Opinions

Vanavond gezien in 't Hoogt, dus op groot scherm. En dat was geen teleurstelling. Vooral weer dankzij die magistrale Anna Magnani van wie ik en mijn bioscoopmaatje een groot fan aan het worden zijn. Maar ook Giulietta Masina is heel goed. Haar dialect verschuift van (naïef meisje) noordelijk Veneto-accent naar open Romeins accent, mooi detail. Magnani spreekt weer onvervalst Romeins en laat weer alle hoeken van haar spel zien. Haar desillusie in zichzelf deed me denken aan Bellissima die ik verleden week zag.
Deze rol was minder obsessief en ietwat treuriger. Haar stem is onvergetelijk ook. Ik las op IMDb dat Magnani ook wel 'the most real of all actresses' wordt genoemd. Die aanduiding kan ik begrijpen. Als bij iemand het spel geënt is op het leven dan is het wel bij haar. Het is zo realistisch dat het allemaal geïmproviseerd lijkt wat ze doet. Het zindert van het leven, je kan er niet anders dan gefascineerd en bewonderend van raken.
Het einde van de film is afschuwelijk. Dat Masina terugkomt dat is een soort van voorspelbaar... en tóch is het een hard gelag. Neemt niet weg dat we ook hard gelachen hebben. De film heeft trouwens een wonderlijk narratief dipje op het moment dat Masina de gevangenis voor de eerste keer verlaat.