Opinions

Ik herinner me dit als een leuke film die ik in mijn jeugd (grootmoeder vertelt..) verschillende keren op tv gezien heb. MacLaine maakt er natuurlijk een beetje een solo-partijtje van maar doet dit heel vermakelijk.

Ik herinner me vooral nog goed de ouderwetse huizen waar het zich allemaal in afspeelt.

Ik snapte deze film niet helemaal. Waarschijnlijk wilde Pasolini er een heleboel mee zeggen maar ik kreeg het niet mee. Magnani is weer heel goed en vermakelijk maar betoverde me niet zoals in Bellissima en de gevangenisfilm.

Uiteindelijk hadden ze de film beter 'Il figlio di Mamma Roma' kunnen noemen want de zoon was vier keer meer in beeld dan de moeder.

Ja, dat zag ik ook. Het is een krachtig symbool maar ik kan 'm niet rijmen met dit jochie, dit beeld. Wat heeft hij dan precies gemeen met Jezus?

Al dat lopen van Ettore (de zoon) door de velden had ik op gegeven moment ook wel gehad. De soundtrack vond ik ook magertjes. De muziek was nog het leukst.

Behoorlijk indrukwekkend inderdaad. Maar dan vooral als toneelstuk. De toneeltaal lijkt letterlijk omgezet te zijn. Hoewel er ook wel een boel mooie beelden in zitten.

Godzijdank ben ik een vrij talig mens dus ik kon het wel aardig volgen en raakte zelfs diep ontroerd niet lang voor het einde.

Grappig, dat van die taligheid. Het gaat natuurlijk over een man die rechten gestudeerd heeft dus het is ook wel logisch dat hij niet op zijn mondje gevallen is. Maar dan nog had ik het net iets fijner gevonden als er niet iets meer gezocht was naar equivalente beelden.

Ik kan me slechts aansluiten bij FisherKing over de betekenis van de film. Voor mij erg herkenbaar want bevriend met diverse religieuzen die in zekere zin zichzelf de zelfde vraag hebben moeten stellen als More's schoonzoon. Verlaat je een kerk omdat niet alles je bevalt of hoop je zelf zuiver te blijven (zoals More) en verander je daarmee iets van binnen de RKkerk?

More kan voor zichzelf alleen zuiver blijven omdat dat is wat hij is, zoals hij zelf ook zegt. Daar past ook alleen maar zwijgen bij.

Diepe buiging voor Scofield, Zinneman, Bolt en Susannah York (wellicht bekend van het geweldige They Shoot Horses, Don't They?) die prachtig de dochter speelt. Orson Welles mag trouwens ook wel even genoemd worden voor een kleine (hoewel... niet van formaat) maar memorabele rol in het begin van de film als kardinaal Wolsey.

De keuze wat betreft de vrouw van More verraste me. Ik dacht eerst: is dat More's moeder ofzo? Ze lijkt zoveel ouder en simpeler dan hij. Maar het was mooi om te zien hoeveel die twee van mekaar hielden en daar ook eigenlijk geen woorden voor hadden.

Interessant om te zien nu, want ik heb pas heel kort geleden de remake ook gezien. Dat maakt onvermijdelijk dat ik ze heel erg met elkaar ga vergelijken. Om op Leigh bijvoorbeeld terug te komen: in de nieuwe versie is de 'woman interest' veel functioneler, omdat ze een FBI agent is, maar in deze film vind ik haar weer spannender, juist omdat ze zich zo helemaal openstelt voor de Sinatra-rol (vraag me niet de namen te onthouden). In de nieuwe versie is daar een motief voor, en het gekke is dat ik het in de nieuwe versie ongeloofwaardiger vond dat Washington daar niet zijn vragen bij leek te stellen.
Een kracht van de nieuwe versie vind ik dat Washington (wel, zijn personage) er persoonlijker bij betrokken is omdat hij niet alleen ook die dromen heeft, maar ook gehersenspoeld is. Daar staat tegenover dat ik het begin, met die lezing en die man die hem moet herinneren aan die dromen en dat dat dan lijkt te 'triggeren' dat Washington contact opneemt met Schreiber, weer heel slecht verteld vind, en dat is niet zo handig voor het begin van een film. Schreiber lijkt trouwens verdomd veel op Harvey.
Een interessant verschil is ook dat in de nieuwe versie de zoon opgaat voor het vice-presidentschap, en in deze originele versie is het zijn stiefvader. De nieuwe versie, omdat het soms persoonlijker, dichterbijer, staat vond ik daardoor iets spannender denk ik. Bij allebei staat het satirisch element overeind, en dat vind ik heel knap. O ja, wat ik ook geloofwaardiger vond in de originele versie is de ándere 'love interest' - het meisje van Harvey, de dochter van de senator. Hier wordt veel langer (en voor mij daardoor interessanter) uitgelegd hoe de twee elkaar ontmoet hebben en hoe de moeder er uiteindelijk een stokje voor steekt. Zoals ik het mij herinner van de nieuwe versie wordt er haast niet ingegaan op hoe de liefde ontstaan is en afgebroken. Daardoor snap ik ook niet helemaal wat er nu zo pijnlijk is aan de nieuwe ontmoeting. Nou ja, al met al is het een soort afstreepspelletje, en het resultaat is dat ze er allebei met positieve cijfers uitkomen. Ik kan ze allebei aanraden; en dat zeg ik niet zo snel over remakes.
Ik ben het trouwens eens met Tonyvdb dat dat in dat gedoe met de 'ruitendame' een aantal rare plot-dingetjes gebeuren.

