Opinions

Je moet dit niet zien als een poging om een veelzijdig beeld van de muziek en scene neer te zetten. Het lijkt me gebaseerd op het persoonlijke gevoel en de herinneringen van de maker, ondersteund door (zijn eigen?) videobeelden van destijds. Daarvoor interviewt hij gelijkgestemden en houdt hij het bij een vrij beperkte, maar toch zeer relevante locatie: Rotterdam en de Energiehal. Als je dat accepteert is het een vrij aardig werkje.

Laten we het aan iemand anders overlaten om die bredere blik wel een keer te werpen - de Amsterdamse scene van o.a. Dano en Flamman, ID&T, happy hardcore etc. Nog genoeg om een andere docu aan te wijden.

Vakkundig gemaakte film, met een beperkte impact.

Het verhaal richt zich naar mijn smaak teveel op de achtergrond en belevenissen van een aantal Australische soldaten, in plaats van de oorlog in perspectief te plaatsen. Echte diepgang is ver te zoeken. Camerawerk, decors etc. zijn echter prima in orde.

Veel leuke aparte dialogen en grappen (hoewel het soms een beetje té maf werd), mooie muziekkeuze (Nick Drake!) en een Portman die van het scherm afspat.

Jammergenoeg vond ik het dramagedeelte een stuk minder origineel: jongen komt terug naar huis voor een speciale gebeurtenis en haalt oude wonden open, 'coming of age' etc.

Ik houd het op 3,5*

- I'm gonna kill that motherfucker!

- Pun intended?

Dit is een voorloper van Top Hat, maar die film keek ik eerder. Hoe dan ook is het vreemd dat de twee vrijwel exacte kopieën van elkaar zijn. Mijn kritiek op Top Hat - kort gezegd een flauwe klucht met leuke dansscènes - is dan ook volledig van toepassing op The Gay Divorcee.

On The Dike of Zuider Zee, the Wooden Shoes have found the key to the Continental. Uit de pre-IJsselmeer periode dus

Een mooi tijdsbeeld van een eigenlijk archetypische alleenheerser.

Verantwoording van een dictatoriaal regime via onsamenhangende revolutionaire theorieën, het niet dulden van tegenspraak en het creëren van angst, het komt allemaal voorbij. De getoonde kabinets"vergadering" is in dat opzicht veelzeggend. De sterke nadruk op militaire macht maakt het beeld compleet.

En natuurlijk de grootheidswaan. De man is in meerdere disciplines sportkampioen en legt aan artsen uit wat ze moeten doen. Een en ander leidt daardoor tot hilarische momenten, die rechtstreeks in een film als The Dictator kunnen worden opgenomen. Mooiste voorbeeld is waarschijnlijk wel de scène in het zwembad

Zitten best mooie coming-of-age elementen in, met een talentvolle cast, maar het gebrek aan spanningsboog stoorde mij toch iets teveel.

Leuk om Bruni-Tedeschi zo jong te zien en ook al zo herkenbaar te zien spelen. Maar dit was wel zo’n vermoeiende Franse praatfilm met weinig plot en weinig budget. Heb het idee dat die na de jaren ‘90 wat schaarser werden.

Af en toe iets teveel documentairetrucjes en dat gitaargetokkel op de achtergrond kennen we nu ook wel. Maar voor de rest prima uitgevoerd. Mooi hoe je met zo weinig middelen iets kunt maken waarbij je groots reflecteert.

Begon heel aardig, met een ontspannen sfeer en humor. Best leuke rol van Arean. Helaas ontwikkelt het zich ergens halverwege tot een sjabloonfilm met Postbus 51 stempel. Bovendien moet Stradowski als hoofdrolspeler nog wat schaven aan zijn acteerwerk.

Ik kan samurai- en hiphopfilms normaal gesproken goed hebben, maar vond deze toch behoorlijk tegenvallen.
Natuurlijk zitten er leuke vondsten in (mijn favoriet was dat hij zijn pistool terug zwaait in de hols als ware het een zwaard ) en fijne muziek (alhoewel ook weer niet zo geweldig als men hier beweert imo); maar voor mij persoonlijk niet genoeg om de matige structuur en mager verhaal te compenseren.
En ja, de satirische noot zie ik ook wel, maar ik vond het nou niet enorm grappig ofzo. Jammer, ik geef m 2,5*

Tja, prima gemaakte film, maar ik zal hem waarschijnlijk snel vergeten. Zit qua verhaal eigenlijk niks in dat origineel is en/of blijft beklijven.

Sterke, intieme film die de thematiek vrij breed en uitgebalanceerd behandelt en zodoende zelfs educatief is.

