Paint Your Wagon (1969)

Redelijke film over een goudzoekersstadje waar alleen maar mannen wonen. Een muzikale western met op zich best een leuk verhaaltje, echter duurt de film toch echt wel te lang. Een aantal vermakelijke scenes en een vrij spectaculaire finale. Clint Eastwood en Lee Marvin doen het leuk samen (vooral die laatste zet zijn rol lekker dik aangezet neer).

Pardner, there comes a time when the party of the first part has no recourse but to knock some sense into the party of the second part! You're stayin! Dit is een zeldzame genrecombinatie van Western, Musical en comedy. Bijzondere mensen die gek zijn op al deze drie genres kunnen hun lol niet op. Voor de rest van ons zal het een stuk moeizamer worden om doorheen te komen. Paint your Wagon (1969) gaat over een vrouw die in een klein stadje in Californië komt, waar geen vrouw woont en waar menigeen nog nooit een vrouw gezien heeft. De vrienden Clint en Lee raken op hilarische wijze betrokken bij de vrouw. Het verhaal begint moeizaam maar word even later best grappig met wel ellendig veel liedjes die lang niet allemaal jofel klinken. Dat nam ik gedurende een uurtje voor lief. Daarna dut het verhaal echter in en kon ik mijn aandacht er niet meer bijhouden. Het duurt allemaal veel te lang en het eventueel aanwezige plot heb ik gemist.

Ha, dit vond ik een erg geslaagd concept, deze komische Western musical. Veel van de kritiek op deze film lijkt niet helemaal te beseffen dat er een flinke laag ironie overheen is gegoten. Bovendien is het hele Western-gedeelte inhoudelijk eigenlijk niet zo belangrijk. Want ook al biedt dat een excuus voor groots opgezette sets in de wilde natuur, het gaat hier in feite over geëmancipeerde vrijheid-blijheid, die aansluit bij de tijdsgeest van het jaar waarin de film uitkwam. Prachtige rol van Marvin als anarchistische ‘anything goes’ avonturier. Eastwood steekt daar nogal schril bij af, al is het wel lollig dat hij zijn eigen imago in feite staat te parodiëren. En Seberg’s rol als voluptueuze quasi-trophywife is weer heel wat anders dan Godard. Enige minpuntjes zijn de lengte (onnodig want er zitten echt wel wat overbodige of te lange scènes in) en de momenten waarop de film bijna dreigt te ontsporen in flauwe Mel Brooks humor. Dat laatste wordt altijd net op tijd vermeden, gelukkig. Los daarvan een onverwachte ontdekking. En echt iets voor de luie zondagmiddag.