Mooi, die zwart-wit beelden. Fijn, die Gershwin-soundtrack. Maar dan dat geneuzel, dat lang zo superieur niet is als in Annie Hall, en waarin Mariel Hemingway zo'n beetje de enige is wier karakter oprechte emoties heeft en daardoor de enige is die me enigszins raakt. De rest, vooral Allen zelf, is zo... ze neuzelen en neuzelen en het gaat helemaal nergens over, en ze zijn niet sympathiek ook. Het hoeft echt niet dat elke film van mij sympathieke personages hoeft te hebben, maar dan moeten ze me wel op een bepaalde manier raken, en dat gebeurt hier niet. Het is me allemaal te navelstaarderig. Er is geen reden om om deze mensen te geven.

En ja, het is waar dat het einde verrassend is, dat het Allen-personage zichzelf en zijn egoïsme daar genadeloos onderuit haalt, maar het geeft mij geen hoop dat er iets veranderd is aan hem. Als hij morgen opstaat, is hij weer dezelfde egocentrische neuzelaar als gister.

Natuurlijk zou er niets mis zijn met een superieure neuzelige satire op het menselijke onvermogen, maar dat is deze film niet. Juist de ietwat poëtische cinematografie en epische Gershwin-track doen vermoeden dat Allen alles heel serieus meent. Tja, en dan is hij dus net zo pretentieus als zijn rol.

Leukste moment: dat de zo mannelijke en aantrekkelijke ex van Diane Keaton gespeeld werd door Wallace Shawn.

Ik vond het een saaie film. Kon slecht meeleven met de personages. Ik schrijf expres niet 'karakters' want interessante karakters vond ik het niet worden. Nee, ook het Spacey-personage niet. Het begin vind ik al raar met die ontslagronde -- misschien verlaat ik me te veel op wat ik heb gelezen heb over banken op Joris Luijendijks 'banking blog' en de meesterlijke ontslagfilm Up in the Air, maar dat Quinto, Badgley en Tucci niet zouden weten hoe zo'n ontslagronde werkt, kun je mij niet wijsmaken. Dat Tucci bovendien nog wordt toegestaan terug naar zijn kantoor te gaan; ik geloof het gewoon niet. Dat hij dan ook nog een USB-stick meeneemt (en nee, dit spoiler ik niet want het zit ook gewoon in de trailer)... Die geeft hij weliswaar op het laatste moment aan Quinto, maar toch, hij had 'm in z'n bezit en de bewaker zei er niks van. Ik geloof het niet.

Vervolgens krijgen we anderhalf uur pratende mannen te zien. Het is nog net geen Ajax-soap. Levens hangen af van hun beslissingen maar het is allemaal reuze conceptueel want hún directe leven hangt er níet van af, alleen hun geweldige loon waardoor ze (naïeve Badgley; een van de weinige momenten van humor in de film) zelfs gaan denken dat doodgewone barmeisjes $1500-2000 per nacht zouden verdienen. Dream on, Wallstreetjochie!

En ik snap dat er manieren moeten gevonden worden om de kijkende leek uit te leggen wat er nu precies voor financiële rotzooi is, en dat de higher-ups als het erop aan komt verkopers/praters zijn en geen rekenwonders (of kenners van de laatste rekensoftware), maar zoals het hier wordt gebracht geloof ik het wederom niet. Ik snap dat niet iedereen een aeronautisch ingenieur is, maar of je het banksysteem nu leuk vindt of niet, de higher-ups zijn mensen die echt wel weten waar ze het over hebben. Dus wat mij betreft had de film een andere manier moeten zoeken om door de knieën te gaan.

