de film een knap uitgewerkte 'drukkende' sfeer, ondanks de humoristische scènes.

Ik houd het op een dikke 3,5*

Nogal een vermoeiende zit. Het verhaal wordt te pretentieus verteld, en dat lukt niet echt goed als het inhoudelijk zo beperkt en eigenlijk gewoon vrij saai is.

Op een gegeven moment kunnen de bekende pittoreske beelden van de IJslandse natuur het geheel ook niet meer redden.