In het laatste half uur en met name de ‘climax’ schiet de film zichzelf wel bijna in de voeten, had niet gehoeven.

Nogal wat aan te merken op deze film, vooral de regie is niet best. Mangold probeert zijn eigen Cuckoo's Nest te maken, maar faalt behoorlijk. Toch opmerkelijk gezien zijn goede staat van dienst.

Het loopt allemaal verre van lekker; verwarrende scènes worden afgewisseld met juist heel trage saaie stukken. Ik viel zelfs tweemaal in slaap bij het kijken. Daarnaast is het behoorlijk kwalijk om de psychische thematiek te overgieten met een sentimenteel jaren '90 Hollywood sausje. Ik denk dat we daar tegenwoordig wat serieuzer mee omgaan over het algemeen.

Over blijft een prima productie met mooie locatieshots en aardige sfeerschetsen, zoals gezegd wel vaak geïnspireerd door de film met Nicholson. Ryder speelt goed en heeft een bijzonder stijlvolle uitstraling, Jolie is charismatisch als altijd hoewel haar rol van stoere chick - net als bij andere films uit haar begindagen - nogal over the top is. Opmerkelijk veel bekende acteurs in de bijrollen trouwens.

LOL!

Wat moeilijk te beoordelen film. Begint prettig voortkabbelend met een aantal leuke scènes en goed acteerwerk, maar gaandeweg merk je dat het niet echt ergens heen gaat en aan het eind zakt alles eigenlijk ook een beetje in elkaar. Dan kun je nog zo'n professionele uitstraling en cast hebben als film, maar dat blijkt dan toch een soort lege huls.

Prima idee en best origineel, maar het kwam er niet helemaal uit voor mij. Vond het af en toe een beetje amateuristisch overkomen zelfs.

Geniale film eigenlijk, wat een geweldige acteerprestatie van Chaplin. Ik vond die voice-over trouwens heel goed gekozen (hoewel ze misschien niet anders konden) en regelmatig zelfs erg grappig in combinatie met de beelden. Erg mooie muzikale begeleiding ook.

Ben ik het dus niet mee eens. Er worden comedies gemaakt anno 2004 die stukken minder grappig zijn dan deze film.

Niet mijn film. Professioneel gemaakt, maar....record aan onsympathieke personages, te bijdehante dialogen en een maatschappijkritische blik op de media die we o.a. bij Natural Born Killers in de jaren '90 zagen, opgeleukt met een social media component. Daarnaast lijkt me het einde totaal ongeloofwaardig.

Wel een leuke debuutrol van Emily Ratajkowski

Onderhoudende Koreaanse spionagefilm, die ook nog eens op een boeiende manier een stukje nationale politieke historie behandelt. Ik vind de beoordelingen dus wat zuinig hier. Mag juist wat meer navolging krijgen zo’n concept, zeker ook in een land als Japan waar er maar weinig van dit soort films gemaakt worden ondanks de rijke filmcultuur.

Een onverwachts goed gelukte film. Het uitgangspunt leek me wat te suf, maar de invulling bleek eigenlijk heel prima te zijn. Veel ruimte voor emoties en donkere randjes.

Sobere weergave van een belangrijke periode uit de Amerikaanse politieke geschiedenis met strakke rollen van Strathairn en Frank Langella, in mijn ogen de sterkste bijrol.

Aan de andere kant vond ik de film af en toe onnodig zwaar op de hand. Je kunt je ook afvragen wat precies de toegevoegde waarde van het medium film is in dit opzicht. Wellicht kan een documentaire hetzelfde effect bereiken. En waarom is er ook zoveel langdurig archiefmateriaal in deze relatief korte film gebruikt?

Toch een kleine 4* omdat ik het toejuich dat dit soort kritische politieke films (weer) gemaakt worden.

Teenage Kicks van The Undertones met Feargal Sharkey kende ik wel, maar voor de rest was dit onbekend terrein voor mij. Altijd leuk van die films die een en ander in cultureel-historisch perspectief plaatsen.

Heel erg goed is deze overigens niet, vooral vanwege de middelmatige productiewaarde, die Britse films nog wel eens hebben. Toch verdient de film de gunfactor.

Ik heb het idee nogal wat van dit soort geromantiseerde biografische films te hebben gezien de laatste pakweg tien jaar. Vaak heel keurig gemaakt, maar een beetje saai en dat geldt ook wel voor deze.

Opvallend in negatieve zin is hier trouwens de casting. Gleeson, Robbie en het kleine kind komen eigenlijk allemaal niet echt goed uit de verf. MacDonald is nog het beste.