Overigens wordt ook niet duidelijk gemaakt waarom er 80% ontslagen wordt aan het begin van de film. Dat is geen kattenpis. Dus dan moet er al gedoe zijn. Er zijn beruchte banken die elk jaar 10% ontslaan om de rest scherp te houden, maar als je dat dus verachtvoudigt, is er al wat aan de hand. Echter, Dale's 'ontdekking' (dat alleen al...) lijkt hier volkomen los van te staan. Waar gaat dit over?? Wat betreft Dale: de man is ontslagen en de helft van de film zijn ze 'm aan het zoeken. En er wordt ook heel veel van gemaakt in het begin dat hij, bij overhandiging van de USB-stick, zei 'be careful'. Ooooh, hij zei 'be careful', nou, dan is het wel serieuze shit! Laten we dan extra aandachtig naar de getalletjes kijken! Als ze 'm dan uiteindelijk vinden (ik dacht: als dit echt ergens over gaat, wordt ie doodgeschoten ofzo omdat hij als enige buiten het bedrijf kennis heeft van iets ongemakkelijks) gaan ze een beetje zitten kletsen op een trappetje en zegt hij simpelweg 'neuh, ik kom niet terug.' Wat een downer.

En wat is nu dat hondengedoe? Moet ik geloven dat ook bankmanagers gevoelentjes hebben en kunnen huilen wanneer hun hond sterft? Of dat het juist een lul is omdat ie huilt om z'n hond en niet om de 80% procent afgeschrevenen?

Nee, deze film doet me weinig. Het geeft me geen inzicht in de bankenwereld, want waaróm het nu precies mis gaat wordt niet uitgelegd, alleen dát het mis gaat. Demi Moore zegt 'ik heb een jaar geleden gewaarschuwd'. Daar leer ik van dat er dus niet wordt geluisterd naar waarschuwingen. What's new. Het geeft me geen inzicht in gevoelens van bankiers. Er is geen spannende achtervolging, de dialogen doen me niet juichen en er zijn verdomd weinig grappen. Zelfs een gag reel ontbreekt aan het eind.

Ik heb een ding geleerd en dat is dat Paul Bettany nog saaier kan zijn dan hij al was in Wimbledon. Dat is nog best een prestatie.

O ja, deze film staat hierboven als 'thriller'. Normaal gesproken word ik al bang bij de aanblik van een spin, of van een donker huis, of een ondiep ravijn, maar ik heb werkelijk geen moment zitten sidderen bij deze film. Nee, zelfs niet toen ik Irons' gebit zag.

Mooie rol van Cooper vooral (maar wat heeft ie toch een rotkop) en Clarkson is goed als altijd. Pijnlijk om te zien hoe Harry een soort ideaalbeeld heeft van de liefde maar verder eigenlijk niet lijkt te weten hoe dat moet, liefhebben, en daarin tot kinderlijke en uiteindelijk bijna fatale keuzes komt en die arme Pat die naïef denkt dat hij van haar afhankelijk is, terwijl niet zij het is, maar simpelweg dat ze iemand is, dat ze een vrouw is. Dat hij niet alleen is.
En hij (Harry) die denkt dat zij van hem afhankelijk is, terwijl ze hem toch duidelijk heeft gezegd dat ze denkt dat liefde neerkomt op seks en het dan dus buiten de deur zoekt als ze het niet bij hem vindt. Grappig om te zien verder dat Richard (Brosnan) de katalysator is van het verhaal door juist níets te doen.
Maar Richard blijft daardoor ook wat passief. De rol van McAdams doet me verder ook niet zoveel. Het bijzondere van McAdams ontgaat me sowieso altijd een beetje, mij ontgaat dus ook waarom die twee heren allebei door haar betoverd raken. Aan de andere kant lijkt me dat ook een lastige opdracht als actrice, om eruit te moeten zien als een Vertigose Kim Novak met een zelfde femme fatalige aantrekkingskracht maar uiteindelijk gewoon een lieve, niet al te complexe vrouw te moeten zijn die eerst valt voor de een en dan voor de ander.
Wat betreft het einde: Harry zou Richard achteraf hebben verteld dat hij Pat probeerde te vergiftigen. Dat moet natuurlijk, anders kon Richard hier niet voice-overtje spelen met kennis van zaken, maar ik geloof niet dat Harry dat zou zeggen.
Prachtige begintitels!

Toen ik deze film de eerste keer zag - in de bioscoop nota bene - vond ik het drie keer niks. De humor vond ik geen humor en het verhaaltje sloeg helemaal nergens op enzo. Later was die op tv en bleef ik tóch hangen. Het speelt met allerlei clichés en Tom Jones is natuurlijk geweldig tussen al die schotels en Lukas Haas is bijna nog schattiger dan in Witness. Ik vond het ook echt grappig.

Ik vond het allemaal geweldig om te zien, al die verschillen tussen de drie jonge dirigenten en dan de grote meester die het hen uitlegt. Vooral de Nederlandse dirigent kon me bekoren. En zie daar, hij is assistent-dirigent van het R'dams Philharmonisch geworden. Misschien is Gergiev het met me eens...

Een dirigent die ik ken, vindt Gergiev maar een irritante egotripper die alleen maar om de grote lijnen geeft in een muziekstuk. Dat kan mij toch echt niet deren. Het is zeer interessant om te zien wat iemand op de bok voor het orkest met zijn gebaren voor elkaar (of niet voor elkaar) kan krijgen.

Maar het zijn wel heel erg deze acties en mensen die de documentaire mooi maken. Ik weet het niet zeker maar ik denk dat je dat als documentairemaker mooi in de schoot geworpen krijgt.

Heel erg mooi gefilmd, uitstekend gespeeld. Dat viel me alles mee. Ik schaam mij diep dat ik Fishburne niet in méér films heb gezien. Carrie-Anne Moss heeft iets prachtigs fascinerends in haar ogen en mond (nou ja, haar hele gezicht eigenlijk), alleen daarvoor al de moeite waard.

Het verhaal vind ik wel bijna te erg voor woorden. Het probeert wel heeel erg mythisch te zijn met Morpheus als Johannes de Doper, Neo als Jezus en dan ook nog woorden als Zion en er zijn meen ik nog wel meer van dat soort 'verwijzingen'.

Het leukst vond ik het orakel, waarschijnlijk omdat dat qua enscenering heel intiem bleef. Dan kreeg dat quasi-filosofische gezwam een degelijke (keuken)ondergrond. Het verhaal vond ik zoals gezegd gelul en heel veel dingen snapte ik niet. Wie zijn die agenten precies? En: als Neo in het begin in zijn computerkamer zit, is hij nog in de 'gewone wereld', toch? Waarom zegt Morpheus dan later dat de gewone wereld een soort kapotgeschoten (beelden: half afgekloven wolkenkrabbers etc.) Twelve Monkeys bovengrond is. Ik vond het praten wel grappig van Agent Smith. Keanu Reeves vind ik trouwens helemaal niet slecht. Hij is misschien wat kleurloos maar Harry Potter vind ik nog tien keer kleurlozer.

Later misschien meer.

Ik zag The Matrix in bioscoop Rembrandt. Er waren nogal wat projectieproblemen. Op gegeven moment werd zelfs de film even stilgelegd. Maar het beeld bleef vaag op bepaalde plekken. Behoorlijk irritant en geen enkele uitleg of verontschuldiging van de bioscoopmensen. Slecht hoor, zoiets.

Wat een saaie film. Het is nota bene een scenario van de vermaarde William Goldman maar waarschijnlijk in een weekje geschreven ofzo. Jodie Foster is niet grappig.

Vooral in de scène met Graham Greene realiseer je je hoe grappig de film bedoeld is en niet is. Was Maverick maar in het ravijn gevallen en de film daarmee voorbij.

Een veel leukere western-parodie is Blazing Saddles (1974) van Mel Brooks met Gene Wilder.

Jammer, een tamelijk zwak vervolg op het geweldige eerste deel. Will Smith vind ik trouwens bijna altijd leuk, dus ik heb soms wel gelachen, maar niet zo veel als in deel een. Tommie Lee Jones had mooie rol. Vooral de postkantoorscènes waren leuk. Wat een ondankbare rol voor het liefje, die aan het eind niet eens een poging krijgt om gered te worden en dus op aarde te mogen blijven. Of was dat een opzetje naar een evt derde deel in de serie? De rol van Lara Flynn Boyle deed me beetje denken aan gelijkwaardige enge grootborstige vrouw in 'Mars Attacks!'

Heel mooie, ontroerende en regelmatig ook grappige film. Had voor mij nog extra waarde en herkenbaarheid omdat ik zelf een tijdlang in Lima heb doorgebracht. Pretendeerde dan ook steeds locaties te herkennen. Pure kul natuurlijk; dat zou wel heel erg toeval zijn (Lima is nogal groot).

Dit is zo'n film waarvan ik me afvraag waarom niet meer mensen 'm hebben gezien, waarom 'ie niet bekender is, waarom ie niet gewoon altijd draait in de bioscoop.

Zelf heb ik 'm gezien tijdens het Honigmann-retrospectief tijdens het Ned. Filmfestival van 2000. Met open mond.

Ondanks een aantal zwakke punten vond ik deze film erg boeiend. Vooral Tom Wilkinson speelt (zoals altijd, lijkt wel) de sterren van de hemel. Fantastische telefoonscène met hem en Clooney's zoon.