Erg onderhoudend, met wederom een geweldige De Funès. Dat het allemaal enorm simplistisch en regelmatig clichématig is, neem je dan maar een beetje op de koop toe.

Bitter staaltje Americana

Zeer mooi gefilmd, zeer goed acteerwerk van vooral Fonda en Darwell en een ongeromantiseerde, realistische verhaallijn. Soms lijkt het zelfs of je naar een documentaire aan het kijken bent, zo doorgeleefd zien de koppen van alle acteurs en figuranten er uit.

Vond trouwens dat het verhaal (en dus ook het boek van Steinbeck waarschijnlijk, zelf niet gelezen) een aardig socialistische/communistische inslag heeft.

Documentaire maken is een vak, zo blijkt maar weer.

Ontzettend veel leuk en interessant beeldmateriaal, vooral van Buster op latere leeftijd. Maar de opzet en indeling van de documentaire is erg onlogisch en soms zelfs irritant (hele lange shots uit zijn bekende speelfilms op het einde, why?).

Ook de lijst met talking heads uit Hollywood komt nogal arbitrair over voor dit onderwerp (Cybill Shepherd??).

Deze legend verdient iets veel beters dan dit.

Conventioneel en wat oppervlakkig, maar ik heb mij met name het eerste uur wel vermaakt. Daarna verzandt het een beetje in de typische jaren ‘50 romance tussen Caruso en Dorothy. Ann Blyth heeft ook zo’n rol waarbij ze altijd smachtend moet kijken lijkt het, heel vermoeiend.

Overigens is de film maar ten dele op de werkelijkheid gebaseerd.

Voor het eerst dat ik een Dickens-verfilming zag, zonder eerst het boek te hebben gelezen. Van wat ik erover teruglees, lijkt het verhaal nauwgezet te zijn gevolgd - uiteraard in afgeslankte vorm. Veel van de thema's en plotwendingen zijn weer erg typisch voor de schrijver.

Het eerste gedeelte van de film is behoorlijk donker, en kent zelfs wat ouderwetse griezelfilmelementen. In tegenstelling tot menigeen hier vond ik het tweede gedeelte juist iets leuker, vanwege de rijkere decors en gebeurtenissen.

De film ziet er mooi uit - Lean was blijkbaar een innovator op dat gebied - en kent hier en daar wat afstandelijk spel van de acteurs. Dat is nogal Victoriaans, en blijkbaar niet sentimenteler gemaakt voor de filmversie. Ondanks die waarheidsgetrouwe weergave, is het niet helemaal mijn stijl.

Wel erg leuk om de jonge Alec Guinness (met blonde kuif) en zeer jonge Jean Simmons te zien.

Net als King of Kings nogal een vermoeiende bedoening. En dan was die zelfs nog ietsje beter. Heb het idee dat filmmakers destijds nog vreesden om als respectloos te worden afgeschilderd als ze iets teveel schwung aan dit verhaal wilden geven. De beste Bijbelfilm blijft voor mij vooralsnog The Ten Commandments, maar die ging dan weer niet over Jezus natuurlijk.

De documentaire begint (waarschijnlijk onbedoeld) een beetje mockumentary-achtig met de presentatie van een hoeveelheid excentrieke personen en het overdreven geaffecteerde commentaar met Duits accent.

Uiteindelijk toch een aardige studie van Herzog naar de mens Treadwell en de menselijke natuur. Hij slaat wat mij betreft de spijker op zijn kop door aan te geven dan niks anders dan een blasé zucht naar voedsel in de ogen van de beren te zien, in tegenstelling tot de zogenaamde geheimzinnige bond en leefwereld van deze dieren, zoals Treadwell het zo graag doet voorkomen.

Het is voor mij dan ook duidelijk dat Treadwell voornamelijk ter bescherming van zijn eigen gemoedstoestand tussen de beren vertoefde. Zijn rol als 'beschermer' komt nogal zielig en klunzig over.

Die scènes met die patholoog waren inderdaad nogal apart. Creepy kerel ook.

Het begin belooft wat met veel schwung, leuke introductie van de karakters en spitsvondige dialogen. Tot en met de scènes in Havana, waar de brave Simmons hilarisch los gaat, heb ik er van genoten.

Alles wat daarna komt wordt helaas een beetje vermoeiend; de film duurt dus echt wat te lang.

Komt nogal over als een TV-film, met de bijbehorende knullige en clichématige situaties, wat mij overigens niet enorm stoorde.

Een beetje jammer is dan wel dat het inhoudelijk ook niet veel voorstelt. Zo dient de pogrom op Grieken in Istanbul louter als achtergrond van het verhaal en het politieke gedeelte wordt nauwelijks in perspectief geplaatst.