Ja, ik vond 'm ook een beetje eentonig worden en te lang. Ook de geluidseffecten werd ik zat. Kies dan écht voor parodiërende geluiden, begon ik te denken.

Maar de beelden zijn inderdaad prachtig. Ik heb trouwens ontdekt dat ie het best werkt op een feestje met het zingen van Ella Fitzgerald als filmmuziek.

Wat wil deze film in s hemelsnaam vertellen behalve het cliché dat in het zuiden van de VS alle gekken wonen en dat alles daar heerlijk loom gaat? Jezus Eastwood, word toch burgemeester, ofzo.

Inderdaad, een conventioneel gemaakte film, maar over een niet zo conventioneel thema, en die vanaf de eerste beelden je bij de strot grijpt. Ik ging deze film kijken met erg veel voorkennis over het gebeuren in San Francisco, dat scheelt misschien ook voor de betrokkenheid.

Penn speelt heel naturel, vind ik, en dat was prettig om naar te kijken. Een prachtig dragende rol, over een uitermate warm en humane persoonlijkheid. Brolin vond ik houterig en onovertuigend; zijn pruikachtige kapsel maakte het nog erger. Ik vind het eerlijk gezegd onbegrijpelijk dat hij is genomineerd voor bijrol-Oscar. Emile Hirsch had wat mij betreft een bijrol-Oscar-nominatie moeten krijgen - hij zet een fantastische rol neer als mede-activist Cleve Jones. Enorm charismatisch, grappig en met een improvisatorische kwaliteit. Ben opeens erg benieuwd geworden naar Into the Wild, waarin Emile Hirsch de hoofdrol speelt. En ja, ik moet het even zeggen, maar oef, wat is die James Franco een moooie jongen. Jammer dat ie homo is. Oh, wacht...

Elfmans muziek is volstrekt anders dan die in de Burton-films. Hij volgt veel meer de conventioneel opgezette film, met aanzwellende violen bij de ontroerend bedoelde massascènes (waar ik dan ook netjes de tranen in de ogen kreeg). Vaak zeer effectief, ondersteunend, en verder niet storend.

Extra toevoeging: nadat ik dit hier had neergezet, ontdekte ik (erg laat?) dat Moviemeter tegenwoordig een berichtensectie heeft én een meningensectie. Nu heb ik dus wel een mening, maar die kan ik niet kwijt bij de meningsectie... Hmm. Kan iemand mij hier uitleg over geven?

Gaaap. Te lang, te saai, te voorspelbaar. Clint Eastwoods films hebben me tot nog toe niet erg aangetrokken. MDB vond ik statisch en ouderwets. Het enige wat af en toe fijn was, dat waren de dialogen. Maar volgens mij is dat ook het enige waar Eastwood deze film op heeft uitgekozen. Hij komt er mee weg...

Swank speelt mooi, dat wel, en die Nederlandse boxer had ook een mooi hoofd met fijne dikke nek. Brrr.

Wel een leuke film. Maar blijft bepaald niet hangen. Ik vond Theo Maassen erg 'spelen' en Carice van Houten wel grappig maar het deed me allemaal niet zo veel. Het hardst heb ik gelachen (als dat tenminste een criterium is) toen de burgemeester heel opportunistisch riep aan het einde dat meneer Ellemeet hem een zwembad wou geven voor z'n tuin in ruil voor het uitbreiden van de fabriek. Ook grappig dat Tibbes baas hem aan het einde nog even onderhoudt over het feit dat hij als journalist toch écht met nieuws moet komen dat verifieerbaar is.

Gatverdamme, wat een laffe film.

In het begin alles uit de kast halen om schoonheidswedstrijden af te kraken (wat volgens mij volkomen terecht is) en dan toch Bullock aan het eind laten zeggen (met tranen in haar ogen) dat ze haar mening moet herzien, dat de 'missen' toch wel intelligent, warm en geëngageerd zijn, blablabla. Nou, ik heb dat helemaal niet gezien in de film. Ik heb vooral mijn vele vooroordelen over miss-verkiezingen bevestigd zien worden.

Bullock is grappig vind ik, vind ik echt, hoe ze zich als fbi-agent constant redt uit pijnlijke situaties enzo. Maar dat ze zo'n domme film zelfs pro-du-ceert, dat kan ik niet snappen.

Het assepoester-thema is onvermoeibaar populair in Hollywood. Pretty Woman, She's all that, My fair lady (Pygmalion), noem ze maar op. Je moet er van houden. Ik vind films met het assepoester-thema vaak oppervlakkig en niet werkelijk ingaan op de motivaties die spelen bij een uiterlijke verandering. Miss Congeniality is daar geen uitzondering op.

Ik ga hier zo uitgebreid op in omdat ik toch weer de zoveelste gemiste kans vind in een komedie. De meeste goeie komedies worden gemaakt vanuit een bloedserieus iets-willen-vertellen. Kijk maar naar Groundhog Day of Dr Strangelove.

Vanaf het begin al is de film moeilijk om te geloven. Ik heb het niet over geloven vanuit het 'realistische' van een situatie (zie discussie bij Idi i Smodri) maar simpelweg over het mee kunnen gaan in een situatie. Bullock is gewoon een heel mooie vrouw, ook wanneer haar ongekamde haar over haar gezicht valt en ze een joggingpak aan heeft.

Ik heb trouwens af en toe wel gelachen hoor. De opmerking over het roken vond ik bijvoorbeeld leuk.

Benjamin Bratt, waarom is die jongen zo geliefd bij de vrouwen? Hij is saaaaaai.

En Michael Caine, hoezo is hij 'natuurlijk een meerwaarde', FK? Michael Caine heeft vele malen gezegd dat hij zoveel films doet vanwege het geld. Misschien moet hij wat zuiniger gaan leven en wat kritischer worden in zijn rollenkeuze, dan krijgt hij misschien ook rollen waar hij die meerwaarde aan kan gaan geven. Want in deze film doet hij dat niet.

Ik heb het laatste uur gezien vanavond en vooral heel hard zitten lachen. Wat een belachelijke film!! Wel mooie décortjes. Goh wat is die Cruise toch saai. Ze kunnen 'm net zo goed onzichtbaar maken. Is misschien nog wel spectaculairder ook .

Wat een unieke filmtaal bedrijft die Tati. Wat een talent om zo'n bijna losstaande wereld te scheppen en wat een fijne visuele grapjes. Alles is in huis voor een 4,5 of zelfs een 5.

Maar het kan me ook niet helemaal boeien. Het heeft iets sketchmatigs en Tati zelf kan ik niet helemaal een geweldige clown vinden. Zijn spel is me soms teveel bedacht.

Ik ben het eens met het tederheidsgehalte dat Zachery noemt. Alle scènes met het hondje zijn weergaloos.

Voorlopig 3,5 met uitzicht op hoger.

Wat een fijne Anderson! Sprookjesachtig, écht grappig dit keer en gedurfd (een Amerikaanse film waar twee jonge tieners zoenen en de jongen haar borsten aanraakt; je moet maar durven). Ik heb voorheen Rushmore, Zizzou en Mr Fox gezien, en de laatste twee vind ik veruit het leukst.
Laatst schreef iemand dat Anderson het broertje lijkt van Burton, en die link snap ik wel. Hun films zijn een overdaad van visuele indrukken, vaak ten koste van plot en emotionele diepgang, waarbij het moeilijk identificeren wordt. Ik vind dat Anderson dat nu het best lukt, hoewel er nog steeds momenten zijn waarbij ik afhaak omdat ik het té onlogisch vind, zoals de blikseminslag op het 'Lightning field' waarbij Sam achterna gezeten wordt, en na de inslag ineens in het bijzijn is van zijn eigen scouting-clubje ipv de jongens die hem aanvankelijk achterna zaten.
Erg mooi vind ik dat ondanks de cartooneske stijl de bijrollen zelden bordkartonnen figuren worden en de film niet de fout maakt dat de 'goede mensen' in de film ook de saaiste mensen zijn. Fantastisch spel van Norton, McDormand en Willis.
Ten slotte, de soundtrack is geniaal. Britten is een heerlijke componist en zijn muziek wordt hier volop en zeer functioneel uitgebuit, maar ook de rest van de soundtrack mag er zijn. Het totaalplaatje maakt het een film die het wat mij betreft waard is om herzien te worden.

Een van de taglines van deze film: No one misunderstands you better.

In de krant stond dat deze film door sommige Britse critici is uitgeroepen tot beste film van dat jaar. Dat lijkt me een ietsje overdreven want vooral cinematografisch stelt deze film geen drol voor. Maar Brooks' en Mcgowan Johnsons observaties van moeder-kind relaties zijn elke keer zooo raak! Het kan aan mijn eigen familie liggen maar ik denk het niet. Reynolds speelt geweldig. Zo geweldig dat ik me steeds afvroeg of ze het misschien niet speelde maar echt zo is. (Eng.) Dat vind ik wel sterk gedaan hoor.

*spoilers alert* *spoilers* alert*
Film die bestaat uit een stelletje vrouwen die voornamelijk omgaan met hun ongelukkig zijn door de boel te controleren - eentje die van zichzelf doorheeft hoezeer ze in het verleden leeft en hoe bitter ze is geworden, en zichzelf daarom haat, prachtig gespeeld door Bening ('I have nothing to give'). De ander (Watts) die het heft in handen houdt voornamelijk door seks en verleiding en denkt dat het geen consequenties heeft omdat ze al jong - vanwege haar eigen adoptieverleden, begrijp je al snel - voorzorgsmaatregelen heeft genomen maar overvallen wordt door zwangerschap. Een ander die al zwanger is en precies maar dan ook precies wil weten aan wat voor vrouw ze haar ongewilde kind toevertrouwt en daarmee de toekomstige adoptiemoeder in een onmogelijke en ongemakkelijke positie brengt. Kleine maar mooie rol van Washington trouwens als adoptiemoeder die ook duidelijk maakt hoe sterk moedergevoelens kunnen zijn bij adoptiemoeders en met de altijd krachtige Epatha Masterson als háár moeder, met de meest hilarische scène in de film dat als ze net met haar vriend ligt te vrijen (die haar later verlaat omdat hij toch een biologische vader wil worden) die moeder belt en het antwoordapparaat maar blíjft inspreken.

Het drama ontvouwt zich vrij kabbelend, en geeft Spoorloos-achtige associaties, maar er zijn ook wel momenten die raken: Bening die ziet dat er van haar gehouden wordt ook al vindt ze dat ze dat helemaal niet verdient; Washington die haar kindje verliest omdat de moeder het uiteindelijk toch houdt; Jackson die tegen Watts zegt dat hij, als het kindje waar ze zwanger van is, van hem is, er voor haar zal zijn door dik en dun; Bening die breekt omdat haar bloedeigen moeder essentiële dingen niet tegen haar heeft gezegd maar wel tegen de schoonmaakster, en waarvan ik het gevoel kreeg dat ze haar moeder ook haatte; zij was waarschijnlijk degene die haar op het hart drukte afstand te doen van haar kindje destijds. Het enige nadeel hiervan is dat de meeste scènes bestaan uit woorden. Er wordt hier bar weinig duidelijk gemaakt in beelden en dat maakt het o.a. tot een vrij magere film die misschien aardig op tv is of illegaal gedownload op de computer, maar waarvoor ik geen geld zou willen neertellen in de bioscoop. Het is toch een beetje een 2 uur durende soap, er is geen avontuur, geen werkelijke spanningsboog.

Ook de bijrollen van Smiths en Jackson daar schort het aan, en dat komt niet door het acteren maar door het materiaal waarmee de voortreffelijke acteurs moeten acteren. Van Jackson geloof ik geen moment dat hij werkelijk hotel de botel raakt van Watts. Ja, ze is aantrekkelijk en intelligent, maar als je ziet wat voor warme man en hij is en hoe levendig zijn familie is, geloof je toch geen moment dat hij gaat voor een vrouw die zelfs wil controleren hoe er geneukt wordt en constant op de vlucht is voor zichzelf en de wereld? En Smiths wordt het onmogelijk gemaakt door Bening, maar blijft maar terugkomen als een beer tot honing. Hoewel dit iets veelgeschakeerder overkomt, vind ik het toch vrij moeilijk te geloven, hoewel het natuurlijk wel een aantrekkelijk idee is, van die warme, ondersteunende mannen die van hun vrouwen blijven houden, hoe controlerend, problematisch en traumatisch die hun leven ook leven.
Iemand op IMDb verwoordde het wel mooi: "the men are all shadowy figures with no interior life or existence as anything but agents of emotional response in the women (There is one exception to this, which I'll come to in a moment. (hij bedoelt Joseph)) The male viewer must imaginatively inhabit the minds of the female characters and experience the events that transpire from their point of view. I don't think we men are entirely hopeless at this. At any rate my objections are ones a female viewer might also make." En dat klopt natuurlijk. Deze persoon zegt dat hij als man zich moet verplaatsen in de vrouwen, maar ja, dat moet je als vrouw natuurlijk ook. Je kijkt immer naar hetzelfde.
Ik moet ook toegeven dat ik het weleens grappig vind om een film te zien waarin de mannelijke bijfiguren zo volstrekt onbetekenend blijven qua wat hun drijft. Hoe vaak we dat andersom niet moeten verduren, in al die ventjesfilms, maar geen haan die er dan naar kraait!
En wat doet dat blinde meisje op het dak? De rol van Teiresias overnemen? Beetje doorzichtig.

Visueel spektakel, inderdaad. Maar door de clichés en door de liedjes die niet nieuw zijn maar hergebruikt en door de wilde montage wat maar niet ophoudt juist ook saai. Wat je daar tegenin kan brengen is dat Luhrmann weet dat hij niet origineel is en daarmee knipoogt. Maar dat is toch een soort ironie die mij niet helemaal ligt. De film beklijft ook geen moment.

Er wordt gelukkig wel mooi gezongen. De man met het witte gezicht vond ik het mooist. McGregor het sexiest.

Ik twijfel tussen 2,5 en 3,0*.

Vond 'm zeer tegenvallen na het fantastische It's a Wonderful Life. Mr Smith goes to Washington mist de speelsheid, geweldige dialogen en scherpe karakters van die film.

Mr Smith goes to Washington eindigt ook heel plotseling, wanneer die ellenlange filibuster dan eindelijk gewonnen is. De spanningsboog klopt voor mijn gevoel niet daardoor. De eerste helft vond ik duidelijk sterker dan de tweede helft. Je hoeft humor niet op te geven voor een politieke boodschap, dat maakt de satire alleen maar sterker. Ik weet niet wat Capra heeft bezield, maar voor mijn gevoel was hij het kwijt. Misschien zit er wel een kloppende gedachte achter hoor; zoals iemand op IMDb zegt: op het einde wint Smith niet omdat het democratisch systeem werkt - want dat laat hem in de steek - maar omdat een man (zijn collega-senator) over de rooie gaat (een vergelijkbaar moment is wanneer Arthur's karakter 'm plots vertelt over Willet Creek, ook heeft ze beloofd dat niet te doen). Wanneer dat gebeurt, is de film binnen een paar minuten voorbij. Rationeel kan ik dat wel snappen, maar wanneer ik ernaar kijk, vind ik het onbevredigend. Niet onbevredigend vanwege de corruptie e.d. maar onbevredigend als film.

En dan vind ik het feitelijk ook nog eens ongeloofwaardig, want hij strijdt niet zozeer tegen de dam als vóór het jongenskamp (wat ik daar als vrouw van moet vinden, dat zo'n kamp blijkbaar alleen de moeite waard is voor jongens, daar zal ik het maar niet eens over hebben), dat per se op díe locatie moet komen, waarom wordt nooit echt duidelijk -- of dat een film die over corruptie gaat, dat doet via een jóngenskamp. Christus Capra, had de gezondheidszorg genomen, dat was ook tóen al een probleem in de VS.

Net gezien en ik verwachtte er veel van aangezien ik Todo sobre mi Madre een prachtfilm vond maar Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios is me net iets te veel verwikkelingen en toevals- en plotdingetjes. Het betekent trouwens niet dat er geen plezier aan te beleven valt, in tegendeel. Sommige details zijn geweldig en de dialogen zijn vaak ook grappig en geniaal. Maar het is te ongelijkmatig en door alle verwikkelingen te soapachtig (maar dat is niet het goeie woord want alle verwikkelingen worden juist ook weer zo grappig overdreven uitgewerkt dat het geen recht doet om het te vergelijken met soaps) om het echt een goeie film te vinden.

Ik vond het een lieve film, maar door Streeps interpretatie van die rol juist verre van zoetsappig. Scènewisselingen waren soms inderdaad wat rommelig, aantal dingen slordig uitgewerkt maar als geheel boeide het me uitermate.

Wat een ongelooflijk mooie documentaire. Deze documentaire is zo enorm fascinerend en het einde is zo ontroerend met dat waanzinnige gebouw in Bangladesh en de maker blijft hoewel hij er zo dicht op zit persoonlijk, toch op gepaste afstand van zijn onderwerp. Heeel indrukwekkend.
En wat zijn die oude dames nog kras! Ik had bij geen van beiden het gevoel dat ze al (ruim) tachtig jaar waren.

Ik moest in het begin best lachen om dat wonderlijke zangerige Glasgows. Dus daar had Loach mij wel mee. Maar in zekere zin was het verhaal heel voorspelbaar en aan het eind begon ik mij een beetje te vervelen. De film bleef ook niet hangen. hoewel 'hangen' in de context van deze film misschien een beetje wrang woord is.
Goodall en Mullan speelden trouwens heel goed. Mooie bijrol ook van die collega van Goodall.

Ik vind het altijd wat lastiger om een film te bespreken die ik goed vind, dan een film die ik brak vond.

'My Son the Fanatic' vond ik heel goed, zeldzaam ontroerend en rijk geschakeerd. Rachel Griffiths lijkt alleen maar te spelen in goede films en series. Om Puri is grappig en tragisch en mooi en lelijk tegelijk. Bij het zien van de aftiteling kon ik alleen maar driehonderd keer voor me uit zeggen met tranen in de ogen: 'wat mooi, wat mooi, wat mooi, o wat mooi' etc.

Een raadsel dat ik de tweede ben op MovieMeter die op deze film stemt.